[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 212 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.212 - ตอนที่ 212


212.

 

ถึงจะยุ่งๆ เรื่องเตรียมการทริปทัศนศึกษาในฐานะกรรมการห้อง แต่จะละเลยชมรมงานฝีมือไปไม่ได้
นี่ก็ใกล้ได้เวลาที่พวกนักเรียนเข้าใหม่จะมาทัศนศึกษากิจกรรมชมรมแล้ว ปีที่แล้วฉันดีใจที่ได้เป็นสมาชิกตัวจริงของชมรมจนออกหน้าออกตาต้อนรับเลยเถิดไปหน่อย แต่ปีนี้ในฐานะหัวหน้าชมรมแล้วต้องต้อนรับอย่างพอเหมาะดึงคนมาเข้าชมรมให้ได้ อยากเพิ่มสมาชิกที่เป็นเด็กผู้ชายอย่างมินามิคุงด้วยล่ะ! 

พอได้นั่งทำงานฝีมือสบายๆ พลางพูดคุยเรื่องนี้ร่วมกับสมาชิกชมรมงานฝีมือทุกคน ก็รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจจริงๆ~ อยากจะนั่งถักๆ ทอๆ พลางพูดคุยเรื่องเบาๆ แบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ต้องคิดอะไรให้มากความจังเลย~  

แต่โลกเราช่างเต็มไปด้วยเรื่องยุ่งยากกวนใจหลายอย่างเหลือเกิน
วาคาบะจังกับคาบุรากิอยู่คนละห้องกันก็จริง แต่ในซุยรัน พอขึ้นม.6 แล้ว วิชาเลือกอิสระก็มากขึ้น กลายเป็นว่าสองคนนั้นลงวิชาเลือกเดียวกันมาเจอกันในห้องบ่อยๆ  คาบุรากิที่บรรยายความรู้สึกที่ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับวาคาบะจังว่า "แสนรวดร้าว...!"  ดูเหมือนจะพยายามใช้โอกาสน้อยนิดนี้ให้เป็นประโยชน์ที่สุด ตรงเข้าไปชวนคุยเรื่องบทเรียนทั้งก่อนและหลังเข้าเรียน 

ส่วนวาคาบะจังพอเห็นเป็นเรื่องเรียนก็คุยเพลินเหมือนกัน คนอื่นมาเห็นเข้าคงคิดกันว่าคุยกันถูกคอเชียวล่ะ 
ฉันอุตส่าห์หวังว่าพอปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิเข้ามาคั่น แรงกระทบที่มีต่อวาคาบะจังหรือข่าวลือของทั้งสองคนน่าจะซาลงไปบ้าง แต่ถ้าท่าทางของคาบุรากิเป็นแบบนี้ พวกผู้หญิงคงหึงกันไม่เลิกแน่ๆ  

คาบุรากิก็น่าจะหัดคิดถึงจุดยืนของวาคาบะจังบ้าง เลิกเข้าไปทักทายเสียที  แต่สำหรับคาบุรากิแล้ว นอกจากจะอยู่กันคนละห้อง หลังเลิกเรียนวาคาบะจังก็ยุ่งอยู่กับงานของสภานักเรียน วันหยุดก็หาเวลาเจอกันไม่ค่อยได้ เท่ากับเวลาที่ได้เจอหน้าพูดคุยกันก็มีแต่ช่วงพักเท่านั้น สำหรับคุณผู้ชายในห้วงรัก เท่านี้ก็ถือว่าเป็นการประนีประนอมขั้นสูงสุดแล้วละมั้ง  แหม ก็พอเข้าใจความรู้สึกนะ... ความจริงแล้วคาบุรากิคงไม่อยากแยแสสนใจรอบข้าง อยากคุยกับวาคาบะจังตามสบายให้นานที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่นี่ก็คงหักห้ามใจไว้มากแล้วล่ะ จะว่าไปจะให้คาบุรากิตัดใจจากเด็กผู้หญิงที่ตัวเองชอบเพราะกระแสความป็อบในหมู่นักเรียน มันก็จะโหดร้ายไปน่ะนะ ตานี่ถึงจะบื้อแต่ก็จริงใจนา  

แล้วยังมีข่าวลือเรื่องเอ็นโจด้วย
ข่าวเรื่องเอ็นโจควงแขนกับคุณยุยโกะท่าทางสนิทสนมกันในงานชมซากุระที่บ้านคาบุรากิแพร่ไปในทันทีที่เปิดเทอม ต้นตอข่าวก็คงมาจากเด็กซุยรันหลายคนที่ได้รับเชิญไปในงานน่ะแหละ 
ส่วนเอ็นโจเอง พอถูกถามถึงความสัมพันธ์ก็เฉไฉไปว่า "เป็นญาติกันน่ะ" แต่ดูยังไงมุมไหนก็เห็นเป็นคู่รักหวานแหววชัดๆ นั่นไม่ใช่ระยะห่างแบบคนเป็นญาติกันเลยนะ

แฟนสาวๆ ของเอ็นโจเลยพลอยมารุมถามฉันด้วยว่า "จริงหรือเปล่าคะที่ท่านเอ็นโจไปใกล้ชิดกับสาวสวย" "จริงหรือเปล่าคะที่ว่าผู้หญิงคนนั้นคือท่านที่มาในงานเทศกาลโรงเรียนน่ะค่ะ" ฉันก็ได้แต่ตอบเลี่ยงๆ ไปว่า "ฉันเห็นท่านเอ็นโจมากับผู้หญิง แต่นอกเหนือจากนั้นก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ..."  
จะยังไงซะ เอาเรื่องรักๆ ของเอ็นโจมาคุยกับฉันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกนะ~ มีคนมาขอว่า "ท่านเรย์กะ ช่วยถามท่านเอ็นโจให้หน่อยได้ไหมคะว่าคิดยังไงกับผู้หญิงคนนั้น" ไม่มีทางหรอก!    

ด้วยเหตุนี้ วันนี้ซุยรันก็ยังหมุนไปโดยมีประเด็นเรื่องคาบุรากิกับเอ็นโจเป็นข่าวเหมือนอย่างเคย

แค่เทอมใหม่ที่ยังไม่คุ้นชินกับงานจิปาถะเรื่องทัศนศึกษานี่ฉันก็ยุ่งจะแย่แล้ว ยังต้องมาหัวหมุนกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของคนอื่นอีก สถานที่ที่จะเยียวยาหัวใจอันอ่อนล้าของฉันก็มีแต่ชมรมงานฝีมือ พอได้นั่งทำงานฝีมือจุกๆ จิกๆ ก็ลืมเรื่องทางโลกไปเลย อยากจะพักผ่อนสบายๆ อยู่ตรงนี้ตลอดไปเลยอ่า~  

แต่กลับมีเมล์เรียกหามาจากตัวต้นตอแห่งความวุ่นวาย ชิ วันนี้อุตส่าห์ตั้งใจจะตรงไปชมรมเลยไม่แวะห้องสโมสรแท้ๆ แต่ถ้าทำเป็นเฉยก็จะมีเมล์มาเร่งทุก 5 นาทีนี่น้า... โคตรรบกวนกันสุดๆ อ่ะ เอามือถือไปโยนทิ้งน้ำซะจริงๆ ดีมั้ยนะ...  


"มาช้าจริง"

เปิดปากคำแรกก็นี่เลยเรอะเฮ้ย นี่ฉันอุตส่าห์บ่ายหน้าออกมาจากสวนสวรรค์ชมรมงานฝีมือเชียวนะ อะไรจะเห็นแก่ตัวไร้หัวคิดปานนั้น  

"ท่านคาบุรากิ ฉันเองก็ปวดใจที่ต้องเรียนให้ทราบตามตรงแบบนี้ คือฉันเองก็มีกำหนดการอื่นๆ อยู่เหมือนกัน จะเอาท่านคาบุรากิสะดวกเข้าว่ามาก่อนทุกเรื่องคงไม่ได้หรอกค่ะ เรื่องการกลั่นแกล้งคุณทาคามิจิ ถ้าเป็นกรณีหนักๆ ฉันจะคอยเป็นหูเป็นตาให้เอง แต่ส่วนปัญหาเรื่องรักๆ นั้น ก่อนอื่นขอให้ลองพยายามด้วยตัวเองดูก่อน ขอให้ติดต่อฉันเวลาต้องการคำแนะนำเท่านั้น ตกลงนะคะ"  

ฉันชักหัวร้อนขึ้นมาเลยซัดกลับไปหน่อย แล้วคาบุรากิก็ทำตาโตอีกรอบ 

"เข้าใจแล้ว..."
 
คาบุรากิพยักหน้ารับท่าทางอึนๆ  ข้อดีอย่างเดียวก็คือความตรงไปตรงมานี่แหละ

"ถ้ากรุณาเข้าใจก็ดีแล้วค่ะ คราวนี้จะคุยเรื่องอะไรล่ะคะ" 
"...ฉันไม่เข้าใจความรู้สึกของทาคามิจิ" 

วันนี้พวกเราก็มาแอบๆ ซ่อนๆ คุยกันอยู่ในห้องประชุมเล็ก เรื่องจะได้ไม่แว่วไปถึงหูสมาชิกที่อยู่ในห้องสโมสร

"ถึงจะเอาเรื่องนั้นมาถามฉัน..."
"คิดว่าทำยังไงเขาถึงจะ เอ่อ มีใจกับเราล่ะ..."

จักรพรรดิผู้ปราดเปรื่องแห่งซุยรันถามอะไรเหมือนสาวน้อยในห้วงรัก

"ก็บอกแล้วไงคะว่าให้สารภาพรักกับเขาไปเลย"
"ก็บอกแล้วว่ามันเร็วไป!" 

คาบุรากิหน้าแดงขวยเขิน ปัดตกข้อเสนอของฉันไป 

"แต่ถ้าจะให้เข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่าย แล้วก็ให้เขามองเราเป็นเป้าหมายในการรักชอบแล้ว สารภาพรักจะเป็นหนทางที่เร็วที่สุดไม่ใช่หรือคะ" 
"มันก็... แต่ถ้าจะสารภาพรัก ฉันก็อยากจะสารภาพในสถานการณ์ที่เพียบพร้อมที่สุด ตอนนี้ยังเตรียมการไม่พร้อม!"  

สถานการณ์การสารภาพรัก? ในห้องเรียนหลังเลิกเรียนหรือในสวนสาธารณะยามตะวันตกดิน อะไรประมาณนั้นน่ะเหรอ 

"สถานการณ์ที่ว่านี่ อย่างเช่น?" 
"...ยกตัวอย่างนะ จุดดอกไม้ไฟหลายสิบลูกขึ้นพร้อมๆ กัน หรือให้เครื่องบินเจ็ทพ่นควันเป็นข้อความบนท้องฟ้า"
"เอ๋!? นั่นมันสถานการณ์ขอแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ!? แค่สารภาพรักต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเรอะ!?"

ฉันช็อกจนหลุดใจจริงออกมาอีกรอบ ก็ให้เครื่องบินเจ็ทพ่นควันเขียนข้อความทำนองว่า "ผมชอบคุณ" อะไรทำนองนี้เนี่ยนะ!? ไม่ไหวอ่า~!  

"นี่เป็นซีนสารภาพรักที่แสนสำคัญ ฉันอยากให้มันตราตรึงไว้ในความทรงจำ"
คาบุรากิท่าทางมั่นใจสุดๆ   

"เดี๋ยวๆ ฉันว่าอย่าดีกว่านะคะ สาวๆ บางคนอาจจะประทับใจกับการแสดงออกแบบนั้น แต่ฉันว่าคุณทาคามิจิไม่น่าจะใช่คนแบบนั้นนะคะ ยิ่งเห็นว่าท่านคาบุรากิทุ่มเทเงินทองเพื่อตัวเองขนาดนั้นน่าจะผวาเสียมากกว่า"
"ใช่เหรอ"
"ก็ใช่น่ะสิคะ!"  

แค่ฉันให้ชุดเครื่องแบบราคาแพงไปง่ายๆ วาคาบะจังก็ตกใจแล้ว ถ้าเห็นว่าคาบุรากิทุ่มเงินเป็นล้านๆ ไปกับการสารภาพรักกับตัวเอง มีหวังได้ช็อกกับเซนส์ด้านเงินทองของคาบุรากิสุดๆ ต่อให้เคยรู้สึกชอบก็คงมีเหวอกันบ้างล่ะ  

"งั้นส่งดอกกุหลาบไปให้จนอัดแน่นเต็มบ้าน แสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของความรู้สึกของฉันเป็นไง โรแมนติคดีนะว่าไหม"
"นอกจากจะไม่มีที่ให้เดินแล้ว ยังต้องลำบากกำจัดขยะตอนมันแห้งเหี่ยวอีกนะคะ จะได้ออกมากี่สิบถุงขยะกันล่ะเนี่ย" 
"เธอนี่คิดเล็กคิดน้อยจริงๆ"
"นี่แหละค่ะความเป็นจริง"
"งั้นเช่าฮอลล์ทั้งฮอลล์แล้วเรียกวงออเครสตร้ามาบรรเลงเพลงเพื่อเธอคนเดียวเป็นไง"
"ก็บอกแล้วไงคะว่าให้ออกมาห่างๆ ไอเดียที่ต้องใช้เงินใช้ทองซะบ้าง คุณทาคามิจิเป็นคนที่เติบโตมาในครอบครัวธรรมดาๆ เป็นคนที่มีเซนส์เรื่องเงินๆ ทองๆ ตามปกตินะคะ อย่างที่ท่านคาบุรากิเสนอมาไม่ว่าข้อไหน ถ้าทำจริงมีหวังเธอผวาแน่ๆ ค่ะ" 
"เซนส์เรื่องเงินๆ ทองๆ ตามปกติคืออะไร เธอแค่ไม่เข้าใจความโรแมนติกมากกว่าหรือเปล่า"   
"ไม่ใช่อย่างแน่นอนค่ะ ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงซุยรันคนอื่นอาจจะประทับใจกับการแสดงออกแบบนั้น แต่คุณทาคามิจิน่าจะแตกต่างออกไป เป็นเพราะเธอเข้าใจดีถึงความยากลำบากของการทำงานหาเงิน ถ้าเอาเงินพ่อแม่มาใช้ทำตัวเป็นพ่อบุญทุ่มแบบนั้น แทนที่เธอจะดีใจคงรู้สึกหนักใจเสียมากกว่า ที่สำคัญการแสดงออกแบบนั้น มันแสนจะเกร่อไปหมดทุกอย่างแล้วละค่ะ"  
"ไม่พูดแรงเกินไปหน่อยเรอะ..."
"ฉันต้องปลุกใจให้เป็นยักษ์ฝืนกล่าวคำขมออกมาเชียวนะคะ"
"...งั้นจะให้ทำไง"
"แค่บอกว่าชอบก็พอแล้วนี่คะ"
"ธรรมดาไป อย่างน้อยขอสารภาพพร้อมมอบแหวนอัญมณีประจำวันเกิดให้ก็ยังดี"
"หนัก! ยังไม่ได้คบหาเป็นแฟนกันเลยแต่เอาแหวนมาประเคนให้เนี่ยหนักอึ้งสุดๆ! ถ้าโดนปฎิเสธแหวนนั่นจะทำยังไงกันล่ะคะ!"
"ปฎิเสธอะไรกันอย่าพูดเป็นลางน่า! แหวนก็... กำจัดทิ้ง เอาไปโยนทิ้งทะเล"
"อุหวา! คุณทาคามิจิเกลียดคนที่ไม่รักษาสิ่งของที่สุดเลยค่ะ แล้วยิ่งเอาไปโยนทิ้งทะเลเนี่ย...อุฮุ"
"นี่หล่อน..."   
"ขออภัย  แหม เอาเป็นว่าถ้ามีการมอบแหวนไปให้ซักวัน ในกรณีที่เขาไม่รับก็เอาไปเปลี่ยนเป็นเงิน เอาไปบริจาคที่ไหนซักแห่งก็แล้วกันค่ะ ถือเป็นการใช้เงินที่มีคุณค่ามากเลยทีเดียวนะคะ"
"เลือกปรึกษาคนผิดหรือเปล่านะ..."  

เหอ อยู่ดีๆ จะมาให้แหวนเนี่ยนะ ไม่ไหวอ่ะ ถ้าพลาดขึ้นมาก็ฮอเร่อร์เลยป่ะ คุยกับคาบุรากิทีไรก็ให้เห็นถึงทักษะความรักที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินทุกที  

"ผู้หญิงน่ะชอบเครื่องประดับกันไม่ใช่เรอะ แต่นั่นสินะ... ฉันให้เครื่องประดับเป็นของขวัญทาคามิจิไป แต่ไม่เคยเห็นใส่มาเลย"
"เอ๋! ให้เครื่องประดับเป็นของขวัญ!? ตั้งแต่เมื่อไหร่!"

ไม่เคยเห็นวาคาบะจังเล่าให้ฟังเลย!
 
"ให้ไปเมื่อไหร่เหรอคะ"
"ตอนคริสต์มาส"
"คริสต์มาส?" 

ของขวัญคริสต์มาสของคาบุรากิน่าจะเป็นตุ๊กตาหมีแบรนด์เยอรมันรุ่นพิเศษสำหรับช่วงเทศกาลคริสต์มาสนี่นา ราคาหลายหมื่นเยนอาจจะถือว่าแพงสำหรับเด็กม.ปลาย แต่สำหรับคาบุรากิก็ถือว่าเป็นของขวัญที่อยู่ในเกณฑ์สามัญสำนึกแล้วนะ

"ฉันให้ตุ๊กตาหมีไป..."
"ค่ะ"  

เรื่องนั้นทราบแล้วค่ะ  

"แล้วก็เอาสร้อยเพชรรูปหัวใจสวมไว้ที่คอของตุ๊กตาด้วย"
"หา!?" 

เท็ดดี้แบร์ที่เอามาให้ดูตอนนั้นมีของแบบนั้นติดอยู่ด้วยเหรอ!? เห็นใส่แต่ชุดคริสต์มาสน่ารักๆ อยู่เลยมองไม่ออกเลย! 

"ฉันถ่ายทอดความรู้สึกไปกับหัวใจนั่นแล้ว"
"ยังไม่ได้สารภาพรักกับอีกฝ่ายเลย นี่ทำอะไรลงไปน่ะคะ!"
"คิดว่าถ้าเป็นไฮแบรนด์ยี่ห้อดัง เขาอาจจะเกรงใจไม่ยอมรับ เลยทำสร้อยคอออริจินัลของตัวเองขึ้นมา"
"ใครทำคะ"
"ฉันเอง"
"ที่ว่าฉันเอง...นี่คือ?" 
"สร้อยคอแฮนด์เมดฝีมือฉันไงล่ะ" 
"หนักสุดๆ! หนักอึ้งยิ่งกว่าผ้าพันคอถักเองไม่รู้กี่เท่า!" 

มิหนำซ้ำ... 

"เขาอาจจะไม่สังเกตเห็นความหมายลึกซึ้งที่แฝงมากับสร้อยคอก็ได้นะคะ..."
"เอ๋!?" 

ไม่รู้ว่าถูกเสื้อผ้าตุ๊กตาบังจนมองไม่เห็น หรือว่าวาคาบะจังถอดไปเก็บที่อื่นแล้ว แต่อย่างน้อยตอนที่ฉันดู ก็ไม่เห็นมีสร้อยคออยู่ตรงไหนเลยนะ  

"ไม่มั้ง ปกติน่าจะสังเกตเห็นกันนะ"
"ก็ไม่ทราบสินะคะ" 

เจอราคาเท็ดดี้แบร์เข้าไปพี่น้องทาคามิจิก็ตกใจแล้วนี่นา ถ้าเห็นสร้อยคอติดมาเป็นของขวัญด้วยก็น่าจะบอกฉันนะ
 
"...หรือว่าทาคามิจิจะไม่ทันสังเกตจริงๆ"
"เอ... ว่าแต่ทำไมถึงไม่ให้แยกกันทีละชิ้นล่ะคะ"
"เพื่อความดราม่าไงล่ะ"

ก็ไอ้ดราม่าแบบนั้นแหละที่มันชวนเข้าใจผิด! หัดดูคนที่ให้ซะมั่งซี่! 

"แต่ท่านคาบุรากิก็อุตส่าห์คิดหาเครื่องประดับแฮนด์เมดมาได้นะคะ"
"หมายความว่าไง"
"เปล่านี่คะ" 
"ในหนังที่ยูริเอะชอบมีฉากขอแต่งงานด้วยแหวนแฮนด์เมด ฉันก็เลยได้ไอเดียว่าจะทำเครื่องประดับให้ยูริเอะเป็นของขวัญวันคริสต์มาสทุกปี แค่ในตอนม.ต้นน่ะนะ ตอนแรกก็เป็นสร้อยคอที่ได้แรงบันดาลใจจากดอกยูริ ปีต่อไปก็เป็นต่างหูที่ได้แรงบันดาลใจจากดอกยูริ พอขึ้นม.ปลายมา ก็ตั้งใจว่าจะมอบแหวนดอกยูริให้... แต่ว่า..." 

อ้อ ดันโดนทิ้งซะก่อนนี่เนอะ สงสัยจะหวนคิดถึงความหลังครั้งรักคุดขึ้นมา หน้าตาคาบุรากิเลยสลดลงทันตาเห็น 

"ในสร้อยคอกับต่างหูมีอัญมณีประจำวันเกิดของยูริเอะฝังอยู่ด้วย ส่วนแหวนก็ตั้งใจจะให้เป็นแหวนเพชร ตั้งใจจะให้เป็นของที่มีอัญมณีประจำวันเกิดของฉันกับยูริเอะใส่ลงไป..."  

แหวนเพชรนั่นมันแหวนหมั้นแล้วไม่ใช่เรอะ!? ท่านยูริเอะเองก็คงคิดว่าถ้าไม่รีบบอกเลิกให้ชัดๆ ปีนี้คงได้แหวนมาแน่นอนก็เลยรีบตัดขาดไปละมั้ง  งี้ก็กลัวชัวร์ล่ะ งี้เป็นใครก็เผ่นล่ะ 
แย่จริง... แย่กว่าที่คิดไว้เสียอีก... ตาบ้านี่อาจจะเกินมือฉันก็ได้...   

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
เพิ่งรู้ตัวว่าปรึกษาคนผิดเรอะ คาบุรากิเอ๊ย...

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET