NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.270 - ตอนที่ 270


270.


วันนี้เป็นวันประกาศลำดับผลสอบปลายภาค ในที่สุดก็ถึงวันพิพากษาแล้ว---

"ท่านเรย์กะ รู้สึกว่าประกาศลำดับคะแนนจะออกแล้ว ไปดูกันไหมคะ"
"นั่นสินะ"

ฉันเดินไปดูบอร์ดตามคำชวนของพวกเซริกะจัง โอย ปวดกระเพาะชะมัด...

"ไม่รู้ว่าครั้งนี้อันดับของท่านคาบุรากิและท่านเอ็นโจจะเป็นอย่างไรบ้างนะคะ"
"อ้าว ทั้งสองท่านก็ต้องได้อันดับท็อปๆ อยู่แล้วล่ะ"
"นั่นสิเนอะ ครั้งนี้ท่านคาบุรากิจะได้ที่ 1 อีกไหมน้า"
"ท่านเอ็นโจเองก็ไม่น้อยหน้าหรอกค่ะ"

พวกเซริกะจังที่ดูจะไม่ได้สนใจอะไรกับลำดับของตัวเองแต่แรกอยู่แล้ว เดินไปพลางคาดเดาลำดับคะแนนของคนอื่นอย่างสนุกสนาน

"ท่านเรย์กะคิดอย่างไรบ้างคะ"
"เอ๋ อะไรเหรอ"
"อันดับท็อปของสอบปลายภาคน่ะค่ะ"
"ก็ไม่ทราบสินะคะ..."

ฉันที่ฟังเรื่องของคนอื่นอยู่อย่างใจลอย  ได้แต่ตอบแบบขอไปที
พูดตามตรง ลำดับคะแนนของพวกคาบุรากิน่ะจะเป็นยังไงก็ช่างมันเหอะ ที่ฉันสนใจมีแต่ลำดับคะแนนของตัวเองเท่านั้น จะผ่านเกณฑ์ไม่เกินที่ 30 ได้หรือเปล่านะ... ไม่เป็นไรหรอกน่า ก็พยายามมาตั้งขนาดนั้นแล้วนี่นา แต่พวกนักเรียนคนอื่นๆ ก็พยายามมาพอๆ กันเหมือนกันนะ...ถ้าหลุดอันดับที่ 30 ไปล่ะ... ใบหน้าโกรธเกรี้ยวของคาบุรากิผุดขึ้นมาต่อหน้าเลย อุ! กระเพาะบีบตัวเอี๊ยดเจ็บแปลบๆ!

ตรงหน้าบอร์ดมีคนมุงดูลำดับคะแนนเต็มไปหมด พวกเซริกะจังแหวกฝูงคนก้าวเข้าไปใกล้
 
"ดูสิ! ท่านคาบุรากิได้ตำแหน่งท็อปไปครองจริงๆ ด้วย!"
 
คิคุโนะจังเช็กอันดับ 1 ก่อนเพื่อนแล้วร้องออกมาดังๆ
จริงด้วย ที่ 1 คาบุรากิ มาซายะ
กำหนดการแน่นขนาดนั้นยังรักษาอันดับเอาไว้ได้ นี่หัวทำคาบุรากิทำมาจากอะไรกันแน่เนี่ย

ไม่สิ แล้วลำดับฉันล่ะ... ฉันทิ้งพวกเซริกะจังที่ยังวี้ดว้ายกระตู้วู้กับตำแหน่งของคาบุรากิไว้ที่หางตา หันมาไล่หาชื่อตัวเองจากล่างขึ้นบน ....ไม่มี ไม่มี ไม่มี!
ฉันหน้าซีดเผือด
กรณีที่ทำตามเป้าหมายที่วางไว้ไม่ได้ คาบุรากิจะพิจารณาโทษยังไงบ้างนะ...!
อา พระเจ้าขา ได้โปรด ได้โปรดปกป้องลูกแกะน่าเวทนาเช่นลูกด้วยเถิดเจ้าค่ะ!
ฉันใช้มือกุมลิ้นปี่ เงยหน้าส่งสายตาขึ้นสู่เบื้องบนด้วยความรู้สึกราวกับจะภาวนา

"....หา!"
 
อันดับที่ 18  คิโชวอิน เรย์กะ
 
ลมหายใจฉันหยุดชะงักไปเฮือกหนึ่งทั้งที่ยังหายใจเข้าค้างอยู่
นี่ไม่ใช่ภาพหลอนใช่ไหมนะ ตรงที่ 18 มีชื่อฉันเขียนอยู่ใช่ไหมนะ นะ? เดี๋ยวสิ ขอร้องล่ะ ใครก็ได้ช่วยมาดูเป็นเพื่อนหน่อย
พวกเซริกะจังยังมัวแต่ดูอันดับท็อปๆ เพลินอยู่ ไม่เห็นอย่างอื่นอยู่ในสายตา เดี๋ยวสิ! เรย์กะจังเพื่อนของพวกเธออาจจะไต่อันดับถึงที่ 18 เชียวนะ! แหม!

"ท่านเรย์กะได้ลำดับที่ 18 นี่คะ"  

พอหันกลับไปตามเสียงนุ่มๆ ก็เห็นท่านฟุยุโกะยืนเงยหน้ามองบอร์ดอยู่ด้านหลังพวกเรา

"ท่านฟุยุโกะ...!"
"ยินดีด้วยนะคะ"

ฉันเห็นแสงเฮ้ากวงเรืองรองมาจากเบื้องหลังท่านฟุยุโกะ
ท่านฟุยุโกะก็มองเห็นเหมือนกับฉัน แสดงว่าฉันก็เข้าลำดับที่ 18 อย่างจริงแท้แน่นอนแล้วสิ...!

ช่วงเวลาแห่งความทุกข์ทรมานตลอดหลายสัปดาห์ ฝืนเบิกตาต่อสู้กับความง่วงงุน อดทนต่อความปวดแปลบที่กระเพาะ นั่งดูหนังสืองกๆ จนคิดว่าจะกระอักเลือดออกมาจริงๆ เสียแล้ว ในที่สุดผลลัพธ์นั้นก็งอกงามให้เป็นที่ประจักษ์ในบัดนี้! ไชโย! ทำได้แล้ว!

พวกเซริกะจังที่ได้ยินเสียงท่านฟุยุโกะแว่วเข้าหูหันกลับไปเช็กบอร์ดอีกทีแล้วเยินยอฉันไม่ขาดปาก "ท่านเรย์กะได้ที่ 18!?" "ยอดไปเลยนะคะ ท่านเรย์กะ!"

"ขอบคุณนะคะ แต่ที่ 18 นี่ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร อย่าเอะอะมากเลยค่ะ อายเขานะคะ"
"ไม่จริงหรอกค่ะ! ภาคภูมิใจให้มากกว่านี้เถอะนะคะ!"
"ท่านเรย์กะไม่ตระหนักว่าคะแนนของตัวเองเยี่ยมยอดขนาดไหนสินะคะ"
"ท่านเรย์กะนี่ก็ช่างถ่อมตัวจริง"
 
ฉันทำหน้าลำบากใจ แล้วหัวเราะโฮะโฮะโฮะ

"อ๊ะ ท่านคาบุรากิกับท่านเอ็นโจมาล่ะ!"
 
เมื่อฝูงชนแหวกออกเป็นทางตามสัญญาณเสียงของใครบางคน คาบุรากิกับเอ็นโจก็เดินมาอย่างเรียบเรื่อย
มาจนได้นะ คาบุรากิ จงดูให้ชัดๆ ซะว่าในลำดับที่ 18 มีชื่อของฉันอยู่!
คาบุรากิเงยหน้าขึ้นมองตำแหน่งบนสุดของใบประกาศด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็ไล่สายตาลงมาเรื่อยๆ จนถึงด้านล่าง คงเห็นลำดับของฉันเข้าเต็มตาแล้วสินะ!

อย่าว่าแต่ที่ 30 เลย แม้แต่เป้าหมายแรกที่คาบุรากิกำหนดไว้ที่ 20 ฉันก็ลอยลำผ่านมาได้! ว่าไงล่า!  เอ้า จงสรรเสริญ! จงเยินยอมาแต่โดยดี!
เมื่อรู้สึกถึงสายตารุนแรงจากฉัน คาบุรากิก็หันมามอง พอสบตากัน คาบุรากิก็เบือนสายตาหนีแล้วหันหลังกลับเดินจากไป เอ๋... แค่นี้เนี่ยนะ?
ฉันได้ที่ 18 นะ ผ่านเกณฑ์ที่คาบุรากิขีดไว้อย่างสวยงามเลยนะ แล้วท่าทางเมินเฉยไม่อยู่ในสายตานั่นมันอะไรกันยะ คิดจะกลับไปโดยไร้ปฎิกริยาแบบนั้นน่ะเรอะ!

ระหว่างโกรธจี๊ดโวยวายอยู่ในหัว ก็มีคนมาตบบ่าแล้วว่า "ยินดีด้วยนะ คุณคิโชวอิน"

"ท่านเอ็นโจ"

พวกเซริกะจังกุมแก้มแดงระเรื่อ ทำปากพะงาบๆ โดยไม่ส่งเสียงว่า "ท่านเอ็นโจล่ะ!"

"ขอบคุณนะคะ"
"ทางผมฟอร์มตกไปหน่อยน้า"

เอ็นโจที่พูดแบบนั้นได้ที่ 4 ประชดกันเหรอยะ
เอ็นโจว่า "หลังเลิกเรียนไว้เจอกันที่สโมสรนะ" แล้วเดินจากไปอย่างแผ่วพลิ้ว ขณะที่ พวกเซริกะจังที่เหลืออยู่มองตามแผ่นหลังเอ็นโจไปพลางร้องกรี๊ดกร๊าดกัน  คราวนี้นายตัวสำรองกับวาคาบะจังเป็นฝ่ายเดินมาด้วยกัน
 
"อ๊ะ! เจอแล้ว!"
"....ครั้งนี้ฉันแพ้จนได้นะ"
"เอะเฮะเฮะ ชนะแล้ว~!"
 
วาคาบะจังได้ที่ 3 ส่วนนายตัวสำรองได้ที่ 5

"ท่านเรย์กะ พวกเรากลับห้องเรียนกันเถอะค่ะ"
"นั่นสินะ"
 
เมื่อพวกเราผละออกจากหน้าบอร์ด ก็ได้ยินเสียงพวกนักเรียนชายที่อยู่ใกล้ๆ พึมพำว่า "ยัยนั่นกวนประสาทชะมัด..." พอเหลือบมองไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็เห็นว่าพวกผู้ชายพากันจ้องมองวาคาบะอย่างแค้นเคือง พวกนั้นก็เป็นนักเรียนกลุ่มนอกใช่ไหมนะ....

"ท่านเรย์กะ?"
"จะไปเดี๋ยวนี้ละค่ะ"
 
โดนอิจฉาเพราะได้คะแนนดีเหรอ วาคาบะจังก็ลำบากเหมือนกันนะ...
ระหว่างทางกลับห้องเรียน พวกเราเผอิญเจอะเข้ากับกลุ่มคุณซึรุฮานะ ขณะกำลังจะเดินสวนกันไปนั้นเอง อาจารย์สอนภาษาอังกฤษที่เดินมาได้จังหวะพอดีก็เรียกคุณซึรุฮานะไว้

"ซึรุฮานะ ครั้งนี้สอบภาษาอังกฤษเธอได้ 95 คะแนนนะ"
 
พวกเราพร้อมใจกันหันขวับไปยังต้นทางของเสียง  ไม่จริงน่า คุณซึรุฮานะได้คะแนนภาษาอังกฤษ 95 คะแนน!?

"เอ๋~! มากิ ได้คะแนนภาษาอังกฤษตั้ง 95 คะแนนเลยเหรอ ยอดเลย~!"
"มากิเก่งภาษาอังกฤษเหรอเนี่ย"
 
แก๊งกลุ่มคุณซึรุฮานะตกอกตกใจเอะอะกันใหญ่ ฉันเองก็แปลกใจเหมือนกัน
พูดแบบนี้อาจจะไม่ค่อยดี แต่คุณซึรุฮานะนี่เป็นภาพดั้งเดิมของนักเรียนกลุ่มในของซุยรัน นั่นก็คือเป็นนักเรียนงี่เง่าที่แทบไม่ต้องเรียนหนังสือก็เลื่อนชั้นไปถึงระดับมหาวิทยาลัยได้โดยอัตโนมัติ แต่ครั้งนี้กลับได้ถึง 95 คะแนน จู่ๆ ก็เกิดตาสว่างกระตือรือร้นในการสอบเข้าขึ้นมาหรือไงนะ!?
แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างนั้น คุณซึรุฮานะหัวเราะหึหืมอย่างอารมณ์ดี
 
"ได้เจฟเพื่อนที่เรียนอยู่โรงเรียนอินเตอร์สอนให้น่ะ"
 
เพื่อนชายที่เรียนอยู่โรงเรียนอินเตอร์เหรอ!?
โรงเรียนที่พะยี่ห้อแบรนด์ปริศนาอันยิ่งใหญ่ประมาณว่าอยู่กันคนละมิติกับแบรนด์มีชื่อเก่าแก่อย่างซุยรัน เป็นโรงเรียนแบบไหนก็ไม่รู้ แต่ฟังดูเก๋ไก๋ดีเน้อ~ โรงเรียนอินเตอร์นั่นน่ะเหรอ!
มีเพื่อนชายอยู่โรงเรียนอินเตอร์ หนำซ้ำยังได้รับการสอนภาษาอังกฤษจากเพื่อนชายคนนั้นราวกับภาพในอุดมคติ กระสุนระเบิดจากชาวหมู่บ้านมีรักทิ้งบอมบ์ใส่จนฉันถลอกปอกเปิกยับเยินไปทั้งตัว
ต้องรีบหนีออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ไม่งั้น...
 
"อ้าว ท่านเรย์กะ สวัสดีค่ะ"
 
หากคุณซึรุฮานะที่ดวงตาเป็นประกายวาววับราวกับนักล่าเห็นเหยื่อไม่ยอมปล่อยให้ฉันหลุดมือไป
 
"สวัสดีค่ะ คุณซึรุฮานะ..."
"เห็นบอร์ดประกาศลำดับแล้วละค่ะ สมเป็นท่านเรย์กะ ได้คะแนนยอดเยี่ยมเหลือเกินนะคะ"
"ขอบคุณค่ะ"
"ยอดไปเลยนะคะ คงจะมุมานะทุ่มเทให้การเรียนเป็นอย่างมากเลยสินะคะ"
"ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ"
"ยังจะมาถ่อมตัวอีก ถ้าไม่ซุ่มอ่านหนังสืออยู่บ้านทั้งวัน คงไม่ได้คะแนนขนาดนั้นหรอกค่ะ"

คุณซึรุฮานะตอกย้ำความเป็นนักเรียนแต่ที่ดีแต่เรียนของฉัน
 
"เทียบกันแล้ว ทางฉันมีแต่ภาษาอังกฤษที่ได้เพื่อนที่เรียนโรงเรียนอินเตอร์ช่วยสอนให้เท่านั้นที่ได้คะแนนดี ท่านเรย์กะคงจะได้อาจารย์สอนพิเศษเก่งๆ มาช่วยสอนให้ถึงบ้านทุกวันสินะคะ"

ฉันได้ยินความหมายแฝงที่แนบมาว่า (ผิดกับฉันที่ได้เรียนกับเจฟเพื่อนชาย หล่อนมันต้องเรียนกับอาจารย์สอนพิเศษที่จ้างมาใช่มั้ยล่ะ สมแล้วที่เป็นผู้ใหญ่บ้านคานทอง ว้าเหว่จังน้า~)

"มากิเนี่ย พูดแรงไปแล้วน้า~"
"เอ๋~ นี่ฉันก็ตั้งใจจะชมน้า เทียบกับพวกเราที่เอาแต่เที่ยวเล่นแล้ว ท่านเรย์กะนั่งอ่านหนังสืออยู่บ้านตลอดเลยนี่นา เก่งจังเลยเน้อ"

ฉันอยากเถียงคุณซึรุฮานะที่ทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องในชัยชนะกลับไป แต่โดนแทงใจดำดังฉึกจนพูดไม่ออก...
แพ้แล้ว... แพ้ราบคาบเลย...!
พวกเซริกะจังเองก็หาอะไรมาโจมตีกลับไม่ได้ ระหว่างนิ่งเงียบปล่อยให้กลุ่มคุณซึรุฮานะกระทำย่ำยีอยู่ฝ่ายเดียว จู่ๆ ก็มีกระสุนปืนใหญ่พุ่งเข้ามาจากทิศทางที่ไม่คาดคิด
จากทางท่านฟุยุโกะที่เอียงคอน้อยๆ พึมพำว่า "อาจารย์สอนพิเศษ...?" นั่นเอง

"ที่ท่านเรย์กะคะแนนดีขึ้นเป็นเพราะได้ท่านคาบุรากิและท่านเอ็นโจคอยติวให้ในห้องสโมสรไม่ใช่หรอกหรือคะ"

ได้คาบุรากิและเอ็นโจ สองผู้ยิ่งใหญ่แห่งซุยรันเป็นคนติวหนังสือให้!
การโจมตีที่มีพลังทำลายล้างใหญ่หลวงนี้พลิกสถานการณ์ให้กลับตาลปัตรในตาเดียว

"จริงหรือคะ ท่านฟุยุโกะ!"
 
พวกเซริกะเลือดขึ้นหน้าพุ่งเข้าไปซัก แล้วท่านฟุยุโกะก็พยักหน้ารับว่า "ค่ะ"

"ได้ท่านคาบุรากิและท่านเอ็นโจช่วยติวหนังสือให้นี่ ช่างวิเศษอะไรอย่างนี้!"
"คะแนนท่านเรย์กะพัฒนาขึ้นเพราะได้เรียนจากทั้งสองท่านสินะคะ"
"ฉันก็อยากให้ท่านคาบุรากิกับท่านเอ็นโจติวหนังสือให้บ้างจัง~"
 
ต่อให้โรงเรียนอินเตอร์ฯ มีพลังของแบรนด์ปริศนาอันยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ไม่อาจเอาชนะคุณค่าของคาบุรากิและเอ็นโจที่เป็นประดุจดังสัญลักษณ์แห่งความเคารพบูชาอันไม่คลอนแคลนในซุยรันแห่งนี้ไปได้
พวกเซริกะโจมตีพวกคุณซึรุฮานะรัวๆ ด้วยชื่อคาบุรากิกับเอ็นโจราวกับประกอบวีรกรรมยิ่งใหญ่
พวกคุณซึรุฮานะพ่ายแพ้ไปอย่างพลิกล็อกตกเป็นฝ่ายล่าถอยไป พวกเซริกะจังพ่นลมหายใจฟืดฟาดทำหน้าภาคภูมิใจประมาณว่า สำเร็จแล้ว! ขณะมองไล่หลังพลางแซ่ซ้องท่านฟุยุโกะว่า "พูดได้ยอดเยี่ยมมากค่ะ! ท่านฟุยุโกะ"  
ท่านฟุยุโกะที่ถูกพวกเซริกะจังห้อมล้อมอยู่ถามอย่างเรื่อยเฉื่อยคล้ายเพิ่งรู้สึกตัวว่า  "อ๊ะ หรือว่าจะไม่ควรพูดหรือเปล่าคะ ท่านเรย์กะ"   

ว่าแต่ โรงเรียนอินเตอร์เหรอ... คุณซึรุฮานะที่เรียนอยู่ซุยรันมาตั้งแต่ชั้นประถมเหมือนกับฉันทำยังไงถึงไปรู้จักนักเรียนโรงเรียนอินเตอร์ที่ไม่มีความสัมพันธ์หรือจุดร่วมกับซุยรันได้นะ
 
"ไม่รู้ว่าไปรู้จักกันได้ยังไงนะ"

อุหวา เผลอปล่อยให้เสียงในใจเล็ดรอดออกมาจนได้!

"ท่านเรย์กะ?"
"ไม่หรอกค่ะ... คือว่ารอบตัวฉันไม่มีใครเรียนโรงเรียนอินเตอร์ฯ ก็เลยนึกสงสัยขึ้นมาแวบหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ"
"นั่นสินะคะ"

ทุกคนครางอื~มกับข้อสงสัยของฉัน

"บางทีอาจจะเป็น..."
"ปาร์ตี้จับคู่..."
 
ปาร์ตี้จับคู่!?
เรื่องนี้แทบไม่เคยลอยมาเข้าหูฉันมาก่อน แต่เด็กซุยรันก็มีไปปาร์ตี้จับคู่กับเขาจริงด้วยสินะ!?

แต่นั่นสินะ โอกาสที่จะได้ทำความรู้จักกับนักเรียนชายต่างโรงเรียนก็มีแต่ปาร์ตี้จับคู่เท่านั้นละมั้ง ปาร์ตี้จับคู่เหรอ...
ในชาติก่อนฉันก็แทบไม่ได้ไปปาร์ตี้จับคู่เลย แน่นอนว่าในชาตินี้ก็ไม่เคยไปแม้แต่ครั้งเดียว ปาร์ตี้จับคู่เนี่ยมันดูให้ภาพพจน์กระหายหาแฟนยังไงไม่รู้เรอะ แต่นั่นอาจจะเป็นอคติของฉันคนเดียว ความจริงอาจเป็นสร้างโอกาสในการพบปะโดยบริสุทธิ์ใจก็เป็นได้ ฉันก็น่าจะลองไปเปิดตัวในปาร์ตี้จับคู่...

"เสื่อมเสีย!"

คิคุโนะจังพูดออกมาดังๆ เอ๋...?

"ปาร์ตี้จับคู่อะไรนี่ เป็นการกระทำที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวสำหรับนักเรียนซุยรันจริงๆ!"

คิคุโนะจังว่าอย่างพลุ่งพล่าน

"จริงด้วย ช่างเป็นการกระทำอันไม่สมกับเป็นนักเรียนซุยรันเอาเสียเลย"
"ฉันก็คิดแบบนั้นนะคะ"
"ฉันด้วย"
 
แล้วพวกสาวๆ ก็พากันเออออไปด้วย เอ๋? เอ๋?  
 
"ท่านเรย์กะก็คิดเช่นนั้นใช่ไหมคะ"
"เอ๋..."
 
สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ฉัน
 
"นั่นสินะคะ... ฉันเองก็คิดว่าการไปงานปาร์ตี้จับคู่เป็นการกระทำที่ไม่น่าเห็นดีเห็นงามด้วยเท่าไหร่..."
"นั่นสินะค้า~"

"พวกเราต้องสำรวมตนให้อยู่ในพฤติกรรมอันดีงามไม่ให้ชื่อเสียงของซุยรันต้องด่างพร้อย" พวกคิคุโนะจังปฏิญาณเป็นกลุ่มอย่างหนักแน่น ฉันจ้องมองพลางสังหรณ์ถึงอันตรายว่า หากอยู่ในกลุ่มเดียวกับสาวๆ เหล่านี้ไปเรื่อยๆ อาจจะไม่มีวันได้ย้ายออกจากหมู่บ้านคานทองไปชั่วชีวิตก็เป็นไปได้...
 
 ---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ท่านเรย์กะ ยินดีด้วยยยย ลำบากมาหลายตอน ได้เห็นผลงามๆ กับเขาซักที
...ว่าแต่ ตกลงใครได้ที่ 2 หว่า ตัวละครลับเรอะ...

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :)




NEKOPOST.NET