[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 234 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.234 - ตอนที่ 234


234.


พวกเรามายังร้านซุปเปอร์สามัญชนที่คาบุรากิรีเควสต์มา ในสาขาที่ไกลซุยรันที่สุด คาดว่าไม่น่าจะมีคนรู้จักให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
พอคว้าตะกร้าที่วางอยู่ข้างๆ ประตูอัตโนมัติขึ้นมาก้าวเข้าร้านไป คาบุรากิก็มองลูกค้าคนอื่นๆ เทียบกับฉัน ชี้มือไปที่รถเข็น ถามว่า "ไม่ใช้ไอ้นั่นเหรอ"

"เราไม่ได้จะซื้อของชิ้นใหญ่ไม่ได้ซื้อของหนักอะไรมาก ไม่ต้องใช้ก็ได้ค่ะ"
"หืม..."
 
ทำหน้าเฉยๆ ก็จริง แต่น้ำเสียงดูตัดพ้อยังไงชอบกล อยากใช้รถเข็นเหรอ เด็กหนอเด็ก เอ้า อย่าไปแอบมองตามลูกค้าคนอื่นเขาเข็นรถไปซี่  

"งั้นลองไปที่มุมของกินกันก่อนนะคะ"
 
ฉันนำทางไปยังมุมหลักของซุปเปอร์  

"เอ้า ลองดูสิคะ เครื่องดื่มก็ราคาถูกกว่าที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อใช่ไหมคะ พวกขนมนี่ซื้อจากซุปเปอร์ก็จะคุ้มกว่ามากด้วยนะคะ"
"หืม"
 
แม้จะชี้ป้ายราคาอธิบาย คาบุรากิก็ยังทำท่าไม่กระจ่างใจ ...เจ้าหมอนี่ คงไม่เคยชำเลืองดูป้ายราคาก่อนซื้อของเลยสินะ
 
"น้ำผักเพิ่งวางจำหน่ายค่า~ ลองจิบซักอึกเป็นไงค้า~"
 
แก้วพลาสติกขนาดเล็กถูกยื่นจากด้านข้างมาตรงหน้าคาบุรากิ  ส่วนคาบุรากิขมวดคิ้วนิ่วหน้าเหมือนจะถามว่าอะไรนี่ใส่คุณพี่สาวที่จู่ๆ ก็ส่งเสียงทักกะทันหัน แย่ล่ะ...
ฉันใช้ศอกถองคาบุรากิให้หลบไป ร้องว่า "แหม น่าอร่อยจัง~" แล้วหยิบแก้วลองชิมขึ้นมาดื่มลงไป จากนั้นก็พูดเสียงอ่อนเสียงหวานว่า "ดื่มง่าย อร่อยจังเลยค่า ไม่มีรสขมติดปลายลิ้นเลย~" แล้วหยิบเอาน้ำผักขวดหนึ่งมาหย่อนลงตะกร้า ลากคาบุรากิออกมาจากตรงนั้นโดยคงรอยยิ้มค้างไว้บนหน้า  

"...เมื่อกี้มันอะไรน่ะ"
"ขายของแบบให้ลองชิมค่ะ ชวนลูกค้าที่เดินผ่านไปมาให้ลองชิมหรือทานผลิตภัณฑ์เพื่อเชียร์ให้ซื้อ เพราะงั้นถึงจู่ๆ จะมีคนมาทักก็อย่าไปชักสีหน้าใส่เขาเชียวนะ!"
"หืม"
 
อีตานี่เข้าใจแน่หรือเปล่าเนี่ย ฉันเลยต้องลงเอยด้วยการต้องซื้อน้ำผักที่ไม่อยากได้มาเลย
อ้าว นั่นกลิ่นซอสย่างอะไรหอมๆ นี่ ความจริงวันนี้ฉันอยากซื้อกับข้าวกลับไปเป็นมื้อดึก แต่ถ้าคาบุรากิอยู่ด้วยก็ซื้อไม่ได้น่ะสิ เฮ้อ~ ยากิโซบะน่ากินจังเลย ซื้อไมโครเวฟติดห้องไว้เป็นสมบัติส่วนตัวดีไหมนะ แต่ถ้าในห้องคุณหนูมีไมโครเฟเวฟตั้งอยู่คงพิลึกๆ สิเนอะ เฮ้ย คาบุรากิ!
 
คาบุรากิเดินเปะปะไปทางโน้นทีทางนี้ทีอย่างแปลกที่ ละสายตาไปไม่ได้เลย!
พอรีบไล่ตามหลังไป คาบุรากิก็โดนจับตัวไว้ที่มุมขายแฮมเสต็กแล้ว พอได้เห็นเด็กหนุ่มมัธยมปลายรูปงามผึ่งผายแบบที่หาดูในแถบชานเมืองแถวๆ นี้ไม่ค่อยได้ คุณป้าคนขายก็ว่า "พ่อหนุ่ม ทานสิๆ!" ทำท่าจะโกยแฮมที่ย่างเสร็จแล้วให้หมดสิ้น

"แฮมเสต็กนี่ปรุงรสด้วยซอสพิเศษไว้แล้ว จะเอามาย่างแบบนี้หรือแกะซองทานเลยก็ได้นะจ๊ะ"
"หืม"
 
อ๊ะ กินเข้าไปแล้ว...

"เป็นไงบ้าง พ่อหนุ่ม อร่อยใช่ไหมล่า~"
"...เฉยๆ นะ"

อุอุ พอชิมของตัวอย่างไปแล้วก็จากไปมือเปล่าไม่ได้หรอก ฉันหย่อนซองแฮมรมควันในแพ็คสูญญากาศลงตะกร้าแทนคาบุรากิที่หลงคำเกลี้ยกล่อมของคุณป้ากินเข้าไปเต็มๆ อย่างน้อยก็ขอฉันชิมบ้างซักคำเถอะ...

จากนั้นคาบุรากิก็โดนเรียกให้หยุดที่บูธขายแยมประจำฤดูกาล ที่บูธโยเกิร์ตชนิดใหม่ที่ส่งผลไปถึงลำไส้ใหญ่ ที่บูธขนมปังกระเทียมที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ในแต่ละครั้งตะกร้าของฉันก็พูนขึ้นเรื่อยๆ ด้วยสินค้าที่ไม่ต้องการ
 
"ขายแบบชวนชิม มีอะไรแบบนี้อยู่ด้วยหรือนี่"
 
คาบุรากิเคี้ยวขนมปังกระเทียมพลางพึมพำด้วยความประทับใจ
 
"การขายแบบนี้ไม่ได้มีแต่ในซุปเปอร์ ในชั้นใต้ดินห้างสรรพสินค้าก็มีเหมือนกันนะคะ"
 
ฉันแค่จะบอกกลายๆ ว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่คาบุรากิสะดุดกับคำว่า "ชั้นใต้ดินห้าง..." อ๊ะ ซวยล่ะ
 
"ดีล่ะ ครั้งหน้าไว้ไปใต้ดินห้างสรรพสินค้า..."
"ดูสิคะ! ตรงโน้นเป็นมุมขนมไงคะ~ มีช็อกโกแลตที่ท่านคาบุรากิโปรดปรานด้วยนะค้า~"

ฉันขัดจังหวะคำพูด ฉุดกระชากลากแขนคาบุรากิไป อย่ามาล้อเล่นนะ ใครจะยอมไปด้วยทุกครั้งกันยะ!
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ซื้อขนมกลับไปด้วยดีกว่า อ๊ะ ลักกี้เทิร์นลดราคาอยู่ด้วย! ฉันโดดเข้าหาขนมลดราคาพิเศษประจำวันทันที หยิบมาหย่อนลงตะกร้าไปสองถุง

"ซื้อตั้งสองถุงเลยเรอะ"
"เท่าที่ฉันรู้ ราคานี้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินแล้วค่ะ ควรจะซื้อกักตุนไว้นะคะ"

ซื้อไปอีกถุงดีไหมน้า โอ๊ะ เซ็มเบ้ทอดนี่ก็ถูกจัง อันนี้ก็ต้องซื้อ คุกกี้แซนด์วิชไส้ครีม อร่อยจังเลย คุกกี้เจือรสขมๆ ของโกโก้เนี่ยเข้ากับนมดีมากๆ! ดีล่ะ อันนี้ก็เอา!

"...คล่องเชียวนะ มาบ่อยเรอะ"
"ค่ะ ฉันเน้นว่าต้องมาดูของจริงเพื่อศึกษาการสำรวจตลาดค่ะ"

ระหว่างที่ฉันสำรวจขนมอื่นๆ อยู่ คาบุรากิก็ฉวยตะกร้าไปจากมือฉันโดยไม่พูดไม่จา

"เอ๋...?"
"ฉันถือเอง"

จักรพรรดิรู้จักถือของให้คนอื่นแล้ว!
ในที่สุดวันที่คาบุรากิผู้ไม่รู้จักความเกรงอกเกรงใจ คาบุรากิที่จิกหัวใช้เด็กผู้หญิงบอบบาง (ฉันเอง)  เป็นเบ๊ สังเกตเห็นว่าฉันถือตะกร้าหนักอึ้งอยู่ และเสนอตัวที่จะช่วยถือแทนก็มาถึง! มนุษย์เนี่ยเป็นสิ่งมีชีวิตที่เติบโตได้จริงๆ ด้วย~ แต่ความจริงก็ควรจะเสนอตัวถือตั้งแต่เข้ามาในร้านแล้วน้า~

ระหว่างที่ฉันกำลังซาบซึ้งใจกับการเติบโตของเจ้าลูกศิษย์ไม่เอาไหน  คาบุรากิก็ทิ้งฉันเดินฉับๆ ต่อไปข้างหน้าพร้อมตะกร้าในมือ

หวา! คาบุรากิโยนของที่หมายตาไว้ลงตะกร้ารัวๆ เลย! สก็อตไบรท์รูปปลาเนี่ยนะ นายไม่ได้ล้างจานเองไม่ใช่เรอะ! แล้วจะเอาซองเครื่องปรุงเต้าหู้มาโบไปทำไม! เอาของที่ใส่ลงไปกลับคืนชั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ! บอกแล้วไงว่าไม่เอารถเข็น!
ฉันแย่งตะกร้าคืนมาจากคาบุรากิ
 
"นั่นอะไร"
 
มุมบะหมี่ถ้วยเหรอ
ฉันดูป้ายราคาแล้วเดินผ่านเลยไป  ราคาถูกสุดของบะหมี่ถ้วยไม่ใช่ร้านนี้

ต่อไป คาบุรากิก็โดนดึงดูดไปยังมุมของสดที่คนมุงกันอยู่ ที่นั่นเปิดให้ชิมเมล่อนอยู่ด้วย คุณป้าคนขายที่ตาแหลมเห็นหนุ่มรูปงามยืนอยู่ด้านหลังเหล่าแม่บ้านที่มุงกันอื้ออึงที่มุมเมล่อนสำหรับชิมทักว่า "พ่อหนุ่มรูปหล่อ ชิมซักชิ้นสิจ้ะ~" แล้วยื่นเมล่อนเสียบไม้ให้ อีกแล้วเรอะ... จิตใจฉันสิ้นหวังไปแล้ว

"เมล่อนแบบนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ"

คาบุรากิว่าพลางมองเมล่อนที่กองพูนกันอยู่เป็นภูเขา

"นั่นก็คือแอนเดสเมล่อน ที่มีสโลแกนว่า "ปลูกดี ขายดี กินดี เมล่อนสามดีค่ะ"  
"โฮ่"
 
มนุษย์เจ้าปัญหา คาบุรากิพยักหน้ากับคำอธิบายของฉัน พลางส่งเมล่อนราคาถูกรสชาติของสามัญชนเข้าปาก
ฉันถอนหายใจ หยิบเมล่อนที่หั่นเป็นไซส์พอคำหนึ่งแพ็คลงตะกร้าแทนคาบุรากิที่กินไปแล้ว เฮ้อ ของสดต้องกินภายในวันนี้ด้วยสิ...

พอวนรอบร้านทั่วๆ ครบไปรอบหนึ่ง คาบุรากิพออกพอใจแล้วเราก็ไปจ่ายเงิน รู้สึกจะซื้อมาเยอะกว่าที่คิดไว้นะนี่...
พอฉันหยิบบัตรสะสมแต้มออกมาจากกระเป๋าระหว่างรอคิว คาบุรากิก็ถามว่า "นั่นอะไรน่ะ"
 
"เป็นบัตรสะสมแต้มของซุปเปอร์แห่งนี้ค่ะ ทุก 100 เยนจะได้ 1 แต้ม มีบางวันแต้มจะเพิ่มถึง 5 เท่าด้วยนะคะ"
"หืม"
 
พอถึงตาพวกเรา ขณะที่ฉันกำลังจะยื่นเงินให้ คาบุรากิก็ว่ามาจากด้านข้างว่า "ไม่ต้อง"
 
"ฉันจ่ายเอง"
"งั้นหรือคะ งั้นไว้เดี๋ยวหารกันทีหลังนะคะ"
"ไม่ต้อง"
"เอ๋ แต่ว่า..."
"วันนี้อุตส่าห์มาเป็นเพื่อนขนาดนี้นี่นะ"
 
คาบุรากิหัวเราะหึ พอคุณพี่สาวแคชเชียร์เห็นเข้าก็หน้าแดง
ดูท่าทางจะไม่ยอมง่ายๆ ครั้งนี้เลยถือเป็นกรณีพิเศษจะยอมให้เลี้ยงก็ได้
 
"เพราะงั้น อันนี้ฉันขอนะ"
 
ขนมลักกี้เทิร์นของฉัน! หัดบอกกันก่อนสิยะ!
ฉันถือตะกร้าที่มีของไปยังเคานเตอร์ เอาของใส่ถุง
 
"ต้องเอาใส่ถุงเองเรอะ"
"ถูกแล้วค่ะ เพื่อความรวดเร็วในการคิดเงิน ในซุปเปอร์เช่นนี้จึงให้ลูกค้าเป็นผู้เอาของใส่ถุงด้วยตัวเองค่ะ"
"หืม"
 
ดูฉันทำงานอยู่ครู่หนึ่ง คาบุรากิก็ว่า "ฉันทำเอง" เด็กอนุบาลอยากเล่นเป็นพนักงานร้านเหรอ?
คาบุรากิเอาของที่ฉันยัดเข้าถุงไปแบบส่งๆ ออกมาหมด แล้วเรียงเข้าไปใหม่อย่างเป็นระเบียบเกินคาด เริ่มจากเอาของหนักลงข้างล่าง ส่วนของเบาๆ วางด้านบนไล่เรียงลงมาอย่างสวยงาม

"เนี้ยบจังเลยนะคะ~"
"เธอต่างหากล่ะจะชุ่ยไปไหน ดูสิ ขนมปังโดนทับยู่ไปหน่อยแล้วนะ"
"....."
 
คาบุรากิคว้าเอาขนมที่ฉันเลือกมาเป็นของขบเคี้ยวสำหรับตัวเองไปเสียเป็นส่วนมาก เดี๋ยวเถอะ! งั้นนายก็เอาน้ำผักกลับไปซี่! ทำมาเป็นว่า "ฉันดื่มแต่น้ำผลไม้คั้นสดเท่านั้น" โอ๊ย จู้จี้ชะมัด!
ส่วนโยเกิร์ตที่ซื้อมาเพราะติดกับดักชวนชิมนั้น ฉันจับยัดเยียดลงถุงคาบุรากิไป คำสาปตาที่สามที่ร่ายไปตอนอยู่ในชมรมงานฝีมือน่าจะใกล้ออกผลที่กระเพาะแล้วนะ
พอออกจากซุปเปอร์มา นาสิกสัมผัสของฉันก็ตรวจพบความผิดปกติ ตรงข้างที่จอดรถของซุปเปอร์ มีร้านแผงลอยยากิโทริส่งควันลอยกรุ่นอยู่!
ไม่ได้นะ ตอนนี้มีคาบุรากิอยู่ด้วย จะซื้อไม่ได้นะ จะซื้อไม่ได้...!

"คุณลุงค้า~ ขอไก่ย่างต้นหอมค่ะ!"
"จ้า! เอากี่ไม้ดี"
 
ฉันวิ่งไปหาร้านแผงลอย สั่งด้วยรอยยิ้มแป้น ถ้าเป็นยากิโทริก็ต้องย่างกับต้นหอมนี่แหละ แน่นอนว่าต้องเอามาทั้งแบบย่างเกลือกับย่างซอสเลยนะ จะสั่งอย่างละไม้ก็ยังไงๆ อยู่อ่ะเน้อ~ ถ้างั้นตรงนี้ก็ต้อง

"คุณลุงคะ ขอย่างเกลือกับซอส อย่างละห้าไม้นะคะ!"
"จ้า เกลือกับซอสอย่างละห้าไม้ ทั้งหมดเป็นสิบไม้นะ ขอบคุณที่อุดหนุน!"
 
อุฮุฮุ น่าอร่อยจัง คุณลุงส่งยากิโทริลงถุงกระดาษไป
 
"คุณหนูนี่สวยสุดๆ เอาไปเลย ลุงแถมให้อย่างละไม้นะ"
"เย้~! ดีใจจัง! ขอบคุณนะคะ คุณลุง! รักที่สุดเลยค่า!"
 
ฉันรับถุงไก่ย่างที่ได้แถมมา ยิ้มหน้าบานโบกมือให้ "ขอบคุณนะค้า คุณลุง!" แล้วเดินกลับมา
ฮ้า กำไรๆ นี่ล่ะน้าน้ำใจคนชานเมือง อยากกินเร็วๆ จังเลย
 
"เฮ้..."
 
เฮื่อ! คาบุรากิ ฉันต้องมนต์ยากิโทริจนเผลอลืมหมอนี่ไปชั่ววูบ!

"...เมื่อกี้นี้มันอะไรน่ะ"
"...อะไรหรือคะ"
"นี่เธอ เมื่อกี้บุคลิกเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ รักคุณลุงที่สุดเลยค่า! นั่นมันอะไรน่ะ"
"การผันแปรตามสถานการณ์ในการติดต่อกับผู้คนในร้านรวงก็เป็นเทคนิคในการสำรวจตลาดอย่างหนึ่งเช่นกันนะคะ ท่านคาบุรากิ"
 
คาบุรากิมองฉันที่แสดงท่าทีผิดกันเป็นคนละคนที่ร้านแผงลอยด้วยสายตาราวกับมองตัวประหลาด  ถ้าเพื่อยากิโทริอร่อยๆ แล้ว จะให้ฉันหว่านสเน่ห์ซักเท่าไหร่ก็ย่อมได้ทั้งนั้น
 
"...ท่านคาบุรากิ จะกินยากิโทริไหมคะ"
"กิน"
 
พวกเรานั่งลงบนม้านั่งที่ตั้งไว้มุมๆ ตั้งต้นกินยากิโทริ

"อร่อยใช้ได้เหมือนกันนี่"
"ใช่ไหมล่ะคะ เชิญทานแบบซอสด้วยนะคะ"
"โอ้ ว่าแต่ชักจะคอแห้งแฮะ"
"จะรับน้ำผักไหมคะ"
"...ไม่เอา ฉันไปซื้อน้ำชาจากเครื่องอัตโนมัติตรงนั้นมาดีกว่า เธอจะเอาอะไร"
"งั้นฉันก็ขอน้ำชาเหมือนกันค่ะ"
 
เพราะฉันหว่านเสน่ห์จนได้ไม้แถมมา พวกเราจึงแบ่งยากิโทริกันทานคนละ 6 ไม้อย่างสันติ การรับรองจักรพรรดิในวันนี้สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้

 

ในคืนนั้น มีเมล์จากคาบุรากิส่งมาว่า "การไปสังเกตการณ์ซุปเปอร์วันนี้มีประโยชน์ดีมาก ขนมถูกๆ ที่ซื้อมาก็เป็นรสชาติแบบที่ไม่เคยลิ้มรสมาก่อน น่าสนใจดี ครั้งหน้าฉันอยากลองไปซุปเปอร์อื่นอีก" ท่าทางอารมณ์ผ่องใสทีเดียว
 
ฉันอ่านเมล์พลางดื่มน้ำผัก กินขนมปังกับแฮมกับเมล่อนที่ซื้อมาจนเกลี้ยง อย่างที่คุณป้าว่าจริงๆ แฮมรมควันนี่ไม่ต้องอุ่นก็อร่อย

ในคืนนั้น ฉันลืมตาตื่นด้วยท้องที่ร้องโครกครากผิดปกติ อ๋า ไม่นึกเลยว่าจะโดนคำสาปสะท้อนกลับ...!
 
---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.  
แฮมเสต็ก!

ขนมลักกี้เทิร์น น่าจะประมาณโดโซะของชาวเรานี่แล

ยากิโทริ!

สรุปเมนูของท่านเรย์กะในวันนี้
- ยากิโทริ 6 ไม้ (ย่างเกลือและซอสอย่างละครึ่ง), ขนมปังกระเทียม, แฮมเสต็ค (1 แพ็ค), เมล่อน (1 แพ็ค), น้ำผักอีกขวด นี่ดีไม่ดียังมีอาหารเย็นของที่บ้านด้วย ทำตัวเองทั้งนั้นเลยนะ ท่านเรย์กะเอ๊ย...
แต่ตอนนี้น่ารักมากๆ ผมโคตรชอบ ให้ฟีลคุณหนูคุณชายแอบไปจกส้มตำไก่ย่างข้างทาง 555

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :)

 




NEKOPOST.NET