NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.258 - ตอนที่ 258


258.


"เป็นอะไรน่ะ ยูกิโนะคุง มีอะไรหรือเปล่า"

ฉันลูบผมนุ่มๆ ฟูๆ ของยูกิโนะคุงพลางสอบถาม แล้วยูกิโนะคุงที่กอดฉันอยู่ก็ผละห่างออกมา เงยหน้าขึ้น
 
"ไม่มีอะไรหรอกฮะ แค่รู้สึกว่าอยากเจอคุณพี่เรย์กะจังเลย... เอ่อ มารบกวนหรือเปล่าฮะ"
"แหม พี่ไม่เคยเห็นว่ายูกิโนะคุงมารบกวนอยู่แล้วละจ้ะ นี่คอยพี่อยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอ"
 
ยูกิโนะคุงพยักหน้าหงึก อะไรกันเนี่ย!
ถ้ารู้ว่ายูกิโนะคุงที่น่ารักมาคอยอยู่ก็จะรีบผลักไสไล่ส่งคาบุรากิไปให้พ้นๆ วิ่งมาหาสุดฝีเท้าแล้วแท้ๆ!

"ขอโทษนะจ๊ะ ทำให้ต้องคอยตั้งนานเลย ติดต่อมาก็ได้นี่นา..."
"อื๋อ ผมอยากเจอคุณพี่เรย์กะก็เลยมาคอยเฉยๆ เองฮะ"
 
ช่างอ่อนโยนอะไรอย่างนี้! ไม่เห็นเป็นไรเลย เด็กๆ จะเอาแต่ใจตัวเองบ้างก็ไม่เห็นเป็นไรเลย! อยากให้คาบุรากิมาเรียนรู้เรื่องความเกรงใจจากยูกิโนะคุงบ้างจริงๆ

"แสดงว่าไม่ได้มีธุระด่วนอะไรใช่ไหมจ๊ะ"
"ฮะ"
 
พอได้ยินคำตอบแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย เห็นเด็กประถมมายืนซึมรออยู่คนเดียวแบบนี้ นึกว่ามีเรื่องกลุ้มใจหรือปัญหาอะไรเสียอีก
 
"แล้ววันนี้ท่านพี่ของยูกิโนะคุงไปไหนเสียล่ะ  ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ"
"...ไม่รู้ สงสัยจะมีนัดกับใครที่ไหนล่ะมั้ง"
 
ยูกิโนะคุงเบ้ปากแล้วสะบัดหน้าพรืดไปอีกทาง อ้าว ตายจริง
หรือเป็นเพราะเอ็นโจ ท่านพี่คนโปรดทิ้งยูกิโนะคุงน้องชายออกไปเที่ยว ก็เลยงอนสินะ คงใช่แน่เลย ก็ยังเป็นเด็กประถมนี่น้า สมัยฉันอายุพอๆ กับยูกิโนะคุง ตอนท่านพี่มีธุระยุ่งกลับบ้านช้าก็ยังนึกเหงาหน่อยๆ เลยนี่นา แต่ในกรณีของฉันนั่นอายุสมองก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว พอท่านพี่กลับมาก็เอาอกเอาใจชดเชยให้ด้วย ก็เลยไม่เคยงอนเงินอะไรหรอกนะ
งี้นี่เอง สาเหตุมาจากพี่น้องทะเลาะกัน (?) นี่เอง  

"งั้นพี่ไปส่งที่บ้านให้เอาไหม"

ยูกิโนะคุงกำชายเสื้อชุดเครื่องแบบฉันแน่นไม่ยอมขยับ อื~ม แบบนี้คงแปลว่าไม่อยากไปใช่ไหมนะ
เอาไงดีน้า... โชคดีที่วันนี้ไม่มีติวที่โรงเรียนสอนพิเศษ ส่วนอาจารย์ที่มาสอนที่บ้าน ถ้าโทรไปขอโทษแล้วขอเลื่อนไปเป็นวันอื่นก็พอจะหาเวลาได้หรอกนะ...

"อยากไปที่ไหนหรือเปล่าจ๊ะ"
"ที่ไหน..."

ยูกิโนะร้องอื~ม ทำท่าครุ่นคิด ก็เพิ่งไปเที่ยวอควอเรียมที่อยากไปด้วยกันนี่นา เด็กผู้ชายวัยประถมคงไม่อยากไปนั่งคุยกันในคาเฟ่หรือชอปปิ้งด้วยสิ มีที่ไหนที่จะนั่งนานๆ มีอะไรเล่นแล้วก็พูดคุยกันได้ตามสบายบ้างนะ...
ฉันหวนนึกถึงสภาพห้องส่วนตัวตอนออกมาเมื่อเช้า คงไม่มีเสื้อผ้าถอดทิ้งไว้เกลื่อนกลาดหรือสินค้าไดเอ็ทกลิ้งอยู่หรอกนะ...

"ถ้ายังไง ไปเล่นที่บ้านพี่จนกว่าคนที่บ้านยูกิโนะคุงจะมารับดีไหมจ๊ะ"
"ได้เหรอฮะ!?"
 
ยูกิโนะคุงที่งอนป่องเพราะเอ็นโจหนีเที่ยวคงไม่อยากกลับบ้านไปทั้งๆ แบบนั้น สู้อยู่เล่นที่บ้านฉันซักสองสามชั่วโมงให้อารมณ์ดีก่อนแล้วค่อยให้คนมารับทีหลังดีกว่ามั้ง

"แต่ต้องให้คนที่บ้านยูกิโนะคุงอนุญาตก่อนนะจ๊ะ"
"เย้!"
 
ยูกิโนะคุงหน้าตาสดใสขึ้นทันควัน แต่บ้านนี้ไม่มีสัตว์เลี้ยง ไม่มีอะไรให้คาดหวังหรอกนะคะ... เอาเป็นว่าติดต่อไปทางบ้านให้คุณแม่บ้านช่วยทำความสะอาดห้องฉันเบาๆ ให้ก่อนดีกว่า

"งั้นลองติดต่อไปหาผู้ปกครองทางบ้านเอ็นโจไม่ก็ท่านพี่ดูนะจ๊ะ ว่าจะมาเที่ยวเล่นบ้านพี่ได้หรือเปล่า"
"ฮะ จะลองเมล์หาท่านพี่ดูนะฮะ"

ยูกิโนะคุงควักมือถือขึ้นมาจิ้มจึกๆ แจ้งให้เอ็นโจที่อยู่ระหว่างการทะเลาะ (?) กันก็ได้เหรอเนี่ย
ฉันก็โทรไปหาคุณแม่บ้านกับอาจารย์สอนพิเศษด้วยดีกว่า

"ส่งเมล์ไปบอกแล้วว่า 'จะไปเที่ยวบ้านคุณพี่เรย์กะ' นะฮะ"

ไม่ใช่ขออนุญาตว่าไปเที่ยวได้ไหม แต่เป็นการแจ้งให้ทราบว่าจะไปแล้วสินะ

"ได้ไปเที่ยวบ้านคุณพี่เรย์กะ ดีใจจังเลย"
"อาจจะต้อนรับอะไรไม่ได้มาก อย่าคาดหวังมากไปนะจ๊ะ"

เอาพวกเกมไปเก็บไว้ที่ไหนน้า...
จะยืนคุยกันอยู่ข้างนอกแบบนี้ก็กระไรอยู่ ฉันเลยชวนขึ้นไปนั่งบนรถ ในจังหวะนั้นเองที่โทรศัพท์ของยูกิโนะคุงดังขึ้น

"อ๊ะ จากท่านพี่"
 
พอรับสายแล้วยูกิโนะคุงก็ว่า "อื้อ อื้อ ใช่แล้วล่ะ" คุยกันไปชั่วครู่ก็ว่า "ท่านพี่จะขอคุยกับคุณพี่เรย์กะหน่อยฮะ" แล้วยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน เอ็นโจน่ะเรอะ....

"ฮัลโหล พูดสายอยู่ค่ะ"
"คุณคิโชวอินเหรอ นี่เอ็นโจนะ เห็นยูกิโนะว่ากำลังจะไปเที่ยวบ้านคุณคิโชวอินใช่ไหม"
"ค่ะ ใช่แล้วค่ะ แต่ขึ้นอยู่กับว่าต้องได้รับอนุญาตจากทางบ้านท่านเอ็นโจก่อนนะคะ"
"จู่ๆ ก็ไปกะทันหันแบบนี้ ไม่เป็นการรบกวนบ้านคิโชวอินเหรอ"
"ไม่หรอกค่ะ ทางบ้านฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว พอดีวันนี้ทางผู้ปกครองก็มีกำหนดการออกไปข้างนอกทั้งสองคน เหลือฉันอยู่ติดบ้านคนเดียวค่ะ"
"จริงเหรอ?"
"ค่ะ ทางบ้านท่านเอ็นโจสิคะ ให้ฉันพายูกิโนะคุงแวะเที่ยวข้างนอกแบบนี้โดยไม่มีผู้ปกครองอยู่ด้วยจะไม่เป็นไรแน่หรือคะ ไม่ทราบว่าจะขอคำอนุญาตจากทางผู้ปกครองตระกูลเอ็นโจได้ไหมคะ"
"ทางนั้นไว้เดี๋ยวผมติดต่อไปเอง ไม่เป็นไรหรอก ขอโทษนะ เดี๋ยวผมจะรีบไปรับ ยังไงขอฝากยูกิโนะไว้ก่อน ต้องขอโทษด้วยนะที่น้องชายเอาแต่ใจตัวเองสร้างความรบกวนให้..."
 
ไม่หรอกๆ  เทียบกับเพื่อนสนิทของนายแล้ว การเอาแต่ใจตัวเองอย่างน่ารักๆ ของยูกิโนะคุงไม่นับเป็นการรบกวนหรอกน่า~
แล้วในตอนนั้นเอง ฉันก็ได้ยินเสียงผู้หญิงดังมาจากทางปลายสายว่า "ชู?" จากนั้นก็ได้ยินเสียงเอ็นโจขลุกขลักว่า "รอเดี๋ยว" คล้ายเอามือปิดช่องรับเสียงโทรศัพท์ไว้

"ต้องขอโทษจริงๆ นะ ถ้ายูกิโนะเอาแต่ใจมากก็ดุได้นะไม่ต้องเกรงใจ รบกวนช่วยเรียกยูกิโนะมาคุยอีกครั้งได้ไหม"
"ยูกิโนะคุง ท่านพี่ขอคุยด้วยอีกครั้งน่ะจ้ะ"
 
พอรับโทรศัพท์ไป ยูกิโนะคุงก็ว่า "รู้แล้วน่า ผมเองก็ทำตัวเรียบร้อยอยู่นี่ไง มารับช้าๆ ก็ได้นะ!" แล้ววางสายไป น้ำเสียงยังฟังดูขุ่นมัวอยู่นิดหน่อย ยูกิโนะคุงที่งอนป่องนี่ก็น่ารักจังเลยน้า

"เอาล่ะ ได้รับอนุญาตจากท่านพี่ของยูกิโนะคุงแล้ว ไปกันเลยดีกว่านะ"
"ฮะ!"
 
ฉันพายูกิโนะคุงที่พลิกสีหน้ากลับมายิ้มแย้มขึ้นรถไป

 


พอกลับมาถึงบ้านด้วยกัน ฉันก็พายูกิโนะคุงขึ้นไปที่ห้องส่วนตัว

"ยูกิโนะคุง ทางนี้จ้ะ"
"ฮะ"
 
ตรงนั้นเอง ท่านแม่ที่แต่งตัวเฉิดฉายก็โผล่จากห้องแต่งตัวมาเจอะกันเข้าพอดี ยังไม่ได้ออกจากบ้านอีกเหรอ

"อ้าว คุณเรย์กะ กลับมาแล้วเหรอลูก แล้วคุณหนูน้อยทางนั้นคือ..."
"กลับมาแล้วค่ะ ท่านแม่ ทางนี้คือเอ็นโจ ยูกิโนะคุง น้องชายของท่านเอ็นโจค่ะ"

พอฉันแนะนำ ยูกิโนะคุงก็ก้มหัว

"สวัสดีฮะ ผมเอ็นโจ ยูกิโนะ  วันนี้ต้องขอโทษด้วยนะฮะที่มารบกวนกะทันหัน"
 
ยูกิโนะคุงยิ้มหวานกล่าวทักทายอย่างสุภาพ ท่านแม่ถึงกับยกมือทั้งสองขึ้นกุมแก้มตัวเอง

"แหมมม! ช่างเป็นคุณหนูน้อยที่ฉลาดเฉลียวน่ารักน่าเอ็นดูอะไรอย่างนี้!"
 
ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ดูเหมือนท่านแม่ก็จะโดนรอยยิ้มของเทวดาน้อยช่วงชิงหัวใจไปแล้วเหมือนกัน
 
"ยูกิโนะคุงบอกว่าอยากมาเที่ยวบ้านเรา หนูก็เลยพามาน่ะค่ะ เดี๋ยวคนของบ้านเอ็นโจจะมารับทีหลังนะคะ"
"แหม งั้นเหรอ ยินดีต้อนรับจ้ะ คุณยูกิโนะ เชิญตามสบายเลยนะจ๊ะ นี่ คุณเรย์กะ แม่ก็อยากคุยกับคุณยูกิโนะบ้างซักนิดนะ"
 
เอ๋~ เดี๋ยวยูกิโนะคุงก็เหนื่อยกันพอดี...
แต่ยูกิโนะคุงผู้แสนใจดีก็ตอบ "ฮะ" รับคำชวนไปทานน้ำชาของท่านแม่อย่างร่าเริง อุหวา~ ขอโทษน้า
พวกเราย้ายไปที่ห้องนั่งเล่น จิบน้ำชาพลางสนทนาเรื่องเบาๆ จิปาถะ ยูกิโนะคุงตอบคำถามต่างๆ ของท่านแม่อย่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสาตามธรรมชาติ ทำให้ท่านแม่ผู้โปรดปรานของน่ารักๆ อารมณ์ดีอย่างมากมาย ขอโทษนะจ๊ะที่ต้องให้วุ่นวาย

"คุณยูกิโนะนี่น่าเอ็นดูจริงๆ ช่างน่าอิจฉาท่านๆ ทางบ้านเอ็นโจเหลือเกินที่มีลูกชายน่ารักแบบนี้นะคะ คุณเรย์กะ"
"นั่นสินะคะ ท่านแม่ หนูเองก็อยากมีน้องชายอย่างยูกิโนะคุงเหมือนกันค่ะ"
"จริงด้วยเนอะ สมัยเด็กๆ คุณทาคาเทรุก็น่ารักเหมือนกัน แต่ก็เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวไปเสียแล้ว"  

จะไปถามหาความน่ารักแบบเด็กๆ จากผู้ชายที่อายุเลยยี่สิบปีไปแล้ว ท่านพี่ก็คงลำบากใจน่ะนะ
ท่านแม่ถามว่า "ขนมอีกไหมจ๊ะ" เชิญชวนให้ยูกิโนะคุงทานขนมอบเพิ่ม
...จริงด้วย จังหวะนี้ระหว่างที่ท่านแม่หน้ามืดตามัวอยู่กับความน่ารักของยูกิโนะคุงนี่แหละ แผนที่คิดไว้อาจจะไปได้สวย

"จริงด้วยสิคะ ท่านแม่ หนูอยากลองเปลี่ยนทรงผมดูจังเลย จะได้เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศบ้างน่ะค่ะ..."
 
จะหลุดออกจากความล้าสมัยไปสู่สาวม.ปลายเก๋ไก๋ตามสมัยนิยม ก่อนอื่นต้องลาขาดจากผมม้วนพะยี่ห้อคุณหนูนี่ก่อน จะทำได้ก็ต้องเกลี้ยกล่อมท่านแม่ที่เป็นกำแพงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้สำเร็จละนะ ตอนนี้แหละเป็นโอกาสแล้ว!

"เอ๋ คุณพี่เรย์กะ จะเลิกไว้ผมทรงนี้แล้วเหรอฮะ"

แต่ยูกิโนะคุงที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับเป็นฝ่ายมีปฎิกริยาแซงหน้าท่านแม่มาก่อน
 
"ทำไมล่ะฮะ ออกจะเหมาะมากแท้ๆ"
 
ยูกิโนะคุงเอียงคอ มองฉันด้วยดวงตาแป๋วแหวว

"เอ่อ... นั่นสินะ พี่ไว้ผมทรงนี้มาตั้งนานแล้วก็เลยเบื่อๆ บ้างน่ะจ้ะ บางทีก็อยากลองเปลี่ยนอิมเมจใหม่ๆ ดูบ้างเหมือนกัน..."
"งั้นเหรอฮะ..."

ทำไมน้ำเสียงดูเศร้าสลดจังเลย

"ยูกิโนะคุงชอบผมทรงนี้ของพี่เหรอจ๊ะ.."
"ฮะ เหมือนเจ้าหญิงที่ออกมาในหนังสือนิทานภาพเลย"
"เอ๋ เจ้าหญิง!?"

ผมทรงโรโคโค่ที่เป็นที่ยอมรับตรงกันทั้งตัวเองและภายนอก แต่ยูกิโนะคุงมองเห็นฉันคนนั้นเป็นเหมือนเจ้าหญิงเหรอ!?
 
"แหมๆ! คุณยูกิโนะนี่ก็ตาถึงเหมือนกันนะจ๊ะ"

พอได้คนเห็นชอบกับรสนิยมตัวเอง ท่านแม่ก็คึกคักขึ้นทันตาเห็น
 
"คุณยูกิโนะก็คิดว่าทรงผมในตอนนี้เหมาะกับคุณเรย์กะแล้วใช่ไหมคะ"
"ฮะ คุณพี่เรย์กะน่ารักมากๆ เหมือนเจ้าหญิงเลยฮะ"
"ยูกิโนะคุง...!"
 
ในสายตายูกิโนะคุง ใบหน้าล้าสมัยอย่างฉันก็เป็นเจ้าหญิงได้เหรอเนี่ย
ขอบคุณนะ ยูกิโนะคุง เพื่อจะเป็นเจ้าหญิงของยูกิโนะคุงต่อไป พี่สัญญาว่าจะไว้ผมม้วนหลอดทรงนี้ไปจนชั่วชีวิตเลยจ้ะ!


พอถึงเวลา ท่านแม่ก็จำต้องลาจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ พวกเราได้เป็นอิสระเสียที

"ขอโทษนะจ๊ะ ยูกิโนะคุง ที่ต้องให้อยู่คุยเป็นเพื่อนคุณแม่พี่"
"ไม่หรอกฮะ ขนมก็อร่อย ได้คุยกับท่านแม่ของคุณพี่เรย์กะก็สนุกดีฮะ"

เป็นเด็กดีจังเลยน้า ช่างเป็นเด็กดีอะไรแบบนี้
เป็นเด็กดีเหลือเกิน จนฉันนึกอยากจับยูกิโนะคุงที่กำลังเหลียวมองไปรอบๆ ห้องฉันด้วยดวงตาวาววับอย่างอยากรู้อยากเห็นมาลูบหัวแล้วลูบหัวอีก
พวกเราเล่นเกมกัน ยูกิโนะคุงบอกว่ามีการบ้าน ก็เลยช่วยกันทำ ...โชคยังดีที่สมองอันพึ่งไม่ได้ของฉันยังพอจำเนื้อหาบทเรียนสมัยประถมได้

"เดี๋ยวผมจะติดต่อทางบ้านให้คนมารับนะฮะ"

เข็มนาฬิกาบ่งบอกเวลาเลยหกโมงไปแล้ว ถ้าเป็นเด็กประถมก็ได้เวลาอาหารเย็นละนะ

"อุตส่าห์มาถึงนี่แล้ว กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนกลับดีไหม ยังไงซะวันนี้พี่ก็อยู่คนเดียวนะ"

ยูกิโนะคุงเกรงอกเกรงใจออกตัวว่าไม่กล้ารบกวนถึงขนาดนั้น แต่ฉันยืนกราน ถ้ายังไงหลังอาหารเย็นให้รถของทางบ้านเราไปส่งให้ก็ได้นะ~

สุดท้ายยูกิโนะคุงก็ยอมแพ้คำเกลี้ยกล่อมของฉัน ติดต่อให้ทางบ้านทราบว่าจะอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันทางนี้
เวลายิ่งผ่านไปฉันก็ยิ่งไม่อยากปล่อยให้ยูกิโนะคุงผู้น่ารักหลุดมือ  อยากชวนให้อยู่ค้างบ้านให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แต่ก็มีคนมาแจ้งว่ามีรถมารับยูกิโนะคุงพอดี
ยูกิโนะคุงเตรียมตัวกลับบ้าน ฉันเดินไปส่งถึงประตูหน้า แล้วก็พบเอ็นโจที่แต่งกายชุดไปรเวทกึ่งทางการยืนอยู่ สงสัยว่าจะมีนัดทานอาหารค่ำที่ภัตตาคารหรูๆ หน่อยละมั้ง ไม่รู้ว่ารีบกินรีบมา หรือว่าขอตัวออกมากลางคัน จะอย่างไหนก็เหนื่อยหน่อยนะคะ

"ขอโทษด้วยนะที่ต้องรบกวนให้ดูแลน้องชายจนดึก"
"ไม่ได้รบกวนอะไรเลยค่ะ ทางฉันสิคะต้องขอโทษที่รั้งไว้จนดึกแบบนี้"
"ท่านพี่ ผมได้เล่นเกมกับคุณพี่เรย์กะ แล้วก็ช่วยสอนการบ้านให้ด้วยนะฮะ"

การบ้านเหรอ... ขอร้องล่ะ ที่สอนไปอย่าได้ผิดเลยนะ
เอ็นโจส่งสายตาดุๆ ไปยังยูกิโนะคุง

"ยูกิโนะ งอแงเอาแต่ใจตัวเองทำให้คุณคิโชวอินต้องลำบากอีกแล้วนะ ขอบคุณหรือยัง"
"ฮะ ขอบคุณมากนะฮะ คุณพี่เรย์กะ วันนี้สนุกมากเลย"
"ทางพี่ต่างหากละที่สนุกมาก ไว้มาเที่ยวอีกนะ"
"ฮะ!"
"คุณคิโชวอิน วันนี้ขอบคุณมาก บุญคุณครั้งนี้จะหาทางตอบแทนครั้งหน้านะ"
 
อะไรเนี่ย! ไม่ใช่แค่ว่าได้ยูกิโนะคุงช่วยเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของฉัน แต่ยังได้สร้างบุญคุณกับจอมเจ้าเล่ห์เอ็นโจด้วยเหรอ! สมเป็นเทวดาน้อยจริงๆ!
ฉันยืนส่งยูกิโนะคุงที่โบกมือให้หย็อยๆ จากในรถจนลับสายตาไป
 
 ---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
กัปตันยูกิโนะ จะลงจากเรือเอ็นโจมาสร้างเรือของตัวเองไหมน่ะ!

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :)

 




NEKOPOST.NET