[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 273 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.273 - ตอนที่ 273


273.


ยังไม่ทันเข้าปิดเทอมฤดูร้อน แต่ความโล่งใจที่สอบปลายภาคสิ้นสุดลงแล้ว ทำให้บรรยากาศรื่นเริงไหลเวียนไปทั่วโรงเรียน
อย่างพวกคุณซึรุฮานะน่ะเป็นตัวอย่างที่เห็นชัดๆ เลย พอเฉียดกรายผ่านไปใกล้ๆ ก็ได้ยินเสียงบทสนทนาของเจ้าตั๊กแตนจอมขี้เกียจลอยมาว่า "ชุดว่ายน้ำใหม่~" "ไปล่องเรือ~" ในหัวคุณซึรุฮานะดูจะไม่มีคำว่าดูหนังสือเตรียมสอบเข้าอยู่เลย 
 
"มีคนชวนไปเที่ยวเยอะแยะ จัดตารางไม่ถูกเลยเนี่ย~ อย่างวันนี้ตอนเที่ยงไปเล่นน้ำที่สระว่ายน้ำของโรงแรมกับทุกคน แล้วตอนกลางคืนก็ไปดินเน่อร์ที่ร้านอาหารที่เพิ่งโอเพ่นที่เบย์ไซด์ ปิดเทอมหน้าร้อนแท้ๆ แต่ไม่ได้พักเลยเน้อ~" 

ยัยอายะจอมคอร์ดิเนทชุดหมุนเวียนในหนึ่งเดือนที่ฉันคิดว่าเป็นจินตนาการเตลิดเปิดเปิงของคนเขียนมีตัวจริงอยู่ตรงนี้ด้วยเจ้าข้า---!

"จบพิธีปิดการศึกษาเมื่อไหร่กะจะตรงดิ่งไปร้านทำผมให้เขาทำสีให้เลยนะ นี่จองไว้แล้วล่ะ"
"ฉันเองก็ไปดัดผมเฉพาะช่วงปิดเทอมดีไหมนะ เวลาผมเปียกน้ำทะเลจะได้ไม่ต้องห่วง" 

พวกคุณซึรุฮานะวางแผนเรื่องทรงผมผิดกฎระเบียบโรงเรียนอย่างห้าวหาญในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน รู้เลยว่าไม่คิดจะมาลงเรียนคอร์สเสริมพิเศษของซุยรันแน่ๆ
...หืม พวกตั๊กแตนเอ๋ย เชิญใช้เวลาในช่วงหน้าร้อนร้องรำทำเพลงไปให้สาสมใจเถอะ สิ้นสุดฤดูร้อนเมื่อไหร่คนที่จะหัวเราะก็คือมดขยันอย่างฉันนี่แหละ 
 
หลังเลิกเรียนก็มานั่งทำงานคณะกรรมการห้องกับซาโตมิคุง
คณะกรรมการห้องก็เหมือนงานเบ๊ดีๆ นี่เอง พูดตามตรงก็เบื่อเหมือนกัน แต่นักเรียนในห้องฉันแทบไม่มีใครลืมเอกสารที่ต้องนำส่ง หรือถึงลืมก็จะขอโทษแล้วรีบเอามาให้ในทันที มีแต่คนที่ให้ความร่วมมือกับคณะกรรมการห้องโดยดีทั้งนั้น งานก็เลยไม่ได้ลำบากอะไร วันนี้ก็แค่เช็คว่าชีทที่รวบรวมมาส่งครบทุกคนแล้วเอาไปส่งอาจารย์ งานง่ายๆ แค่นั้นเอง แค่แวะห้องพักอาจารย์ตอนขากลับก็พอ
 
ฉันสวมปลอกนิ้วเป็นประกายปิ๊งๆ ถูกใจพลิกนับจำนวนชีทพลางถามถึงกำหนดการฤดูร้อนของซาโตมิคุง เป็นการเช็คเจ้าตั๊กแตนของเรย์กะไงล่ะ 
 
"อื~ม ปีนี้คงมัวแต่เที่ยวเล่นไม่ได้แล้วล่ะน้า"
"หมายความว่าจะใช้เวลาช่วงปิดเทอมฤดูร้อนดูหนังสือสอบเข้าเหรอคะ"
"ก็ประมาณนั้นละมั้ง" 
 
ซาโตมิคุงที่แอบทำสีผมนิดๆ หน่อยๆ พอจะรอดจากกฎระเบียบโรงเรียนได้ ดูจะเป็นฝั่งมดขยันเกินคาด
 
"ไปเรียนพิเศษภาคฤดูร้อนหรือเปล่าคะ"
"ก็นะ"
"งั้นปิดเทอมนี้ก็ถือว่าตั้งใจเรียนน่าดูเลยสินะคะ"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ก็เอาเป็นว่าไปเรื่อยๆ น่ะ แล้วคุณคิโชวอินล่ะ"
"ฉันเองก็ตั้งใจจะลงเรียนพิเศษภาคฤดูร้อน แล้วถ้ามีเวลาก็ตั้งใจจะมาลงเรียนเสริมของซุยรันด้วยน่ะค่ะ"
"โอ้~ คุณคิโชวอินนั่นแหละ เอาจริงเต็มที่เลยนะ"
"ไม่หรอกค่ะ"  
 
นอกจากนี้ก็ยังมีอาจารย์มาสอนพิเศษที่บ้านด้วย แต่ไม่อยากถูกมองว่ายัยนี่ดีแต่เรียนงกๆ ฉันเลยไม่พูดออกไป
 
"ถึงจะเป็นนักเรียนกลุ่มใน แต่ทุกคนก็ตั้งใจดูหนังสือสอบเข้าตอนปิดเทอมหน้าร้อนกันดีนะคะ"
"ก็ต้องงั้นแหละ"
 
นั่นสิเนอะ จะไปไขว้เขวกับเสียงร้องดังๆ ของเจ้าตั๊กแตนไม่ได้ พวกมดน่ะซุ่มเตรียมเสบียงฝ่าฤดูหนาวกันแล้ว 
 
แต่ว่า ตรงนี้ก็ยังมีเจ้าตั๊กแตนที่หลงระเริงกับปิดเทอมหน้าร้อนที่กำลังจะมาถึงอยู่ด้วย
ชื่อของตั๊กแตนตัวนั้นก็คือ คาบุรากิ มาซายะ---
หลังจากโดนฉันกับเอ็นโจตักเตือน คาบุรากิก็เหมือนจะโทรศัพท์ไปบอกวาคาบะจังว่าตัวเองก็สมัครลงเรียนภาคฤดูร้อนที่โรงเรียนสอนพิเศษเดียวกับวาคาบะจัง  พอได้ยินเช่นนั้น วาคาบะจังให้คำตอบในแง่ดีว่า มาอ่านหนังสือด้วยกันนะ! วาคาบะจังที่ไม่หวาดผวาไปว่า เอ๋ สตอล์กเกอร์ป่ะเนี่ย? นี่สุดยอดเลย 

หนำซ้ำคาบุรากิยังไปขอคำสัญญาว่า ไหนๆ เรียนพิเศษที่่เดียวกันแล้ว ถ้ามีวิชาไหนที่เรียนด้วยกันก็ขอไปนั่งเรียนข้างๆ ได้สำเร็จอีกด้วย
ดูเหมือนจะอยากบอกเล่าความเบิกบานนี้ให้ใครฟังในวันนั้นทันที ในคืนนั้นเลยมีเมล์รายงานผลสำเร็จยาวเยื้อยส่งมา แถมในเนื้อความยังมีเครื่องหมาย "!" ใส่มาเพียบอีกตะหาก 
 
ฉันไม่อยากตอบกลับไปเร็วแล้วถูกมองว่าเป็นคนว่าง ก็เลยปล่อยทิ้งไว้ก่อนกะจะตอบให้อีก 1 ชั่วโมงให้หลัง พอวางมือถือไว้ข้างตัวแล้วนอนกลิ้งไปมา อีก 10 นาทีให้หลังก็มีโทรศัพท์มาจากคาบุรากิ ซวยสุดๆ รู้งี้รีบตอบเมล์ให้สิ้นเรื่องไปซะก็ดีหรอก...! 
 

วันรุ่งขึ้น คาบุรากิตีสีหน้าไร้อารมณ์แต่เช้า แต่พอลองดูให้ดีๆ~ ก็จะเห็นว่ามุมปากกระตุกเป็นพักๆ เก็บงำท่าทีเริงร่าเอาไว้ไม่อยู่เชียวล่ะ
และแล้ววันนี้ หลังโผล่หน้าไปที่ห้องสโมสรของ Pivoine แล้ว ฉันก็โดนเรียกไปที่ห้องประชุมเล็ก คาบุรากิกำลังอ่านนิตยสารรวบรวมอีเวนท์ฤดูร้อนฉบับล่าสุดเปรียบเทียบกันอย่างตั้งอกตั้งใจพลางว่า 
 
"ตั้งใจว่าหลังเรียนพิเศษเสร็จจะชวนไปกินโอโคโนมิยากิ เป็นช่วงเวลาที่กำลังท้องหิวเบาๆ พอดีน่าจะดีนะ จะคุยกันเรื่องบทเรียนที่เรียนไปในวันนั้นในคาเฟ่ก็ดีนะ แถวนั้นมีคาเฟ่บรรยากาศดีๆ บ้างไหมนะ ลองเช็คดูหน่อยดีกว่า จริงด้วย นานๆ ทีไปผ่อนคลายบ้างก็ดี ลองชวนไปเดทไกลๆ ที่ไหนซักแห่งบ้างก็น่าจะดีนะ" 
 
คาบุรากิพร่ำเพ้อแผนการดอกไม้บานที่ไม่รู้ว่าเป็นการพึมพำคนเดียวหรือพูดให้พวกเราฟัง ฉันเกือบอดรนทนไม่ไหวอยากลุกขึ้นมาเทศน์ใส่ว่า ตกลงนี่นายไปโรงเรียนสอนพิเศษทำไม ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นนะเฮ้ย! อย่าลืมหน้าที่ของนักเรียนเตรียมสอบเข้าซี่!
 
"ส่วนเรื่องความคืบหน้าของฉันกับทาคามิจิ จะคอยเล่าให้คิโชวอินฟังนะ ตั้งใจรอฟังอย่างสนุกสนานได้เลย" 
 
ไม่ได้สนุกด้วย ไม่ได้รอด้วยนะคะ
รู้สึกกะจะเตรียมเล่าเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ให้ฉันฟังไม่ขาดตอนตลอดช่วงฤดูร้อนนี้เลยนะ ไม่ทราบว่าเป็นเพื่อนสาวม.ปลายที่ไหนเหรอคะ เอามือถือไปถ่วงน้ำทิ้งซะดีไหมนี่...
 
"กรุณาอย่าไปรบกวนการอ่านหนังสือของคุณทาคามิจินะคะ" 
 
วาคาบะจังก็เป็นมดขยันเหมือนฉันนะ
 
"ใครจะไปขัดกันเล่า" 
 
คาบุรากิหน้าตึงส่งเสียงค้าน แต่ฟังดูไม่น่าเชื่อถือเลยซักนิด แล้วนิตยสารที่กองเพียบอยู่นั่นมันอะไรกันยะ
 
"ก็ไม่รู้สินะ" 
 
เอ็นโจว่าพลางผุดรอยยิ้มระอาราวกับจะพูดแทนความในใจของฉัน ตามนั้นเลย! 
 
"ท่านเอ็นโจจะไปลงเรียนภาคฤดูร้อนของโรงเรียนสอนพิเศษด้วยหรือเปล่าคะ"
"ผมเหรอ? ผมมีตารางเรียนที่อาจารย์สอนพิเศษประจำบ้านจัดไว้ให้อยู่แล้ว คงไม่ไปหรอก ความจริงแล้วมาซายะก็เหมือนผมนี่แหละนะ" 
 
เอ็นโจส่งสายตาเป็นเชิงลำบากใจไปทางคาบุรากิ แล้วหันมายิ้มขื่นๆ ให้ฉัน
หัวข้อที่เรียกออกมาในวันนี้ คือจะสานสัมพันธ์กับวาคาบะจังผ่านทางภาคเรียนฤดูร้อนให้ลึกซึ้งขึ้นได้อย่างไร จะไปรู้เรอะ เวลามีเรียนด้วยกันทั้งช่วงเช้าช่วงบ่ายก็ลองชวนไปทานข้าวกลางวันด้วยกันดูเป็นไง~ 
 
ฉันลองหยิบนิตยสารที่คาบุรากิซื้อมาพลิกๆ ดูเล่มหนึ่ง แอบสนใจสกู๊ปรวมร้านที่กำลังดังมาตั้งตะตะกี้แล้วละนะ อ๊ะ ร้านเฉพาะทางด้านคีชนี่ก็น่าอร่อย มีคีชของหวานที่ทำจากผลไม้ด้วยนะ ส้มที่ตัดเป็นวงๆ เรียงเป็นไส้คีชนี่ก็น่ารักดีจัง 
 
"มีร้านไหนที่สนใจหรือเปล่า" 
 
เอ็นโจดูจะสังเกตเห็นว่าฉันนั่งอ่านนิตยสารอยู่หน้าเดียวตลอด ก็เลยถามมา 
 
"คิดว่าอยากลองไปร้านคีชนี่น่ะค่ะ"
"หืม" 
 
ฉันกางนิตยสารลงตรงโต๊ะ ให้เอ็นโจที่นั่งอยู่เฉียงๆ อีกด้านของมุมโต๊ะได้เห็นด้วย 
 
"ที่นี่เหรอ"
"ค่ะ นอกจากคีชที่รับประทานเป็นของคาวอย่างคีชโพเทโท่เบคอนและคีชมะเขือเทศนี่แล้ว ก็ยังมีคีชที่เป็นของหวานอีกด้วย  นี่ไงคะ อย่างคีชส้มหรือคีชช็อกโกแลตนี่" 
"แบบนี้่นี่เอง ดูท่าทางจะเป็นร้านที่ผู้หญิงชอบนะ" 
 
ความจริงคีชผักโขมนี่เป็นของโปรดเลยล่ะ แต่ไปกินถึงที่ร้านทั้งที ก็อยากลองแบบแปลกๆ บ้างน่ะน้า 
 
"งั้นลองไปกันดูเลยไหม"
"เอ๋" 
 
ไปกับเอ็นโจตอนนี้เนี่ยนะ!? 
ฉันเบิกตากว้าง จากนั้นก็ตั้งป้อมป้องกันตัว ทำไมเอ็นโจถึงมาชวนไปร้านคีชเอาในจังหวะนี้ล่ะ วางแผนร้ายอะไรไว้หรือเปล่า!?

"ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้ยูกิโนะไปด้วย"
"เอ๋ ยูกิโนะคุงก็ไปด้วยเหรอคะ!?"

ใบหน้ายิ้มแย้มของเทวดาน้อยผุดขึ้นในสมอง 

"มีสอบกับอะไรหลายๆ อย่างเข้ามาจนช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาดูแลยูกิโนะ วันนี้เลยสัญญากันไว้ว่าจะไปรับยูกิโนะที่ห้องเปอติต์แล้วกลับด้วยกันน่ะ ไหนๆ แล้วก็เลยคิดว่าถ้าพาคุณคิโชวอินที่ยูกิโนะชอบมากๆ ไปด้วย เจ้าตัวจะดีใจหรือเปล่าน้า" 

เอ็นโจเสริมว่า "ต้องขอโทษด้วยนะที่กลายเป็นผลักภาระในการดูแลน้องชายให้คุณคิโชวอินตลอดเลย" ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว ได้เจอยูกิโนะคุงที่น่ารักคนนั้นก็แสนจะยินดีแล้วละค่ะ 
 
"ไปค่ะ"
"จริงเหรอ ขอบใจนะ" 
 
พอตกลงกันได้ ก็ไม่ใช่เวลาจะมานั่งเรื่อยเฉื่อยกันอยู่ตรงนี้แล้วนะ
สอบปลายภาคเสร็จบทเรียนสั้นลงเวลาเลิกเรียนก็เร็วขึ้น แต่ตอนนี้ชั้นประถมก็เรียนเสร็จกันไปนานแล้วนะ ยูกิโนะคุงอาจจะชะเง้อชะแง้คอยมองดูว่าท่านพี่มาหรือยังน้า มาหรือยังน้าอยู่ที่ห้องเปอติต์ก็เป็นได้  
 ฉันลุกจากที่นั่ง เร่งเอ็นโจว่า "รีบไปห้องเปอต์ติต์กันเถอะค่ะ" ให้ยูกิโนะคุงรออยู่ไม่ใช่เหรอ มัวมาเอื่อยเฉื่อยอะไรกันอยู่อีกเล่า 
ว่าแล้วคาบุรากิที่น่าจะจมอยู่ในกองนิตยสารก็ว่า 
 
"ฉันจะไปด้วย"
"เอ๋" 
 
ไม่รู้ทำไมคาบุรากิถึงพลอยลุกจากที่นั่งไปด้วย
 
"ถ้าเป็นร้านที่เข้าท่า ฉันจะได้เอาไว้เป็นตัวเลือกเวลาไปเดทกับทาคามิจิ" 
 
เจ้าตั๊กแตนว่างั้นแน่ะ
ฉันเหลือบมอบเอ็นโจ ทางเอ็นโจยักไหล่แล้วส่งยิ้มให้ 
 

 


"คุณพี่เรย์กะ!" 
 
พอพวกเราไปรับที่ห้องเปอติต์ ยูกิโนะคุงก็วิ่งถลามาหา
พอเอ็นโจอธิบายว่าเดี๋ยวทุกคนจะไปทานคีชด้วยกัน ยูกิโนะคุงก็ร้อง "ว้าว!" หน้าตาเบิกบานขึ้นมาทันที มีความสุขจัง
ในห้องสโมสรเปอติต์ยังได้เจอมาโอะจังกับยูริคุงที่ทำท่าดีอกดีใจกันด้วย ฉันเลยลองชวนทั้งสองคนไปด้วยกัน แต่ปรากฎว่าติดเรียนพิเศษทั้งคู่ น่าเสียดาย แต่ก็สัญญากันไว้ว่าคราวหน้าจะออกไปเที่ยวด้วยกันนะ 
แล้วพวกเราสี่คนก็เข้าร้านคีชไปด้วยกัน ยูกิโนะคุงนั่งดูเมนูอยู่ข้างฉัน พวกเราปรึกษากันว่าจะเอาอันไหนดี 
 
"เอาเป็นคีชองุ่นหรือคีชช็อกโกแลตนี่ดีไหมน้า"
"ก็น่าอร่อยดีนะจ๊ะ"
"แล้วคุณพี่เรย์กะล่ะฮะ" 
"พี่ก็ลังเลอยู่เหมือนกัน แต่กะว่าจะเอาเป็นคีชส้มนี่แหละจ้ะ"
"อันนั้นก็ดีน้า ผมก็เอาเป็นคีชส้มเหมือนกันดีไหมน้า" 
 
แต่ยูกิโนะคุงก็ทำท่ายากตัดใจจากคีชช็อกโกแลต เชิดปากร้องอื~ม ท่าทางลังเล
ฉันเลยเสนอยูกิโนะคุงไปว่า "งั้นมาแบ่งกันคนละครึ่งไหมจ๊ะ" 
 
"ได้เหรอฮะ"
"ต้องได้สิจ้ะ" 
 
ยูกิโนะคุงว่า "ขอบคุณนฮะ" แล้วยิ้มให้ด้วย อุฮุฮุ
เอ็นโจที่คอยดูบทสนทนาของพวกเราอยู่ทางฝั่งตรงข้ามบอกมาว่า "ขอโทษนะ" แต่ทางฉันที่ได้กินคีชช็อกโกแลตด้วยต่างหากล่ะที่ต้องขอบคุณน่ะ ความจริงก็แอบสนใจมาตั้งแต่เห็นในนิตยสารแล้วล่ะนะ 
 
"คีชซากุรัมโบะเหรอ..."
 
คาบุรากิมองเมนูพลางพึมพำ
 
"ท่านคาบุรากิชอบซากุรัมโบะหรือคะ"
"ก็ชอบนะ"
 
เห ซากุรัมโบะนี่ติดอันดับต้นๆ ของผลไม้ที่ฉันโปรดปรานเหมือนกันนะ ปีนี้ก็กินเข้าไปแล้วตั้งเยอะแน่ะ
แต่ดูเหมือนคาบุรากิจะหิวอยู่หน่อยๆ สุดท้ายแล้วก็เลยเลือกคีชเห็ด ส่วนเอ็นโจเอาเป็นคีชโพเทโทเบค่อน ทางสายหลักเลยนะ 
หัวข้อพูดคุยเป็นเรื่องปิดเทอมหน้าร้อนของยูกิโนะคุง เห็นว่าเจ้าตัวจะไปซัมเมอร์แคมป์ที่ต่างประเทศ พอได้ฟังตอนแรกก็คิดว่าเด็กป.1 จะไปต่างประเทศคนเดียวเสียอีก แต่ที่จริงดูเหมือนจะไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันทั้งครอบครัว แล้วยูกิโนะคุงจะแยกไปเข้าร่วมซัมเมอร์แคมป์สำหรับเด็กกลางทางน่ะนะ

ยูกิโนะคุงทำท่ารอคอยซัมเมอร์แคมป์เอามากๆ ฉันเลยไม่อยากพูดอะไรให้เสียน้ำใจ แต่อาการหอบจะไม่กำเริบแน่เหรอ ยังไงก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ฉันเลยแอบกระซิบถามเอ็นโจ 

"อื้อ ความจริงพวกเราก็เป็นห่วงเหมือนกันว่าจะไหวไหม แต่เจ้าตัวกระตือรือร้นอยากไปให้ได้อย่างที่เห็นนี่แหละ พ่อกับแม่ก็อยู่ใกล้ๆ แล้วก็มีคุณหมอประจำตัวคอยไปประกบอยู่ที่แคมป์เผื่อไว้ด้วย คิดว่าคงไม่เป็นไรหรอก"  
"งั้นหรือคะ ถ้างั้นค่อยโล่งใจหน่อย"
"ขอบคุณนะที่เป็นห่วง" 

ไม่หรอกค่ะ สำหรับฉันแล้วยูกิโนะคุงก็เป็นเทวดาน้อยคนสำคัญนะคะ
คาบุรากิอบรมยูกิโนะคุงเรื่องหลักการเตรียมตัวก่อนเข้าแคมป์ ดูเหมือนคาบุรากิกับเอ็นโจก็เคยเข้าร่วมซัมเมอร์แคมป์ตอนสมัยประถมด้วย เห็นท่านพี่เคยไปมาก่อน ยูกิโนะคุงเลยอยากไปบ้างหรือเปล่านะ
ในที่สุดคีชที่สั่งก็ยกมาเสิร์ฟ ฉันใช้ส้อมตัดแบ่งกันคนละครึ่งกับยูกิโนะคุง 

"อร่อยจัง!"
"เน้อ!"

ส้มนี่ถูกใจสุดๆ! หวานอมเปรี้ยวอร่อยจังเลย! ส่วนช็อกโกแลตคีชพอทานกับครีมที่เสิร์ฟมาด้วยกันก็หวานอร่อยดีจัง! ส้มที่หวานอมเปรี้ยวกับช็อกโกแลตหวานๆ พอทานสลับกันแล้วต่างก็ช่วยขับเน้นความอร่อยของแต่ละแบบให้เด่นขึ้น คิดถูกจริงๆ ที่แบ่งกันคนละครึ่ง

ฉันกับยูกิโนะคุงว่าอร่อยจังเลยเนอะแล้วหัวเราะให้แก่กัน
คาบุรากิเองก็เลือกที่นี่เป็นหนึ่งในสถานที่สำรองสำหรับเดทจากบรรยากาศภายในร้านและรสชาติของคีช
พวกเราทานคีชพลางบรรยายความประทับใจ คุยเรื่องเบาๆ ประมาณว่าไปซัมเมอร์แคมป์แล้วยูกิโนะคุงจะว่ายน้ำได้ไกลเท่าไหร่ เห็นว่าตอนนี้ยูกิโนะคุงไปหัดว่ายท่ากรรเชียงที่โรงเรียนสอนว่ายน้ำด้วยนะ ยอดไปเลย ฉันก็เคยไปเรียนที่โรงเรียนสอนว่ายน้ำเหมือนกัน แต่ว่ายได้แค่ท่าฟรีสไตล์แล้วก็ท่ากบเท่านั้นแหละ ว่ายกรรเชียงนี่ทำยังไงก็เอาหน้าลอยขึ้นมาเหนือน้ำไม่ได้ สุดท้ายก็หายใจต่อเนื่องไม่ได้จมบุ๋มๆ ลงไป แต่ในชีวิตประจำวันไม่จำเป็นต้องใช้ท่ากรรเชียงก็เลยช่างมันเถอะ  
 
ที่แคชเชียร์ เอ็นโจว่า "วันนี้ผมเป็นคนชวนมาเอง" แล้วจัดการชำระเงินให้ จะไปดื้อดึงมากก็คงไม่ดี ครั้งนี้ฉันเลยยอมขอรับเลี้ยงอย่างขอบพระคุณ 
 
"เฮ้อ สนุกจังเลย!" 
 
ยูกิโนะคุงยิ้มแย้มพลางจับมือฉันไว้ขณะเดินออกจากร้าน จากนั้นก็ว่า "นี่ คุณพี่เรย์กะฮะ" 
 
"ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน จะมาเล่นกับผมบ้างได้ไหมฮะ"
"เอ๋" 
 
ปิดเทอมหน้าร้อนเหรอ... สำหรับฉันแล้วก็ดีใจอยู่หรอกนะที่จะได้เจอยูกิโนะคุง แต่ว่า...
 
"ยูกิโนะ คุณคิโชวอินเขาก็ยุ่งนะ เลิกงอแงเอาแต่ใจตัวเองได้แล้ว" 
 
พอโดนเอ็นโจดุ ยูกิโนะคุงก็จ๋อยลงถนัดตา อ๋า...!
 
"เอ่อ ยูกิโนะคุง..."
"อะไรฮะ" 
 
อุ ถ้าจ้องมองมาด้วยดวงตาใสแป๋วแหววแบบนั้น...
 
"อาจจะไม่ยุ่งขนาดนั้นก็ได้นะ..."
"จริงเหรอฮะ!?" 
 
ยูกิโนะคุงยิ้มหน้าบาน อื้อ ไม่ยุ่งเลย ไม่ยุ่งเลยซักนี้ด
 
"อะไร คิโชวอิน ว่างช่วงปิดเทอมหน้าร้อนเรอะ"
 
ว่าแล้วคาบุรากิก็พยักหน้าหงึกหงักราวกับยืนยันอะไรบางอย่าง
ซวยล่าาาาา! แบบนี้คาบุรากิมีหวังติดต่อมาหาฉันโครมๆ ตลอดหน้าร้อนโดยไม่รู้จักเกรงใจแหงๆ... 
 


ในวันถัดมา เห็นว่าตัวเองมักจะเป็นฝ่ายได้รับเลี้ยงอยู่เนืองๆ ฉันเลยส่งซากุรัมโบะไปให้จักรพรรดิแห่งซุยรันเป็นการแสดงความรู้สึกขอบคุณ
 
"พันธุ์ซาโตนิชิกิเรอะ"
"นโปเลียนค่ะ"
"........." 
 
ทางเอ็นโจ พอฉันมอบลูกพีช ผลไม้ที่ตัวเองชอบที่สุดไปให้โดยบอกให้แบ่งกันทานกับยูกิโนะคุง ทางโน้นก็ว่า "นี่ไม่ได้แฝงความหมายประชดประชันเอาไว้ใช่ไหมนะ"  พูดเรื่องอะไรกันเหรอคะ? 


  ---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.  

คีชผักโขม

คีชของหวานแบบอื่นๆ 

 ซากุรัมโบะ (เชอร์รี่ญี่ปุ่น) พันธุ์นโปเลียน 

โปรดอย่าลืมว่า Tag ดั้งเดิมของเรื่องนี้คือ Shoujo ส่วน Tag Food นี่มาทีหลังนะฮะ มาทีหลัง...




NEKOPOST.NET