[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 264 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.264 - ตอนที่ 264


264.


ชีทที่คาบุรากิสั่งมาว่าต้องให้เสร็จภายในวันนี้ยากเย็นกว่าที่คิด
ฉันให้อาจารย์สอนพิเศษช่วยดูการบ้านจากทางโรงเรียนให้เสร็จก่อนตามลำดับความสำคัญ  จากนั้นจึงตั้งสมาธิกับการทำโจทย์ในชีทที่ได้รับมาจากคาบุรากิ โดยเปิดหนังสือตำราเรียนอ่านควบคู่ไปด้วย แต่ไม่คืบหน้าเลย มองไม่เห็นจุดจบซักนิด... 
 
"อ๊าก------!"
 
ฉันสะกดกลั้นความรู้สึกอยากกรีดร้องออกมาดังๆ ที่พุ่งขึ้นมาทุกๆ สิบกว่านาทีก่อนเกาหัวจนยุ่งเหยิง
นี่มันไม่เหมือนหนังสือรวมข้อสอบทั่วๆ ไปที่ไม่มีเฉลยคำตอบ ก็เลยไม่รู้ว่าคำตอบที่คิดได้มาถูกหรือเปล่า! อุตส่าห์ทำโจทย์ได้แต่ก็ยังคาใจ มันน่าหงุดหงิดจริงจริ๊ง!
 
จะตัดใจไปก่อนจดจ่ออยู่เฉพาะกับการแก้โจทย์ที่หาคำตอบได้ก็คงได้หรอก แต่คนใจเล็กกระจิบกระจ้อยอย่างฉันที่คอยหวาดระแวงว่าสายตาคนรอบข้างจะมองมาอย่างไรนั้น พอคิดว่าคาบุรากิจะเห็นฉันเป็นยัยผู้หญิงงี่เง่ากะอีแค่โจทย์แค่นี้ก็ทำไม่ได้ ศักดิ์ศรีมันก็ผุดขึ้นมาค้ำคอ ไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอกน่า-! 

เหลืออีกกี่แผ่นเนี่ย  ฮึย~! เหลือเกินครึ่งอีกนี่...
 
อาจารย์สอนพิเศษก็กลับไปนานแล้วด้วย ถ้าเป็นแบบนี้มีหวังคืนนี้ได้ทำโจทย์จนฟ้าสว่างคาตาแน่ๆ! ฉันเข้าตาจนต้องไปขอความช่วยเหลือจากสุดยอดไพ่ตายใบสุดท้าย หอบอุปกรณ์การเรียนบุกไปหาท่านพี่ที่เพิ่งกลับมาจากงานถึงที่ห้อง
 
"ท่านพี่ ช่วยน้องด้วยค่ะ! ติวหนังสือให้น้องหน่อย!"
 
สงสัยว่าจะเห็นฉันหน้าดำคร่ำเครียดสุดๆ  ท่านพี่ที่โดนน้องสาวบุกเข้าหาอย่างอุกอาจจึงออกมารับด้วยสีหน้าแสดงความแปลกใจอยู่บ้าง 
 
"ติวหนังสือ?"
"ค่ะ ถ้าเป็นแบบนี้ทำทั้งคืนก็คงไม่เสร็จแน่ๆ..." 

ฉันสวมวิญญาณดาราทำหน้าแบบว่าไม่ไหวแล้วค่ะ ตายแน่ แล้วท่านพี่ก็รับคำว่า "ได้สิ" ปล่อยให้ฉันเข้ามาในห้อง ไชโย! 
 
"นั่งรอที่โซฟาก่อนแป๊บนึงนะ เดี๋ยวพี่ไปเปลี่ยนชุดก่อน" 
 
พอดูแล้วก็เห็นว่าท่านพี่ยังอยู่ในชุดสูทไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ อุหวา ขอโทษค่า ถึงจะเป็นพี่น้องกันแต่ก็เอาแต่ใจมากไปสินะ... สำนึกผิดแล้วค่ะ
 
"ขอโทษนะคะ ท่านพี่"
"อื๋อ ขอโทษเรื่องอะไรเหรอ" 
 
ท่านพี่ที่ปลดเนคไทพลางเดินไปยังห้องเสื้อผ้าที่อยู่ข้างๆ เอียงศีรษะเหลียวกลับมา 
 
"เพิ่งกลับจากงานมาเหนื่อยๆ แต่น้องกลับเอาแต่ใจ..." 
 
พอได้ยินดังนั้น ท่านพี่ก็หัวเราะแล้วว่า "แค่ช่วยติวหนังสือให้น้องสาว สบายมากน่า" ช่างเป็นท่านพี่ที่แสนดีอะไรเช่นนี้...! ขอบคุณนะคะท่านพี่! ท่านพี่ผู้อ่อนโยนแสนวิเศษเป็นสิ่งที่ควรมีไว้จริงๆ!
 
"น้องจะไปชงน้ำชามาให้นะคะ!" 
"ขอบใจนะ" 
 
จะไปเตรียมน้ำชา ใส่ความรู้สึกอยากไถ่โทษไปด้วย เผื่อจะช่วยปลดเปลื้องความเหนื่อยล้าได้ซักนิด ! 

พอกลับมาพร้อมน้ำชาสำหรับสองที่ ท่านพี่ก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสบายๆ มานั่งรออยู่ที่โซฟาก่อนแล้ว 
 
"แล้วไม่เข้าใจตรงไหนเหรอ"
"ตรงนี้น่ะค่ะ" 
 
ฉันหยิบชีทสูตรพิเศษของคาบุรากิขึ้นมาให้ดูแล้วเล่าเรื่องที่ผ่านมาแกมบ่นให้ท่านพี่ฟัง
 
"สมาชิก Pivoine ทุกคนต้องสอบให้ได้ไม่เกินอันดับที่ 50 เหรอ มาซายะคุงนี่ก็เรียกร้องอะไรเข้มงวดเหมือนกันนะ"
"ใช่ไหมล่ะคะ แถมยังบอกให้น้องได้อันดับไม่เกินที่ 20 ด้วยนะคะ!" 
 
แต่ก็เจรจาต่อรองจนเหลือที่ 30 ละนะ! แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะสอบได้ไม่เกินที่ 30 เลย 

"เอาเถอะ อ่านหนังสือไปก็เป็นประโยชน์กับตัวเอง ไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอกนะ"
"...ค่ะ" 
 
ก็ใช่อยู่หรอก หน้าที่ของนักเรียนคือการเรียน คาบุรากิที่สั่งให้พัฒนาความรู้ด้านวิชาการก็ไม่ได้พูดผิดหรอก แต่เพราะไม่ได้พูดผิดนี่แหละมันถึงถูกต้องชัดเจนขัดขืนไม่ได้น่าหงุดหงิดชะมัด
 
"นี่น่ะเหรอชีทที่มาซายะคุงเตรียมมา"
"ค่ะ"
"1,2,3... เยอะเหมือนกันนะ"
"ใช่ไหมล่ะคะ แล้วให้ส่งพรุ่งนี้ด้วยนะคะ"  

ถ้าไม่ทำให้เสร็จภายในพรุ่งนี้จะโดนดูถูกเหยียดหยามหาว่าเป็นบอนไซไม่รู้จักโตไปเรื่อยๆ นะคะ~! 
 
"สมกับที่บอกว่าเลือกเอาหัวข้อที่น้องไม่ถนัดมา ยากเย็นจนหมดปัญญาเลยค่ะ แต่ท่านคาบุรากิบอกว่าให้ทำให้เสร็จแล้วเอามาส่งพรุ่งนี้  บอกว่าให้ท่องหนังสือจนกระอักออกมาเป็นเลือด~" 
"กระอักออกมาเป็นเลือด... ขนาดกับเด็กผู้หญิงยังไม่มีปรานีเลยนะ" 
"ใช่ไหมล่ะคะ ใช่ไหมล่ะคะ" 
 
แรงกดดันจากคาบุรากินี่ไม่ใช่ธรรมดาเลยนะ
 ท่านพี่ปลอบฉันที่เกาะแขนหนึบทำท่าจะร้องห่มร้องไห้อยู่รอมร่อพลางถามว่า "แล้วตั้งแต่ตรงนี้ถึงตรงนี้คือเนื้อหาที่จะออกสอบในครั้งนี้ใช่ไหม"  แล้วหยิบหนังสือเรียนที่มีโพสต์อิทคั่นมาเปิดดู 

"ค่ะ" 
"แบบนี้นี่เอง" 

ท่านพี่มองตำรากับชีทของคาบุรากิเปรียบเทียบกันไปมา 

"ชีทนี่สรุปประเด็นสำคัญในขอบเขตการออกข้อสอบได้ดีทีเดียวนะ ถ้าทำโจทย์นี่ได้ไม่มีปัญหาก็คงทำคะแนนในการสอบครั้งต่อไปได้ดีเลยล่ะ" 
 
ท่านพี่ให้คำประเมินชีทของคาบุรากิเช่นนั้น งั้นเหรอ สมแล้วที่เป็นโจทย์ที่ขาประจำผู้ครองบัลลังก์อันดับหนึ่งคิดขึ้นมา ถึงจะเป็นความหวังดีไม่เข้าเรื่องก็เหอะ 
 
"งั้นให้พี่ตรวจคำตอบที่เรย์กะทำไว้ก่อน แล้วข้อไหนผิดหรือไม่เข้าใจค่อยสอนเพิ่มเติมตรงจุดนั้นดีไหม"  
"รบกวนด้วยนะคะ!"
 
จากนั้นฉันก็ทำโจทย์ของคาบุรากิไปเรื่อยๆ ภายใต้การสั่งสอนของท่านพี่ ถึงช่วงท้ายๆ จะเหมือนให้ท่านพี่เฉลยคำตอบให้เลยก็เถอะ
 
"เสร็จแล้ว!"
"เหนื่อยหน่อยนะ ตั้งใจได้ดีมาก"
"ขอบคุณนะคะ ท่านพี่!" 
 
ทำเสร็จก่อนจะขึ้นวันใหม่! เท่านี้ก็ไม่ต้องเห็นฟ้าสว่างคาตาแล้ว!

"แต่ต้องทำโจทย์จากมาซายะคุงแบบนี้ไปเรื่อยๆ ทุกวันจนกว่าจะสอบเสร็จใช่ไหม"
"อุ...!" 

จริงด้วย ทำเสร็จวันนี้เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็มีมาใหม่ ชีทของคาบุรากิทยอยย้ำซ้ำเติมเข้ามาไม่รู้จักหมด
ท่านพี่ลูบหัวฉันเบาๆ ราวกับจะปลอบใจน้องสาวที่ถูกความสิ้นหวังย่ำยี

"พี่จะช่วยติวให้เท่าที่ทำได้จนกว่าจะสอบเสร็จก็แล้วกัน"
"ท่านพี่ค้า~!" 
 
หนูจะเข้าเรียนวิชาสัมนาของอาจารย์ทาคาเทรุนะคะ! 

"ว่าแต่ ตอนนี้ซุยรัยมีเรื่องราวแบบนั้นเกิดขึ้นด้วยหรือนี่" 

ท่านพี่เผยความรู้สึกที่มีต่อเรื่องราวที่ได้รับฟังจากฉันขณะจิบชาแก้วใหม่ที่รินมา 

"ระหว่างที่ท่านพี่เรียนอยู่ มีการกระทบกระทั่งกันระหว่าง Pivoine กับสภานักเรียนบ้างไหมคะ"
 
"อื~ม ยังไงกันนะ สมัยพวกพี่ก็มีเรื่องไม่กินเส้นกับสภานักเรียนบ้าง แต่คิดว่าไม่มีเรื่องราวใหญ่โตขนาดปะทะกันซึ่งหน้าหรอกนะ  เกิดเหตุสภานักเรียนคัดค้านสิ่งที่ Pivoine ทำลงไปอยู่หลายครั้งเหมือนกัน แต่ก็ไม่มีประธานนักเรียนคนไหนมาคัดง้างกันซึ่งๆ หน้า ประธานนักเรียนปีนี้ดูท่าทางจะเป็นพวกเลือดร้อนเอาเรื่องนะ" 
"ก็เป็นคนที่มีสำนึกของความยุติธรรมแรงกล้านะคะ" 

ไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็จะปกป้องผู้อ่อนแอคัดค้านอย่างตรงไปตรงมา สำหรับเหล่านักเรียนแล้วนายตัวสำรองคงเป็นประธานสภานักเรียนผู้พึ่งพาได้ แต่สำหรับ Pivoine แล้วคงเหมือนก้างขวางคอละนะ 
 
"แต่ก็เกรงว่าถ้าความอึดอัดคับข้องที่มีต่อ Pivoine เด่นชัดมากขึ้นทุกที ซักวันก็อาจมีผู้ไม่พอใจก่อการปฏิวัติขึ้นได้นะคะ"
"ปฏิวัติ?" 
 
พอฉันพยักหน้ารับหนักๆ ท่านพี่ก็หัวเราะ
 
"เรย์กะเป็นห่วงเรื่องนี้เองหรือ ไม่มีปฏิวัติหรอกน่า"
"จริงเหรอคะ"
"พวกเขาเองก็รู้ดีอยู่ หากฝั่งโรงเรียนต้องเลือกระหว่างนักเรียน Pivoine ไม่กี่สิบคน และนักเรียนอื่นนอกเหนือจากนั้นอีกหลายร้อยคน ก็ต้องเลือกนักเรียน Pivoine ที่มีจำนวนเพียงไม่กี่สิบคนแน่นอน" 
 
การวิเคราะห์อย่างเยือกเย็นของท่านพี่ทำให้ฉันตาสว่าง จริงด้วย ซุยรันเป็นโรงเรียนแบบนั้นแหละ ซุยรันก่อตั้งขึ้นมาได้ก็ด้วยพลังอำนาจและทรัพย์สินมหาศาลของผู้ปกครองสมาชิก Pivoine ในปัจจุบันและศิษย์เก่า Pivoine ที่จบการศึกษาออกไป หากถึงเวลาต้องเลือกขึ้นมาจริงๆ ทางโรงเรียนก็คงเลือกที่จะไล่เหล่านักเรียนผู้ต่อต้านออกไป เป็นอันจบเท่านั้น 
 
"วางใจได้หรือยัง"
"น่าระแวงจนเกิดกังวลไปอีกทางเลยค่ะ" 

หากต่อต้านก็จะโดนไล่ออกเหรอ ฉันแบกรับภาระหนักหนาขนาดสั่นคลอนชีวิตคนอื่นแบบนั้นไม่ไหวหรอกนะ 
 
"ยุคสมัยของท่านพี่สงบสุขดีน่าอิจฉาจัง"
"อา แต่ก็ไม่ได้สงบสุขขนาดนั้นหรอกนะ" 
 
ท่านพี่ยิ้มขื่นๆ  จริงเหรอเนี่ย 
 
"ท่านพี่น่าจะขึ้นเป็นประธานไปเลยนะคะ" 
 
ท่านพี่ออกจะกว้างขวาง ชาติตระกูลและผลการเรียนก็ดีเลิศ น่าจะเป็นคนที่เหมาะแก่การเป็นศูนย์กลางของ Pivoine ที่สุดนะ 
 
"ไม่หรอก มีคนที่เหมาะสมกับตำแหน่งประธานมากกว่าพี่อยู่อีกมาก แล้วพี่เองก็คิดว่าตัวเองคอยเก็บงานอยู่เบื้องหลังจะสบายกว่าเป็นประธาน ในแง่นี้พี่ก็เคยคิดเหมือนกันนะว่าถ้าอิมาริเป็นประธานไปก็ดี แต่พฤติกรรมด้านหนึ่งของหมอนั่นก็มีปัญหา..." 

สงสัยว่าจะนึกถึงเรื่องในอดีต  ใบหน้าของท่านพี่เลยดูตึงเครียดขึ้นมา 
 
"อ้อ จริงด้วย ในซุยรันไม่ค่อยมีปัญหากระทบกระทั่งใหญ่ๆ ก็จริง แต่เรื่องตบตีกันในหมู่นักเรียนสาวๆ ที่เกี่ยวพันกับอิมาริน่ะมีมาบ่อยเลยนี่นะ ตอนนั้นถึงขั้นเกิดเหตุวิวาทย่อยๆ ขึ้นระหว่างนักเรียนหญิงโรงเรียนอื่นที่มาหาอิมาริกับนักเรียนหญิงในซุยรัน อ้อ จริงด้วย เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นทีไร สภานักเรียนก็จะยื่นเรื่องร้องเรียนมาทางพี่ให้ช่วยหาทางจัดการกับอิมาริด้วย ปัญหาที่เข้ามาหาพี่ส่วนมากก็มีสาเหตุมาจากอิมาริแทบทั้งนั้น มาพร่ำเพ้อ mon amour อะไรกัน ไม่ได้รู้ถึงความลำบากของคนอื่นเขาเลย ไอ้เวรนั่น ทุกครั้งที่โดนลากเข้าไปพัวพัน พี่มักจะมองเห็นแกนสมองของหมอนั่นที่โอบไหล่สาวๆ เดินจากไปอย่างเริงร่าเป็นเป้าธนูเสมอ ถ้าเป็นเป้านั่นพี่มีความมั่นใจมากกว่าจะไม่พลาดอย่างแน่นอน อ้อ ตอนนี้ก็ยังไม่สายไปนี่นะ ในคลังเก็บของน่าจะมีคันธนูอยู่...." 
 
ท่านพี่คะ! สายตา! สายตาน่ากลัวเหลือเกินค่ะ!
ทำให้ท่านพี่ผู้โอบอ้อมอารีขุ่นเคืองถึงขนาดนี้ ท่านอิมาริไปก่อเรื่องอะไรไว้กันนะ 
 

 

หลังเลิกเรียน ฉันยื่นชีทที่ทำสำเร็จได้ด้วยความช่วยเหลือจากท่านพี่ให้คาบุรากิ นี่เป็นคำตอบสมบูรณ์แบบที่ได้รับตราประทับให้ผ่านจากท่านพี่เชียวนะ ว่าไงล่า 
 
คาบุรากิไล่สายตาไปตามชีททุกแผ่น ให้คะแนนแล้วบอกแค่ "ใช้ได้" จากนั้นก็ส่งชีทต่อไปมาให้บอกว่า "นี่เป็นการบ้านของวันนี้" เอ๋ แค่เนี้ยนะ?
 
 อุตส่าห์พยายามตั้งขนาดนี้  ไม่มีคำชมเชยว่าทำได้ดีหรือประเมินค่าที่ทำได้ถูกหมดบ้างเหรอ รู้บ้างหรือเปล่าว่ากว่าจะทำเสร็จหมดนี่ฉันต้องลำบากซักแค่ไหน...! คาบุรากิไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยว่าฉันเป็นประเภทได้รับคำชมแล้วจะยิ่งขยันน่ะ 
 
ตอนแรกก็กะจะนั่งปักหลักอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะได้รับคำชมเชย แต่ด้านหลังฉันมีพวกเด็กม.4 มาเข้าคิวรอคาบุรากิตรวจคะแนนแล้ว ฉันเลยถอยมาเงียบๆ 
 
ดูเหมือนจะเจอโควต้าแบบฝึกหัดหนักๆ ไม่น้อยหน้าฉัน พวกเด็กม.4 เลยดูซูบไปถนัดตา ตอนสวนกันนี่ส่งสายตาอ้อนวอนมาเชียว แต่โทษทีนะ อำนาจฉันมันก็เสือกระดาษทั้งนั้น หยุดยั้งความป่าเถื่อนของจักรพรรดิไม่ได้หรอก
 
จะกลับบ้านไปเลยก็ได้ แต่บริกรอุตส่าห์เตรียมขนมกับน้ำชาไว้ให้แล้ว ฉันเลยนั่งลงตรงโซฟาติดผนังตัวโปรด ตั้งใจจะทำโจทย์ให้ได้ซักนิด อุอุ แบบฝึกหัดวันนี้ยากจัง... 
 
"คุณคิโชวอิน เป็นไงบ้าง ทำได้หรือเปล่า"
 
ว่าแล้วเอ็นโจก็ปรากฎตัวตรงหน้าฉัน
 
"...ก็พอได้ค่ะ" 
 
แค่ข้อ 2 ก็ติดแล้ว แต่ไม่อยากให้เอ็นโจที่อยู่ชั้นปีเดียวกันรู้ถึงความหัวไม่ดีของฉันนี่นา 
แต่แล้วเอ็นโจกลับนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าฉัน ว่า "ไหนดูหน่อยซิ" แล้วชะโงกหน้ามาดูกระดาษโจทย์ 
 
"อ้อ~ โจทย์ข้อนี้ถ้าลองเอาไปเทียบกับโจทย์ตัวอย่างในหนังสืออ่านเพิ่มเติมน่าจะช่วยให้เข้าใจง่ายขึ้นนะ" 
 
เอ็นโจหยิบหนังสืออ่านเพิ่มเติมขึ้นมาจากกองตำราและหนังสืออ้างอิงที่ฉันวางไว้บนโต๊ะ แล้วก็ว่า "นี่ไง" ชี้ให้ดูหน้าตัวอย่างที่ว่า  
 
"อ๊ะ จริงด้วย!" 
 
มีคำใบ้อยู่ในที่แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย!
จริงอย่างที่ว่า พอเอาโจทย์ไปเทียบกับตัวอย่างในหนังสืออ้างอิงแล้วตรงที่ติดอยู่ก็แก้ได้อย่างง่ายดาย โอ้! 

"อาจารย์คนนี้มักจะออกข้อสอบโดยอ้างอิงจากตำราที่โรงเรียนกำหนดหรือไม่ก็หนังสืออ่านเพิ่มเติมน่ะ มาซายะก็คงออกโจทย์นี่โดยคำนึงถึงในจุดนี้แหละ"
"เป็นเช่นนั้นเองหรือคะ!?"

อะไรเนี่ย คาบุรากิ เรื่องแบบนี้ก็หัดบอกกันล่วงหน้าบ้างสิ! นี่เป็นข้อมูลที่มีประโยชน์มากนะ เท่านี้ก็ทำโจทย์ในชีทนี่ได้ง่ายขึ้นแล้ว
จากนั้นเอ็นโจก็ช่วยอธิบายโจทย์ทีละข้อๆ ให้ฉันเข้าใจได้ง่ายๆ โฮ่ โฮ่ แบบนี้นี่เอง 
 
"ท่านเอ็นโจสอนเก่งจังเลยนะคะ" 
 
ฉันเว้นไว้ไม่พูดแขวะออกมาให้ชัดๆ ว่า 'ผิดกับคาบุรากิ' 
แต่วิธีสอนของเอ็นโจเข้าใจง่ายพอๆ กับท่านพี่ฉันเลยนะ เวลาแก้โจทย์ได้ก็จะคอยชมแบบเนียนๆ ด้วย คนบ้ายออย่างฉันนี่คึกคักแทบจะปีนต้นไม้ได้เลยล่ะ 
 
"บางครั้งก็สอนหนังสือให้ยูกิโนะบ้างน่ะ"
 
เห~
 
"ท่านเอ็นโจก็ใจดีกับน้องชายตัวเองนะคะ"
"ตอบแบบนั้นเกินคาดนะ ผมว่าผมใจดีกับทุกคนนั่นแหละ" 
 
ฉันกับเอ็นโจสบตากันและกันแล้วหัวเราะหึหึหึให้กัน เอ้า ทำโจทย์ข้อต่อไปดีกว่า 
แล้วคาบุรากิที่เสร็จสิ้นจากการตรวจคะแนนเด็กม.4 และเฉลยข้อที่ทำผิดก็เดินมาทรุดตัวนั่งลงข้างๆ เอ็นโจ
เอ็นโจถามคาบุรากิว่า "พวกเขาพอจะทำได้ไหมล่ะ ไม่เกินที่ 50" 
 
"ไม่ใช่พอจะได้หรือเปล่า ต้องทำให้ได้" 
 
เหย~ ไม่ใช่คาดการณ์แต่ฟันธงเลยเรอะ ฉันขอสวดภาวนาให้เหล่าเด็กม.4 ที่ฟาดฟันกับแบบฝึกหัดอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ทางโน้นอยู่ในใจ แต่คนที่ถูกคาดกะเกณฑ์ให้ไม่เกินที่ 30 อย่างฉันก็ไม่มีเวลาจะมาห่วงคนอื่นเขานะ! 
 
ฉันเมินคาบุรากิที่พร่ำพูดหนวกหูว่า "ไม่เข้าใจตรงไหน" "ยังทำไม่ได้อีกเรอะ" หันมาแก้โจทย์ตามที่เอ็นโจสอนต่อไป 

"จะว่าไป เมื่อวันก่อนฉันได้พบกับท่านแม่ของท่านคาบุรากิ แล้วก็ได้รับคำชวนไปร่วมงานทานาบาตะที่ทางบ้านตระกูลคาบุรากิเป็นเจ้าภาพด้วยนะคะ"
"อ้อ ได้ยินมาเหมือนกัน" 

คาบุรากิตอบอย่างไร้ความสนใจ

"แม่ฉันบอกให้ไปเอสคอร์ทเธอด้วย"
"อ๊ะ แค่ความรู้สึกก็เพียงพอแล้วละค่ะ"  

ฉันปฎิเสธด้วยรอยยิ้มอย่างไร้เยื่อใย
 
"แต่ฉันต้องดูหนังสือสอบปลายภาคด้วย ก็เลยคิดว่าจะขอตัวไม่เข้าร่วมงานน่ะค่ะ คิดว่าอย่างไรบ้างคะ ต้องขอเสียมารยาทที่อุตส่าห์ชวนมา ไม่ทราบว่าท่านคาบุรากิพอจะเจรจากับท่านแม่ได้ไหมคะ"
"ฉันก็จนปัญญาจะห้ามเขาเหมือนกัน" 

โดนปฎิเสธอย่างไร้เยื่อใยด้วยหน้าตาไร้อารมณ์
โธ่~ มีสอบแล้วยังต้องไปงานปาร์ตี้อีก ธุระเยอะเหลือเกิน ควันจะออกหัวอยู่แล้ว~!
 
"เอ้า รีบๆ ทำที่เหลือต่อซะ เดี๋ยวยังมีโจทย์เพิ่มอีก"
"สู้เขานะ คุณคิโชวอิน"
 
เหนื่อยชะมัด...  

 

  ---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
พยายามเข้านะ เหล่าเด็กเตรียมสอบ!

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET