[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 218 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.218 - ตอนที่ 218


218.


ฉันกำลังลิ้มรสยำปลาแซลม่อนอยู่เมื่อมีใครมาสะกิดๆ ทางด้านหลัง

"คุณพี่เรย์กะ"
"ยูกิโนะคุง!" 
 
พอหันไป ยูกิโนะคุงที่ดูราวกับเทวดาน้อยไม่เปลี่ยนแปลงก็ยืนส่งยิ้มมาให้
ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่~ ยูกิโนะคุง! ระยะนี้ฉันยุ่งๆ ไม่ได้โผล่หน้าไปที่ห้องเปอติต์ ก็เลยไม่ได้เจอหน้ายูกิโนะคุงเลย 

"ขอนั่งข้างๆ ได้ไหมฮะ"
"แน่อยู่แล้ว ยูกิโนะคุง สบายดีหรือเปล่าจ๊ะ"
"ฮะ" 

ยูกิโนะคุงนั่งจุ้มปุ๊กลงข้างๆ ฉัน

"แต่ไม่ได้เจอคุณพี่เรย์กะเลย เหงาจังฮะ..." 

อุ่ก! พลังทำลายล้างรุนแรงอะไรอย่างนี้! เปอติต์นี่เป็นรังของปีศาจน้อยหรือไงกัน!? อุอุ  อยากจับมาลูบหัวๆ จังเลย! 

"พี่ก็เหงาจ้ะ ยูกิโนะคุง!" 

พอฉันพูดจากใจจริงแบบนั้น ยูกิโนะคุงก็ส่งยิ้มสดใสให้ อุ่ก! เลือดกำเดามายามันจะ! 

"ยุ่งๆ อยู่เหรอฮะ"
"อื้อ ใช่แล้วละจ้ะ" 

พอขึ้นเทอมใหม่ ทั้งงานกรรมการห้อง เตรียมการรับรองนักเรียนใหม่ที่จะมาดูชมรม เป็นที่ปรึกษาความรักให้ลูกศิษย์จอมวุ่นวายก็ประเดประดังกันเข้ามา ฉันยุ่งจริงๆ น่ะแหละ โดยเฉพาะกับเจ้าลูกศิษย์คนใหม่นั่นด้วยแล้ว... 

"พอขึ้นป.2 แล้ว ยูกิโนะคุงเป็นไงบ้างจ๊ะ"
"อื~ม ยังไม่ค่อยรู้เรื่องเลยฮะ แต่ผมได้เพื่อนใหม่ในห้องแล้วนะ"
"แหม จริงเหรอ ดีจังเลยนะ เพื่อนเป็นคนยังไงจ๊ะ"
"เป็นคนที่ชอบดวงดาวฮะ ผมเองก็ชอบดูดาวมากๆ เราก็เลยคุยเรื่องดาวกัน"
"แหม ยูกิโนะคุงชอบดาวเหรอ" 
 
ยูกิโนะคุงกับดวงดาวในท้องฟ้ายามราตรี เหมาะสมอะไรอย่างนี้! สมเป็นเจ้าชายน้อยจากดวงดาวจริงๆ!

"ฮะ ผมส่องกล้องดูดาวด้วย ตอนมีฝนดาวตก ใครๆ ก็กำชับว่าห้ามนอนดึก แต่ยังไงผมก็อยากดูให้ได้ ก็เลยแอบตื่นขึ้นมาดูกลางดึกน่ะฮะ" 
"อ้าว ตื่นขึ้นมากลางดึก ร่างกายไม่เป็นไรแน่นะจ๊ะ ไม่เป็นหวัดนะ อาการกำเริบหรือเปล่า"
"หึหึ ไม่เป็นไรฮะ ผมดูอยู่คนเดียวในห้อง แต่สงสัยว่าท่านพี่จะรู้ ก็เลยชงโกโกร้อนๆ มาให้ด้วยละฮะ"
"แหม!" 
 
ตาเจ้าเล่ห์นั่น นานๆ ทีก็ทำอะไรดีๆ เป็นเหมือนกันนะ
 
"ผมเลยส่องกล้องดูฝนดาวตกด้วยกันกับท่านพี่ แต่พอรู้ตัวอีกทีผมก็หลับไปแล้ว พอตื่นเช้าขึ้นมาก็อยู่บนเตียงแล้วล่ะฮะ" 

ยูกิโนะคุงหัวเราะเอะเฮะเฮะอย่างอายๆ น่ารักจังเลย! 
จากนั้นฉันก็พูดคุยกับยูกิโนะคุงอย่างสนุกสนาน เล่นกับเด็กคนอื่นๆ อย่างเพลิดเพลิน เวลาที่สนุกสนานผ่านไปอย่างรวดเร็วในพริบตา 
ได้เวลาที่พวกเด็กๆ จะกลับบ้านแล้ว ฉันเองก็ต้องขอตัวเหมือนกัน... แล้วยูกิโนะคุงก็กระตุกแขนเสื้อฉันไว้ 
 
"นี่ คุณพี่เรย์กะ กลับรถคันเดียวกับผมนะฮะ"
"เอ๋!?" 
 
เอ่อ มันจะไม่ดีละมั้ง...รถบ้านฉันจะมารับด้วยนะ หรือถึงไม่มาก็กลับคนเดียวได้อ่ะ... ให้รถบ้านเอ็นโจไปส่งจะไม่ดีละมั้ง...

"ก็ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยหนิฮะ ผมอยากคุยต่อ! ไม่ได้เหรอฮะ..."
"อุ่ก...!" 

ช่างพูดอะไรออดอ้อนน่ารักจริงๆ...! ฉันเองก็อยากเจอยูกิโนะคุงที่น่ารักเหมือนกันจ้ะ แล้วก็อยากอยู่ด้วยกันต่ออีกหน่อยด้วย... อุอุ พอถูกมองด้วยดวงตาแบบนั้นแล้ว... ไม่ได้นะ อย่าเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาโศกเชื่อมแบบนั้นสิจ้ะ... 
 
"อื...ม งั้นจะขอให้ไปส่งหน่อยได้ไหมน้า..."
"เย้!" 
 
แพ้แล้ว แพ้ให้ดวงตาโศกเชื่อมของเทวดาน้อยอย่างราบคาบเลย ช่วยไม่ได้นะ แค่ให้ไปส่งเอง เดี๋ยวค่อยไปขอบคุณบ้านเอ็นโจทีหลังก็ได้มั้ง  

"ยูกิโนะคุง มีคนมารับแล้วจ้า"
"ฮะ~"  

ยูกิโนะจูงมือฉันเดินไปที่ประตูหน้าด้วยกัน คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือเอ็นโจ... 

"เอื่อ..."
 
เสียงในใจฉันเผลอเล็ดรอดออกมาจนได้ เอ็นโจอุตส่าห์มารับน้องชายด้วยตัวเองเลยเรอะ ไหนเห็นว่าพักนี้ยุ่งๆ ไง 

"อ้าว คุณคิโชวอิน สวัสดีครับ"
"สวัสดีค่ะ ท่านเอ็นโจ..." 

เส้นผมเป็นประกายระยิบระยับด้วยแสงไฟภายนอก เอ็นโจผู้อัพคลาสความเป็นเจ้าชายส่งยิ้มมาให้

"ท่านพี่ คุณพี่เรย์กะจะกลับบ้านด้วยรถคันเดียวกับเราละฮะ!"
"เอ๋"
"ไม่นะคะ คือว่า... ยูกิโนะคุง พี่คงต้อง..."
"คุณพี่เรย์กะ?" 
 
อุโอ้ว~! ใบหน้าเทวดาน้อยเขียนไว้ว่า 'สัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอฮะ'~! นี่ไม่ใช่บรรยากาศที่จะบอกปฎิเสธไปได้จริงๆ ด้วย~! 

"คุณพี่เรย์กะ?"
"อา~ อื้อ นั่นสิเนอะ" 

 ดูเหมือนเอ็นโจจะจับสถานการณ์ได้ระหว่างที่ฉันละล้าละลังอยู่ 

"งั้นเหรอ งั้นขึ้นมาสิ ไปส่งที่บ้านคุณคิโชวอินใช่ไหม"
"...รบกวนด้วยนะคะ" 

 ฉันเลยขึ้นรถบ้านเอ็นโจไปจนได้ ที่เบาะหลังมีฉัน ยูกิโนะคุง เอ็นโจ นั่งเรียงกันไปตามลำดับ ทันทีที่ขึ้นรถ ก็ได้กลิ่นหอมๆ อวลมา 

"ปาร์ตี้วันเกิดสนุกไหม"
"อื้อ" 

 พอตอบคำถามเอ็นโจแล้ว ยูกิโนะคุงก็หันมาฉันที่นั่งอยู่ข้างๆ ชี้ไปนอกหน้าต่าง บอกว่า "ยังมองไม่เห็นดาวสปีก้าเลยฮะ วันนี้ไม่มีเมฆ มองเห็นสามเหลี่ยมใหญ่แห่งฤดูใบไม้ผลิได้สวยเลยล่ะ" 

"อ้อ คุยเรื่องดาวกันเหรอ"
"ค่ะ ยูกิโนะคุงรู้เรื่องดาวละเอียดจังเลยนะคะ"
"อื้อ แต่นอนดึกแบบนี้น่าเป็นห่วงนะ" 
 
ยูกิโนะคุงย้อนคำของเอ็นโจว่า "ก็ไม่ได้ดึกทุกวันซักหน่อย" 

"ตอนปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิไปคารุอิซาวะ ตอนกลางคืนก็เอาแต่ดูดาวจนตอนเช้าตื่นไม่ไหวเลยไม่ใช่เหรอ"
"ก็ท้องฟ้าโปร่งมากๆ ดาวสวยเลยนี่ฮะ..." 
 
อ้าวๆ ยูกิโนะคุงมาเกาะแขนฉันทำท่าเหมือนอยากได้พวก อ้อนว่า "ดาวที่มองไม่เห็นในโตเกียวก็มองเห็นได้ชัดเลยนี่ฮะ~" อื้ออื้อ ฉันเข้าใจนะ ท้องฟ้ามันอยู่ใกล้ใช่ไหมล่ะ 
ฉันอดใจไม่อยู่เลยลูบหัวๆ ยูกิโนะคุงไป เส้นผมนุ่มจังเลย~ ยูกิโนะคุงทำหน้าจั๊กจี้หัวเราะออกมา

"นี่ คุณพี่เรย์กะฮะ! ไปกินข้าวด้วยกันก่อนกลับนะฮะ!"
"เอ๋!?" 

จู่ๆ ทำไมถึงชวนแบบนั้นล่ะ ยูกิโนะคุง 

"กินข้าวเหรอ"
"อื้อ ผมอยากไปกินข้าวกับคุณพี่เรย์กะกับท่านพี่น่ะฮะ"  

 ยูกิโนะคุงอ้อนฉันกับเอ็นโจว่า "นะ ได้ใช่ไหมฮะ" 

"เอ๋ แต่เมื่อกี้เพิ่งทานข้าวมาจากบ้านมาโอะจังเองนะจ้ะ..."

ฉันกินจนท้องอิ่ม ไม่หิวเลยอ่ะ 

"แต่ว่า..."
"เดี๋ยวเถอะ ยูกิโนะ อย่าเอาแต่ใจตัวเองนักซี่" 

เอ็นโจวางมือลงบนหัวยูกิโนะคุงปรามเสียงดุๆ แล้วยูกิโนะคุงก็จ๋อยลงทันควัน อุหวา~ รู้สึกผิดสุดๆ ทำไงดีล่ะ แย่แล้ว... ยูกิโนะคุง~ เงยหน้าขึ้นมาเถอะจ้ะ ตาเอ็นโจ นี่นายไม่พูดแรงไปหน่อยหรือไง ยูกิโนะคุง~ ถึงฉันจะเรียกอยู่ในใจก็ไม่มีปฎิกริยาตอบรับเลย 

ฉันเหลือบมองเอ็นโจข้ามหัวยูกิโนะคุงที่ยังก้มหน้านิ่งไป เอ็นโจส่งยิ้มกลับมาอย่างลำบากใจ จะเอาไงดีล่ะ

"คุณคิโชวอิน หลังจากนี้มีธุระอะไรหรือเปล่า"
"เอ๋" 
"ขอโทษนะ ช่วยอยู่เป็นเพื่อนน้องชายผมอีกนิดได้ไหม ขอเวลาแค่ไปดื่มชาด้วยกันในคาเฟ่เท่านั้นแหละ..."
"อ้อ~ ...ค่ะ ถ้างั้นก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" 

พอฉันตอบรับ ยูกิโนะคุงก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

"จริงเหรอฮะ!?"
"อื้อ" 
"เย้ ดีใจจังเลย! ขอบคุณนะฮะ คุณพี่เรย์กะ!"  

ยูกิโนะคุงเกาะแขนฉันแจทำท่าดีอกดีใจ แหม เทวดาน้อยเนี่ยน่ารักจริงๆ! 
 

พวกเราเข้าไปในคาเฟ่ที่ตั้งอยู่ในร้านอาหาร

"ผมเอาแอปเปิลซินนามอน คุณพี่เรย์กะล่ะฮะ"
"อื~ม เอาอะไรดีน้า" 

อุตส่าห์มาถึงคาเฟ่ทั้งที ก็อยากดื่มอะไรแปลกๆ ที่ปกติไม่ค่อยได้ดื่มอ่ะน้า อ้าว มีเค้กให้เลือกหลายชนิดจัง ไม่ได้การล่ะ! คำสาปของทานุกิมันจะ...!

"ขอชาลาเวนเดอร์ค่ะ"
"ผมเอาดาร์จีลิ่ง" 

หลังจากสั่งเครื่องดื่ม ฉันกับยูกิโนะคุงก็ดูเมนูไปพลางพูดคุยว่าเค้กนี่น่ากินจังเลย ไว้ครั้งหน้าชวนใครมากินเค้กเซ็ทที่นี่ดีกว่า 

"ยูกิโนะคุงก็ชอบของหวานเหมือนกันเนอะ"
"ฮะ แต่ท่านพี่ไม่ค่อยทานเลย"  

เอ็นโจที่นั่งดื่มชาอยู่เงียบๆ ผงกศีรษะรับว่า "นั่นสินะ"

"ไม่ชอบของหวานหรือคะ"
"ไม่ได้ไม่ชอบหรอก แค่อยู่เฉยๆ ก็ไม่คิดจะกินเองมากกว่าละมั้ง"  

จะว่าไป ที่ห้องสโมสรก็เห็นคาบุรากิกินขนมอยู่บ่อยๆ แต่แทบไม่เคยเห็นเอ็นโจกินเลยนะ แล้วกินทีก็นิดเดียวเองด้วย
ยูกิโนะคุงกับฉันประสานเสียงกันว่า "ออกจะอร่อยเน้อ~" "เน้อ~" ส่วนเอ็นโจได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้พวกเรา 

"จะว่าไป เห็นว่าให้คำแนะนำดีๆ กับมาซายะไปด้วยไม่ใช่เหรอ ให้ตำราเรียนเป็นของขวัญกับเด็กผู้หญิงเนี่ย มีแต่คุณคิโชวอินเท่านั้นแหละที่จะคิดอะไรแบบนั้นออกมาได้ แต่ผมว่ามันออกจะดรายไปหน่อย โยงไปถึงเรื่องรักๆ ลำบากนะ" 

เอื่อ! ต้องคุยเรื่องนั้นตอนนี้ด้วยเหรอ! แล้วทำไมต้องทำหน้ามีลับลมคมนัยหันมายิ้มๆ กับฉันด้วยยะ! ถ้าได้ฟังเรื่องตำราเรียนแล้วก็ต้องได้ฟังเรื่องเมื่อวานด้วยน่ะสิ!? 

"....ท่านคาบุรากิ วันนี้ว่าไงบ้างหรือเปล่าคะ"
"อย่างเช่นอะไรเหรอ?" 

ก็อย่างเช่นว่า โดนฉันตำหนิแรงๆ แสนปวดร้าว อะไรอย่างงี้ไง อ๊ะ! ถ้าเกิดว่า 'บังอาจเสียมารยาทกับฉัน ยกโทษให้ไม่ได้! ' ขึ้นมาจะทำไงดีล่ะ!

"ก็ไม่ได้ว่าอะไรเป็นพิเศษนี่"
"งั้นหรือคะ" 

อะไรกัน เห็นตอนนั้นดูทำท่าช็อกไปอักโข เลยนึกว่าวันนี้จะยังบอบช้ำอยู่ซะอีก แต่ฉันคงคิดมากไปเองมั้ง โล่งไปที~ 

"แต่วันนี้ก็ดูเงียบๆ กว่าปกตินิดหน่อยนะ"
"เอ๋...!"

ว่าแล้ว...! ยังสลดอยู่อีกเหรอ!? ช้ำในหนักขนาดนั้นเลยเหรอ!? สงสัยจะพูดแรงไปจริงๆ คาบุรากิเองก็ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี แค่ซื่อบื้อไปหน่อยเท่านั้นเอง อื~ม... 
อา ยูกิโนะคุงหันมาถามด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาว่า "มีอะไรกันเหรอฮะ~" บีบหัวใจเหลือเกิน...  

"หึ... คุณคิโชวอินเนี่ยใจอ่อนจริงๆ เลยนะ เอ้า จะสั่งเค้กด้วยไหม"
"ไม่ละค่ะ..." 
 
อะไรกันยะ ถ้าคิดว่าเอาของกินให้แล้วฉันจะอารมณ์ดีก็ผิดไปแล้วล่ะย่ะ ฉันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ ที่สำคัญ เป็นเพราะมิตรแท้ที่ควรจะอยู่ปลอบใจอย่างเอ็นโจกลับบ้านไปก่อนน่ะแหละที่ไม่ดี! ใช่แล้ว เอาเป็นงั้นก็แล้วกัน 
พูดคุยครั้งหน้า คาบุรากิจะได้ข้อสรุปอะไรออกมานะ คิดๆ ดูแล้วพรุ่งนี้ชักจะน่ากลัวแฮะ ถ้าเกิดไปติดกวีคนใหม่เข้าอีกจะทำไงล่ะ อา แล้วก็ต้องหาทางทำอะไรกับหนังสือกลอนของไฮเน่ที่ปิดผนึกไว้ในโกดังด้วย ฉันว่านั่นแหละวัตถุต้องสาปฉุดให้ดวงความรักของฉันตกต่ำลง... 

"คุณพี่เรย์กะ น้ำชาอร่อยไหมฮะ"
"นั่นสินะ ก็อร่อยดีนะจ้ะ" 

แต่ชาสมุนไพรเนี่ย 3 ส่วน... 4 ส่วนสำคัญที่บรรยากาศมากกว่ารสชาตินะจ้ะ

"ผมขอจิบซักอึกได้ไหมฮะ"
"ได้สิจ้ะ เชิญเลย" 

ฉันเลื่อนชาลาเวนเดอร์บนโต๊ะไปตรงหน้ายูกิโนะคุง ยูกิโนะคุงหยิบขึ้นมาดื่มด้วยสีหน้าตื่นเต้น แล้วคิ้วก็ตกลง
 
"เป็นไงจ๊ะ"
"เอ่อ... ขอบคุณนะฮะ"  

ยูกิโนะคุงขยับถ้วยมาคืนฉันเงียบๆ สงสัยจะไม่ถูกปากแฮะ

"นี่ๆ คุณพี่เรย์กะฮะ ไว้มาเที่ยวบ้านผมอีกสิฮะ"
"เอ๋!?" 
"ก็ตอนที่มาเล่นด้วยกันในงานวันเกิดผมน่ะสนุกมากเลยนี่ฮะ มาเล่นเกมกันอีกนะ"
"นั่นสินะ..." 
 
ฉันอยากหลีกเลี่ยงการไปบ้านของเอ็นโจ แต่ยูกิโนะคุงอุตส่าห์ขอร้องมาทั้งที... อ๊ะ ถ้างั้นไปเล่นในห้องเปอติต์ก็ได้นี่นา อื้อ เอางั้นดีกว่า

"เกมเหรอ เกมนั้นสนุกดีนะ มาซายะแพ้กราวรูดเลย" 

เอ็นโจพูดเรื่องโหดร้ายหน้าตาเฉยขณะขยับเข้าร่วมวงสนทนา 

"ท่านพี่มาซายะ ตอนท้ายเป็นหนี้เงินกู้หัวโตเลยนี่ฮะ เหลือแต่เช็กเด้งทั้งนั้นเลย"
"แถมยังมีลูกเยอะด้วยนะ ลองนึกภาพมาซายะกระเตงทารกไว้บนหลัง เข็นรถเข็นเด็กไปโอ๋พวกเด็กๆ ที่โยเยไปสิ"
"อุ๊"
"อะฮะฮะ" 

พอจินตนาการภาพจักรพรรดิแห่งซุยรัยอุ้มเด็กทารกเขย่ากรุ๋งกริ๋งๆ ปลอบเด็กที่โยเยแล้วก็อดขำไม่ได้ แสนจะไม่เหมาะจริงจริ๊ง~!

"แต่อาจจะเหมาะกว่าที่คิดก็ได้นะ ตอนยูกิโนะเพิ่งเกิด มาซายะก็ชอบไปแหย่ยูกิโนะที่นอนหลับอยู่ดีๆ ให้งอแง ไม่ก็พยายามจะไปดึงตัวยูกิโนะจากเปลเด็กมาอุ้ม ทำเอารอบข้างวุ่นวายกันไปหมดเลยล่ะ"
"แหม มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอคะ"
"อื้อ ตอนอยู่ที่บ้านผม มาซายะก็มักจะคอยอุ้มยูกิโนะไว้บนเข่าตลอด ตอนแรกก็หวั่นๆ ว่าจะทำตกเหมือนกัน แต่พอจับเคล็ดลับได้ก็อุ้มไม่วางเลย  แล้วเจ้าตัวก็ดีดเปียโนเพลงกล่อมเด็กให้ด้วยนะ แต่ยูกิโนะไม่ยอมหลับเลย"
"ผมจำไม่เห็นได้เลย"
"ก็แหงอยู่แล้วล่ะ ยูกิโนะยังเป็นทารกอยู่เลยนี่นา" 
 
เห คาบุรากิก็ชอบเด็กเหมือนกันนะ จะว่าไปในห้องเปอติต์หรือในปาร์ตี้งานวันเกิดยูกิโนะก็เห็นเล่นกับเด็กๆ ดีนี่ คงเพราะสภาพจิตใกล้เคียงกันแหงๆ  

จากนั้นพวกเราสามคนก็พูดคุยกันเรื่องสมัยยูกิโนะคุงยังเป็นเด็กทารกน่ารักๆ อย่างครื้นเครง ทว่าจู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเอ็นโจก็ดังขึ้น พอเอ็นโจเช็คโทรศัพท์ รอยยิ้มเมื่อครู่ก็จางหายไป
จากนั้นก็หันมาทางพวกเราว่า "เอาล่ะ ได้เวลากลับกันแล้วล่ะ"

"เอ๋~"
"ยูกิโนะ นี่ดึกแล้วนะ"
"...รู้แล้วฮะ คุณพี่เรย์กะ ไว้ครั้งหน้ามาด้วยกันอีกนะฮะ"
"อื้อ แน่นอนเลยจ้ะ ไว้ครั้งหน้ามากินเค้กด้วยกันนะ"
"อื้อ!" 
 
ฉันจับมือเดินไปขึ้นรถกับยูกิโนะคุง ให้รถไปส่งถึงที่บ้าน 

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.

 

ยำแซลมอน หรือแซลม่อนมาริเนท เป็นการทำให้สุกด้วยน้ำมะนาว 

ชาลาเวนเดอร์

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET