[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 245 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.245 - ตอนที่ 245


245.


"คุณคิโชวอิน พอมีเวลานิดหนึ่งไหม"
 
ในช่วงเวลาพัก ขณะกำลังพูดคุยอยู่กลางวงพวกเซริกะจัง เอ็นโจก็แวะมาหาที่ห้องเรียน
ทั้งห้องฮือฮากับการปรากฎตัวอย่างกะทันหันของเอ็นโจ พวกเซริกะจังตื่นเต้นร้องวี้ดว้ายกันเป็นแถว
 
"อะไรคะ"
"อื้อ พอดีมีเรื่องจะคุยกับคุณคิโชวอินหน่อย จะว่าคำขอร้องก็ได้"
"...ขอร้อง?"
 
คำขอร้องจากเอ็นโจ เอ๋~ รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดียังไงไม่รู้...
พวกเซริกะจังเมินเฉยฉันที่ส่งออร่าปฎิเสธออกมาเต็มกำลัง พลางดึงดันผลักฉันไปหาเอ็นโจ
 
"ท่านเรย์กะ รีบไปเถอะค่ะ"
"จริงด้วยค่ะ ท่านเรย์กะ ให้ท่านเอ็นโจรอนานจะไม่ดีนะคะ"
"นะคะ ท่านเรย์กะ"
"นะคะ นะคะ"

พวกเซริกะจังกลายเป็นคุณป้าแม่สื่อผู้ช่ำชอง ตบแปะๆ ไปตามร่างกายของฉันที่เดินตึกตักไปตามทางเกียรติยศอย่างไร้ความหมาย ฉันไม่ใช่นักซูโม่นะคะ
 
"ขอโทษนะ รู้สึกจะทำให้เอะอะกันใหญ่"
 
รอยยิ้มของเอ็นโจไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย ฉันเองก็ตอบกลับโดยปราศจากใจจริงว่า "กรุณาอย่าได้ใส่ใจเลยค่ะ"  
พอลอบชำเลืองไปทางประตูห้องเรียน ก็เห็นพวกเซริกะจังทำตาเป็นประกายวาววับเกาะประตูหนึบจ้องมาทางพวกเราโดยไม่มีทีท่าจะแอบซ่อนแม้แต่น้อยนิด อุหวา...
ไม่รู้ว่าจะมาคุยเรื่องอะไร ฉันเลยขอให้เอ็นโจกระเถิบเข้าไปในเงาเสาที่ที่ทุกคนจะแอบฟังแอบดูไม่ได้  แล้วเสียงร้อง "อ๋า~" ด้วยความเสียดายของพวกเซริกะจังก็ดังแว่วมา ไม่ไหวเลย..

"เรื่องที่ว่าขอร้องคืออะไรหรือคะ"
 
ฉันยังไม่คลายความระแวดระวัง เอ็นโจยิ้มอย่างลำบากใจหน่อยๆ ก่อนเปิดปากขึ้น
 
"ความจริงแล้ว ยูกิโนะบอกว่าอยากไปอควอเรียมกับคุณคิโชวอินน่ะ"
"ยูกิโนะคุงน่ะหรือคะ"  
 
ทีแรกนึกว่าเป็นเรื่องวุ่นวายเกี่ยวพันกับคาบุรากิเสียอีก ที่แท้ก็เป็นคำชวนแสนวิเศษจากเทวดาน้อยในใจฉัน ยูกิโนะคุงนั่นเอง  

"ก็ก่อนหน้านั้นคุยเรื่องอควอเรียมกับมาซายะใช่ไหมล่ะ พอผมกลับบ้านไปเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ยูกิโนะก็บอกว่าตัวเองก็อยากไปเหมือนกัน"
"อ้อ เรื่องเมื่อตอนนั้น..."
 
ฉันไม่ลืมความแค้นที่หัวใจบอบบางของสาวน้อยถูกทำร้ายเป็นแผลฉกาจฉกรรจ์ไม่มีวันจางหายเพราะถูกคาบุรากิหาว่าตัวยาวหรอกนะ จากนั้นมาฉันเลยเพิกเฉยการเรียกหาหรือเมล์จากคาบุรากิโดยสิ้นเชิงเพื่อแสดงให้เห็นว่าฉันโกรธแค่ไหน แม้จะเพิ่งผ่านไปได้ไม่กี่วัน แต่คนใจเล็กอย่างฉันก็แอบใจเต้นตึกตักเหงื่อแตกผลั่กๆ ว่าจะโดนบันดาลโทสะใส่อีกทีเมื่อไหร่ ความสัมพันธ์ของคนเรานี่มันก็เดินไต่เชือกดีๆ นี่เอง

"ไหนๆ แล้ว ก็เลยว่าจะชวนเพื่อนๆ ยูกิโนะไปเที่ยวด้วยกันหมด"
"เพื่อนของยูกิโนะคุง พวกเด็กๆ ในเปอติต์น่ะหรือคะ"
"อื้อ พวกเด็กๆ ที่คุณคิโชวอินรู้จักทั้งนั้นแหละ"
 
ว่าแล้วเอ็นโจก็ยกชื่อมาโอะจังกับยูริคุงขึ้นมา ไปเที่ยวอควอเรียมกับยูกิโนะคุง มาโอะจังกับยูริคุงเหรอ อยากไปจังเลย!
 
"ถ้าเป็นคำชวนจากพวกยูกิโนะคุง ฉันก็อยากขอไปด้วยนะคะ"
"จริงเหรอ ขอบคุณนะ ต้องขอโทษด้วยนะที่น้องชายเอาแต่ใจแบบนี้"
"หามิได้ค่ะ"  
 
ถ้าเป็นคำชวนจากเหล่าเทวดาน้อยน่ารักละก็ ไม่ต้องหืออือให้มากความฉันก็ยินยอมแล้ว
 
"แล้วตกลงไปเมื่อไหร่คะ"
"อาจจะด่วนไปหน่อย ขากลับวันนี้สะดวกไหมนะ"
"เอ๋ วันนี้เลยเหรอคะ!?"
"อื้อ ใช่แล้วล่ะ วันที่กำหนดการของยูกิโนะกับพวกเด็กๆ เพื่อนๆ จะตรงกันที่เร็วที่สุดก็มีแต่วันนี้วันเดียว กว่าจะว่างอีกทีก็เว้นช่วงไปนานเลย ต้องขอโทษจริงๆ นะที่กะทันหันแบบนี้"
 
แม้จะเป็นแค่เด็กประถม แต่พวกเด็กๆ ในซุยรันนี่หลังเลิกเรียนก็มีตารางเรียนพิเศษแน่นเอี้ยด ฉันเองก็เช่นเดียวกัน

อื~ม วันนี้เหรอ เมื่อวานก็เพิ่งไปกินร้านของหวานแบบญี่ปุ่นกับพวกเซริกะจังตอนหลังเลิกเรียนเองนะ...
แถมท่านฟุยุโกะที่ไม่เคยไปแวะร้านข้างทางทานขนมหวานกับเพื่อนๆ หลังเลิกเรียนมาก่อนนั้นเพลิดเพลินมากทีเดียวละ พอสัญญากับทุกคนว่าไว้ครั้งหน้าไปแวะร้านอื่นด้วยกันอีกนะ ท่านฟุยุโกะก็พยักหน้าอย่างดีอกดีใจเหลือเกิน

"เป็นไง ไม่สะดวกหรือเปล่านะ"
"นั่นสินะคะ..."

วันนี้ต้องไปเรียนพิเศษด้วย เห็นแบบนี้แต่ฉันก็เป็นนักเรียนสอบเข้าคนหนึ่งนะ จะให้ไปเที่ยวสองวันติดกันก็กระไรอยู่...
พอเงยหน้าขึ้นมองอากาศ ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างสดใสของยูกิโนะคุงก็ผุดขึ้นมาตรงหน้า ภาพมายาของยูกิโนะคุงยิ้มให้ฉันว่า "คุณพี่เรย์กะฮะ"  

"ไปกันเถอะค่ะ"

ไม่มีอะไรมาทดแทนรอยยิ้มของยูกิโนะคุงได้ เอาไว้กลับบ้านไปค่อยท่องหนังสือก็ได้

"ขอบใจนะ งั้นไว้เจอกันหลังเลิกเรียน"
"ค่ะ"
 
ฉันโบกมือน้อยๆ ให้เอ็นโจก่อนกลับไปที่ห้องเรียนของตัวเอง อควอเรียมเหรอ อยากไปเร็วๆ จัง เพนกวิน แมวน้ำ ปลาโลมา แล้วก็แมงกระพรุน...
พอกลับไปที่ห้องเรียน พวกเซริกะจังก็ตั้งหน้าตั้งตารออยู่แล้ว

"ท่านเรย์กะ~"
"หลังเลิกเรียนทำไมกันเหรอคะ~"
"เล่าให้ฟังหน่อยสิคะ~"
 
ฮึยยยยยยยยย!
พวกเซริกะจังกลายร่างเป็นเรือวิญญาณอันน่ากลัว มือหลายคู่เอื้อมมาจับแขนทั้งสองไว้ ดึงฉันลงไปสู่ทะเลแห่งการซุบซิบนินทา

 

แล้วทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่เล่า---
พอไปยังที่จอดรถที่นัดไว้กับเอ็นโจ นอกจากเอ็นโจกับยูกิโนะคุง มาโอะจังกับยูริคุงแล้ว ไม่รู้ทำไมคาบุรากิถึงมายืนปะปนอยู่ด้วย
 
"โดนมาซายะจับตัวเข้าตอนขากลับพอดี"
"ทำไมถึงไม่ชวนฉันไปด้วย"  
 
เอ็นโจเสยผมขึ้นยิ้มขื่นๆ  ส่วนคาบุรากิยืนกอดอกอารมณ์เสีย

"คุณพี่เรย์กะ!"
"ท่านเรย์กะ!"
 
พวกยูกิโนะคุงยิ้มแย้มตรงเข้าห้อมล้อมฉัน อา ช่างมีความสุขอะไรอย่างนี้

"คุณพี่เรย์กะ วันนี้ขอบคุณมากนะฮะที่อุตส่าห์มา"
"พี่ต่างหากล่ะจ๊ะต้องขอบคุณที่ชวน ดีใจมากๆ เลยนะที่จะได้ไปอควอเรียมกับพวกยูกิโนะคุง"
 
ฉันลูบผมสีอำพันอ่อนนุ่มของยูกิโนะคุง อา สุขใจจะหาใดเปรียบปาน

"เอ้า งั้นไปกันเถอะ"
 
เอ็นโจกำกับให้พวกเราขึ้นรถมุ่งหน้าไปอควอเรียม ที่พวกเราไปกันเป็นอควอเรียมที่เวลาปิดค่อนข้างดึก พอจะแวะไปได้อย่างสบายใจหลังเลิกเรียน  
 
"ฉันเพิ่งไปอควอเรียมที่นี่มาเมื่อวันก่อน เรื่องนำทางวางใจได้เลย"
 
คาบุรากิที่ตามมาเองโดยไม่มีใครชวนเข้ากุมบังเหียนการจัดการไว้อย่างกร่างๆ ในมือมีแผ่นพับอควอเรียมที่เป็นจุดหมายปลายทางของพวกเรา อื๋อ..? เพิ่งไปมาเมื่อวันก่อนเหรอ..?
 
"รู้สึกว่าหลังจากนั้นก็จะรีบปรี่ไปชวนคุณทาคามิจิไปเที่ยวอควอเรียมด้วยกันสองคนหลังเลิกเรียนน่ะ"
 
เอ็นโจแอบกระซิบข้างหูฉันราวกับจะคลี่คลายความสงสัย
ว่าไงนะ! เกิดอะไรแบบนั้นขึ้นระหว่างที่ฉันเก็บตัวอยู่ในถ้ำหินแห่งสวรรค์ด้วยเหรอ! ไม่เห็นได้ยินเลย! อ้อ ก็ฉันเองเมินทั้งเมล์ทั้งการเรียกหาจากคาบุรากิไปหมดนี่นา

"สำหรับมาซายะแล้วคงจะอยากไปเที่ยวด้วยกันในวันหยุดเต็มๆ ทั้งวันมากกว่า แต่ดูเหมือนเธอจะต้องดูหนังสือไม่ว่างวันหยุด ก็เลยต้องไปหลังเลิกเรียนแทนน่ะ"
"...ไปทั้งชุดเครื่องแบบน่ะเหรอคะ"
" ? ก็คงงั้นละมั้ง"  
 
ร้ายกาจอะไรแบบนี้ เดทในชุดเครื่องแบบเป็นความใฝ่ฝันของฉันตั้งแต่ชาติก่อน การไปเดทที่อควอเรียมในชุดเครื่องแบบหลังเลิกเรียนถือเป็นอุดมคติของฉันเลยก็ว่าได้ อะไรเนี่ย คาบุรากิผู้ไร้ซึ่งความใส่ใจ สามัญสำนึก ความละเอียดอ่อนทำสำเร็จไปอย่างง่ายดายเลยเหรอ! คำพูดของเอ็นโจที่ว่า "มาซายะเป็นคนแนะนำมาเองว่าอควอเรียมที่กำลังจะไปนี่เปิดถึงตอนดึก" ไม่ได้เข้าหูฉันเลย กรี๊ด! เป็นแค่คาบุรากิแท้ๆ

"คุณพี่เรย์กะ เป็นอะไรหรือเปล่าฮะ"

สงสัยฉันจะเผลอปลดปล่อยออร่ามืดดำออกมา ยูกิโนะคุงเลยกระตุกแขนเสื้อฉัน แล้วเงยหน้าขึ้นมองอย่างเป็นกังวล โอ๊ะ ไม่ได้การล่ะ
 
"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ"
 
ฉันรีบปั้นยิ้มกลบเกลื่อน ยูกิโนะคุงส่งยิ้มกลับอย่างวางใจ โฮ่ เกือบไปแล้ว เกือบไปแล้ว เกือบเผยช่องว่างให้พวกยูกิโนะคุงที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาได้เห็นความมืดของความอิจฉาริษยาในใจฉันแล้วไหมล่ะ
 
"เอ้า พวกนายน่ะ เร่งเข้าหน่อย"
 
พอโดนผู้จัดการเร่ง พวกเราก็ทยอยกันขึ้นรถไป

 

เมื่อไปถึงอคววอเรียม พวกเด็กๆ ก็พากันตื่นเต้นดีใจ วิ่งถลาไปยังตู้ปลาร้องว่า "หวา มีปลาเยอะแยะเลย"

"เอ้า อย่ารีบวิ่งกันไปก่อนสิ เดี๋ยวก็หลงหรอก"
 
คาบุรากิปรามพวกเด็กๆ ไว้ แล้วพวกเด็กๆ ก็ตอบกลับมาอย่างเชื่อฟังว่า "คร้าบ/ค่า~" คาบุรากิเดินนำทางไปพลางอธิบายถึงระบบนิเวศวิทยาของปลาให้พวกเด็กๆ ฟัง กลายเป็นอาจารย์ผู้นำทางทัศนศึกษาไปแล้ว พวกเราเดินตามหลังไปเรื่อยๆ
ฝูงปลาเล็กว่ายแฉลบเฉียงนำหน้าพวกเราไป สวยจังเลย~

"ปลาอาจิหรือเปล่านะ"
"อิวาชิไม่ใช่เหรอ"
 
เอ็นโจที่ยืนอยู่ข้างๆ แก้ไขคำรำพึงของฉันให้ถูกต้อง ...ง้านเรอะ อิวาชิเรอะ
 
"อ๊ะ ฉลามมาแล้ว"
 
ยูกิโนะคุงเกาะกระจกแน่น ทำตาเป็นประกายตั้งท่ารอคอยฉลามที่ว่ายมาจากด้านใน

"ว่ากันว่าทั้งโลกมีฉลามอยู่ประมาณ 400 สายพันธุ์ด้วยกัน ในน่านน้ำทะเลญี่ปุ่นมีอยู่ประมาณ 100 สายพันธุ์..."
 
สมแล้วที่ขอจัดการทัวร์เอง คาบุรากิรู้เรื่องปลาละเอียดจริงๆ

"ฉันสงสัยมาตลอดเลยนะคะ ว่าพวกปลาที่อยู่ในแทงค์เดียวกับฉลามนี่จะโดนกินไปบ้างหรือเปล่า"
"ก็คงโดนกินไปบ้างละมั้ง แต่ถ้าให้อาหารอยู่ตลอดก็คงไม่เป็นไรหรอก"
 
แบบนี้นี่เอง ถ้าในแทงค์เกิดกลายเป็นสีเลือดแดงฉานขึ้นมาต่อหน้าต่อตาพวกเด็กน้อยไร้เดียงสาคงกลายเป็นแผลใจไปเลยละมั้ง

"อ๊ะ มีปลากระเบนด้วย"
"ปลากระเบนนั้นก็คือ..."
 
พวกเรารับฟังคำอธิบายของไกด์นำทางคาบุรากิที่เดินอยู่หัวแถว พลางเฝ้ามองเหล่าสิ่งมีชีวิตใต้น้ำไปด้วย
 เราดูแมงกระพรุนที่ดูราวกับภาพมายาและปลาน้ำลึกที่ดูน่าขยะแขยงหน่อยๆ ไล่ไปตามลำดับ พอไปถึงมุมของฝาก มาโอะจังก็ไปหยิบตุ๊กตาแมวน้ำสีขาวอ่อนนุ่ม บอกว่าเป็นของฝากสำหรับน้องชาย สมัยที่น้องชายมาโอะจังเพิ่งเกิด ความสนใจของพวกผู้ใหญ่พากันพุ่งไปยังหลานชายคนเดียวจนมาโอะจังซึมไปหน่อยๆ แต่ตอนนี้ก็กลายเป็นคุณพี่สาวไปแล้วละเนอะ ดีจัง

"เฮ้ คิโชวอิน"
 
ขณะกำลังอมยิ้มเฝ้ามองการเจริญเติบโตของพวกมาโอะจังอยู่ คาบุรากิก็เดินมาข้างๆ ฉัน

"นี่เธอเมินเมล์ที่ฉันส่งไปอีกแล้วสินะ"
"เอ๋~ เช่นนั้นหรือคะ!?"
 
คาบุรากิเอ๋ย เลิกทำตาแวววาวคมปลาบแบบนั้นได้แล้ว ความใจเล็กในตัวฉันมันกำลังสั่นเทาอยู่นะ  

"ได้ยินว่าไปอควอเรียมกับคุณทาคามิจิมาหรือคะ"
"ใช่แล้ว ทั้งที่ตั้งใจว่าจะเล่าเรื่องนั้นแต่เธอกลับ..."
 
คาบุรากิถอนหายใจหนักๆ อย่างเจ็บปวด อะไรๆ โมโหเพราะอยากคุยเรื่องความรักแต่ไม่มีคนรับฟังเหรอคะ เป็นเพื่อนสาวที่ไหนเหรอคะ

"สนุกมากไหมคะ"
 
เอาเป็นว่าถามพอเป็นพิธีตามมารยาทสังคมแล้วกัน
 
"อา เรานัดเจอกันที่หน้าสถานีใกล้ๆ อควอเรียมจะได้ไม่มีคนในโรงเรียนมาเห็นเข้า โชคดีที่ได้เจอกันโดยปลอดภัย"  
 
อะไรกันเนี่ย นัดเจอกันที่สถานีหลังเลิกเรียน ทักกันว่า "ขอโทษนะ รอนานหรือเปล่า" ฉันก็เพิ่งมาถึง" ถือเป็นเดทหลังเลิกเรียนในอุดมคติของฉันเลยนะ คาบุรากิผู้ไร้ซึ่งความใส่ใจ สามัญสำนึก ความละเอียดอ่อนทำสำเร็จไปอย่างง่ายดายเลยเหรอ!

เฮือก! พอเหลียวกลับไปก็เห็นยูกิโนะคุงเอียงคอน้อยๆ จ้องมองมาทางนี้!  เกือบเผยช่องว่างให้พวกยูกิโนะคุงที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาได้เห็นความมืดของความอิจฉาริษยาในใจฉันแล้วไหมล่ะ สูดหายใจลึกๆ ซู้ดฮ่าห์
จากนั้นฉันก็ต้องนั่งทนฟังคาบุรากิอวดเรื่องเดทยาวยืดจนกว่าพวกมาโอะจังจะซื้อของฝากเสร็จเดินกลับมา "ทาคามิจิดีใจมากที่แมวน้ำโบกมือให้" "ทาคามิจิหัวเราะถามว่าปูแมงมุมจะอร่อยไหมนะ" "ทาคามิจิหัวเราะบอกว่าปลาเขตร้อนนี่สวยจังเลยเนอะ" "ช่วยกันนับจำนวนปลานีออนกับทาคามิจิสองคน"... นายนี่มันน่าจะโดนปลาพิรันญ่ากัดไปซะ

"แล้วทาคามิจิก็แสดงความสนใจปลาน้ำลึกมากที่สุด"
"เห มาเนียน่าดูนะคะ"
"พูดว่าเป็นคนที่มีความลึกซึ้งสิ"
"โฮ่ เช่นนั้นหรือคะ"  
 
...นายนี่มันน่าจะโดนปลาแองเกลอร์กัดไปซะ
หลังดื่มด่ำกับอควอเรียมแล้ว พวกเราก็แวะคาเฟ่กันก่อนกลับ แก๊งเด็กประถมสามคนนั่งเรียงกันทางฝั่งหนึ่งของโต๊ะยาว พวกเราแก๊งเด็กม.ปลายจึงต้องนั่งเรียงกันอีกฟากหนึ่งไปตามระเบียบ แน่นอนว่าคาบุรากิต้องยึดที่นั่งประธานฝั่งใกล้หน้าต่าง ถัดมาเป็นเอ็นโจ

เอ๋~... แต่ฉันอยากนั่งข้างพวกยูกิโนะคุงด้วยนี่นา

"อ้าว คุณคิโชวอินไม่นั่งเหรอ"
"...ค่ะ ก็นะ"
 
ก็ถ้านั่งลงข้างๆ เดี๋ยวจะมีคนสังเกตเห็นเรื่องตัวยาวอีกน่ะสิ... ความสูงเราต่างกันประมาณ 20 ซม. แต่นั่งแล้วสูงเท่ากัน... อุอุ แค้น DNA ตัวยาวขาสั้นของทานุกิเหลือเกิน ถ้านั่งข้างๆ พวกเด็กๆ ก็ยังจะพอกลบเกลื่อนไปได้ด้วยความสูงที่แตกต่างกันบ้าง...
เอ็นโจมองฉันอย่างพิศวงอยู่ชั่วครู่ก็กระซิบว่า "อ้อ..." แล้วส่งยิ้มให้
 
"คิดมาตั้งนานแล้วล่ะ คุณคิโชวอินนี่คอเรียวระหงเหมือนนกกระเรียนเลยนะ"
"!!"
 
พูดได้เยี่ยมมากเอ็นโจ!
ใช่แล้ว ฉันได้รับคำชมจากในเอสเต้ซาลอนหรือร้านเสริมสวยอยู่บ่อยๆ  "ท่านเรย์กะคอยาวระหงแบบนี้ เส้นลาดไหล่ไล่ลงมาสวยมากเลยนะคะ~"
เข้าใจมองดีมาก เอ็นโจ ฉันไม่ได้ตัวยาวหรอก คอยาวต่างหาก! ได้ยินหรือเปล่า คาบุรากิ! เฮ้ย มัวแต่ดูเมนูไม่ได้ฟังเลยนี่หว่า!
 
...เอ๊อะ ช่างเหอะ ฉันนั่งลงข้างๆ ผู้เข้าอกเข้าใจอย่างหมดห่วง

"อื๋อ? อื๋อ? อะไรเหรอฮะ ท่านพี่"
"อื๋อ? สำหรับผู้หญิงแล้วคอยาวระหงเป็นเงื่อนไขของความเป็นคนสวยยังไงล่ะ"
"!!!"
 
ช่างน่ากลัวอะไรอย่างนี้...! เป็นแค่เด็กม.ปลายยังพูดอะไรชวนเลี่ยนแบบนั้นออกมาได้หน้าตาเฉย! ว่าแล้วคนสืบทอดตำแหน่งท่านอิมาริอาจจะเป็นเอ็นโจจริงๆ ก็ได้...
ฉันเขยิบเก้าอี้เว้นระยะห่างจากเอ็นโจ
เมื่อสั่งเครื่องดื่มเสร็จ พวกเราก็คุยกันอย่างครื้นเครงเรื่องจุดโน้นจุดนี้ในอควอเรียม อื้ออื้อ เพนกวินน่ารักจังเนอะ

"ท่านพี่เรย์กะ"
"อะไรเหรอจ๊ะ มาโอะจัง"
"ไม่ได้มาอควอเรียมกับท่านพี่เรย์กะตั้งนานเลยนะคะ"
"จริงด้วยเนอะ  วันนี้ได้มาเที่ยวเล่นกับพวกมาโอะจัง พี่สนุกมากเลยละจ้ะ"
"หนูก็เหมือนกันค่ะ!"

ฉันกับมาโอะจังมองตาแล้วยิ้มให้แก่กัน อา อบอุ่นดีจัง
แล้วเอ็นโจก็เข้าร่วมวง ถามว่า "เคยไปเที่ยวอควอเรียมด้วยกันมาก่อนเหรอ"

"ค่ะ เมื่อปิดเทอมหน้าร้อนปีที่แล้ว หนูไปด้วยกันกับท่านพี่เรย์กะ ท่านพี่ริรินะ แล้วก็ท่านพี่ทาคาเทรุค่ะ"
"เห งี้นี่เอง"
 
มาโอะจังดูจะเป็นปลื้มเมื่อคิดถึงเรื่องในครั้งนั้น เลยบอกเล่าความทรงจำอันสนุกสนานให้เอ็นโจฟัง  

"วาฬเบลูกาแล้วก็เพนกวินน่ารักมากเลยค่ะ ท่านพี่เรย์กะชอบหมีขาวใช่ไหมคะ"
"อื้อ ใช่จ้ะ"
"หลังจากออกจากอควอเรียม เพื่อนสนิทของท่านพี่ทาคาเทรุ ท่านอิมาริก็มาด้วย ทุกคนไปเดินดูร้านต่างๆ แล้วก็ไปเดินเล่นใกล้ๆ ทะเลด้วยกันค่ะ"
"เห คุณอิมาริด้วยเหรอ"
 
เอ็นโจเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ส่งสายตามาให้ฉันพร้อมรอยยิ้มแฝงความนัยลึกซึ้ง อ๊ะ แย่ล่ะ...
ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ มีหวังเอ็นโจได้รู้แน่ว่าเรื่องเดทที่อควอเรียมที่ฉันคุยไปด้วยความโมโหที่คาบุรากิมาด่วนตัดสินฉันว่าเป็นสาวขายไม่ออกทั้งหมดเป็นเรื่องที่ฉันโม้ขึ้นมาเองด้วยความมีทิฐิ...!

"นี่ มาโอะจัง ช่วงนี้ที่ชั้นประถมเป็น..."
"คุณอิมาริรู้จักร้านแล้วก็สถานที่ที่เด็กผู้หญิงชื่นชอบเยอะแยะ คงสนุกมากใช่ไหม"
"ค่ะ สนุกมาก  แล้วท่านอิมาริก็ซื้อเครื่องประดับผมเข้าชุดกันให้หนู ท่านพี่เรย์กะ แล้วก็ท่านพี่ริรินะเป็นของขวัญที่ระลึกสำหรับวันนี้ด้วยนะคะ! เนอะ ท่านพี่"
 
กรี๊ดดดดดด มาโอะจัง! มีแต่เรื่องนี้แหละที่อยากให้ปิดๆ เอาไว้หน่อย
 
"...หืม ให้เครื่องประดับผมเป็นของขวัญขากลับจากอควอเรียม  รู้สึกเหมือนเคยได้ยินเรื่องนี้ที่ไหนนะ"
 
หมดกัน จบกัน ความแตกแล้วว่าฉันจับพี่ชายแท้ๆ และเพื่อนสนิทของพี่มาตู่เป็นแฟนในจินตนาการโม้ไปไกล--! อุฮี้~ น่าอายจัง ทนมองหน้าเอ็นโจไม่ไหวแล้ว
 
"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ท่านพี่"
"...อื๋อ ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ"
 
รอยยิ้มของมาโอะผู้ไม่ได้ตระหนักเลยว่าได้ใช้ดาบแห่งความไร้เดียงสาฟาดฟันฉันจนสาหัสเจียนตายช่างเสียดแทงเหลือเกิน...
 
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้พูดลงไปชัดๆ เสียหน่อยว่าคนที่ไปอควอเรียมด้วยกันเป็นแฟนหรือเป็นคนพิเศษต่างเพศ ทางโน้นตีความกันเอาเองต่างหาก ฉันแค่ไม่ได้พูดออกมาเท่านั้นเองว่าไปกับใคร ไม่ได้โกหกซักหน่อย จริงด้วย ฉันไม่ผิดซักหน่อย ยืดอกเข้าไว้นะ เรย์กะ!

ฉันก้มหน้าก้มตาอ่านเมนูตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้ายราวกับจะหนีจากสายตาเอ็นโจ  
 

 

เช้าของฉันวันนี้ก็เริ่มจากการไล่เช็กการกลั่นแกล้งที่เกิดขึ้นกับข้าวของวาคาบะจังเช่นเคย
เช้าวันนี้มีโคลนป้ายที่กล่องรองเท้า ฉันเลยใช้ผ้าขี้ริ้วเวทมนตร์ที่ไม่ต้องใช้น้ำยาใดๆ ที่ซื้อจากทีวีไดเรคต์มาเช็ดจนสะอาดเอี่ยม ที่ล็อกเกอร์ปลอดภัยดีเลยไปเช็กที่โต๊ะในห้องเรียน บนผิวโต๊ะก็สะอาดดี แต่ความจริงแล้วบางทีก็มีรอยขีดเขียนตรงด้านหลังเก้าอี้หรือโต๊ะเหมือนกัน ห้ามมองข้ามไปเชียวนะ อื้อ รู้สึกว่าวันนี้ที่โดนเล่นงานจะมีแค่โคลนที่กล่องรองเท้านะ

พอดูนาฬิกาก็เห็นว่ายังมีเวลาเหลือ ไหนๆ แล้ว ลงแวกซ์ให้หน่อยดีไหมน้า
ฉันดึงเอาแวกซ์ยี่ห้อโปรดจากอเมริกาออกมา แล้วลงมือขัดโต๊ะพรืดๆ สมเป็นสินค้าเบสต์เซลเลอร์ ผิวหน้าโต๊ะขึ้นเงามันวับเปล่งประกายใสปิ๊งราวกับกระจกเงา ไม่ต้องง้อกระจกเลยนะนี่ ส่องหน้าฉันได้ชัดแจ๋ว... ตายแล้ว พอส่องจากมุมเงยแล้วหน้าฉันกลมเป็นขนมโมจิเลย... แกนะแก เจ้าแรงโน้มถ่วง
พอลงแวกซ์ที่โต๊ะและเก้าอี้เสร็จ เปรียบเทียบความมันวับเป็นประกายที่โดดเด่นขึ้นมาจากโต๊ะโดยรอบแล้วฉันก็จบงานในวันนี้ลงด้วยความพึงพอใจ อา ความสำเร็จนี่ ช่างอิ่มเอิบจริงๆ!

เอาล่ะ เก็บกวาดอุปกรณ์ทำความสะอาดแล้วถอนตัวดีกว่า
ฉันทุบเอวตึกๆ แล้วยืดตัวขึ้น
ในตอนนั้นเองก็เกิดเสียงดังปัง ประตูห้องเรียนถูกกระชากเปิดออก---
 
"ทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ!"
"คะ...!"
 
นายตัวสำรอง---!!

 ---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
เรือนายตัวสำรอง ถอนสมอ! ประจัญบาน!

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :)




NEKOPOST.NET