[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 204 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.204 - ตอนที่ 204


204.


ในที่สุดปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิที่รอคอยมานานแสนนานก็มาถึง!
การปล่อยข่าวลือเพื่อปกป้องตัวเองและเอาคืนคุณซึรุฮานะที่ฉันทำลงไปก่อให้เกิดเหตุการณ์ชุลมุนกันขึ้น เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศตึงเครียดในโรงเรียน คราวนี้ฉันเลยโปรยข่าวลือเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของท่านเอ็นโจที่เป็นไอดอลของใครๆ ไป แล้วก็โดนเอ็นโจจับได้คาหนังคาเขา น่ากลัวชะมัด...
จากนั้นจนถึงปิดเทอม ทุกครั้งที่เจอกันในห้องสโมสรหรือในทางเดิน ตัวฉันก็จะหดจิ๋วลง ร่างสั่นระริกจากสายตาเอ็นโจที่มองมาแบบยิ้มๆ  อย่าส่งสายตาแฝงความนัยมาน่า เอ็นโจ ถึงจะเป็นเวรกรรมทำตัวเองก็เหอะ กระเพาะฉันแสบไปหมดแล้วนะ 
ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังให้รอบคอบนี่ไม่ดีจริงๆ สำนึกผิดจากใจแล้วค่ะ  


ปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิที่ฉันเฝ้ารอคอยมาเยือนแล้ว ฉันเองก็เป็นเด็กเตรียมสอบเข้า จึงไปลงเรียนพิเศษในช่วงปิดเทอมนี้ด้วย
ในห้องเรียนพิเศษช่วงปิดเทอมนี้ ฉันก็อยู่ห้องเดียวกับพวกอุเมวากะคุงอีกแล้ว เพียงแต่นอกจากที่โรงเรียนสอนพิเศษแล้วฉันยังมีติวกับอาจารย์สอนพิเศษส่วนตัวที่บ้าน คอร์สที่ลงเรียนจึงน้อยกว่าพวกเขาอยู่บ้าง  สมกับเป็นปีที่เตรียมตัวสอบเข้า ใบหน้าของพวกนักเรียนที่อยู่ในห้องเรียนแฝงแววความมุ่งมั่น นี่น่ะเหรอเตรียมสอบเข้า

ฉันนั่งอยู่กับพวกอุเมวากะคุง คุยเรื่องอะไรไปเรื่อยเปื่อยก่อนชั่วโมงเรียนจะเริ่ม ส่วนคุณโมริยามะนั่งกดมือถือส่งเมล์มือไม่ว่างเลย
 คุณโมริยามะมีแฟนแล้วนะ เห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นปีในโรงเรียนเดียวกัน คุณโมริยามะแอบชอบอุเมวากะคุงมาตลอด แต่พอได้รู้เห็นความรักท่วมท้นที่อุเมวากะคุงมีต่อหมาตัวโปรดบาดตาทุกครั้งที่เจอกัน ก็คงได้คิดอะไรหลายๆ อย่าง 
อื้อ ตอนอุเมวากะคุงเอาแก้มไปถูๆ แถมพรมจูบตุ๊กตานีดเดิลเฟลต์เบียทันที่ฉันทำโชว์ในงานโรงเรียนซุยรันโดยไม่เกรงสายตาคน คุณโมริยามะก็เหวอไปเลยนี่นะ สงสัยนี่แหละจุดหักแหงๆ  
แล้วในการท่องเที่ยวทัศนศึกษาในช่วงนั้น คุณโมริยามะก็เลยตกลงคบกับหนุ่มที่ต้องตาต้องใจกันไป  เป็นแฟนกันจากการท่องเที่ยวทัศนศึกษาเนี่ยเป็นสูตรสำเร็จของโรงเรียนสหฯ เลยเนอะ~ โอ๊ยยย น่าอิจฉา! 

แต่อย่างนายบ้าหมาที่ขนาดคนมาแอบชอบยังถอนตัวไปนี่จะมีฤดูใบไม้ผลิมาเยือนกับเขาบ้างหรือเปล่านะ ฉันเหลือบดูอุเมวากะคุงที่นั่งอยู่ติดกัน พออุเมวากะคุงหันกลับมาตามสายตาฉันก็ว่า "อ๊ะ สังเกตเห็นแล้วใช่ไหมล่า" แล้วก็ชี้นิ้วไปที่ตุ้มหูของตัวเอง เป็นรูปวงรีตรงกลางมีรอยบุ๋มลงไปสองวง ดูเผินๆ เหมือนเป็นรูปทรงหัวกระโหลก แต่พอเขม้นตามองให้ดีๆ ก็เห็นว่าเป็นรูปจมูกหมา เหมาะมากเลยล่ะจ้ะ อุเมวากะคุง 
อา เขามีคนรักชั่วนิรันดร์นามว่าเบียทริชอยู่แล้วนี่นา ฉันมันโง่เองที่เป็นห่วงไม่เข้าเรื่อง
ขอให้มีความสุขนะ เบียทัน & อาทัน   

แล้วในห้องเรียนพิเศษของปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิก็มีทาคากิคุงคนนั้นอยู่ด้วย สงสัยจะสมัครมาก่อนเกิดเหตุนั้นขึ้น
ทาคากิคุงที่จับพลัดจับผลูมาอยู่ห้องเดียวกับฉันหวาดผวาอย่างเห็นได้ชัด ขนาดที่่ว่าทันทีที่สบตากับฉัน ก็ทำหน้าประหนึ่งว่าโลกนี้จบสิ้นแล้ว 

"คุณคิโชวอิน มีอะไรกับหมอนั่นหรือเปล่า"
"อื~ม เหมือนจะมี เหมือนจะไม่มี..." 
 
ทาคากิคุงดูเหมือนจะรู้ตัวว่าถ้อยคำพล่อยๆ ที่ตัวเองหลุดปากไปทำให้ฉันตกที่นั่งลำบาก จากนั้นมาก็เลยดูจะผ่านวันเวลาในโรงเรียนไปอย่างอกสั่นขวัญแขวนอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้เมื่อวาคาบะจังคาบุรากิเชื่อในตัวฉัน ก็ไม่ได้โกรธอะไรแล้วอ่ะนะ 

คำสุภาษิตที่่ปลาหมอตายเพราะปากนั่น พวกเราต่างก็ได้บทเรียนมากับตัวโดยตรงเลยนะคะ 
แต่ปล่อยไปแบบนี้คงไม่ดีมั้ง ตอนพักฉันเลยแวะไปคุยด้วยเสียหน่อย 

"ทาคากิคุง"
"....!"

ฉันตั้งใจจะส่งเสียงทักอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ทาคากิส่งเสียงร้องอุทานไม่เป็นภาษาคนแล้วก็ถลาฟุบลงกับโต๊ะปิดป้องหัวตัวเองไว้แน่นพลางร้องว่า "ขอโทษครับ! ขอโทษครับ!"  เดี๋ยวเถอะ อย่ามาทำแบบนี้นะ! 

"เอ่อ ทาคากิคุ...."
"หวาาา! ขอโทษครับ! ยกโทษให้ผมด้วย! ช่วยด้วย!"

พวกนักเรียนคนอื่นในห้องเรียนพากันหันมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แบบนี้ก็เหมือนฉันมาข่มขู่ถึงที่เลยน่ะสิ เลิกซักทีเถอะน่า! 

"คุณคิโชวอิน เขาเป็นอะไรไปหรือเปล่าน่ะ" 

พวกอุเมวากะคุงที่มาเป็นเพื่อนทำตาโต ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เอาเป็นว่าใจเย็นๆ ก่อนเห้อ 

"ทาคากิคุง ฉันไม่ได้โกรธอะไรนะคะ สงบใจก่อนเถอะ นะคะ" 
"ขอโทษครับ! ผมขอโทษ!"

เดี๋ยวนะ ไม่ต่อยหรอกน่า เลิกเอามือป้องหัวกลัวตัวสั่นได้แล้ว  

"ทาคากิคุง รู้สึกว่าคุณคิโชวอินมีเรื่องจะคุยกับนายน่ะ ยังไงก็ฟังเขาก่อนดีกว่านะ" 

อุเมวากะคุงตบหลังทาคากิคุงปั่บๆ คนอื่นๆ ก็ช่วยปลอบทาคากิคุงว่า "ไม่เป็นไรนะ ใจเย็นๆ ไว้~" "เอ้า หายใจเข้าลึกๆ~"  

ทาคากิคุงยังไม่ยอมเอามือลงจากหัว แต่ในที่สุดก็ค่อยๆ เงียบลงช้อนตามองฉันอย่างหวาดๆ ด้วยดวงตาเปื้อนน้ำตา นี่ฉันเป็นที่สะพรึงกลัวขนาดไหนกันเนี่ย  

"ฉันยอมรับคำขอโทษของทาคากิคุงแล้วค่ะ ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้นะคะ"

พอฉันผุดรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา ทาคากิคุงก็ยิ่งผวาหนักเข้าไปอีก ทำไมเล่า! 

"อะไรน่ะ ทาคากิคุงไปทำอะไรคุณคิโชวอินเข้าเหรอ"

คิตะซาวะคุงถามอย่างนึกสนุก 

"แหม ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ แต่ทาคากิคุงดูจะสำนึกผิดเอามากๆ เกี่ยวกับเรื่องนั้น ฉันแค่อยากมาบอกว่าไม่ได้ติดใจอะไรนะคะ" 

ทุกคนร้องหืม พลางจ้องมองทาคากิคุงที่ยังหวาดผวา

"ทาคากิคุง กลัวคุณคิโชวอินมากเลยเหรอ"

อุเมวากะคุงถามตรงเป้า ทาคากิคุงส่ายสายตาไปมาล่อกแล่ก ท่าทางจะตอบลำบาก

"เอ้อ~ พวกเราไม่รู้หรอกนะว่าตอนอยู่ที่ซุยรัน คุณคิโชวอินเป็นยังไง แต่คิดว่าอย่างน้อยก็ไม่น่าเป็นคนที่ทาคากิคุงจะต้องหวาดกลัวขนาดนั้นหรอกนะ" 

พวกคิตะซาวะคุงพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของอุเมวากะคุง 

"ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้นะ เด็กคนนี้ไม่ได้เป็นคนไม่ดีอะไรซักหน่อย แล้วถ้าโดนคุณคิโชวอินทำอะไร ฉันจะคอยช่วยเองนะ!" 

คุณโมริยามะตบหลังทาคากิคุง ในที่สุดทาคากิคุงก็ยอมเอามือลงจากหัวหันหน้ามาสบตากับฉันได้

"ทาคากิคุงเอง ถ้าต้องอยู่แบบหวาดผวาทุกวันแบบนั้นก็คงลำบากใช่ไหมล่ะคะ ไม่ต้องซีเรียสหรอกนะคะ ทำตัวตามปกติเถอะ" 

ฉันยิ้มให้ทาคากิคุงอีกครั้งก่อนกลับไปที่นั่งของตัวเอง อุตส่าห์พูดถึงขนาดนี้แล้ว หวังว่าจะสบายใจขึ้นได้ซักนิดนะ ถ้าพลาดสอบไม่ติดเพราะความเครียดที่มาจากทางนี้ ฉันเองคงรู้สึกผิดจนย่ำแย่ไปเหมือนกัน 
อยากเป็นคาแรคเตอร์เฮฮาสบายๆ มั่งจังแฮะ 

วันถัดมา ฉันได้พุดดิ้งไฮโซจำนวนมากที่ซื้อจากชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้าจากทาคากิคุง ดูเหมือนพวกอุเมวากะคุงจะแนะนำไปว่าของหวานจะเหมาะสำหรับการขอโทษเด็กผู้หญิง ขอบคุณมากค่ะ
ตอนกลางวันฉันก็เลยกึ่งลากกึ่งชวนทาคากิคุงมาทานพุดดิ้งด้วยกันทั้งกลุ่ม พอทานพุดดิ้งเสร็จ ทาคากิคุงก็เผ่นหนีไปทันที กลัวขนาดนั้นเลยเรอะเฮ้ย 

"เขากลัวขนาดนั้นเลยนะ คุณคิโชวอินนี่มีฐานะยังไงในซุยรันน่ะ" 

ก็แค่สังกัดอยู่ในชนชั้นอภิสิทธิ์ชนของโรงเรียน มีฐานะเป็นผู้นำกลุ่มผู้หญิงที่มีอิทธิพลยิ่งใหญ่ที่สุดในโรงเรียนแค่นั้นเองค่ะ 

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
เครื่องเซ่นแด่เจ้าแม่ พุดดิ้งไฮโซ! (ภาพในจินตนาการ)

นี่มันข่มขู่เอาของกินชัดๆ...




NEKOPOST.NET