[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 214 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.214 - ตอนที่ 214


214.


วันนี้เป็นเทปันยากิที่บ้านวาคาบะจังล่ะ แน่นอนว่าของฝากก็ต้องเป็นเนื้อวัวชั้นดี จะให้ไปกินของเขาฟรีๆ ลูกเดียวได้ไงล่ะ!

"คุณทาคามิจิ นี่เนื้อค่ะ! ถ้ายังไงเดี๋ยวไว้ทานด้วยกันกับทุกคนนะคะ"
"เอ๋! อุตส่าห์เอาเนื้อมาให้ด้วยเหรอ!? ไม่เห็นต้องลำบากเลย~ หวา หนักจัง ขอบคุณนะ"
"ไม่เป็นไรค่า~"

อุฮุฮุ เทปันยากิ เทปันยากิ เทปันยากิฮอตเพลตล่า~

"เชิญขึ้นมาสิคะ คุณคิโชวอิน"
"ขอรบกวนหน่อยนะค้า~"

พอตามหลังวาคาบะเข้าห้องนั่งเล่นไป น้องชายน้องสาวของวาคาบะจังก็แห่กันออกมารับ

"ยินดีต้อนรับ โคโระจัง!"
"มาแล้วเรอะ โคโรเน่!"
"ยินดีต้อนรับฮะ"
"สวัสดีจ้า ขอรบกวนหน่อยนะ"

ชื่อโคโระจังดูจะติดปากทุกคนกันไปแล้วนะนี่  คันตะคุงยืนอยู่ในครัว ทำอะไรง่วนอยู่

"คุณคิโชวอิน นั่งก่อนสิ ดื่มชามุงิไหม"
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ คันตะคุง ทำอะไรอยู่เหรอ"
"พุดดิ้งนม มีของโคโรเน่ด้วยนะ"
"หวา ดีใจจัง ขอบใจนะ คันตะคุง ให้ฉันช่วยไหม"
"ไม่ต้อง โคโรเน่น่ะนั่งเฉยๆ เถอะ"
"ค่า~"

คันตะคุงนี่พูดจาห้วนๆ ไปหน่อย แต่ชอบดูแลเอาใจใส่คนอื่น เป็นเด็กดีมากเลยนะ เปล่านะ นี่ฉันไม่ได้พูดเพราะเห็นแก่ของกินหรอกนะ
ฉันดื่มชามุงิที่วาคาบะจังยกมาให้ พักหายใจครู่หนึ่ง เฮ้อ~ สบายใจดีจัง

อาจจะเร็วไปหน่อย แต่ฉันตั้งใจไว้ว่ามาเที่ยวบ้านวาคาบะจังเมื่อไหร่ก็มีอะไรอยากเช็คให้แน่ใจ แน่นอนว่านั่นก็คือสร้อยคอแฮนด์เมดของคาบุรากิ เห็นคาบุรากิบอกว่าสวมสร้อยคอไว้กับตุ๊กตาหมีนี่นา มันน่ากลัวก็จริง แต่เมื่อรู้ไปแล้วก็ต้องเช็คให้แน่ชัดล่ะ
ฉันลองเบนหัวเรื่องแบบเนียนๆ~ ไปทางวาคาบะจังที่กำลังพูดถึงบทเรียนตั้งแต่เดือนเมษาเป็นต้นไปอยู่ข้างๆ

"นี่ คุณทาคามิจิ ก่อนหน้านี้ท่านคาบุรากิให้ตุ๊กตาหมีมาเป็นของขวัญใช่ไหมคะ มันน่ารักดี ขอดูอีกรอบได้ไหมเอ่ย"
"เอ๋ อื้อ ได้สิ"

วาคาบะจังนำทางฉันไปยังห้องของตัวเองโดยไม่ได้ระแวงสงสัยใดๆ แล้วหยิบตุ๊กตาหมีให้ดู

"เอ้า นี่ไง"
"ขอบคุณค่ะ"

ตามที่จำได้เลย ไม่เห็นมีสร้อยสวมอยู่ที่คอของตุ๊กตาหมีจริงๆ ด้วย ฉันลองขยับๆ ชุดของตุ๊กตาหมี คลำๆ ดูที่รอบคอ ไม่มีแฮะ

"ตุ๊กตาหมีนี่น่ารักเนอะ ถึงพอได้ฟังราคาจากคุณคิโชวอินแล้วจะตกใจหมดเลยก็เถอะ"
"นั่นสินะคะ ตาแป๋วๆ น่ารักจังเนอะ"

ฉันเออออตามวาคาบะจังไปพลางเอามือควานๆ ล้วงไปทุกซอกทุกมุมใต้เสื้อผ้าตุ๊กตาหมี แต่ก็ไม่พบสัมผัสแข็งๆ ของโลหะอยู่ที่ไหน

"...นี่เป็นตุ๊กตาหมีเฉพาะช่วงเทศกาลคริสต์มาส ก็เลยสวมผ้าคลุมน่ารักๆ ให้เข้ากับเทศกาลด้วยนะคะ ตุ๊กตาหมีแบบอื่นๆ ก็มีพร็อพประกอบเยอะเหมือนกัน อย่างเช่นว่าให้ถือของขวัญคริสต์มาสติดมือไว้  เด็กคนนี้ไม่มีอะไรติดตัวมาบ้างเหรอคะ"

ฉันไม่รู้จะเนียนถามยังไงแล้วเลยลองหันไปแตะๆ เรื่องพร็อพตุ๊กตาแทน แต่วาคาบะจังตอบมาแค่ว่า "ไม่เห็นมีอะไรเลยนะ!"

เอ๋~! แล้วสร้อยคอรูปหัวใจที่คาบุรากิยัดความรู้สึกหนักอึ้งลงไปหายไปไหนแล้วล่ะ?!
ฉันจับตุ๊กตาหมีพลิกไปพลิกมาลูบๆ คลำๆ ทั้งตัว เช็คดูจนทั่วทุกมุมอีกครั้ง ไม่เห็นมีเลย! 

"คุณคิโชวอิน ดูจะสนใจตุ๊กตาหมีตัวนี้จังเลยนะ"
"เอ๋ เอ่อ คือฉันทำงานฝีมือเป็นงานอดิเรก ตั้งใจว่าครั้งหน้านี่จะลองเย็บตุ๊กตาหมีดูบ้างซักตัว ขอโทษนะคะ จ้องมากไปหน่อย" 

สงสัยว่าจะเผลอทำตัวน่าสงสัยมากไปหน่อยละมั้ง

"อื๋อ ไม่เลย จริงด้วย คุณคิโชวอินอยู่ชมรมงานฝีมือนี่เนอะ เชิญดูได้ตามสบายนะ!" 
"ขอบคุณค่ะ... เอ่อ เด็กคนนี้เป็นผู้หญิงหรือเปล่านะ ถ้าเป็นตุ๊กตาหมีเด็กผู้หญิง บางทีก็มีเทียร่าหรือไม่ก็เครื่องประดับติดมาด้วยนะคะ"
"งี้เองเหรอ ดูจากเสื้อคลุมก็ดูหญิงๆ นี่นา น่าจะเป็นเด็กผู้หญิงนะ"
"นั่นสิเนอะ... เด็กคนนี้ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยเหรอคะ แบบว่า พวกเครื่องประดับอะไรพวกนี้น่ะ..."
"เครื่องประดับ? ฉันว่าไม่น่าจะมีนะ..."
"เหรอ..."

ฉันตัดใจ ส่งตุ๊กตาคืนให้วาคาบะจัง แล้ววาคาบะจังที่รับไปก็ส่งเสียงร้อง "อ๊ะ!" ขึ้นมา

"นึกออกแล้ว เด็กคนนี้มีสร้อยคอติดตัวมาด้วยล่ะ"
"เอ๋!? ติดมาด้วยเหรอ!?"

มีจริงๆ ด้วย! 

"อื้อ เป็นสร้อยคอรูปหัวใจน่ารักเชียวล่ะ จริงด้วย สร้อยนั่นเป็นของที่สวมติดคอเด็กคนนี้มานี่นา"
"สร้อยนั่นอยู่ที่ไหนเหรอคะ!?"

ฉันกลั้นใจถาม

"น้องสาวเก็บไว้แน่ะ"
"นัทสึมิจังน่ะเหรอ!?"

ทำไมถึงอยู่ที่น้องสาวของวาคาบะจังล่ะ!?

"อื้อ นัทจังถูกใจตั้งแต่เแรกเห็นน่ะ แหม ก็วัยขนาดนั้นนี่เนอะ แต่ยังเป็นเด็กประถม จะให้ใส่เครื่องประดับของจริงก็เร็วไป แต่คิดว่าถ้าเป็นเครื่องประดับของเล่นที่ติดตัวตุ๊กตามาคงไม่เป็นไรมั้ง ก็เลยให้ไปน่ะ"
"........"

คาบุรากิ... เป็นเรื่องแล้วไง

"ถ้าไม่รังเกียจ ขอดูสร้อยนั่นหน่อยได้ไหมคะ..."
"เอ๋? อื้อ ได้สิ งั้นจะลองถามนัทจังดูนะ! นัทจัง~!"

คาบุรากิ ทำไงดีล่ะ วาคาบะจังไม่ได้สะกิดใจถึงราคาและความหมายของสร้อยคอนั่นเลยจริงๆ นะ
น้องสาวที่อยู่ในวัยประถมของวาคาบะจังเอาสร้อยคอมาให้ดูตามที่พี่สาวว่า

"สร้อยนี่ไง"

นั่นเป็นสร้อยคอแพลตตินั่มห้อยจี้รูปโอเพ่นฮาร์ตที่มีเพชรเม็ดเล็กๆ ฝังเรียงต่อกันแน่น 

"ดูไม่เหมือนของเล่นเลยเนอะ"

เพราะไม่ใช่ของเล่นไงล่ะคะ....

"ดูไม่เหมือนของแถมที่ติดมากับตุ๊กตาเลยเนอะ"

ต้องบอกว่าของแถมที่ติดมากับสร้อยคอคือตุ๊กตานี่ต่างหากล่ะคะ...

ฉันหยิบสร้อยคอขึ้นมาพินิจอย่างถี่ถ้วน
เห็นบอกว่าเป็นงานแฮนด์เมด เลยนึกว่าจะเป็นผลงานมือใหม่ออกเบี้ยวๆ บูดๆ ซักหน่อย แต่คาบุรากิฝีมือดีเกินหน้าจริงๆ  นี่คุณภาพไม่ด้อยไปกว่าของที่ขายตามปกติเลยนะ คงทุ่มแรงกายแรงใจไปมากสินะ คาบุรากิ... สมกับที่มีประวัติทำของขวัญให้ท่านยูริเอะกับมือทุกปีจริงๆ  พอพลิกด้านหลังไปเจอตัวอักษรเล็กๆ สลักไว้ว่า “M&W” น้ำตามายาของฉันก็ไหลพรั่งพรูไม่หยุด 
นี่เป็นสร้อยคอรูปหัวใจแฝงความรู้สึกหนักอึ้งของคาบุรากิที่วนเวียนเข้าสตูดิโอทำเองตั้งแต่ขึ้นรูปเพื่อวาคาบะจัง แต่พอเห็นนัทสึมิจังเอาสร้อยสวมกับคอตัวเองอย่างดีอกดีใจ ฉันก็พูดความจริงไม่ออก กลายเป็นไอเท็มชิ้นโปรดไปแล้วสินะ นัทสึมิจัง... 
 
อื้อ เอาเป็นว่าไม่เคยเกิดอะไรขึ้นก็แล้วกัน เราไม่เห็น เราไม่ได้ยิน เราไม่ได้พูด...
อา แต่ว่าอย่างน้อย เพื่อไม่ให้สร้อยคอแฮนด์เมดของคาบุรากิถูกเห็นเป็นของเล่น หล่นหายหรือถูกทิ้งไปง่ายๆ...

"นี่น่ะ เป็นเวอร์ชั่นพิเศษสำหรับคริสต์มาส เครื่องประดับที่ตุ๊กตาหมีใส่อยู่ ความจริงเป็นของดีที่ให้คนเอาไปใส่ได้ตามปกติด้วย  ถ้ายังไงขอให้ถนอมให้ดีนะคะ" 
"เอ๋!? งี้เองเหรอ! นัทจัง รักษาของให้ดีๆ นะ"
"อื้อ!" 

ลืมไปเสียดีกว่า ว่าคาบุรากิคิดถึงวาคาบะจังขณะครุ่นคิดถึงดีไซน์ คิดถึงวาคาบะจังขณะเวียนเข้าเวียนออกสตูดิโอตั้งใจทำอย่างคร่ำเคร่ง สวมเข้ากับคอตุ๊กตาหมีตั้งใจจะให้วาคาบะจังเซอร์ไพรส์ ใจเต้นตึกตักกับของขวัญวันคริสต์มาสนี่ ลืมมันไปให้หมดเถอะนะ 

ฉันแอบเช็ดน้ำตามายาอยู่คนเดียวเงียบๆ ในเงามืดของรอยยิ้มอันไร้เดียงสาของพี่น้องทาคามิจิผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ใดๆ  

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.

เนื้อ!
 

 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET