[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 202 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.202 - ตอนที่ 202


202.


ฉันตอนกลับไปเมื่อเมล์เปล่าถูกส่งมาเกินสิบฉบับ  อะไรกันนะ ความโกรธที่พวยพุ่งขึ้นมาจนสัมผัสได้จากพื้นที่ว่างเปล่าที่ไม่ได้เขียนอะไรนี่  รู้สึกอย่างกับเห็นภาพหลอนของตัวอักษร "โทสะ" โผล่ขึ้นมาเต็มหน้าจอแน่ะ น่ากลัวชะมัด คนใจเล็กอย่างฉันเผลอแก้ตัวตอบไปว่า "นั่งรถอยู่ ไม่ได้สังเกตเห็นเลยค่ะ" 
ถ้าโดนคาบุรากิบ่นวันหลังก็ตอบไปว่า ความอดทนเป็นสิ่งสำคัญสำหรับความรัก นี่คือการทดสอบจากฉันค่ะ! ก็แล้วกัน อย่าคิดเชียวนะว่าเรื่องของตัวเองต้องมาก่อนทุกสิ่งทุกอย่างน่ะ ตาคาบุรากิเอ๊ย! 
แต่ตกอยู่ในสภาพที่ติดต่อได้ทุกเมื่อแบบนี้มันเจ็บปวดแฮะ ถ้าเมล์มาถี่จัดจะโยนมือถือลงน้ำไปเลยดีไหมนะ หรือว่าโยนให้รถทับดี...   

 

แผนชักใยข้อมูลว่าคุณซึรุฮานะพยายามใส่ความให้ฉันกลายเป็นคนร้ายจากคดีที่พวกตัวเองเป็นคนก่อไปได้ราบรื่นกว่าที่คาดไว้

ถ้าพวกเด็กๆ กลุ่มเดียวกับฉันเป็นคนปล่อยข่าวลือนำกระแสออกนอกหน้าว่าทำไปเพื่อปกป้องฉัน ข่าวอาจดูไม่น่าเชื่อถือ แต่พวกเด็กๆ ที่ปกติจะอยู่คนละกลุ่มกับฉันอย่างคนในชมรมงานฝีมือ  คนที่ดูเอาจริงเอาจังเป็นกรรมการห้องอย่างมิฮารุจังหรือคุณโนโนเสะช่วยกันเป็นปากเสียงให้  "ท่านเรย์กะถูกมองเป็นคนร้าย น่าสงสารจัง..." "ไม่เคยเห็นท่านเรย์กะกลั่นแกล้งใครมาก่อนเลยนะคะ" "แค่บังเอิญไปอยู่ตรงนั้นก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์เสียๆ หายๆ แบบนั้นแล้ว โหดร้าย..." "ทำไมต้องสงสัยท่านเรย์กะด้วยล่ะคะ" เรียกคะแนนสงสารได้มาก 

จากนั้นพวกเซริกะจังก็ปล่อยข่าวโบกปูนทับไปว่า "ท่านเรย์กะติดกับดักล่อลวงน่ะสิ" "ฝีมือใครเหรอ" "ก็พวกคนที่เคยประกาศสงครามว่าจะมาชิงบัลลังก์จักรพรรดินีไปจากท่านเรย์กะไงล่ะ" "เอ๋ พวกนั้นกล้าพูดถึงขนาดนั้นเลยเหรอ!?" "คุณทาคามิจิผู้เสียหายยืนยันเองว่าคนร้ายไม่ใช่ท่านเรย์กะ แต่ไม่ได้บอกว่าไม่ใช่ฝีมือคุณคนนั้นนี่จ๊ะ เท่านี้ก็เห็นกันชัดๆ แล้วใช่ม้า" 

แหม ความประพฤติในแต่ละวันมันสำคัญนะ คุณซึรุฮานะ คนส่วนมากก็เลยเชื่อว่านี่เป็นเหตุการณ์ที่พวกคุณซึรุฮานะจัดฉากขึ้นเพื่อใส่ร้ายฉัน ส่วนฉันเป็นผู้บริสุทธ์จ้ะ  
รู้สึกว่าความผูกพันในกลุ่มฉันก็ดูจะแน่นแฟ้นขึ้นด้วย ที่เขาว่ามีศัตรูคนเดียวกันสร้างสัมพันธ์กระชับมิตรน่ะจริงด้วยนะ 

สุดท้ายแล้วคนร้ายเป็นใครก็ยังไม่รู้ แต่ตั้งแต่เกิดคดีล็อกเกอร์มา การกลั่นแกล้งที่มีต่อวาคาบะจังก็เหมือนจะหยุดไป ค่อยโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ถ้าเลื่อนขึ้นชั้นม.6 ได้โดยสงบสุขแบบนี้ก็ดีน่ะสิ  


ระหว่างที่อารมณ์ดีจิบชาฮึมฮัมอยู่ในห้องสโมสร เอ็นโจก็เดินมาหา 

"คุณคิโชวอิน วันไวท์เดย์พรุ่งนี้น่ะ ยูกิโนะบอกว่าอยากให้ขนมตอบแทน ขอเวลาแวะไปหาซักนิดนึงได้ไหม"
"แหม ยูกิโนะคุงน่ะหรอคะ!? ดีใจจังเลย!" 

อีกเดี๋ยวก็จะเข้าปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิแล้ว ฉันเองก็อยากแวะไปดูหน้าเด็กๆ ที่ห้องเปอติต์ไว้ก่อนเหมือนกันนะ
 
"แต่แผนกประถมเข้าสู่ช่วงเลิกเร็วแล้วนี่คะ เวลาจะตรงกับยูกิโนะคุงมั้ยน้า"
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ช่วงนี้หมอนั่นเอาเกมที่คุณคิโชวอินเอามาในงานวันเกิดมาเล่นกับทุกคนที่ห้องเปอติต์ด้วยนะ"
"แหม"  

ห้องสโมสรเปอติต์ที่จิบชาและเล็มขนมพลางพูดคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างสง่างามกลายเป็นโรงเลี้ยงเด็กไปแล้วเหรอคะ 
 
"ยูกิโนะคุงอยากให้คุณคิโชวอินอยู่เล่นด้วยน่ะแหละ แต่ถ้าคุณคิโชวอินมีกำหนดการอื่น ปฎิเสธไปก็ได้นะ"
"กำหนดการอื่น?" 

กำหนดการของฉันก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษนี่นา อ้อ หรือเกรงใจเห็นว่าเป็นวันไวท์เดย์อาจจะยุ่งก็ได้อะไรงี้เหรอ แต่ไม่มีนัดที่ไหนหรอกนะคะ 

"แล้วท่านเอ็นโจล่ะคะ มีเดทวันไวท์เดย์หรือเปล่า" 

พอลองแซวไปเบาๆ  ก็ได้คำตอบกลับมาว่า "ก็นะ ประมาณนั้นแหละ" แอบตกใจนิดหน่อยนะเนี่ย ทำไมรู้สึกพ่ายแพ้ชอบกล
เห... เดทวันไวท์เดย์นะคะ ...เฮอะ! ดูสนุกสนานเพลิดเพลินดีเหลือเกินนะเจ้าคะ~ คนที่นัดเดทเป็นศูนย์อย่างฉันจะหอบไพ่หอบคารุตะไปเล่นในห้องเปอติต์ให้สนุกไปเลย! 


"คุณพี่เรย์กะ เชิญฮะ!" 

ห้องเปอติต์นี่ช่างเป็นสวรรค์สำหรับเยียวยาฉันจริงๆ นอกจากยูกิโนะคุงแล้วเด็กน้อยคนอื่นๆ ก็กรูกันมารับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม อา อบอุ่นหัวใจ 

"คุณพี่เรย์กะ เชิญรับไปสิฮะ"
"แหม ขอบใจนะจ๊ะ ยูกิโนะคุง"   

ขนมที่ยูกิโนะคุงมอบให้ฉันในวันไวท์เดย์คือ Rusk น่ารักที่ใส่ไว้ในซอง Rusk เนี่ยอร่อยจังเนอะ ฉันล่ะช้อบชอบ! กรอบๆ ร่วนๆ ให้กินกี่ชิ้นก็ได้ 
ไหนๆ ก็ไหนๆ ฉันเลยเปิดซองมากินชิ้นหนึ่ง อื้อ อร่อยจังเลย! 

"หวานอร่อยมากเลยจ้ะ ขอบคุณสำหรับขนมแสนอร่อยนะจ๊ะ"  

ยูกิโนะคุงหัวเราะเขินๆ อยู่ข้างๆ เทวดาน้อย! 
ว่าแต่ Rusk เนี่ยกินง่ายๆ เพลินๆ แต่แคลอรี่สูงปรี๊ด ต้องระวังไม่ให้กินเยอะเกินไปแล้วล่ะ 
จากนั้นฉันก็คุยเรื่องกำหนดการช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิกับยูกิโนะคุงกับพวกมาโอะจัง ปิดเทอมปีนี้ฉันมีกำหนดการไปเรียนเสริมแล้วก็เรียนทำอาหารกับคุณอาคิมิด้วย  

คุณอาคิมิมาสอนทำอาหารให้หลายครั้งแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพื้นฐานสุดๆ อย่างการหั่นผักหรือการต้มน้ำซุปดาชิก็สอนอย่างใจดีไม่เคยดูถูก ฉันเลยกล้าบอกว่ามีตรงไหนที่ไม่เข้าใจบ้าง ดีใจจังที่ไปขอร้องคุณอาคิมิ
เอาเป็นว่าตอนนี้ฝึกทำอาหารตามสูตรไปก่อน พอเชี่ยวชาญพื้นฐานแล้วก็ค่อยๆ เติมรสชาติของตัวเองลงไปแล้วกัน ถ้าเอา "สูตรอาหารคิวปิดสื่อรักของ Reika" ไปลงเน็ทน่าจะฮิตนา ก่อนอื่นก็มัดใจกระเพาะของหนุ่มๆ ด้วยเนื้อต้มมัน...  

"ดีจังน้า ท่านพี่เรย์กะคะ หนูไปด้วยได้ไหมคะ" 

พอฉันเล่าว่าจะไปเรียนทำอาหารกับคุณอาคิมิตอนปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ มาโอะจังก็อ้อนขอไปด้วย จะว่าไป ครั้งก่อนตอนเล่าให้ฟัง มาโอะจังก็ทำท่าสนใจอยู่นี่นา

"นั่นสินะ คงต้องขออนุญาตคุณอาคิมิก่อน แต่จะลองมาเที่ยวที่บ้านพี่ตอนเรียนกันดูซักหนไหมจ๊ะ"  

มาโอะจังร้องไชโยอย่างดีอกดีใจ
ใครจะปฎิเสธคำขอร้องของมาโอะจังที่น่ารักได้ลงคอล่ะจ้ะ! ถึงจะไม่อยากให้เห็นท่าทางการจับมีดที่ทุลักทุเลของฉันก็เหอะ แต่ถ้าจะปอกผักก็ใช้เครื่องปอกเอาก็แล้วกัน  การฝึกอย่างอดทนคงเริ่มแสดงผลแล้ว ระยะนี้คุณอาคิมิชมฉันบ่อยๆ "หั่นซอยเก่งขึ้นมากแล้วนะคะ คุณเรย์กะ" "คุณเรย์กะนี่ตั้งใจเรียนจริงๆ แบบนี้คนสอนก็อยากสอนค่ะ" "เซนส์ในการจัดจานวิเศษมากค่ะ" พอได้คำชมบ่อยๆ เข้า ฉันก็ปลื้มอกปลื้มใจอยากพยายามให้มากกว่าเดิม เรียกได้ว่าคุณอาคิมินี่เป็นอาจารย์ที่ถูกโฉลกกันมากๆ 

"นี่ คุณพี่เรย์กะฮะ มาเล่นเกมกันดีกว่านะ" 

ยูกิโนะคุงดึงแขนฉันเบาๆ เป็นการชักชวน โอ้ จริงด้วย!
พอมองดูก็เห็นว่าในห้องสโมสรมีพวกเด็กๆ ตั้งวงเล่นเจงก้า บอร์ดเกม ไม่ก็เล่นไพ่กันอยู่เป็นกลุ่มๆ รู้สึกจะกลายเป็นโรงเลี้ยงเด็กชั้นสูงไปแล้วจริงๆ นะเนี่ย 

ตอนแรกเราก็เล่นไพ่คารุตะหาเณรน้อย เล่นเกมจับคู่ไพ่ไป แต่พอเริ่มสอนกฎไพ่สปีด เลือดราชินิไพ่สปีดจากชาติก่อนของฉันก็เดือดพล่าน ถึงจะเล่นกับเด็กก็ดันเอาจริงไปจนได้ ออกจะสำนึกผิดอยู่ว่าไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เลย แต่ก็เผลอเอาชนะมาทุกเกมอ่ะนะ พวกเด็กๆ ชั้นประถมปลายทำท่าเจ็บใจกันใหญ่ พยายามให้มากกว่านี้หน่อยนะจ๊ะ  

 

ความหวังว่าจะได้ใช้วันเวลาที่เหลืออยู่น้อยนิดก่อนจะเข้าปิดเทอมฤดูใบไมผลิอย่างสบายใจไร้ปัญหาเป็นอันพังครืนไม่เป็นท่า
พวกคุณซึรุฮานะที่เพลี่ยงพล้ำสถานะตกต่ำลงทันตาจากการชักใยข้อมูลของฉัน มาหาเรื่องพวกเราถึงในโรงอาหาร

"ท่านเรย์กะเนี่ยน่ากลัวจริงๆ เนอะ ป้ายความผิดที่ตัวเองก่อมาให้พวกเราหน้าตาเฉย"
"พูดอะไรกันยะ คนที่คิดจะให้ร้ายท่านเรย์กะน่ะมันพวกเธอเองไม่ใช่เหรอ!?" 

พวกเซริกะจังโต้กลับทันควัน เอ๋~~ อย่ามาตีกันตรงนี้เลยน้า
ขณะที่พวกคุณซึรุฮานะกับพวกเซริกะจังกำลังปะทะฝีปากกันอยู่ พวกผู้หญิงที่เป็นคณะกรรมการนักเรียนก็เข้ามาตำหนิว่า "ช่วยเงียบๆ กันหน่อยค่ะ"

"หา? พวกนักเรียนกลุ่มนอกอย่าเผยอหน้ามาทำปากเก่งหน่อยเลยน่า" 

คุณซึรุฮานะปรายตาจ้องเด็กคณะกรรมการนักเรียนขวางๆ 

"จะนักเรียนกลุ่มนอกหรือกลุ่มในก็ไม่เห็นเกี่ยว พวกเราเตือนในฐานะคณะกรรมการนักเรียนนะคะ"
"กะอีแค่คณะกรรมการนักเรียนจะทำไมยะ" 

พอคุณซึรุฮานะหัวเราะเหยียดๆ ใส่  เด็กคนนั้นก็โกรธจนหน้าแดงแจ๋
การถกเถียงกันยิ่งทวีความร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นสงครามสามฝ่ายโดยมีสภานักเรียนเข้าร่วมวง  พอเถอะน่า เอ้า รอบข้างเขามองกันใหญ่แล้ว ใจเย็นหน่อย! มันสะดุดตานะ!

"คุณเรย์กะ มีอะไรกันน่ะ!" 

ว่าแล้วริรินะก็พาเหล่าบริวารย่างสามขุมเข้ามาด้วยท่าทางแบบว่า โอ้วโอ้วโอ้ว เอาละเหวยเอาละวา 
ทำไมตัววุ่นวายถึงมาได้จังหวะนักล่ะหา---! 

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
รัสค์ (Rusk) นั้นหรือก็คือขนมปังเนยน้ำตาลอบกรอบ หรูให้ตายยังไงก็คือขนมปังทาเนยน้ำตาลเราดีๆ นี่เอง

เกริ่นมาขนาดนี้ ตอนหน้ามีตบ! 
 
ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET