[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 257 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.257 - ตอนที่ 257


 

257.


หลังจากนั้น พอกลับบ้านไป ฉันก็โทรหาวาคาบะจัง มีเรื่องที่อยากเล่าอยากถามอยู่เยอะแยะ

"วันนี้ไปฝึกตนใต้น้ำตกมาใช่ไหม เหนื่อยหน่อยน้า~"
"ฉันแค่ดูเฉยๆ เองนะ" 

พอเล่าเรื่องในวันนี้ให้ฟัง วาคาบะจังก็รับฟังอย่างสนอกสนใจ วาคาบะจังผู้มีความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยมหัวเราะว่า "ท่าทางน่าสนุกจัง ฉันก็ชักอยากทำบ้างแล้วสิ"  พูดงั้นถ้าท่านฟุยุโกะได้ยินเข้าเดี๋ยวก็คิดว่าเอาจริงมาลากไปด้วยกันหรอก 
  
"ว่าแต่งานพิเศษของคุณอิโคมะเป็นไงบ้าง เห็นเจ้าตัวว่ากำลังพยายามอยู่นะ"
"อื้อ พยายามได้ดีมากเลยล่ะ เวลาไม่มีลูกค้าจะทำตัวสบายๆ บ้างก็ได้ แต่เหมือนจะคิดว่าตัวเองจะห้ามขี้เกียจละมั้ง ก็เลยถือผ้าขี้ริ้วคอยเช็ดโน่นเช็ดนี่ตลอดเลย ตอนแรกเวลาพูดยินดีต้อนรับหรือขอบคุณมากค่ะอะไรนี่ก็ตื่นเต้นเสียงจนเบาหวิว แต่พอชินแล้วก็พูดได้คล่องดีนะ"
"งั้นเหรอ ถ้าไม่ได้เป็นการรบกวนที่บ้านวาคาบะจังก็จะดีหรอก"
"อื้อ ไม่เป็นไรหรอก แล้วก็ ไม่รู้ว่าคุณอิโคมะเล่าเรื่องนี้ให้ฟังหรือเปล่านะ สุดท้ายแล้วดูเหมือนคุณอิโคมะจะสารภาพเรื่องที่ตัวเองทำลงไปให้คุณพ่อคุณแม่ฟังน่ะ วันแรกที่มาทำงาน คุณพ่อคุณแม่ของคุณอิโคมะมาขอโทษแทนลูกสาว แล้วก็จ่ายเงินชดใช้ค่าเสียหายให้ด้วยนะ"
"จริงเหรอ!?" 

อันนี้ไม่รู้เลยนะเนี่ย การสารภาพเรื่องเลวร้ายที่ตัวเองทำไว้ก็ต้องอาศัยความกล้ามากเหมือนกันนะ โดยเฉพาะการจะเล่าเรื่องพฤติกรรมที่ออกแนวต่ำช้าแบบว่าคอยกลั่นแกล้งเพื่อนร่วมชั้นปีอย่างลับๆ  คุณอิโคมะคงสำนึกผิดปรารถนาจะชดใช้บาปจากใจจริงสินะ

"แล้วก็นะ อีกฝ่ายเขาจ่ายเงินชดใช้ค่าเสียหายมาแล้ว ความจริงก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องมาทำงานพิเศษที่นี่อีกแล้วละนะ"
"อื~ม จะว่าไปก็ใช่นะ แต่วัตถุประสงค์ของการทำงานพิเศษแทนการชดเชยค่าเสียหายในครั้งนี้ก็คือได้เรียนรู้ความลำบากของการทำงานหาเงินเองไม่ใช่เหรอ"
"ก็นั่นน่ะสิ ทางคุณพ่อคุณแม่ของทางโน้นมาขอโทษฉันถึงที่บ้านแล้ว ก็เลยบอกไปว่าไม่ต้องมาทำงานพิเศษแล้วก็ได้ค่ะ แต่คุณอิโคมะก็ยืนกรานว่าสัญญากันไว้แล้ว จะทำถึงท้ายที่สุด คุณพ่อคุณแม่ก็บอกว่าขอฝากลูกสาวด้วยนะ"
"เห~ มีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นเหรอเนี่ย"
"อื้อ เขาว่า 'สัญญากับท่านเรย์กะไว้แล้ว!' ด้วยล่ะ เรียกได้ว่าใส่พลังตรงนี้มากที่สุดเลย คุณคิโชวอินนี่เป็นที่รักจริงๆ นะ"
"ฮะฮะฮะ..."
"เจ้าตัวเขายืนกรานขนาดนั้น ก็เลยอนุญาตให้ทำงานพิเศษตามที่ตกลงกันไว้ตอนแรก แต่ลดระยะเวลาให้สั้นลงน่ะ คุณอิโคมะเองก็คงต้องดูหนังสือสอบเข้าเหมือนกัน ก็เลยกะว่าจะให้ทำแค่ไม่กี่วันก็พอ  เพราะงั้นคิดว่าจากนี้ไปก็เหลืออีกแค่ครั้งสองครั้งเองละมั้ง รู้แล้วด้วยว่าถ้าให้ทำงานยาวๆ ต่อไปก็เกรงว่าอะไรหลายๆ อย่างจะเกิดความแตกขึ้นมา..."
"อ๊ะ จริงด้วย! คุณอิโคมะเล่าให้ฟัง เห็นว่าท่านคาบุรากิมาที่ร้าน คลาดกันไปนิดเดียวใช่ไหม!" 

ใช่แล้ว ที่โทรศัพท์มาวันนี้ก็เพราะอยากถามเรื่องนี้มากที่สุดนี่แหละ!

"อ๊ะ รู้แล้วเหรอ ใช่แล้วล่ะ ตอนนั้นฉันเองก็ไม่อยู่เหมือนกัน แต่พอกลับมาคุณอิโคมะก็หน้าแดงแจ๋วิ่งเข้ามารายงานว่า 'ทะ ท่านคาบุรากิ...!' แววตาตอนพุ่งเข้ามาซักว่านี่มันเรื่องอะไรกันนี่น่ากลัวมากเลยนะ"
"ลำบากหน่อยนะ..."
"ไม่หรอกๆ" 

ตอนเล่าให้ฉันฟังก็ตื่นเต้นใหญ่เลยนี่นะ

"คุณคิโชวอินเคยเตือนไว้ว่าอาจจะเจอกับคาบุรากิคุงก็ได้ แต่ก็ไม่นึกเลยนะว่าจะเจอะกันเข้าตั้งแต่วันแรกเลย ยอดเลยนะ คุณคิโชวอิน สงสัยจะมีพรสวรรค์เป็นนักทำนายหรือเปล่า" 
 
ไม่ใช่เวลามาขำอยู่นะ วาคาบะจัง ตอนได้ฟังเรื่องนั้นนี่เหงื่อฉันแตกผลั่กไปวูบหนึ่งเลยนะ ในหลายๆ ความหมายน่ะ 
 
"รู้งี้เอาเป็นลงโทษอย่างอื่นจะดีกว่านะ..."
"อะฮะฮะ มาถึงตอนนี้ก็สายไปแล้วละนะ"
"นี่ คุณอิโคมะทำงานพิเศษเสร็จเมื่อไหร่ ขอฉันไปเที่ยวบ้านวาคาบะจังอีกได้ไหม"
"แน่อยู่แล้ว ยินดีต้อนรับ! พวกคันตะก็อยากเจอด้วยนะ"
"อยากเจอโคโระจังน่ะเหรอ"
"อยากเจอโคโระจังน่ะสิ" 
 
พวกเราหัวเราะอะฮะฮะ~ ให้กัน
 
"ฉันเองก็อยากเจอพวกคันตะคุงเหมือนกันนะ" 
 
ก็คันตะคุงเป็นอาจารย์สอนทำขนมของฉันนี่นา 
จากนั้นพวกเราก็คุยกันเรื่องสมาชิกในครอบครัวทาคามิจิและชีวิตนักเรียนของแต่ละฝ่ายก่อนตัดสายไป
 


หลังเลิกเรียนวันรุ่งขึ้น เห็นว่าท่านฟุยุโกะบ่นว่าเหงา ฉันก็เลยโผล่หน้าไปยังห้องสโมสรของ PIvoine ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายเรียกคาบุรากิมายังห้องประชุมเล็กด้วยตัวเองอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
 
"อะไรเล่า เรื่องที่จะคุยน่ะ"
"ท่านคาบุรากิ วันหยุดก่อนหน้านี้ไปที่ร้านของคุณทาคามิจิมาอีกแล้วใช่ไหมคะ" 

พอถามไปตรงๆ คาบุรากิก็ทำหน้าเหวอ

"รู้ได้ไงล่ะ อ๊ะ! หรือว่าเธอจะเป็นสตอล์กเกอร์คอยตามฉันอยู่เรอะ!?" 

ไม่อยากให้สตอล์กเกอร์ตัวจริงมาหาว่าฉันเป็นสตอล์กเกอร์หรอกนะยะ!
คาบรากิยกสองมือขึ้นกอดตัวเองราวกับจะป้องกันภัย ร้อง "หวา..." พลางเขยิบถอยห่าง มองฉันด้วยสายตาราวกับมองคนไม่น่าไว้วางใจ 
 
"ไม่ใช่นะคะ!"
"แล้วทำไมถึงรู้เล่า" 
 
จะบอกว่ารู้จากคุณอิโคมะที่ไปทำงานพิเศษอยู่ที่ร้านก็ไม่ได้
 
"เป็นรายงานจากโอนิวาบังของฉันค่ะ"
"...เอ๋ นี่เธอพูดเอาขำใช่ไหมน่ะ" 
 
คาบุรากิย้อนถามด้วยสีหน้าจริงจัง เล่นเอาฉันเสียใจที่ตัวเองหลุดปากออกไป 
 
"...ได้ยินข่าวว่ามีคนเห็นท่านคาบุรากิอยู่ใกล้ๆ ร้านคุณทาคามิจิ ฉันจึงตั้งข้อสันนิษฐานไปเช่นนั้นค่ะ"
"หืม" 
 
คาบุรากิยังส่งสายตาเคลือบแคลงมาทางฉันด้วยท่าทางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ตามสตอล์กนายน่ะ
 
"เมื่อก่อนก็เคยเตือนไปแล้วไงคะว่ากรุณาอย่าไปเยือนร้านโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า" 
 
ช่วยนัดหมายไว้ก่อนทีเหอะ ถ้าเป็นแบบนี้เสี่ยงสุดๆ ที่จะเจอะหน้ากันเข้าตอนฉันไปเที่ยวบ้านวาคาบะจังนะ
 
"...แค่ไปซื้อเค้ก ไม่เห็นต้องนัดหมายอะไรเลยนี่"
"หมายตาแค่เค้กจริงๆ น่ะหรือคะ"
"........."
"ออกจะไกลบ้านตัวเองขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้ใช้ให้คนอื่นไป ทายาทตระกูลคาบุรากิถึงกับต้องลงทุนไปซื้อถึงที่ร้านด้วยตัวเองเลยเชียวนะคะ"
"...เรียนคนละห้อง เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันในโรงเรียนก็น้อยนิด มีแต่ต้องไปหาในวันหยุดเท่านั้นไม่ใช่เรอะ"
"อุหวา ยังจะหาเหตุผลข้างๆ คูๆ มาเถียงอีก"
"หนวกหูน่า" 
 
คาบุรากิทำหน้าแค้นเคือง
ที่เอาเค้กมาเป็นข้ออ้างน่ะใครๆ ก็มองออกไปนานแล้ว ป่านนี้ไม่ต้องมาทำเป็นปิดๆ บังๆ หรอกน่า 
 
"อีกฝ่ายเขาก็ต้องมีธุระของเขาเหมือนกันนะคะ ถ้าไม่ติดต่อล่วงหน้าไปก่อนก็อาจเป็นการสร้างความรบกวน  บางทีอาจจะไม่อยู่ด้วย แล้วไปกะทันหันได้เจอกันไหมล่ะคะ"
"ไม่ได้เจอ..." 
 
รู้อยู่แล้วละน่า 
 
"เอ้า เห็นไหมล่ะคะ ก็อาจจะมีส่วนจริงที่คอของหวานอย่างท่านคาบุรากิจะอยากกินเค้กร้านบ้านคุณทาคามิจิ แต่วัตถุประสงค์แรกก็คือการได้พบคุณทาคามิจิใช่ไหมล่ะคะ งั้นก็ไม่เห็นต้องหาข้ออ้างอะไร ถ้าอยากเจอก็ชวนเขาไปเดทตรงๆ เลยก็ได้นี่คะ"
"...ชวนแล้ว ชวนแล้วแต่ว่างตรงกันแค่ 1 ใน 3 ครั้งเท่านั้น"
"เอ๋ ชวนเขาบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอ!?"
 
คาบุรากินี่ก็รุกเอาๆ ตรงที่ฉันไม่รู้ไม่เห็นเหมือนกันนะเนี่ย!
พอฉันเผลอร้องอุทานด้วยความแปลกใจ คาบุรากิก็เบนสายตาหนีอย่างกระอักกระอ่วน 
 
"โดนปฎิเสธไป 2 ใน 3 ครั้งเลยเหรอคะ... แบบนี้คงไม่มีหวัง..."
"ทาคามิจิมีธุระยุ่ง มีวันว่างแค่ 1 ใน 3 ครั้งของที่ชวนไปเท่านั้นเอง"
"หื~ม"
 
เอาเถอะ  ใช่ว่าทุกคนจะว่างเหมือนคาบุรากิซักหน่อย
 
"ทาคามิจิไม่ได้ว่างเหมือนคิโชวอินนี่นะ"
 
ในใจฉันกระหน่ำต่อยคาบุรากิรัวๆ 
 
"อย่างน้อยถ้าได้กลับด้วยกันก็ยังดีหรอก แต่น่าเสียดายที่บ้านเราอยู่กันคนละทาง ที่สำคัญก็คือฉันกลับรถ แต่ทาคามิจิขึ้นรถไฟ ถึงฉันจะยืนยันว่าไปส่งที่บ้านได้แม้จะไปคนละทางกัน แต่ทาคามิจิก็เกรงใจปฎิเสธไปตลอด" 
 
ก็คงงั้นล่ะนะ มองจากนักเรียนลูกหม้อของซุยรันแล้วแค่นี้คงเป็นเรื่องธรรมดา แต่วาคาบะจังน่ะต่างออกไป ถ้าไปเที่ยวด้วยกันแล้วเลยไปส่งก็ยังพอว่า แต่ให้รถไปส่งที่บ้านทุกวันหลังเลิกเรียนทั้งที่อยู่กันคนละทางนี่มันออกจะลำบากใจอยู่นะ 
 
"...บริเวณนั้นมีแมนชั่นที่กำลังสร้างใกล้จะเสร็จอยู่ใช่ไหม"
"หา?"
"ฉันออกไปอยู่ตัวคนเดียวเพื่อเรียนรู้สังคมก็น่าจะดีเหมือนกัน..."
 
เอ๋ นี่คิดจะซื้อแมนชั่นแถวนั้นแล้วย้ายไปอยู่จะได้หาโอกาสเข้าใกล้วาคาบะจังเหรอ!?  งี้ก็เป็นสตอล์กเกอร์แบบหมดโอกาสให้แก้ตัวเลยน่ะสิ! น่ากลัว น่ากลัวจัง!
 
"อย่าเชียวนะคะ ขืนทำแบบนั้นมีหวังคุณทาคามิจิได้เผ่นป่าราบแน่ๆ"
"แค่บังเอิญเจออสังหาริมทรัพย์น่าสนใจใกล้บ้านทาคามิจิตอนกำลังคิดถึงการออกไปใช้ชีวิตคนเดียวเท่านั้น..."
"คิดว่าคำแก้ตัวแบบนั้นจะฟังขึ้นเหรอ งั้นลองคิดดูนะคะ ถ้าฉันที่ไม่มีปัญหาในการเดินทางมาโรงเรียน ใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญที่บ้านอยู่ดีๆ เกิดย้ายมาอยู่แมนชั่นใกล้บ้านท่านคาบุรากิ..."
"คงต้องไปปรึกษาทนายความละนะ"  
 
เอ้า เห็นไหมล่า เดี๋ยวนะ แค่ย้ายไปอยู่ใกล้ๆ แค่นี้เองถึงกับต้องเอาเรื่องไปฟ้องทนายความ แสดงว่าคาบุรากิยังเห็นฉันเป็นสตอล์กเกอร์อยู่เรอะ!?
 
"ถ้าจะลงทุนขนาดนั้นก็สารภาพไปให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไม่ง่ายกว่าเหรอคะ"
"คนสมัยก่อนยังพูดเลยว่า 'คะนึงหาชั่วชีวีไม่เอื้อนเอ่ย เก็บกลั้นไว้ในใจนั้นเล่าคือรักแท้'...'

นั่นมันคำขวัญประจำหมู่บ้านคานทองนี่นา ตานี่ ฉันยังไม่ได้อนุญาติให้ย้ายเข้ามาในหมู่บ้านแท้ๆ แต่ดันมาแอบสร้างบ้านไว้ตรงภูเขาด้านหลังแล้วเข้าอยู่หน้าตาเฉยเลยนะ ผู้หลบหนีเข้าหมู่บ้านผิดกฎหมายเอ๊ย 

"จะบอกว่าจะไม่สารภาพไปทั้งชีวิตงั้นเหรอคะ"
"...รอจังหวะอยู่ต่างหาก"
"ก็แค่ไม่กล้าสินะคะ"
"หนวกหูน่า" 

เอาเถอะ แต่ปัจจุบันก็ยังอยู่ในขั้นชวนไปเดท 3 ครั้ง โดนปฎิเสธไป 2 ครั้งอยู่เลยละนะ 
 
"แล้วตอนนี้ความเคลื่อนไหวของมิซึซากิก็น่าเป็นห่วง"
"ประธานนักเรียนน่ะหรือคะ..."
"อา วันที่ฉันชวนแล้วทาคามิจิปฎิเสธไปเพราะไม่ว่าง เป็นเพราะมีนัดหมายกับมิซึซากิอยู่ก่อนแล้วด้วย"
"ตายจริง~"
"ในความเห็นของฉัน หมอนั่นก็น่าจะมีใจให้ทาคามิจิเหมือนกัน"
"เช่นนี้นี่เอง"  
 
ไม่รู้ว่าความรู้สึกของวาคาบะจังเป็นยังไง แต่นายตัวสำรองก็น่าจะใช่ละนะ ก็ดูจากต้นฉบับการ์ตูนก็เป็นตัวสำรองอยู่แล้วนี่นา 
 
"เธอมีข้อมูลเรื่องมิซึซากิบ้างหรือเปล่า"
"...เห็นว่าชอบปราสาทญี่ปุ่นนะคะ"
"ข้อมูลแบบนั้นจะเอามาทำไม" 
 
ปากเสียจริงแฮะ ที่รู้เรื่องทีวีไดเรคต์ละเอียดแล้วก็แอบซื้อวารสารเอ็นไซโคลปิเดียอยู่นี่ฉันว่าก็เป็นข้อมูลหายากพอสมควรเลยนะ
ว่าแล้วคาบุรากิก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาเหมือนสะกิดใจอะไร 
 
"อ้อ โทษที วันนี้ไม่มีเวลามาคุยไร้สาระเรื่อยเปื่อยกับคิโชวอินล่ะ ฉันมีนัดไปทานอาหารกับยูริเอะ" 
 
หา!? หมายความว่าไงยะ พูดแบบนั้นก็เหมือนฉันเป็นฝ่ายตามเกาะแกะเรียกร้องความสนใจจากคาบุรากิเลยไม่ใช่เหรอ!
 
"เดี๋ยวก่อน...!"
"อา รู้แล้วๆ ไว้ครั้งหน้านะ" 
 
อะไรน่ะ วิธีปฎิเสธอย่างขอไปทีแบบผู้ใหญ่นั่น ยัวะแล้วนะ! 
คาบุรากิเตรียมตัวกลับบ้านอย่างรวดเร็ว แม้ฉันจะห้ามปรามก็ว่า "แค่นี้นะ" แล้วออกจากห้องไป
ใครจะยอมเป็นที่ปรึกษาความรักให้หมอนั่นเป็นครั้งที่สองกันยะ! 
 

ไปทานอาหารกับท่านยูริเอะนี่มันอะไรกันยะ ไหนว่าชอบวาคาบะจังไง แต่ไปทานอาหารกับท่านยูริเอะรักแรกอย่างรื่นเริงนี่มันนอกใจกันชัดๆ ไม่คิดงั้นเหรอคะ คุณนาย 
เป็นผู้ลักลอบเข้าหมู่บ้านผิดกฎหมายแท้ๆ จะขับไล่ออกจากหมู่บ้านให้ดู ฉันวางแผนร้ายในใจพลางเดินตรงไปยังลานจอดรถที่รถมารับรออยู่ แล้วก็พบเงาเล็กๆ อยู่ข้างๆ รถบ้านคิโชวอิน 
 
เอ๋ หรือว่าจะเป็น...
 
"ยูกิโนะคุง..?"
 
เทวดาน้อยเงยหน้าขึ้นตามเสียงฉัน พอเห็นฉันเข้าก็ร้อง
 
"คุณพี่เรย์กะ...!"
"อุหวา"
 
ยูกิโนะคุงวิ่งแจ้นเข้ามาหาแล้วโผเข้ากอดฉันแน่น 
 
---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.

โอนิวาบัง  (御庭番) 
หน่วยงานของรัฐบาลบาคุฟุที่โทคุงาวะ โยชิมุเนะ โชกุนคนที่ 8 แห่งยุคสมัยเอโดะแต่งตั้งขึ้น รับใช้โชกุนโดยตรงเพื่อทำงานจารกรรมลับต่างๆ 

คิโชวอิน เรย์กะ ผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดสตอล์กเกอร์ทั้งปวง...//เหล่ชายปริศนาผู้แอบมองเขาเงียบๆ โดยไม่ออกชื่อ

 
ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET