[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 219 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.219 - ตอนที่ 219


219.


"คำตรงกระด้างหู" 

นี่เป็นคำแรกที่คาบุรากิพูด เมื่อเรียกฉันไปยังห้องประชุมเล็ก

"คะ?" 
"คำพูดของเธอในวันนั้นมันช่างบาดหู เป็นคำตักเตือนที่รุนแรงมาก จนฉันทนรับฟังตรงๆ ไม่ได้ทันที..."
"ค่ะ...." 

คาบุรากิ ท่าทางช็อกจัดไปเลยนี่นะ เห็นแล้วฉันยังนึกเสียใจขึ้นมาเลยว่าพูดแรงไป คาบุรากิอาจจะประสาทอ่อนไหวเหมือนฉันที่บอบบางเหมือนพุดดิ้งเต้าหู้ก็ได้นะ 

"ตอนนั้นฉันเถียงกลับไปไม่ได้เลยว่าที่เธอพูดไม่เป็นความจริง... ฉันกลับไปคิดทบทวนมาทั้งคืน จำต้องยอมรับว่าเป็นอย่างที่เธอพูด  ต้องยอมรับว่าฉันคิดอะไรๆ โดยเอายูริเอะเป็นบรรทัดฐานจริง"
"งั้นหรือคะ..."

ช็อกขนาดนั้นยังกลับไปนอนคิดต่อทั้งคืนอีกเรอะ... ขอโทษนะ คนพูดเองอย่างฉันยังกลับไปนอนหลับปุ๋ยที่บ้านเลยอ่ะ แต่ก็อุตส่าห์ยอมรับความผิดพลาดของตัวเองอย่างซื่อสัตย์ เก่งมากจ้ะ สมแล้วที่มีข้อดีอย่างเดียวคือความตรงไปตรงมา

"ฉันอยู่กับยูริเอะมาตลอด... มองแต่ยูริเอะเรื่อยมา ก็เลยไม่รู้เลยว่าผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ยูริเอะชอบอะไร อ้อ นอกเหนือจากนั้นก็ไอระละมั้ง แต่สองคนนั้นรสนิยมคล้ายๆ กันอยู่แล้ว ฉันก็เลยยิ่งคิดว่าคงเป็นอย่างนั้นเข้าไปใหญ่"
"ค่ะ"
"เผลอคิดไปว่า ถ้าเป็นของที่ยูริเอะชอบ ทาคามิจิก็น่าจะชอบด้วย..."
"ค่ะ...." 

คาบุรากิว่าแล้วก็ก้มหน้าลงชั่วแวบหนึ่งทำหน้าคับแค้นใจ แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาในฉับพลัน 

"แต่ว่านะ คิโชวอิน"

คาบุรากิทำหน้าจริงจังมองตาฉันแน่วนิ่ง

"คนที่ฉันชอบก็คือทาคามิจิ"
"....!" 

อะ อื้อ ถ้าทำหน้าหล่อจ้องหน้าฉันอย่างคาดคั้นแบบนั้นแถมยังบอกว่า "ชอบ"  ถึงไม่ใช่เจ้าตัวก็เผลอใจเต้นขึ้นมาได้นะ ฉันใจเต้นตึกตักเบือนหน้าหลบคาบุรากิอย่างลุกลี้ลุกลน นี่มันอิมแพคต์รุนแรงไปสำหรับผู้ใหญ่บ้านคานทองนะยะ หนอย~ ซักวันเถอะต้องถึงตาฉันบ้างล่ะ! 

"คิโชวอิน ความเป็นนักเรียนม.ปลายที่ยัยนั่นกับฉันคิดเป็นคนละเรื่องกันใช่ไหม"
"ฉันว่างั้นนะคะ สภาพแวดล้อมที่เด็กใน Pivoine กับเด็กที่เรียนโรงเรียนรัฐมาตลอดจนถึงมัธยมต้นต้องเจอไม่มีความคล้ายคลึงกันเลยนี่คะ"
"งั้นหรือ...." 

คาบุรากิพยักหน้า

"ถ้างั้น จากนี้ไปฉันจะเป็นฝ่ายเรียนรู้วิถีชีวิตในแบบของทาคามิจิและค่านิยมของเธอเอง"
"ก็ดีนี่คะ" 

เอาเถอะ ยังไงก็เป็นพื้นฐานก้าวแรกเลยนี่นะ การเรียนรู้เรื่องของคนที่ชอบน่ะ

"แต่ปัญหาอยู่ตรงนี้"
"ตรงไหนคะ"
"ฉันไม่เข้าใจความเป็นเด็กม.ปลายในความคิดของยัยนั่นแม้แต่นิดเดียว" 

อ้อ เริ่มตั้งแต่ตรงนั้นเลยเรอะ ก็คงงั้นละนะ ก็เป็นถึงท่านจักรพรรดินี่นา ถึงจะอยากเรียนรู้เรื่องสามัญชนก็คงไม่รู้ว่าจะเริ่มจากจุดไหนก่อนสินะ จะว่าไปคาบุรากินี่ มีความรู้เรื่องธรรมดาพื้นฐานถึงขั้นไหนกันนะ 

"ท่านคาบุรากิ เคยไปร้านสะดวกซื้อหรือเปล่าคะ"
"อย่ามาดูถูกกันเชียวนะ แค่นั้นฉันเคยไปอยู่แล้ว" 

คาบุรากิทำท่าฉุนๆ โฮ่ งั้นเหรอคะ

"แล้วฟาสต์ฟู้ดล่ะคะ" 
"ฟาสต์ฟู้ด? ฟาสต์ฟู้ดก็.... ไม่เคยนะ"
"แฟมิเรส (ร้านอาหารครอบครัว) ล่ะคะ" 
"...ไม่เคย"

เป็นคุณชายไข่ในหินอย่างที่คาดไว้เลยนะคะ 

"อะไรเล่า! ว่าแต่เธอเถอะเคยไปหรือเปล่า!"  

ดูเหมือนสายตาฉันจะบอกความในใจออกมาโจ่งแจ้งไม่เหลือหลอ คาบุรากิเลยฟ่อดแฟ่ดกลับมา
พูดอะไรของนายน่ะ ก็ต้องเคยอยู่แล้วซี่ คิดว่าฉันเป็นใครกันยะ ในแรงค์กิ้งของเรย์กะน่ะมีชีสเบอเกอร์แรงค์กิ้งอยู่ด้วยนะ ถึงจะเป็นชีสเบอเกอร์เหมือนกัน แต่ละร้านก็ไม่เหมือนกันหรอกนะ เพื่อการนั้นแล้วฉันต้องออกสำรวจตลาดไม่ได้ขาด

"ตามปกติแล้วฉันไม่กินจังค์ฟู้ด" 

งั้นหรือคะ แต่สามัญชนส่วนมากน่ะมีความสัมพันธ์อันดีกับจังค์ฟู้ด และราชินีแห่งจังค์ฟู้ดก็คือฉันคนนี้นี่แหละ! 

"สภาพแวดล้อมครอบครัวเธอก็เหมือนๆ กับฉันไม่ใช่เรอะ ทำไมถึงเคยไปที่แบบนั้นด้วยล่ะ"
"ทุกเรื่องคือการเรียนรู้ค่ะ" 

ซะที่ไหนล่ะ ความจริงก็แค่ชอบอะค่า~ 
 
"ทาคามิจิเคยไปร้านฟาสต์ฟู้ดด้วยหรือเปล่า"
"ก็น่าจะเคยนะคะ" 

เท่าที่เห็น วาคาบะจังก็ไม่ได้มีหลักการว่าจะไม่แตะจังค์ฟู้ดหรืออะไรนี่นา ก็คงไปกินตามปกติแหละ 

"งั้นเรอะ ดีล่ะ คิโชวอิน ช่วยพาฉันไปร้านฟาสต์ฟู้ดเดี๋ยวนี้เลย"
"หา!? เดี๋ยวนี้เนี่ยนะ!?"
"ใช่แล้ว ยิ่งเร็วยิ่งดี ฉันอยากรู้เดี๋ยวนี้เลย เอ้า ไปกันเลย" 

เอ๋~! แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ...! 

"ไปกับคนอื่นๆ ก็ได้นี่คะ ไม่เห็นต้องเป็นฉันเลย"
"คนรอบข้างฉันที่เคยไปร้านแบบนี้ก็คงมีแต่เธอนี่แหละ"
"คนอื่นๆ ก็ต้องเคยไปอยู่แล้วละค่ะ แค่ฟาสต์ฟู้ด อ้อ หรือไม่ก็ให้คุณทาคามิจิพาไปให้ก็ได้นี่คะ เดทร้านฟาสต์ฟู้ด สมเป็นเด็กม.ปลายดีออกนะคะ" 
"ไม่เอา ฉันไม่อยากให้ทาคามิจิรู้ว่าฉันเป็นผู้ชายที่ไม่เคยไปร้านฟาสต์ฟู้ดมาก่อน แล้วเวลาไปด้วยกัน ฉันก็อยากเอสคอร์ททาคามิจิไปแบบเท่ๆ ด้วย" 
 
ไอ้ศักดิ์ศรีประหลาดๆ นั่นมันอะไรกันยะ
 
"แค่ไปร้านฟาสต์ฟู้ดไม่เห็นต้องเอสคอร์ทเลยนี่คะ"
"เอาเหอะน่า เรียกว่าไปสังเกตการณ์ก่อนออกเดท ไปกันเลย"
"วันนี้ฉันต้องไปเรียนพิเศษนะคะ..."
"งั้นก็รีบไปรีบมาให้ทันเวลาเรียนพิเศษก็ได้นี่ รีบไปเตรียมตัวซะ" 

ไอ้หมอนี่... นี่ฉันเคยบอกไปแล้วใช่มะให้คิดถึงความสะดวกของฉันบ้าง
แต่จะห้ามคาบุรากิที่เร่งร้อนเซ้าซี้ไม่เลิกให้เปลี่ยนความคิดก็คงยาก ไปทั้งชุดเครื่องแบบเลยเหรอ มันสะดุดตาน้า ถ้ามีนักเรียนซุยรันหรือคนรู้จักมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะ 
 
"อย่างน้อยก็กรุณาเลือกร้านที่ไกลโรงเรียนหน่อย เอาแบบที่นักเรียนซุยรันจะไม่ผ่านไปแถวนั้นก็แล้วกันค่ะ"
"ทำไมล่ะ"
"ที่ซุยรันนี่ นอกจากเรียนพิเศษหรือเรียนวัฒนธรรมแล้ว ไม่อนุญาตให้นักเรียนแวะที่อื่นๆ ระหว่างทางกลับบ้านนะคะ"
"...แล้วจะมีใครกล้าเตือนพวกเราหรือไง" 

ก็คงงั้นละน้า~ กะอีแค่แวะร้านฟาสต์ฟู้ดข้างทาง จะมีใครที่ไหนกล้าตักเตือน Pivoine แถมยังเป็นจักรพรรดิกันละน้า~ ที่สำคัญ  คนอื่นๆ ก็ไปช้อปปิ้งหรือแวะร้านกินดื่มกันทั้งชุดเครื่องแบบกันทั้งนั้นแหละ 
 
"ในฐานะบุตรสาวตระกูลคิโชวอินแล้ว ให้ใครรู้ว่าเที่ยวเข้าๆ ออกๆ ร้านฟาสต์ฟู้ดมันจะดูไม่งามนะคะ! แถมอยู่ในชุดเครื่องแบบแบบนี้ก็สะดุดตาด้วย!"

รู้บ้างหรือเปล่ายะว่าที่ผ่านมาฉันต้องหลบๆ ซ่อนๆ แค่ไหน! จะให้เจ้าลูกศิษย์หัวทื่อนี่ทำให้ความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดของฉันพังครืนไม่ได้หรอกนะ! แล้วถ้าเกิดมีใครเห็นฉันไปกับคาบุรากิจนเกิดข่าวลือแปลกๆ ขึ้นอีกละก็ซวยสุดๆ! 

"หืม... เข้าใจแล้ว"
"แล้วก็กรุณาช่วยอย่าพูดเรื่องนี้กับใครด้วยนะคะ"
"เข้าใจแล้ว" 
 
ให้มันแน่นะยะ ถ้าบังอาจมาขวางมือขวางเท้าฉันละก็ไม่อภัยให้เด็ดขาดเลย เป็นเพราะฉันยังมีชนักปักหลังเรื่องตำหนิแรงเกินไปครั้งนั้นอยู่ เลยรู้สึกว่าวันนี้ต้องไปด้วยเป็นการไถ่โทษหรอกนะ
จากนั้นฉันก็ขึ้นรถคาบุรากิ มุ่งหน้าไปยังร้านฟาสต์ฟู้ดไกลจากซุยรันออกไป


ฉันให้รถปล่อยลงตรงใกล้ๆ สถานี แล้วเข้าร้านฟาสต์ฟู้ดใกล้ๆ ไป ในร้านแน่นขนัดด้วยเหล่านักเรียนที่เพิ่งกลับจากโรงเรียน

"คิโชวอิน เฮ้! ช่วยอธิบายระบบของที่นี่ก่อนซี่!" 

คาบุรากิร้องอุทธรณ์เสียงเบา
 
"เข้าแถวตรงหน้าเคานเตอร์ สั่งของที่อยากกินแค่นั้นเองค่ะ"
"งั้นหรือ" 

คาบุรากิเข้าคิวอย่างว่าง่าย ดูเผินๆ ก็เหมือนจะสง่าผ่าเผยดี แต่ตานี่จ้องเมนูข้างบนเป๋งเชียวนะ จะว่าไป คาบุรากินี่ก็สะดุดตาจริงๆ แหละน้า~ ทุกคนมองมาทางนี้หมดเลย สาวๆ โรงเรียนอื่นจ้องมองคาบุรากิอย่างเคลิบเคลิ้มแอบวี้ดว้ายกระตู้วู้กันเล็กๆ แต่คาบุรากิไม่แสดงทีท่าสนใจสายตาสาวๆ พวกนั้นซักนิด เอาแต่จ้องเมนูลูกเดียว หมอนี่ชินกับการตกเป็นเป้าสายตาของสาวๆ มาแต่ไหนแต่ไรสินะ ไม่สะดุ้งสะเทือนเลย
ในที่สุดก็ถึงคิวพวกเรา คาบุรากิสั่งแฮมเบอเกอร์และกาแฟเย็น
 
"จะรับมันฝรั่งทอดด้วยไหมคะ ถ้าเป็นตอนนี้ แนะนำให้สั่งเซ็ทเมนูทางนี้จะคุ้มค่ากว่านะคะ" 
 
คาบุรากิส่ายสายตาล่อกแล่กกระตุกแขนเสื้อฉัน ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ
 
"ไหนๆ มาทั้งที รับเป็นเซ็ทเมนูไปดีกว่านะคะ"
"นั่นสินะ" 
 
พอฉันให้ตัวช่วยออกไป หมอนั่นก็กระโดดตะครุบทันที ฉันเองก็สั่งชีสเบอเกอร์เซ็ท
พวกเราถือถาดขึ้นไปจับจองที่นั่งบนชั้นสอง แล้วคาบุรากิก็พึมพำความประทับใจว่า "ถูกกว่าที่คิดนะ..." ก็คงงั้นละนะ
คาบุรากิจิบกาแฟเย็นเข้าไปอึกหนึ่งแล้วเบ้หน้า 
 
"ไม่ค่อยมีรสชาติเลยนะ" 
"ก็ประมาณนี้แหละค่ะ"  
 
จะไปคาดหวังอะไรจากเครื่องดื่มร้านฟาสต์ฟู้ดเล่า ฉันดื่มชาอู่หลงล้างคอก่อนแกะห่อชีสเบอเกอร์ คาบุรากิทำตาม แกะห่อแฮมเบอเกอร์ แล้วกัดลงไป 

"แบบนี้นี่เอง..." 

แบบนี้นี่เองนี่แบบไหนกันล่ะยะ แต่คาบุรากิก็พยักเพยิดอยู่คนเดียวอย่างประทับใจ 

"เด็กม.ปลายเยอะนะ..."
 
คาบุรากิเหลือบมองดูที่นั่งรอบๆ แล้วพึมพำ 
 
"ราคาพอเหมาะกับการแวะหาอะไรทานในช่วงเวลาท้องหิวหลังเลิกเรียนนะคะ แวะคุยกับเพื่อนๆ ได้ด้วย"
"แบบนี้นี่เอง..."
"กรณีที่อยากกินอะไรเป็นจริงเป็นจังกว่านี้ ก็อาจจะแวะไปที่แฟมิเรส หรือถ้าเป็นเด็กผู้ชายก็อาจจะไปร้านราเม็งก็ได้นะคะ" 
"แบบนี้นี่เอง..."
 
จากนั้นคาบุรากิก็กินมันฝรั่งทอดตามไป มันฝรั่งทอดเนี่ยอร่อยเน้อ~ เวลาไปกินฟาสต์ฟู้ดทีไรฉันต้องสั่งมันฝรั่งทอดทุกที แน่นอนว่าในเรย์กะแรงค์กิ้งยังมีแรงค์กิ้งมันฝรั่งทอดด้วยนะ ฉันชอบแบบหั่นเป็นแท่งบางๆ ล่ะ
ฉันกินมันฝรั่งตามไปคำหนึ่ง โอ๊ะ เกือบลืมแล้วไงล่ะ ฉันเปิดฝาซอสมะเขือเทศออก จะกินมันฝรั่งทอดก็ต้องมีซอสมะเขือเทศคู่กันสิ คาบุรากิตาไวเห็นเข้าทันที 

"เฮ้ย! นั่นมันอะไรน่ะ!" 
"ซอสมะเขือเทศค่ะ"  

ฉันเอามันฝรั่งจิ้มซอสมะเขือเทศแล้วแทะหงุบหงับ อร่อยจัง คาบุรากิรื้อถาดตัวเอง 
 
"ทำไมล่ะ? ทีฉันไม่เห็นได้เลย!"
"ซอสมะเขือเทศของมันฝรั่งทอดนี่ ต้องขอพนักงานถึงจะได้ค่ะ"
"ก็บอกกันก่อนสิ! ฉันไม่เห็นรู้เลย!"
"อยากได้เหรอคะ"  

คาบุรากิจ้องมองฉันอย่างเคืองแค้น หึหืม~ ฉันกินมันฝรั่งทอดกับซอสมะเขือเทศต่อไปโดยไม่ได้สนใจ มันฝรั่งทอดจิ้มซอสมะเขือเทศเนี่ยอร่อยจังน้า 

"...แบ่งฉันบ้างสิ"
"ไม่ให้ค่ะ" 

ถ้าแบ่งให้ก็ไม่พอกินน่ะสิคะ ฉันเป็นพวกกินมันฝรั่งทอดต้องจิ้มซอสมะเขือเทศนะ 

"งั้นก็ช่วยไปขอมาให้ฉันหน่อย"
"ไม่เอาหรอกค่ะ ถ้าอยากได้ก็ไปขอเองสิคะ"  

ต้องขึ้นๆ ลงๆ บันไดมันวุ่นวายออก
 
"...ค่าประสบการณ์ในร้านฟาสต์ฟู้ดของฉันยังไม่พอที่จะไปเอาเองคนเดียว"
"หมายความว่าไงคะ"
"...คนเข้าแถวกันยาวขนาดนั้น ยังต้องไปต่อคิวใหม่เพื่อขอซอสมะเขือเทศอย่างเดียวเรอะ"
"ก็ไปส่งเสียงเรียกจากข้างๆ เคานเตอร์ก็ได้นี่คะ"
"พนักงานยุ่งกันหัวหมุนขนาดนั้นน่ะนะ ระดับสูงเกินไปล่ะ"  

คาบุรากิส่ายศีรษะไปมา งั้นก็ตัดใจซะ  

"นี่เธอจะไม่โหดไปหน่อยเรอะ"
"คนเราจะเรียนรู้ได้ก็จากความผิดพลาดอันรวดร้าวของตัวเองนะคะ เท่านี้เวลาท่านคาบุรากิไปร้านฟาสต์ฟู้ดก็คงไม่ลืมขอซอสมะเขือเทศแล้ว นี่คือคติสอนใจที่ได้จากเรื่องนี้ค่ะ" 
 
ดีจังนะ ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ตั้งเรื่องหนึ่งแน่ะ 
คาบุรากิยังทำสายตาแค้นเคืองขณะเคี้ยวแฮมเบเกอร์เกอร์กร้วมๆ 
เด็กซุยรันคงไม่แม้แต่จะคิดฝันเลยละมั้งว่า คาบุรากิ มาซายะ จักรพรรดิผู้ไร้เทียมทานจะมานั่งแทะแฮมเบอเกอร์อยู่ในร้านฟาสต์ฟู้ด แถมยังเหลียวล่อกแล่กทางโน้นทีทางนี้ทีอีกต่างหาก

"แต่เท่านี้ฉันก็รู้หลักการของร้านฟาสต์ฟู้ดแล้ว"
"คิดง่ายไปแล้วค่ะ"
"อะไรนะ"  

ฉันดื่มชาอู่หลงอึกๆ  

"ร้านฟาสต์ฟู้ดบางร้านก็ไม่ได้ทำสำเร็จเตรียมไว้เหมือนร้านนี้  ต้องสั่งแล้วถึงจะลงมือทำก็มีนะคะ"
"ว่าไงนะ!?"
"ในตอนนั้นจะได้รับบัตรคิว ต้องรอจนกว่าจะทำเสร็จค่ะ"
"มีเรื่องแบบนั้นด้วย...!?" 
"ถึงจะเป็นร้านฟาสต์ฟู้ดเหมือนกัน แต่ละร้านก็มีสไตล์ของตัวเอง เมนูก็แตกต่างกันไปด้วยค่ะ ถ้าแค่เข้าร้านนี้ร้านเดียวแล้วคิดว่าเข้าใจกระจ่างก็ผิดไปละค่ะ"   

คาบุรากิทำหน้าตกตะลึงนิ่งขึงไป โฮ่โฮ่โฮ่ วิถีสามัญชนก็ลึกซึ้งอย่างนี้แหละ 
พอพวกเราต่างคนต่างกินของบนถาดของตัวเองเสร็จก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง
เฮ้ เฮ้ย คาบุรากิ ไหงทิ้งถาดคาโต๊ะไว้ทำท่าจะกลับเลยล่ะยะ ขยะต้องเก็บทิ้งเองนะ อย่ามาทำเป็นพึมพำว่า "แบบนี้นี่เอง..." นะ อะไรที่ได้เรียนรู้วันนี้ก็จดโน้ตกันลืมไว้ด้วยล่ะ สอนแค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะ! 

"ครั้งหน้าเป็นแฟมิเรสนะ"

ไปคนเดียวเซ่! 

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นเทศกาลชีสเบอเกอร์ถวายเป็นบรรณาการแก่เจ้าแม่ 
.
.
.
แมคโดนัลด์ชีสเบอเกอร์ 


มอสชีสเบอเกอร์

 

Wendy ดับเบิลชีสเบอเกอร์

 

Lotteria ทาวเวอร์ชีสเบอเกอร์!


ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET