[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 216 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.216 - ตอนที่ 216


216.


คาบุรากิ มาซายะแห่ง "Kimi Dolce" ที่ทำฉันใจเต้นรัวตอนอ่านการ์ตูน ไม่ใช่จักรพรรดิแสนซื่อบื้อหล่อเสียของอย่างนั้นแน่นอน...
 
หน้าตาหล่อเหลาคมคาย สติปัญญาปราดเปรื่อง ได้รับการเรียกขานว่าเป็นจักรพรรดิแห่งซุยรัน รูปลักษณ์เย็นชาไม่ชวนให้เข้าใกล้ แต่เนื้อในเร่าร้อนดึงดัน ชอบใครแล้วก็จะทุ่มเทจนถึงที่สุด แต่ออกจะไม่เอาไหนเรื่องความรักอยู่นิดหน่อย บางครั้งก็พูดน้อยจนก่อให้เกิดความเข้าใจผิดสวนทาง ช่องว่างนี่ไปกระตุกสัญชาติญาณเพศแม่ให้หวั่นไหว ตอนยื่นมือมาให้แทนคำว่าขอโทษ เดินจับมือกันเงียบๆ ไปตามชายหาดยามราตรีที่ทะเลส่องแสงเรืองรองด้วยแพลงตอนบลูมนี่บีบหัวใจกันสุดๆ เลยล่า~!  

เอาเป็นว่า เป็นจักรพรรดิผู้เปี่ยมล้นด้วยเสน่ห์ทำให้หัวใจหวั่นไหวจนหยุดไม่อยู่ เป็นหนุ่มในอุดมคติทุกด้านของสาวๆ นั่นแหละ
แต่แล้ว...
 
คาบุรากิ มาซายะในความเป็นจริง หน้าตาหล่อเหลาคมคาย สติปัญญาปราดเปรื่อง ได้รับการเรียกขานว่าเป็นจักรพรรดิแห่งซุยรันก็จริง รูปลักษณ์เย็นชาไม่ชวนให้เข้าใกล้ก็จริง แต่ว่า! เนื้อในนั่นเสียของขนาดว่ามีสภาพจิตระดับเดียวกับเด็กประถม เป็นสตอล์กเกอร์ที่อ่านบรรยากาศไม่ออก ส่งเครื่องประดับทำเอง (สลักชื่อย่อของเราสอง) ไปให้สาวที่แอบหลงรักข้างเดียว มันจะโหดเกินไปแล้ว เอาหัวใจเต้นระรัวในชาติก่อนของฉันคืนมาซะ

ที่สำคัญ ฉายา "จักพรรดิ" ใน Kimi Dolce น่ะ ได้มาจากออร่าบารมีใหญ่หลวงนั่นต่างหาก ไม่น่าจะมาจากการแข่งขี่ม้าส่งเมืองหรอก จักรพรรดิใน Kim Dolce น่ะไม่มีตรงไหนให้ขำหรอก แต่นี่สงสัยช่องว่างมันจะห่างไปหน่อยนะ  
แต่คาบุรากิก็ปกปิดเนื้อในที่เสียของนั่นไว้มิดชิดดี  ก็คนส่วนมากยังมองเห็นว่าคาบุรากิเป็นคนแบบจักรพรรดิใน Kimi Dolce อยู่นี่นา ก่อนหน้านั้นวาคาบะจังยังบอกว่าคาบุรากิดูเป็นผู้ใหญ่อยู่เลย ทั้งที่ความจริงเนื้อในก็เป็นซะอย่างงั้นอะ... แค่หล่อก็สบายไปสิบอย่างเลยนะ!  

ถ้าคาบุรากิจะไปก่อร่างสร้างประวัติศาสตร์มืดของความรักตรงที่ฉันไม่รู้ไม่เห็น  ฉันก็คงไม่ต้องปวดใจหรอก แต่พอเห็นความน่าเวทนานั่นแล้ว ฉันก็ชักอยากจะร้องไห้ขึ้นมา ทำไมต้องไปเห็นสร้อยคอแฮนด์เมดนั่นเข้าด้วยนะ... ถ้าไม่รู้ก็ดีสิ....

คาบุรากิเตรียมยุทธการสำหรับของขวัญชิ้นต่อไปโดยไม่ได้รู้เห็นความในใจของฉันเลย

"ไม่รู้ว่าผู้หญิงเขาอยากได้อะไรกัน คิดว่าอะไรดีล่ะ"

คาบุรากิเอาเรื่องมาปรึกษาฉันที่นั่งอยู่ตรงที่ประจำในห้องสโมสรของ Pivoine
พอคาบุรากิทำหน้าจริงจังเดินมาคุยกับฉัน รอบข้างก็เกรงใจเว้นระยะห่างให้ ถ้าคุยกันเบาๆ ก็ไม่ต้องเป็นห่วงว่าจะมีใครมาได้ยิน

"ของที่ให้แล้วหมดไปดีที่สุดค่ะ"

ฉันตอบโดยไม่ต้องคิด
ขอแนะนำดอกไม้สดหรือของกินที่ไม่เป็นภาระกับผู้รับค่ะ โดยเฉพาะของกินเนี่ยดีจังเนอะ กินแล้วก็หมดไปนี่นา

"หมดไป!? ไม่เอาหรอก ฉันอยากให้ของที่เป็นรูปเป็นร่าง แบบที่เอาติดตัวไว้ได้ตลอดเวลา หรือวางไว้ใกล้ๆ ตัวได้เสมอ"

สมเป็นนายสตอล์กเกอร์ กระทั่งไอเดียยังหนักอึ้ง
แต่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ คาบุรากิอาจจะให้ของขวัญบ้าๆ บอๆ อะไรไปอีก ต้องรีบตบๆ ให้เข้าวงจรที่ถูกที่ควร

"ของขวัญอย่าเอาเป็นของที่สูงค่านักจะดีกว่านะคะ"
"ทำไมล่ะ"
"ดูจากนิสัยของเธอแล้ว หากจะใช้เงินที่ได้รับจากพ่อแม่ซื้อของราคาแพงมาเป็นของกำนัล แทนที่จะดีใจกลับจะลำบากใจเสียมากกว่า ถ้าอย่างนั้น สู้ไปลงแรงทำงานพิเศษด้วยตัวเอง เอาเงินที่ได้มาซื้อของขวัญราคาไม่แพงให้ เธอน่าจะดีใจมากกว่าค่ะ"

ดูจากปฎิกริยาตอนที่ฉันให้ชุดเครื่องแบบที่พ่อแม่ซื้อให้ไปง่ายๆ โดยไม่ได้รู้ราคาที่แท้จริงแล้ว ฉันว่าต้องเป็นงั้นชัวร์ๆ เป็นเพราะวาคาบะจังเป็นเด็กกตัญญูแล้วยังรู้ถึงความยากลำบากของการทำงานหาเงินอีกไงล่ะ

"จะให้ทำงานหาเงินเองไปซื้อของขวัญให้เรอะ"
"แหม ก็ประมาณนั้นน่ะค่ะ"

มีผู้ชายทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำมาซื้อของขวัญให้ตัวเอง มันซึ้งออกจะตายนี่นา ต้องสะเทือนใจแน่นอน แต่ก็ยังหนักๆ ไปหน่อยอ่ะนะ... ยิ่งมาจากคนที่ยังไม่ได้คบหากันยิ่งหนักเข้าไปใหญ่...

"ฉันก็มีเงินที่หามาได้เองอยู่บ้างนะ"
"เอ๋ งั้นเหรอคะ?! ยังไงเหรอคะ"

ตกใจหมดเลย ตามปกติแล้วซุยรันห้ามทำงานพิเศษนี่นา

"หลักๆ ก็การลงทุน"
"ลงทุน... พวกหุ้นอะไรแบบนี้สินะคะ อื~ม เงินที่ได้มาจากการลงทุน... ก็น่าจะนับเป็นเงินที่หามาได้เองนะ... แต่ว่าหุ้น... อ๊ะ! หุ้น!? ท่านคาบุรากิ! คิดจะกว้านซื้อหุ้นยึดครองทรัพย์สินของบ้านฉันหรือเปล่าคะ!? ผิดจากที่สัญญากันไว้นะคะ!"
"หา!? ใครจะไปทำแบบนั้น!"

คาบุรากิโวยเสียงดังลั่น สมาชิกที่อยู่ในห้องสโมสรเลยหันมามองทางนี้เป็นตาเดียวกัน แต่ตอนนี้ฉันไม่มีกะใจจะมาสนใจ หุ้น! ยึดทรัพย์! บ้านแตก!
ฉันหยิบหนังสือสัญญาใจที่เคยให้คาบุรากิเขียนออกมาจากกระเป๋า  

"คงยังจำสัญญานี้ได้ใช่ไหมคะ!"
"อุหวา นี่เธอ เอาไปเคลือบฟิล์มมาด้วยเรอะ! น่ากลัวเป็นบ้า"

แหงอยู่แล้ว ฉันเอาหนังสือสัญญาที่ให้คาบุรากิเขียนไปเคลือบฟิล์มไว้อย่างดีไม่ให้เปรอะเปื้อนเป็นรอยสกปรก เท่านี้ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะโดนน้ำเลอะเลือนหรือฉีกขาดล่ะ
แต่บัดนี้เมื่อรู้ว่าคาบุรากิเล่นหุ้นอยู่ ฉันก็จะวางใจกับหนังสือสัญญาเท่านี้ไม่ได้อีกต่อไป

"ท่านคาบุรากิ ถ้าจะยังให้ช่วยต่อไป ต้องขอให้เขียนสัญญาขึ้นมาใหม่อีกฉบับนะคะ คราวนี้ต้องขอตราประทับเลือดด้วยค่ะ!"

แค่รอยนิ้วมือนี่เชื่อถือไม่ได้ล่ะ ต้องขอให้ประทับตราคำปฎิญาณนี้ลงไปในร่างด้วยความเจ็บปวด

"ประทับตราเลือดอีกแล้วเรอะ! นี่ตกลงบ้านเธอไปทำอะไรไว้จริงๆ สินะ!"
"อย่าทำเสียงดังสิคะ ขืนใครได้ยินเข้าจะทำยังไง"
"ปลอมแปลงบัญชี!? หรือคบหากับกลุ่มอำนาจมืด!? ขอทีเถอะน่า..."

พูดอะไรของนายน่ะ บริษัทตระกูลคิโชวอินเป็นองค์กรที่เปี่ยมด้วยคุณธรรม ไม่เคยทำเรื่องดำมืดอยู่เบื้องหลังแม้แต่เรื่องเดียวนะคะ  

"ฉันเล่นหุ้นอยู่ก็จริง แต่ไม่ได้ได้กำไรขนาดจะกว้านซื้อบริษัทใครได้หรอกน่า ไม่ต้องห่วง..."
"แน่นะคะ"
"ก็แน่น่ะสิ แค่การลงทุนช่วงว่างๆ จากการเรียนจะได้แค่ไหนกันเชียว นี่เธอคิดว่าต้องมีทรัพย์สินเท่าไหร่ถึงจะกว้านซื้อหุ้นบริษัทบ้านเธอได้น่ะ"
"นี่รู้ด้วยเหรอคะว่าต้องมีทรัพย์สินเท่าไหร่ถึงจะกว้านซื้อหุ้นบริษัทบ้านฉันได้น่ะค่ะ!?"

พอฉันโน้มตัวออกไปซักกลับ คาบุรากิก็ผงะหงายหลัง

"ถึงรู้ก็ไม่ทำอะไรหรอก ทำไม่ได้ด้วย!"

ให้มันแน่นะคะ นี่มันเกี่ยวพันถึงชีวิตของฉันเชียวนะ อย่าบังอาจโกหกเชียวล่ะ พอจ้องหน้าคาบุรากิเป๋ง หมอนั่นก็โวยวายว่า "บริษัทเธอนี่มันเลวร้ายขนาดไหนน่ะ..." แล้วเบือนหน้าหนีอย่างหวาดๆ เสียมารยาท เป็นบริษัทเปี่ยมคุณธรรมย่ะ!
 ก็นะ ถ้าพูดถึงขนาดนั้นจะยอมเชื่อก็ได้ แต่ยังต้องวางไว้ในหัวข้อพึงระวัง ทำตาวาวเฝ้าไว้ก่อนแล้วกัน กลับบ้านเมื่อไหร่ไปถามท่านพี่ดูดีกว่าว่าโดนกว้านซื้อหุ้นไปบ้างหรือเปล่า

"ทราบแล้วค่ะ ยอมเชื่อก็ได้ งั้นกลับเข้าเรื่องเมื่อครู่นะคะ"
"อา"

พอฉันยอมถอย คาบุรากิก็ทำหน้าโล่งใจ ฉันเชื่อนายนะ คาบุรากิ!

"เรื่องของขวัญน่ะนะคะ ของที่ให้แล้วหมดไปจะไม่สร้างความหนักใจให้อีกฝ่าย สบายใจที่จะรับ แล้วก็ไม่มีเด็กผู้หญิงที่ไหนไม่ชอบดอกไม้สวยๆ หรือขนมน่ารักๆ หรอกค่ะ แล้วที่สำคัญ ถ้าให้ของขวัญแพงๆ ทุกครั้ง ไม่คิดว่าเหมือนเราดีแต่ใช้วัตถุเป็นเหยื่อล่ออีกฝ่ายบ้างหรือคะ"
"ก็จริงนะ..."  

คาบุรากิพยักหน้าอย่างเห็นพ้อง
 
"ของขวัญที่มีมูลค่าสูง ให้เก็บไว้เฉพาะตอนสำคัญจริงๆ เท่านั้นนะคะ"
"แล้วสร้อยคอแฮนด์เมดที่ฉันให้ไปตอนคริสต์มาสแสนสำคัญจะเป็นยังไงบ้างนะ..."
 
หวา! หยุดนะ! อย่าไปคิดถึงมันเชียวนะ! สร้อยคอที่สลักตัวย่อ “M&W” ตกไปอยู่ในมือน้องสาววาคาบะจังแล้วเจ้าข้า
 
"...แหม เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ อ๊ะ จริงด้วย ฉันว่าตุ๊กตาหมีที่ให้ไปก็ดีนะคะ เมเปิลไซรัปจากแคนาดาก็ดีค่ะ!"

วาคาบะจังออกจะดีอกดีใจกับเมเปิลไซรับของฝากนั่นอยู่นะ ฉันก็ได้มาด้วย อร่อยจังเลย~ มีขายที่ญี่ปุ่นหรือยังน้า

"งั้นเหรอ อื๋อ? ทำไมเธอถึงรู้ล่ะว่าฉันเคยให้เมเปิลไซรับไปด้วย"

อ้าว!? ไม่ได้เล่าเรอะ!? ซวยล่ะ!

"อ้าว? ท่านคาบุรากิไม่เคยพูดถึงหรอกหรือคะ ฉันว่าเหมือนเคยได้ยินมานะคะ...?"

ห้ามสบตาเชียวนะ ตานี่พูดทุกเรื่องพอๆ กับปากเชียวล่ะ ฉันแสร้งทำเป็นมองลงไปในถ้วยชา ตอนนี้ฉันกำลังทำนายชาฝรั่งอยู่ค่ะ ไม่ได้หวั่นไหวนะคะ

"ไม่เห็นจำได้เลยว่าเคยพูด..."

คาบุรากินี่ดันความจำดีเกินหน้าอีกวุ้ย นี่จำได้หมดเลยหรือไงว่าเคยพูดอะไรไปบ้าง คาบุรากิทำท่าจะเริ่มไล่เรียงความทรงจำต่อ ฉันเลยรีบขัดจังหวะ "เมเปิลไซรัปนั่นอร่อยดีนะคะ! แล้วปฎิกริยาเขาเป็นไงบ้างคะ"

"...อ้อ ทาคามิจิมาขอบคุณเหมือนกัน บอกว่าอร่อยมาก"

ดูเหมือนคาบุรากิจะหวนคิดถึงเรื่องในครั้งนั้น เลยทำหน้าปลื้มๆ ขึ้นมา

"ใช่ไหมล่ะคะ! เป็นการเลือกที่วิเศษมากค่ะ"

ฉันรีบเยินยอย้ำทันที

"ก็นะ ความจริงไม่ได้ตั้งใจจะเอาเป็นเมเปิลไซรัป ตั้งใจจะซื้อของดีๆ กว่านั้นให้ แต่โดนชูสุเกะห้ามไว้ บอกว่าของขวัญคริสต์มาสก็ให้ไปแล้ว ของฝากเอาเท่านี้ก็พอ"  
"แหม!"

เอ็นโจ ตามประกบได้สวย!

"เคยได้รับคำแนะนำจากท่านเอ็นโจด้วยเหรอคะ"
"บางทีน่ะนะ"

งี้นี่เอง  

"ถ้างั้นก็ไม่เห็นต้องมาปรึกษาฉันเลย ไปปรึกษาท่านเอ็นโจก็ได้นี่คะ"

ใช่แล้ว หมอนั่นเป็นประชากรหมู่บ้านมีรัก คงจะให้คำแนะนำดีๆ ที่มีพื้นฐานมาจากประสบการณ์จริงได้แน่

"ก็ชูสุเกะนั่นแหละเป็นคนพูดเอง ว่าถ้าจะปรึกษาเรื่องรักๆ ก็ควรจะไปขอความเห็นจากผู้หญิง"
"ว่าไงนะคะ?!"

เอ็นโจ--!! ที่ฉันต้องเหนื่อยยากลำบากใจอยู่ทุกวันนี้เป็นฝีมือนายเองเรอะ!
ไอ้หมอนั่น! ทำเป็นลอยหน้าลอยตามาทักว่ากลายเป็นเสนาธิการของมาซายะไปแล้วเหรอ~ แต่ตัวต้นเหตุมันมาจากนายเองไม่ใช่เรอะ! หนอย อีตาเจ้าเล่ห์นั่น!
หายหัวไปไหนแล้ว อีตาเจ้าเล่ห์เอ็นโจ! กลับไปแล้วเรอะ! กรี๊ดดดด!

"กำลังลำบากใจว่าอยู่พอดีว่าจะถามความเห็นผู้หญิงที่ไหน ก็พอดีกับที่ได้ยินเรื่องของเธอจากพวกอิวามุโระ"

อ้อ อิวามุโระคุง หัวหน้าห้อง... ไม่สิ พวกเขาไม่ผิดอะไร ที่ผิดคือเอ็นโจต่างหาก

"ถ้าอยากได้ความเห็นจากผู้หญิง ทำไมไม่ไปปรึกษาท่านยูริเอะ ไม่ก็ท่านไอระล่ะคะ"
"พวกยูริเอะก็กำลังยุ่งๆ เรื่องแนวทางในอนาคตน่ะ..."

ฉันเองก็ยุ่งเรื่องเรียนต่อเหมือนกันนะคะ

อ้าว? แล้วไหงทำหน้าบูดบึ้งงั้นล่ะ หรือว่างอนที่ท่านยูริเอะไม่สนใจ? วาคาบะจัง นี่ตรงไหนของตานี่เป็น "ปกติดูเป็นผู้ใหญ่" น่ะ?

"...ให้ตายสิ พวกอิวามุโระบอกว่าคิโชวอินเป็นเทพเกศาบันดาลรักแท้ๆ แต่ฉันไม่เห็นจะได้ผลอะไรเลย"
"เป็นเพราะยังขาดศรัทธาไงล่ะคะ"

จงตั้งจิตภาวนาซะ
ฉันยกมือขวาขึ้นห้อยมือซ้ายลง โพสต์ท่าพระพุทธรูปปางลีลา

"ขอมอบคำแนะนำจากพระผู้เป็นเจ้า ไม่ยัดเยียดรสนิยมตัวเองให้คนอื่น แต่จงปรับตัวเองให้เข้ากับรสนิยมของคนผู้นั้น ทำเช่นนั้นแล้วหนทางจะเปิดให้เจ้าอย่างแน่นอน"
"ฟังดูหลอกลวงชะมัด..."

หลอกลวงเรอะ!? เพราะปากเสียหยั่งงี้น่ะสิวันๆ ถึงได้ไม่เคยเจออิทธิฤทธิ์ปาฎิหารย์อะไรกับใครเขาเลย! จ้างให้ฉันก็ไม่ยอมแบ่งดวงความรักที่มีอยู่น้อยนิดให้นายหรอกย่ะ!

"ถ้าเช่นนั้น จะขอมอบคำแนะนำที่ชัดเจนยิ่งขึ้นให้แก่ท่านคาบุรากิผู้ขาดแคลนความเข้าใจและจินตนาการ สิ่งที่คุณทาคามิจิจะปลาบปลื้มที่สุดที่ได้รับ ก็คงเป็นตำราและหนังสือรวมโจทย์นั่นเอง"
"หา!?"

สำหรับวาคาบะจังที่เป็นนักเรียนทุนและนักเรียนเตรียมสอบเข้าแล้ว จะขาดหนังสือติวดีๆ ซักเล่มไม่ได้ จะเป็นตำราอ้างอิงหรือหนังสือรวมโจทย์ก็แพงทั้งนั้นนี่นา

"ช่างเป็นของขวัญที่ไร้ความฝันอะไรอย่างนี้... สงสัยจะเลือกปรึกษาคนผิดจริงๆ..."
 
คาบุรากิทำคอตก


ถึงจะพูดแบบนั้น แต่คาบุรากิผู้มีข้อเดียวอยู่ข้อเดียวคือความตรงไปตรงมา ก็จัดตำราและหนังสือรวมโจทย์เป็นของขวัญไปให้ วาคาบะจังดีอกดีใจขอบคุณใหญ่ หนำซ้ำยังใช้โอกาสนี้ชวนไปอ่านหนังสือที่ห้อสมุดด้วยกันอีกรอบได้อีกต่างหาก  

"ใช้ได้นี่ คิโชวอิน"

ดูเหมือนฉันจะชิงเอาความเชื่อใจของคาบุรากิมาได้แล้ว ไม่เห็นอยากได้เลยอ่า~!

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.

พระพุทธรูปปางลีลา...

ของห้อยท้ายเรื่องนี้ชักจะหลากหลายเข้าไปทุกทีล่ะ.....

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :)




NEKOPOST.NET