[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 217 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.217 - ตอนที่ 217


217.


คาบุรากิกำลังหลั่นล้า
เห็นว่าตั้งแต่ให้ตำรากับหนังสือรวมข้อสอบไป ก็ได้พูดคุยเรื่องโจทย์ที่แก้ไม่ออกกันสองคนกับวาคาบะจัง 

"แข่งกันด้วยนะว่าใครจะทำโจทย์ไปได้มากกว่ากัน"

ไหนว่าเป็นของขวัญที่ไร้ความฝันไงยะ ทำเป็นจิบชาสบายๆ พึมพำว่า "ยัยนั่นไม่ชอบแพ้ใครซะด้วย" แต่เห็นนะว่าแอบยิ้มมุมปากอยู่น่ะ คาบุรากิเอ๊ย 

"หมั่นขัดเกลาซึ่งกันและกันก็ดีแล้วนี่คะ"

เป็นไงล่า คำแนะนำอันแสนจะตรงเป้าของฉัน ให้หนังสือรวมโจทย์ไป หัวข้อคุยก็เพิ่มขึ้นด้วยใช่ไหมล่า ฉันนี่ยอดจริงๆ 

"สำหรับโจทย์ที่แก้ไม่ออก เราก็ส่งเมล์ไม่ก็โทรคุยกัน"
"รู้เมล์เขาด้วยเหรอคะ!?"

ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!? 

"อ้อ ตอนหน้าร้อนที่เกิดอุบัติเหตุ ตอนนั้นน่ะ"
"งั้นหรือคะ..." 

นี่คงไม่ได้ส่งเมล์ไปโจมตีทุก 5 นาทีเวลาไม่ได้เมล์ตอบกลับเหมือนตอนฉันหรอกนะ โคตรเลวร้ายสุดๆ อ่ะ มันน่ากลัวนะ 

"...ส่งเมล์ไปบ่อยๆ จะกลายเป็นการรบกวนเขา กรุณาเว้นระยะให้พอเหมาะพอควรด้วยนะคะ"
"รู้แล้วน่า ฉันก็รู้จักคำว่าเหมาะสมเหมือนกันนะ" 

ทำเป็นพูดแบบมั่นอกมั่นใจสุดๆ แต่มาตรวัดคำว่าเหมาะสมของนายนี่แหละที่มันเชื่อถือไม่ได้ 

"จริงหรือคะ ผู้หญิงเขาไม่ชอบผู้ชายขี้ตื๊อกันหรอกนะคะ"
"อา"
"ถึงจะไม่มีเมล์ตอบกลับมา ก็ห้ามส่งเมล์ตามย้ำไปหลายๆ ครั้งนะคะ"
"เธอน่ะแหละช่างตื๊อจริง! คิดว่าฉันเป็นอะไรกันน่ะหา!"

ก็คิดว่าเป็นกองสำรองสตอล์กเกอร์ไงคะ
คาบุรากิเริ่มแสดงความไม่พอใจออกมาทางสีหน้า วันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนก็ได้ หัดจำไว้ให้ดีล่ะ ฉันดื่มชาฮิบิสคัสเข้าไปอึกหนึ่ง หวานอมเปรี้ยวหน่อยๆ อร่อยจังเลย 


"...ครั้งหน้า จะไปห้องสมุดด้วยกันใช่ไหมล่ะ"

คาบุรากิหายอารมณ์บูด หันมาคุยต่อ 

"ค่ะ เห็นพูดไว้แบบนั้นนี่คะ"
"ตั้งใจไว้ว่าคราวหน้านี่แหละจะชวนไปกินข้าวด้วยกัน..." 

ที่ครั้งก่อนนั้นจะพาไปภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสที่อาโอยามะสินะคะ

"กรุณาหลีกเลี่ยงร้านที่ดูหรูหราเกินไปด้วยนะคะ"
"หรูหราเกินไปที่ว่ามันระดับไหนล่ะ"
"นั่นสินะคะ ยกตัวอย่างเช่นดินเนอร์อาหารฝรั่งเศสถือว่าหรูหรา ถ้าเป็นร้านอาหารอิตาเลียนก็ต้องไม่ใช่ภัตตาคารแต่เป็นร้านสไตล์คาเฟ่ แล้วก็ควรจะเป็นร้านที่ไฟส่องสว่างค่ะ"
"ยากจริงแฮะ ต้องตีกรอบกันขนาดนั้นเลยเรอะ"  

มันยากตรงไหนหว่า นี่ปกตินายไปเข้าร้านแบบไหนมั่งเนี่ย 

"เมื่อก่อนฉันก็เคยไปกินข้าวกับทาคามิจิครั้งหนึ่ง ก็ไม่เห็นจะมีท่าทีกังวลอะไรอย่างที่เธอว่าเลยนี่"
"เอ๋!? เมื่อไหร่เหรอคะ!?"
"ตอนหน้าร้อน" 

อีกแล้วเรอะ!

"ดินเนอร์หรือคะ"
"เปล่า ตอนนั้นเป็นลันช์ แวะตอนขากลับจากโรงพยาบาล" 
"อ้อ..." 

รู้สึกว่าตานี่จะตามประกบวาคาบะจังไปโรงพยาบาลทุกรอบหรือเปล่านิ

"แล้วไม่ทราบว่าไปที่ไหนกันหรือคะ" 

ร้านที่คาบุรากิยกชื่อขึ้นมา เป็นภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสลี้ลับที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารออร์แกนิคส์ ร้านนั้นเองน่ะเหรอ

"เป็นร้านที่ยูริเอะชอบ"
"ร้านที่ท่านยูริเอะชอบ..." 

หื~ม... 

"แล้วทำไมตอนนั้นอยู่ดีๆ ถึงชวนไปล่ะคะ"
"เอ๋? อ้อ ก็ตรวจร่างกายเสร็จตอนเที่ยงพอดี ฉันเลยชวนไปกินข้าวก่อนกลับ ที่ร้านนั้นถึงจองกะทันหันก็จัดหาโต๊ะให้ได้นะ" 

สงสัยจะนึกถึงเรื่องที่ฉันพูดไปครั้งก่อนขึ้นได้ คาบุรากิเลยหน้าเสียไปหน่อย

"แต่ยัยนั่นก็ไม่ได้แต่งตัวประหลาดอะไรนะ! แล้วยังทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยด้วย! ร้านนั้นถึงจะเป็นอาหารฝรั่งเศสก็ออกจะแคชชวลนะ!"

คาบุรากิโวยวายราวกับจะแก้ตัวกับฉัน เสียงดังน่า เดี๋ยวรอบข้างก็ได้ยินกันหมดหรอก เงียบๆ หน่อยซี่

"แคชชวลนะ..." 

แหม แต่ถ้าเป็นลันช์ก็คงไม่เป็นไรมั้งนะ... ที่ร้านนั้นก็ไม่ได้เริ่ดหรูอะไรขนาดนั้น วาคาบะจังเอง ถ้าคาบุรากิไปรับไปส่งก็คงไม่ได้แต่งตัวตามสบายมากหรอกมั้ง

"แหม คงไม่เป็นไรกระมังคะ... ว่าแต่ท่านคาบุรากิชอบอาหารฝรั่งเศสหรือคะ ก่อนหน้านี้ก็เห็นจะชวนคุณทาคามิจิไปร้านอาหารฝรั่งเศสที่อาโอยามะด้วย"
"อา ไม่สิ ฉันก็ไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษ แต่ยูริเอะชอบน่ะ" 

คาบุรากิพูดโดยไม่มีอาการลังเล ตาบ้านี่... 

"ท่านคาบุรากิ..."
"อื๋อ?" 

ฉันขยับตัวให้ประจันหน้าคาบุรากิตรงๆ

"คือว่านะคะ ท่านคาบุรากิ เลิกเอาท่านยูริเอะเป็นบรรทัดฐานของทุกอย่างได้แล้วนะคะ"
"หา?" 

คาบุรากิทำหน้าไม่สื่อความหมาย หัดสังเกตซะบ้างซี่... 

"ของขวัญที่ท่านยูริเอะชื่นชอบ ภัตตาคารที่ท่านยูริเอะนิยม อาหารที่ท่านยูริเอะโปรดปราน บรรทัดฐานของท่านคาบุรากิอะไรๆ ก็เป็นท่านยูริเอะไปหมด คิดว่าถ้าท่านยูริเอะยินดี คุณทาคามิจิก็น่าจะยินดีด้วย แต่คนที่ท่านคาบุรากิชอบคือคุณทาคามิจิใช่ไหมคะ งั้นก็ควรจะคิดถึงของขวัญที่คุณทาคามิจิชื่นชอบ อาหารที่คุณทาคามิจิโปรดปรานไม่ใช่หรือคะ"
"เรื่องนั้น..." 
"จริงอยู่ว่าถ้าเป็นท่านยูริเอะ ก็คงจะแต่งกายอย่างประณีตมีความเคยชินต่อสถานที่อยู่แล้ว จู่ๆ ถึงถูกพาไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารฝรั่งเศสก็คงไม่เดือดร้อนหรอกค่ะ เพราะงั้นท่านคาบุรากิถึงได้ทำแบบเดียวกันกับคุณทาคามิจิโดยไม่ได้รู้สึกผิดแปลกอะไรเลยไงล่ะคะ แต่เธอไม่เหมือนกันนะคะ เด็กมัธยมปลายทั่วไปไม่เข้าๆ ออกๆ ร้านอาหารฝรั่งเศสกันบ่อยๆ หรอกค่ะ" 

ฉันมองตาคาบุรากิ

"ท่านคาบุรากิกำลังมองใครกันอยู่แน่คะ" 

คาบุรากิเบิกตาค้าง
...ก็ผู้หญิงที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดตั้งแต่จำความได้ก็คือท่านยูริเอะ แถมยังเป็นคนที่รักเขาข้างเดียวมาตลอด จะได้รับอิทธิพลเต็มๆ แบบนั้นก็ไม่แปลกหรอกนะ คาบุรากิไม่เคยเหลียวมองผู้หญิงคนอื่นด้วยสิ... แต่จะเอารสนิยมความชอบของท่านยูริเอะเป็นบรรทัดฐานสำหรับทุกอย่างมันก็น้า~ วาคาบะจังที่โดนเอาไปเปรียบเทียบแบบนั้นก็น่าสงสารด้วย


คาบุรากิก้มหน้าลงนิ่งเงียบไป
อ๊ะ ช็อกหรือเปล่าน่ะ สลดไปเลยเหรอ ซวยล่ะ หรือว่าจะพูดแรงไป... ทำไงดีล่ะ คาบุรากิ นี่จริงๆ แล้วเป็นพวกอ่อนไหวต่อคำตำหนิเหรอเนี่ย 

"อะ เอ่อ แต่ท่านคาบุรากิทำไปเพราะหวังดีสินะคะ อื้อ พอเข้าใจได้นะคะ"
"......."
"อ๊ะ จริงด้วย! เมเปิลไซรัปนั่นก็ดีนะคะ แล้วของขวัญที่เป็นตุ๊กตาหมีก็ดีค่ะ อื้อ" 

คนใจเปี๊ยกอย่างฉันรีบตามปลอบใจอย่างลนลาน แล้วคาบุรากิที่ยังก้มหน้ามองพื้นก็พึมพำอะไรออกมา 

"เอ๋ อะไรนะคะ"
"...เมเปิลไซรัป ชูสุเกะเป็นคนแนะนำ ตุ๊กตาหมี.... เป็นของชอบของยูริเอะมานานแล้ว"
"อุหวา..."

แทนที่จะปลอบใจ กลับกลายเป็นป้ายเกลือใส่ปากแผลเสียนี่... อ๋า~ หัวคาบุรากิยิ่งตกลงๆ ต่ำลงไปทุกทีแล้ว~
จริงด้วย! เวลาแบบนี้ต้องให้มิตรแท้ผู้รู้ใจคาบุรากิที่สุดเป็นคนปลอบใจสิ! มิตรแท้... วันนี้ก็ไม่ได้มาเรอะ! ใช้ไม่ได้เลย!
ฉันขยับตัวตรงจะได้ไม่ต้องไปมองคนข้างๆ ตั้งหน้าตั้งตาจิบชาฮิบิคัสเงียบๆ ลูกเดียว
พอผ่านไปได้ระยะหนึ่ง ก็มีวี่แววว่าคาบุรากิเงยหน้าขึ้นมา 

"....เข้าใจแล้ว"

อื๋อ? เข้าใจอะไรคะ? 

"จะลองเก็บไปคิดดู พรุ่งนี้ไว้จะมาคุยอีกครั้ง"

คาบุรากิลุกขึ้นยืน อ๊ะ จะกลับแล้วเหรอ แต่ว่า...

"ต้องขอโทษด้วยนะคะ พรุ่งนี้ฉันมีธุระ คงมาที่ห้องสโมสรไม่ได้หรอกค่ะ" 

โทษทีนะ... แต่พรุ่งนี้ฉันได้รับเชิญไปงานปาร์ตี้วันเกิดมาโอะจังน่ะน้า~
หวา อย่ามองด้วยสายตาตัดพ้ออย่างนั้นน่า~ เอาขนมติดไม้ติดมือกลับบ้านไปสิคะ นะ ชอบกินขนมไม่ใช่เหรอ เอ๋ ไม่เอาเหรอ?  เอ๊า ตามใจ 

 

"ท่านพี่เรย์กะ ยินดีต้อนรับค่ะ!"
"สวัสดีจ้ะ มาโอะจัง สุขสันต์วันเกิดจ้ะ" 

วันนี้มาโอะจังใส่เดรสสีขาวล้วน มียูริคุงผูกเนคไทหูกระต่ายยืนอยู่ข้างๆ อย่างกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวตัวน้อยๆ เลย! 

"เดรสชุดนี้น่ารักมากจ้ะ มาโอะจัง ถ้าถือช่อดอกไม้ในมือคงเหมือนเจ้าสาวจริงๆ แน่เลย" 

ว่าแล้วฉันก็ส่งช่อดอกไม้ในมือให้มาโอะจัง มาโอะจังสบตากับยูริคุง ยิ้มเอียงอายอย่างปลื้มๆ ดีจังน้า ดีจังน้า ฤดูใบไม้ผลิจังเลยน้า 

แผนกประถมของพวกเด็กๆ เลิกเร็วกว่าแผนกม.ปลาย ปาร์ตี้ก็เลยเริ่มกันไปก่อนแล้ว พวกเด็กๆ ที่คุ้นหน้าคุ้นตาจากห้องเปอติต์เรียงหน้ากันมาทักทายฉัน น่ารักจัง~ สบายใจจัง~ เยียวยาดีจัง~
วันนี้ทั้งวันฉันหวาดเสียวอยู่ตลอดว่าจะโดนคาบุรากิเรียกออกไปหรือเปล่า แต่ไม่เห็นมาพูดอะไร แอบมองดูก็เห็นว่าท่าทางปกติดี ค่อยโล่งใจหน่อย 

"ท่านพี่เรย์กะ พอเลิกเรียนก็ตรงมาเลยเหรอคะ"
"อื้อ ขอโทษนะจ๊ะที่มาทั้งชุดเครื่องแบบ"
"อื๋อ แค่มาก็ดีใจมากแล้วละค่ะ" 

ฉันนั่งลงข้างๆ มาโอะจัง ส่งของขวัญวันเกิดให้ ของขวัญเป็นจี้จากสวารอฟสกี้ล่ะ น้องสาวของวาคาบะจังก็เหมือนกัน เด็กผู้หญิงเนี่ยชอบของแววๆ วาวๆ เนอะ มาโอะจังก็ดูจะโปรดปรานเครื่องประดับแก้วที่ท่านอิมาริซื้อให้มากด้วย จะยังไงกันน้า 

"หวา น่ารักจัง! ขอบคุณมากค่ะ! ขอลองใส่เลยได้ไหมคะ!"
"เชิญจ้ะ"

ดีจังที่ชอบ!
พอมาโอะจังสวมสร้อยแล้วก็หันไปถามยูริคุงว่า "เป็นไง" ยูริคุงตอบกลับ "เหมาะมากเลย มาโอะ"
อา ฉันว่าทักษะความรักของคาบุรากินี่น่าจะแพ้กระทั่งเด็กประถมอย่างยูริคุงนี่แหละ... 

ท่านแม่ของมาโอะจังออกมาขอบคุณสำหรับของขวัญ แล้วเชิญชวนให้ฉันทานอาหาร เห็นว่าอาหารในงานปาร์ตี้เกือบทั้งหมดเป็นฝีมือของคุณแม่มาโอะจังเองนะ ยอดไปเลย~ ไก่เคี่ยวซอสมะเขือเทศนี่อร่อยจัง! 
 
"ความจริงก็อยากชวนคุณอาคิมิมางานด้วย แต่เพิ่งเจอกันได้ไม่นาน เกรงว่าถ้าชวนจะเป็นการรบกวน ครั้งนี้ก็เลยเกรงใจไปก่อนค่ะ"
"แหม งั้นเหรอจ๊ะ" 

ตั้งแต่มาเข้าคลาสเรียนทำอาหารของคุณอาคิมิที่จัดขึ้นที่บ้านฉันตอนปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ มาโอะจังก็ดูจะชอบคุณอาคิมิเอามากๆ 

"รอวันที่จะได้เรียนทำขนมปังกับคุณอาคิมิแทบไม่ไหวแล้วค่ะ! ขนมปังเป็นของโปรดของท่านพี่ฮารุโตะเลยนะคะ ก่อนหน้านั้นตอนนั่งรถกลับด้วยกัน ก็คุยกันเรื่องร้านขนมปังอร่อยๆ ยาวเลย"
"งั้นเหรอจ๊ะ"
"คุณอาคิมิบอกว่าชอบขนมปังลูกเกดอบใหม่ๆ หนูก็เลยฝากท่านพี่ฮารุโตะไปซื้อขนมปังลูกเกดมาจากร้านที่คุณอาคิมิแนะนำในตอนนั้น ท่านพี่ฮารุโตะยังชมว่าอร่อยเลยนะคะ"
"แหม..."
"คุณอาคิมิบอกว่าชอบของหวานมาก ถ้ายังไงครั้งหน้าพวกเราไปทานข้าวด้วยกันไหมคะ หนูกับท่านพี่เรย์กะกับคุณอาคิมิกับท่านพี่ฮารุโตะกับยูริคุงด้วยกันห้าคน!"
"มาโอะจัง..."
"อะไรคะ"
"...นี่ตั้งใจจะจับคู่คุณอาคิมิกับคุณอิชิโนะคุระเข้าด้วยกันหรือเปล่าจ๊ะ"
"อุฮุฮุ" 

ว่าแล้วเชียว วันนั้นก็ดูจะบังคับให้คุณอาคิมินั่งรถกลับไปด้วยกันจริงๆ นี่นา

"คุณอิชิโนะคุระเขามีคนรักเป็นตัวเป็นตนแล้วนะจ้ะ"

คุณแฟนคนสวยที่เป็นนางแบบนั่นไง 

"เห็นว่าช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่นะคะ"
"จริงเหรอ!?" 
"ค่ะ ก็เลยคิดว่านี่แหละเป็นโอกาสแล้ว..."

มาโอะจังแสยะยิ้ม
อะไรกันเนี่ย! มาโอะจังผู้ไร้เดียงสาไปหัดจำรอยยิ้มร้ายๆ แบบนี้มาจากไหนกัน
 
"ความจริงหนูอยากให้ท่านพี่เรย์กะมาเป็นเจ้าสาวของท่านพี่ฮารุโตะ..."
"เอ๋!" 
"แต่หนูยอมตัดใจแล้วค่ะ ก็ท่านพี่เรย์กะมีผู้ชายแสนวิเศษอย่างท่านอิมาริอยู่เคียงข้าง แถมยังมีจักรพรรดิของชั้นม.ปลายกับท่านพี่ของยูกิโนะคุงอยู่ด้วยนี่คะ คู่แข่งเยอะแยะไปหมด" 

อื๋อ? รู้สึกว่ามีชื่อที่ฟังทะแม่งๆ หูออกมาเต็มไปหมดเลยนะ...

"เอ่อ เข้าใจอะไรผิดไปอย่างใหญ่หลวงหรือเปล่าจ๊ะ มาโอะจัง"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ! แต่ยังไงต้องขอให้ท่านพี่เรย์กะให้ความร่วมมือด้วยนะคะ? นะคะ?" 

อุ! ถ้ามาโอะจังที่น่ารักทำท่าเว้าวอนแบบนั้น ใครจะไปหักใจปฎิเสธลงล่ะ ในอนาคตมาโอะจังคงกลายเป็นยัยปีศาจตัวน้อยแน่ๆ เลย ยูริคุง สู้เขานะ!

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ชาฮิบิคัส หรือชาดอกชบา

ไก่เคี่ยวซอสมะเขือเทศ 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET