[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 237 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.237 - ตอนที่ 237


237.


พอกลับจากบ้านวาคาบะจัง ท่านพี่ก็ติดต่อมาว่ากำลังจะกลับบ้านพร้อมท่านอิมาริ   ได้โอกาสมอบของฝากให้ท่านอิมาริแล้ว! ฉันกลับไปคัดเลือกของฝากให้ท่านอิมาริอยู่ที่ห้อง พอมีคนมาแจ้งว่าทั้งสองท่านกลับมาถึงแล้วก็รีบออกไปรับ  

 แสงไฟจากทางเข้าบ้านสาดส่องท่านอิมาริราวกับสปอตไลท์ ดูแพรวพราวราวกับนักแสดงเอกปรากฎกายบนเวที ความเจิดจ้านั้นทำให้ฉันถึงกับตาลายไปวูบหนึ่ง

"สายัณห์สวัสดิ์จ้า เรย์กะจัง~"
"ท่านอิมาริ สวัสดีค่ะ!"

ดาราโบกมือให้ผู้ชมแล้ว ฉันเลยยิ้มแป้นโบกมือกลับไป

"ยินดีต้อนรับกลับค่ะ ท่านพี่"
"กลับมาแล้ว เรย์กะ"

หลังจากทักทายทั้งสองท่านแล้ว ฉันก็บอกท่านอิมาริว่ามีของฝากจากทริปทัศนศึกษาอยากมอบให้
 
"อื้อ ทาคาเทรุเล่าให้ฟังแล้วล่ะ ตอนแรกทาคาเทรุก็บอกว่าจะเอามาให้เองเหมือนกัน แต่นี่เป็นของฝากที่เรย์กะจังอุตส่าห์เลือกให้ฉันนี่นา  อยากมารับกับมือเรย์กะจังโดยตรง ก็เลยขอติดสอยมาด้วยน่ะ"
 
ท่านอิมาริหยีตาหัวเราะซนๆ ตรงที่ว่า "ติดสอยมาด้วย" ส่วนท่านพี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถากถางว่า "โตจะตายแล้วอย่ามาทำเป็นเด็กน่า คลื่นไส้"

"หรือว่าอุตส่าห์ลำบากมารับของฝากถึงที่เลยเหรอคะ"
"ไม่ได้ลำบากอะไรเลยนะ ก็อยากมาเจอเรย์กะจังนี่นา"
"แหม!"
 
คืนนี้ผู้ใหญ่บ้านคาสโนว่าก็ยังดูท่าว่าจะแรงดีเหมือนเดิม แม้จะรู้ว่าเป็นการกระเซ้าเย้าแหย่ตามประสาท่านอิมาริ แต่หัวใจสาวน้อยก็ยังเต้นแรงอยู่ดี

"ขอบคุณมากค่ะ จะไปหยิบมาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!"
"ไม่ต้องรีบก็ได้ จะรออยู่ที่ห้องทาคาเทรุนะ"
"ค่ะ"
 
ฉันหันหลังกลับไปที่ห้องตัวเอง รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงท่านอิมาริร้อง "โอ๊ย" แว่วตามหลังมา  
 

พอหยิบของฝากของท่านอิมาริไปที่ห้องท่านพี่ ก็เห็นว่าบนโต๊ะมีขวดไวน์และชีสนานาชนิดที่จัดเรียงบนจานอย่างสวยงามวางอยู่แล้ว

"ชีสนี่ก็เป็นของฝากจากเรย์กะจังเหรอ ขอให้ทาคาเทรุเปิดก่อนแล้ว ไม่เป็นไรใช่ไหม"
"ค่ะ เชิญรับประทานได้เลยนะคะ  ไม่ทราบว่าจะถูกปากหรือเปล่า"

ท่านอิมาริเอนหลังพิงโซฟาถือแก้วไวน์ไว้ในมือ กวักมือเรียกให้ฉันไปนั่งข้างๆ พอทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย จุกคอร์กของขวดไวน์ก็กระเด็นจากโซฟาฝั่งตรงข้ามพุ่งเข้าหาท่านอิมาริ

"อื้อ~ อร่อย!"

ท่านอิมาริลิ้มลองไวน์และชีส สมเป็นผู้ใหญ่บ้านคาสโนว่า เหมาะสมกับชีสและไวน์เหลือเกิน

ท่านคาสโนว่าผู้โด่งดังดูจะเคยพูดไว้ว่าไวน์ Chambertin และ Roquefort Cheese อาจเติมรักที่แห้งเหือดให้กลับเต็ม และบันดาลให้รักแรกผลิบานสุกงอม แต่น่าเสียดายที่ชีสที่ซื้อมาในครั้งนี้ไม่ใช่ร็อกฟอร์ตชีส กลิ่นของบลูชีสมันแรงมาก ฉันเป็นห่วงว่าขืนแพ็คสูญญาอากาศเกิดรั่วขึ้นมาในกระเป๋าเดินทางจะทำยังไง ก็เลยไม่ได้ซื้อมา  ฉันชอบชีสก็จริง แต่กลิ่นของบลูชีสนี่ยังไงๆ ก็ไม่ไหวเอาเสียเลย ไวน์ยังพอว่านะ แต่ให้ทานชีสที่กลิ่นแรงขนาดนั้นแล้วรักจะสมหวังเนี่ย ฉันทำใจไม่ได้หรอก ที่สำคัญคือมีคนฝรั่งเศสที่กล้ากินชีสที่มีราเขียวๆ ขึ้นเต็มแถมส่งกลิ่นแรงฉุนเฉียวขนาดนั้นเป็นคนแรกด้วยนะ จิตใจที่กล้าท้าทายกับของกินที่ส่งกลิ่นเหม็นแถมยังราขึ้นเต็ม นักชิมกรูเม่ต์นี่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกจริงๆ

ฉันคิดแบบนั้นระหว่างส่งของฝากให้ท่านอิมาริ
 
"ท่านอิมาริ  นี่ไม่ใช่ของใหญ่โตอะไรนะคะ..."
"อะไรกันน้า อ๊ะ กอล์ฟมาร์กเกอร์? เห ดีไซน์แบบนี้ดีจังนะ ทางนี้ก็น่าสนใจ ขอบคุณนะ เรย์กะจัง เดี๋ยวจะลองใช้ครั้งหน้านี้เลยล่ะ"  

ดีจังเลย ดูท่าจะถูกใจนะ ระหว่างการเดินทางฉันเผลอคึกซื้อมาร์กเกอร์รูปโคลอสเซียมกับน้ำพุเทรวี่มาด้วย แต่นับว่าคิดถูกที่ไม่ได้เอาของดีไซน์ประหลาดๆ พวกนั้นให้ท่านอิมาริผู้มีรสนิยมเลิศหรู ส่วนมาร์กเกอร์ที่ได้จากการท่องเที่ยวที่เหลือ มันน่าเสียดายฉันก็เลยเอาไปให้ท่านพ่อต่อ ท่านพ่อเป็นปลื้มมากๆ ให้ตังค์กินหนมมาเยอะแยะเลย เรย์กะช่างหัวแหลมอะไรอย่างนี้

"ทาคาเทรุ ไหนๆ แล้ว วันหยุดครั้งหน้าไปออกรอบด้วยกันหน่อยไหมล่ะ"
"ฉันงานยุ่ง ไปคนเดียวสิ"
"นายนี่เย็นชาจังน้า แต่ฉันถูกใจนี่จริงๆ นะ เรย์กะจังรสนิยมดีจัง"
"แหม ไม่หรอกค่ะ"
 
ฉันหัวเราะอุฮุฮุฮุกลบเกลื่อนไป แต่รสนิยมฉันน่ะอย่างดีก็แค่โคลอสเซียมแค่นั้นแหละ  สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่รู้ว่าดีไซน์แบบไหนในหมู่กอล์ฟมาร์กเกอร์ที่ซื้อมามากมายเรียกได้ว่ามีรสนิยมดี ก็เลยเลือกเอาอันที่เอ็นโจแนะนำว่า "อันนี้ก็น่าจะดีนะ?" ให้ท่านอิมาริไป ดูท่าทางเอ็นโจจะมีรสนิยมดีอยู่นะ

ส่วนของฝากชิ้นอื่นๆ ท่านอิมาริก็แสดงออกว่าปลาบปลื้มยินดีสุดๆ กับแต่ละชิ้นจนออกจะเว่อร์วัง นอกจากจะชมเชยการเลือกสรรของฉันแล้ว ยังถามมาด้วยว่า "ทริปทัศนศึกษาสนุกหรือเปล่า" ฉันเลยดีใจใหญ่เล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้พร้อมทำไม้ทำมือประกอบตาม แล้วท่านอิมาริก็ฟังด้วยท่าทางสนุกสนาน ฉันเลยยิ่งหลงระเริงหนักเข้าไปอีก แม้ระหว่างทางท่านพี่จะกำชับดุๆ ว่า "พอดื่มหมดนายก็ไปได้แล้ว" แต่ท่านอิมาริทำเป็นหูทวนลมเฉย

"ทริปทัศนศึกษาของท่านพี่กับท่านอิมาริก็ไปที่เดียวกับพวกเราใช่ไหมคะ มีความทรงจำพิเศษในสถานที่ไหนบ้างหรือเปล่าคะ"
"ที่ไหนน่ะเหรอ?   อืม~ นั่นสินะ ไม่เชิงว่าไปที่ไหน แต่ได้ใช้เวลาที่ไหนร่วมกับใครจะอยู่ในความทรงจำมากกว่านะ"
"งั้นหรือคะ"
"ฉันให้ความสำคัญกับสายสัมพันธ์กับผู้คนที่พบระหว่างการเดินทางน่ะ"

ท่านอิมาริเล่าด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม แต่ดวงตาของท่านพี่ส่งประกายอย่างน่าสงสัยอยู่นะคะ...?

"จริงด้วย นึกออกแล้ว ระหว่างเดินทางฉันพักอยู่ห้องเดียวกับทาคาเทรุตลอด แต่ตอนกลางคืนพอแอบย่องออกไปแล้วกลับมาตอนเช้า ก็เจอทาคาเทรุที่ตื่นอยู่แล้วรอรับด้วยสายตาเย็นชาสุดๆ เลยล่ะ"
"กลับเช้า... ไม่ทราบว่าไปไหนมาทั้งคืนหรือคะ"
"อ๊ะ อยากฟังจริงๆ เหรอ"
"อย่าฟังนะ เรย์กะ เดี๋ยวหูจะเน่า"

ท่านอิมาริ ไปทำอะไรบัดสีบัดเถลิงขนาดหูฉันจะเน่ามาเลยเหรอคะ...?

"จะว่าไป มีอยู่ครั้งหนึ่ง โดนทาคาเทรุไล่ออกจากห้องมือเปล่ามีแต่เสื้อผ้าติดตัวด้วยนะ"
"เพราะนายเอาแต่พร่ำพูดว่าเฌอแตม มองอามัวร์ทางโทรศัพท์ตอนดึกดื่น แถมยังเพ้ออะไรเหมือนผีเข้าตลอดน่ะสิ"

ท่านอิมาริ ได้สานสัมพันธ์กับสตรีในท้องถิ่นด้วยหรือคะ...

"คืนวันสุดท้ายถูกทาคาเทรุเค้นคอตะคอกใส่ว่า "เดี๋ยวปั๊ดฆ่าแม่ง" ด้วยนะ สายตาในตอนนั้นนี่เอาจริงสุดๆ เลยล่ะ"
"...คิดบ้างหรือเปล่าว่าที่ผ่านมาฉันต้องตามเก็บกวาดเรื่องที่นายก่อขึ้นมาแค่ไหน ไม่อยากจะนึกถึงมันแล้ว"

พอจะจินตนาการถึงความยากลำบากของท่านพี่ในเวลานั้นจากถ้อยคำที่สบถออกมาได้เลยละค่ะ...
 
"แต่ทริปทัศนศึกษาน่ะใครๆ เขาก็ทำตัวออกนอกกรอบระเบียบกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ ตอนเรย์กะจังก็เจอพวกแบบนี้เพียบเลยใช่ม้า"
"ไม่ทราบสิคะ อย่างน้อยในห้องฉันก็ไม่มีคนแบบนั้นนะคะ ทุกคนรักษาเคอร์ฟิวดีกันหมด"
"เอ๋ เอาจริงสิ?"
"ค่ะ"
"ทุกคนเลยเหรอ"
"แน่อยู่แล้วค่ะ รักษาเคอร์ฟิว รวมตัวกันห้านาทีก่อนเวลานัดหมายค่ะ"
"ยอดไปเลยนะ"

ไม่นะคะ ต้องเรียกว่าปกติต่างหาก กรรมการห้องของท่านอิมาริคงเหนื่อยน่าดูเลยน้า อ๊ะ หรือว่าคนที่เป็นกรรมการห้องในตอนนั้นคือท่านพี่...? อุหวา

"ไม่เห็นต้องโมโหขนาดนั้นเลยนี่นา ทาคาเทรุ นายเองก็ไม่ได้สะอาดหมดจดไร้ราคีอย่างที่ปากว่าซักหน่อย"
"เอ๋ จริงเหรอคะ!? ท่านพี่"
"กลับไปซะ"
 
ตายแล้ว ท่านพี่ นี่มันอะไรกันคะ เดี๋ยวต้องถามให้รู้เรื่องกันล่ะ
พอรู้ตัวอีกที แขนข้างหนึ่งของท่านอิมาริก็อ้อมมาวางบนพนักพิงหลังฉันราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติขนาดนี้ ชีวิตส่วนตัวของท่านอิมาริช่างน่าเป็นห่วงจริงๆ แต่พอสังเกตเห็นแล้วครั้งหนึ่ง ถึงเจ้าตัวคงจะไม่ได้คิดอะไรมากมาย แต่ฉันก็รู้สึกกระวนกระวาย ทำใจให้เอนหลังลงบนโซฟาไม่ได้อีกต่อไป อ๊ะ หัวใจเต้นแรง

ท่านอิมาริไม่ได้รู้ถึงจำนวนชีพจรการเต้นของหัวใจฉัน ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างสง่างาม พอเห็นเสี้ยวหน้าหมดจดได้รูปของท่านอิมาริที่กำลังลิ้มรสไวน์ ฉันก็เผลอถอนใจด้วยความประทับใจ ท่านอิมาริเนี่ยหล่อจริงๆ เป็นเสน่ห์ของผู้ใหญ่ชัดๆ~

ท่านอิมาริสังเกตเห็นสายตาที่มองอย่างเคลิบเคลิ้มของฉัน แล้วส่งยิ้มหวานให้ ส่วนท่านพี่รินชาสมุนไพรให้ฉันที่ยังเป็นผู้เยาว์ดื่มไวน์ไม่ได้
ที่นี่มันที่ไหนกันคะเนี่ย โฮสต์คลับเหรอ!? CLUB KISSHOUIN สินะ!?

"อ้าว เรย์กะจัง ใส่แหวนพิกซี่ริงน่ารักๆ อยู่ด้วยเหรอ"

สมเป็นท่านอิมาริ เครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ ที่เด็กผู้หญิงสวมใส่ก็ไม่ปล่อยให้หลุดรอดสายตา
 
"นี่น่ะหรือคะ ซื้อมาเข้าชุดกับเพื่อนๆ ที่ปารีสน่ะค่ะ"
 
หลังกลับประเทศมา ฉันก็ยังใส่แหวนที่เป็นหลักฐานแห่งมิตรภาพติดนิ้วไว้ พวกผู้ชายจะมีอะไร ฉันน่ะมีมิตรภาพของลูกผู้หญิงที่ผูกพันกันอย่างแนบแน่นอยู่นะ!
 
"งี้นี่เอง ไหนขอดูใกล้ๆ หน่อยซิ"
 
ว่าแล้วท่านอิมาริก็จับมือฉันยกขึ้นมาใกล้หน้าตัวเองอย่างพริ้วไหว ไม่รู้ทำไมวันนี้ไฟห้องท่านพี่ปรับไว้สลัวๆ ถ้าไม่ยกขึ้นมาใกล้ๆ คงมองไม่ค่อยเห็นสินะคะ
 
"ห้องมืดไปหน่อย ลุกไปเปิดไฟให้สว่างอีกนิดดีไหมคะ ไม่รู้ทำไมถึงเหลือแต่ไฟสลัวๆ แบบนี้"
"อื๋อ? แบบนี้แหละดีแล้ว ไฟสลัวน่ะทำให้ผู้หญิงดูงดงามที่สุด  คืนวันนี้เรย์กะจังก็ดูสวยยิ่งกว่าเดิมอีกนะ"
"เอ๋!"
 
กรี๊ดกรี๊ด~! ขอเปิดไวน์ที่แพงที่สุดในร้านนี้เลยค่า!

"เฮ้ย อย่ามาแตะตัวน้องสาวคนอื่นเขาง่ายๆ นะ! มาทางนี้มา เรย์กะ"
 
คราวนี้ส้อมยาวที่ปักอยู่บนชีสพุ่งลิ่วเข้ามาหาท่านอิมาริ ท่านพี่คะ เมื่อกี้เล็งที่ตาชัดๆ เลยใช่ไหมคะ แต่ท่านอิมาริยังไม่หวั่นไหว  

"เห ดีไซน์เหมาะกับเรย์กะจังผู้น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนบุปผา เหมาะมากนะ น่ารักมากเลย"
 
อุเฮี้ยว~! ใจเต้นตึกตักกับเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ของท่านอิมาริไม่หยุด! ขอเปิดไวน์ที่ร้านนี้ทั้งหมดเลยค่า!
 
"ขะ ขอบคุณค่ะ"
"งั้นนี่ก็คงพอดีเลยละมั้ง เอ้า นี่จ้ะ"
 
ท่านอิมาริว่าแล้วหยิบห่อเล็กๆ ที่ห่อหุ้มด้วยริบบิ้นวางลงบนฝ่ามือฉัน ที่ออกมาจากข้างในคือเนลล์ออยล์ในขวดรูปเทวดาน่ารัก

"เผลอซื้อมาเพราะเห็นว่าเหมาะกับอิมเมจเรย์กะจังน่ะ ขอมือหน่อยสิ เดี๋ยวจะทาให้นะ"
 
ท่านอิมาริผิวปากอย่างอารมณ์ดีพลางทาเนลล์ออยล์กรุ่นกุหลาบลงบนเล็บของฉันทีละเล็บรวมถึงนิ้วที่สวมพิกซี่ริงอย่างปรานีต มิเตอร์ใจเต้นจะทะลุแล้วเจ้าข้าเอ๊ย! พอผู้ใหญ่บ้านคานทองได้รับการปฎิบัติเยี่ยงองค์หญิงจากเพศตรงข้ามอย่างไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ เอ็กซ์โตพลาสซึ่มก็แทบจะแหกขีดจำกัดไหลทะลักออกจากปากอยู่รอมร่อ
 
"นี่ เรย์กะจัง รู้หรือเปล่า มีความเชื่อว่าถ้าเด็กผู้หญิงได้รับแหวนเงินจากเพศตรงข้ามในวันเกิดครบอายุ 19 ปีจะมีความสุขน่ะ ถ้าเรย์กะจังอายุครบ 19 ปีเมื่อไหร่ ฉันจะเอาแหวนเงินแสนวิเศษมาเป็นของกำนัลนะ"
"แหมมม!"
 
อุโอ้วววว! มิเตอร์ใจเต้นทะลุขีดจำกัดไปแล้ว! จะไปเอาบัญชีธนาคารที่หวงแหนเหมือนไข่จงอางกับตราประทับมาให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ! เงินทองของมีค่าที่ทานุกิทำงานเหนื่อยยากเอามาให้ก็จะประเคนถวายให้หมดเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!
ฉันจะโดนโฮสต์หมายเลขหนึ่งของที่นี่หยิบฉวยเงินทองที่เฝ้าเก็บหอมรอบริบมาตั้งแต่เด็กไปจนเกลี้ยงหรือเปล่านะ!?  หรือว่าแท้ที่จริงแล้วท่านอิมาริต่างหากจะเป็นผู้ผลักฉันลงสู่เส้นทางหายนะที่แท้จริง!?
 
แล้วโฮสต์หมายเลขสองก็ลุกขึ้น เดินมายืนข้างหลังโซฟาที่พวกเรานั่ง จับฉันกับท่านอิมาริกระชากออกจากกัน

"เรย์กะ ไปเปิดไฟให้หมดทุกดวงแล้วย้ายไปนั่งโซฟาตัวโน้นเดี๋ยวนี้เลย"
 
เฮือก! เสียงเย็นเยียบของท่านพี่ปลุกน้องสาวอย่างฉันให้คลายจากสะกด
ฉันเปิดไฟทุกดวงที่มีในห้อง แล้วกลับมานั่งลงบนโซฟาตัวที่ท่านพี่นั่งอยู่จนถึงเมื่อครู่

"นี่ อิมาริ สุดสัปดาห์นี้ไปภูเขายูโดโนะกันไหม ฉันจะมอบกระดิ่งอวยชัย (*) ให้นายเองนะ"
"เอ๋ ฉันต้องเข้าพิธีฝึกตนบำเพ็ญเพียรเหรอ"
"สุราแก้วสุดท้ายไงล่ะ ดื่มให้รู้รสซะ"
 
ท่านพี่ขยุ้มท้ายทอยท่านอิมาริแล้วเอาขวดไวน์จ่อปากกรอกอั่กๆๆ ลงไป เห็นทีสุดสัปดาห์นี้ท่านอิมาริจะหลุดพ้นเข้าสู่เส้นทางแห่งพุทธะไปแล้วกระมัง...
ขอให้โปรดสัตว์ในสังสารวัฏต่อไปนะคะ ท่านอิมาริ นโม~

 

พอกลับมาห้องฉันก็ตั้งหน้าตั้งตาดูหนังสือสอบต่อ ระหว่างที่พวกชาวหมู่บ้านมีรักที่มีจำนวนประชากรเพิ่มเอาๆ จากคู่รักที่ถือกำเนิดจากในทริปทัศนศึกษาหลงระเริงกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ อยู่นี่ ฉันจะรุกคืบหน้าติดอันดัปท็อปเท็นในชั้นปีใหม่ให้ได้! ก่อนอื่นต้องเริ่มจากซ้อมทำโจทย์เลขที่ไม่ถนัด จากที่ให้แก้โจทย์มักจะกลายเป็นว่าฉันโดนโจทย์แก้เอาทุกที เอ่อ ตรงนี้มันยังไงนะ ออยล์กลิ่นกุหลาบที่ท่านอิมาริทาให้เมื่อครู่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นมาจากมือฉันที่กำลังเปิดตำราเรียน

พูดถึงกุหลาบ ต้องให้น้ำดอกกุหลาบที่เอามาวางตั้งไว้ที่ระเบียงไล่นกพิราบด้วยสิ สเปรย์พ่นน้ำ สเปรย์พ่นน้ำ อยากลองปลูกอย่างอื่นนอกจากกุหลาบมั่งจัง ที่สวนบ้านวาคาบะจังมีสมุนไพรอยู่ด้วนนี่นา ฉันจะลองปลูกสมุนไพรทำเฮิร์บทีสูตรตัวเองดูบ้างดีไหมน้า
ฉันชักจะสนใจสมุนไพรที่ปลูกได้ในฤดูกาลที่กำลังจะมาถึง เลยลองค้นหาดูก่อนนอน
 
---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
 
Roquefort Cheese บลูชีสที่ว่า...

(*) เขายูโดโนะที่ว่าเป็นที่บำเพ็ญเพียรแบบทรมานตน เพื่อมุ่งหวังจะกลายเป็น 即身仏 การบรรลุถึงพุทธะในขณะยังมีชีวิตอยู่ในกายเนื้อโดยกลายเป็นมัมมี่พระที่โด่งดังนั่นเอง โดยพระผู้ฝึกตนจะค่อยๆ อดอาหาร รับประทานแต่เมล็ดพืช สุดท้ายก็ลงไปอยู่ในถ้ำใต้ดินและสั่นกระดิ่งให้เบื้องบนทราบว่าตนยังมีชีวิตอยู่ หลังจากมรณภาพและกลายเป็นมัมมี่แล้วก็จะได้รับการขุดขึ้นมาเคารพบูชาต่อไป

นโมอมิตพุทธ ท่านอิมาริ...

 ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :)

 




NEKOPOST.NET