[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 198 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.198 - ตอนที่ 198


198.


จากนั้นมา ดูเหมือนคาบุรากิจะคิดได้ว่าหากตนไม่คุมสถานการณ์ใน Pivoine ให้ดีในฐานะประธาน ก็คงปกป้องวาคาบะจังไม่ได้ ถึงได้ดูมีความสำนึกตนในฐานะประธานมากขึ้นกว่าแต่ก่อน แค่มากกว่าแต่ก่อนเท่านั้นน่ะนะ เอ็นโจก็คอยติดตามอยู่  ยุคสมัยของประธานคาบุรากิคงมาถึงแล้ว คงจะนะ 
 
และแล้วพิธีจบการศึกษาของนักเรียนชั้นม.6 พวกท่านโยโกะก็มาถึง
เมื่อท่านโยโกะจบไปแล้ว ความสัมพันธ์ใน Pivoine ก็น่าจะเข้าที่ลงในระดับหนึ่งล่ะมั้ง? แต่จะมัวมองโลกในแง่ดีแบบนั้นไม่ได้ เพราะยังมีพวกเด็กๆ ที่ได้รับอิทธิพลจากพวกท่านโยโกะเชิดชู Pivoine เหนือสิ่งอื่นใดอยู่อีกเยอะ 

ต่อให้คาบุรากิจะเปล่งบารมีในฐานะประธานได้รับการสนับสนุนอย่างแรงกล้าจากสมาชิกแค่ไหน ก็คงยากจะปัดเป่าความรู้สึกร้ายๆ ที่คนอื่นมีต่อวาคาบะจังให้เกลี้ยงเกลาได้ลำบาก หนำซ้ำคาบุรากิยิ่งได้รับความนับหน้าถือตาเท่าไหร่ คนส่วนมากก็คงยิ่งยากจะรับได้ที่ผู้หญิงที่จะมาเป็นคนรักของคาบุรากิจะมาจากนักเรียนกลุ่มนอกที่เป็นสามัญชนคนธรรมดาอย่างวาคาบะจัง ถ้าตัวเองไม่อาจไปยืนเคียงข้างคนที่หลงใหลได้ปลื้ม อยากน้อยก็คงอยากให้เขาเลือกผู้หญิงที่แสนวิเศษเลิศเลอจนตัวเองไม่อาจเทียบเทียม ความรู้สึกเอาแต่ใจทำนองนั้นน่ะนะ 
 
แหม ใครจะรักใครชอบใครก็เป็นปัญหาส่วนตัวของเจ้าตัวกับคนๆ นั้นนะ คนนอกจะบ่นอะไรไปก็ช่วยไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นหรอกนะ ถ้าผู้หญิงที่ท่านพี่พามาแนะนำว่าเป็นแฟนเกิดเป็นคนแปลกๆ ขึ้นมา ฉันคงเปิดใจกว้างยอมรับว่ายังไงซะก็เป็นคนที่ท่านพี่เลือกมาไม่ได้แหงๆ คงต้องเข้าไปขัดขวางแน่เลย  แล้วก็อาจจะผิดหวังในตัวท่านพี่สุดๆ แบบว่า ท่านพี่นี่ไม่มีสายตาในการเลือกคนเลย ไม่สิๆ แต่ฉันเชื่อนะคะว่าคนที่ท่านพี่จะพามาในอนาคตต้องเป็นท่านที่แสนวิเศษแน่นอน?  

ขณะที่ครุ่นคิดเรื่องแบบนั้นอยู่ในระหว่างพิธี คาบุรากิก็ขึ้นไปบนโพเดียม ปีนี้ผู้กล่าวคำอำลาก็เป็นคาบุรากิ ตอนนี้ยังไงก็ดำรงตำแหน่งประธาน Pivoine ด้วย ก็คงเป็นธรรมดาที่จะเลือกคาบุรากิขึ้นมาละนะ คาบุรากิอ่านคำอำลาด้วยเสียงก้องกังวาน ทั้งนักเรียนที่จบไป นักเรียนปัจจุบัน กระทั่งผู้ปกครองต่างพากันทอดถอนใจด้วยความประทับใจในท่าทางผึ่งผายสง่างามของจักรพรรดิ อื~ม ก็หล่อล้ำหน้าประมาณนั้นอ่ะเนอะ ถึงเนื้อในจะอย่างว่าก็เหอะ   

นักเรียนส่วนมากซุยรันจะเลื่อนขั้นเรียนต่อภายในโรงเรียนอยู่แล้ว ในพิธีจบการศึกษาชั้นประถมหรือม.ต้นก็เลยไม่ค่อยมีใครร้องห่มร้องไห้เท่าไหร่ แต่พอถึงชั้นม.ปลายก็จะไม่ได้ใส่ชุดเครื่องแบบอีกแล้ว พื้นที่มหาวิทยาลัยก็อยู่ห่างออกไปอีกหน่อยด้วย ในช่วงสุดท้ายของพิธีจบการศึกษาก็เลยได้ยินเสียงสะอื้นแว่วมาอยู่บ้าง   

เมื่อเสร็จพิธี นักเรียนที่จบการศึกษาออกมาข้างนอก พวกเราจึงถือช่อดอกไม้ถลาเข้าไปหา

"ท่านโยโกะ ยินดีด้วยนะคะที่จบการศึกษา" 
 
พวกเรากล่าวคำอวยพรและมอบช่อดอกไม้ให้รุ่นพี่ Pivoine ที่จบการศึกษาไป

"ขอบใจนะจ๊ะ ทุกคน พวกเราเรียนจบไปแล้วก็ขอฝาก Pivoine ด้วยนะ"   

"ค่ะ" พวกเราพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ถึงจะเรียนจบไปแล้วจะยังมีโอกาสโผล่หน้ามาร่วมงานปาร์ตี้ในฐานะศิษย์เก่าก็เถอะ แต่เท่านี้ก็ถือว่าเหล่ารุ่นพี่ถอนตัวไปอย่างเป็นทางการแล้วนะ 

"ขอให้ท่านเรย์กะช่วยสนับสนุนท่านคาบุรากิ รวบรวมผู้หญิงของซุยรันให้เป็นปึกแผ่นด้วยนะคะ"
"ค่ะ" 

แต่ฉันว่าสนับสนุนคาบุรากิเป็นหน้าที่ของเอ็นโจต่างหาก แหม เอาเป็นว่าพยักหน้าเออออไปก่อนแล้วกัน   
คาบุรากิคนนั้นกับเอ็นโจกล่าวคำอวยพรให้เหล่ารุ่นพี่ด้วยบริการพิเศษเป็นรอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีให้เห็นตามปกติ ทำเอาเหล่ารุ่นพี่ปลื้มอกปลื้มใจกันยกใหญ่ จะห่วยยังไงนั่นก็ทายาทตระกูลคาบุรากินี่นะ ต้องรู้จักมารยาทการเข้าสังคมขั้นต่ำบ้างล่ะ 
ท่านโยโกะเรียกเด็กๆ Pivoine ที่ตัวเองเอ็นดูเป็นพิเศษเข้ามาหา สั่งเสียอะไรอีกหลายอย่างก่อนจบการศึกษาไป 
    

หลังพิธีจบการศึกษาก็เป็นสอบปลายภาค ฉันพยายามเต็มที่เลยนะ ถึงจะดูเหมือนไม่พยายามก็เถอะ แต่ก็แอบตั้งใจท่องหนังสือเอาเป็นเอาตายอยู่ทุกวันตรงที่ไม่มีใครเห็นนะ 
พอถามวาคาบะจังดูว่าท่องหนังสือตอนไหน เจ้าตัวบอกว่าเวลาที่มีประสิทธิภาพที่สุดคือในรถไฟตอนเช้าเย็น ฉันอยากลองเลียนแบบดู เลยจงใจแอบไปขึ้นรถไฟในวันหยุดเพื่อฝึกท่องจำ ริรินะที่คะแนนดีอย่างไม่น่าเชื่อก็บอกว่าทบทวนบทเรียนในรถเหมือนกัน หรือว่าอ่านหนังสือตอนรถแล่นอยู่แล้วจะเข้าหัวง่ายกันนะ แต่รถโยกน้อยๆ แบบนี้ชวนให้ง่วงหลับตลอดเลยอ่ะ
เอาเป็นว่าฉันก็พยายามไปประมาณนั้นแหละ ทุกอย่างก็เพื่อไต่อันดับขึ้นเบ่งบานในบอร์ดประกาศผลสอบ 

 ความจริงตอนคะแนนตกลงตอนสอบปลายภาคเทอมสองฉันก็สลดไปเหมือนกันนะ ทั้งที่อยากได้คะแนนสอบดีๆ ตอนใกล้คริสต์มาส จะได้อ้อนขอของขวัญคริสต์มาสได้ง่ายๆ หน่อย แน่นอนว่าต่อให้คะแนนไม่ดีที่บ้านก็ไม่ได้ว่าอะไร ให้ของขวัญฉันทุกปีอยู่แล้วล่ะ แต่นี่มันไม่ใช่อย่างงั้น ฉันอยากได้ "ของขวัญให้เรย์กะที่ตั้งใจอ่านหนังสือสอบ" จากท่านพี่ต่างหาก ฉันล่ะชอบให้มีคนมาชมที่สุดเลย ตอนเห็นบอร์ดประกาศลำดับที่ไม่มีชื่อของฉัน ก็คิดเลยล่ะว่า "นี่มัวไปทำอะไรอยู่ในเวลาสำคัญๆ แบบนี้นะ" เพราะงั้นครั้งนี้ถึงได้พยายามแทบตายยังไงล่ะ เพราะอีกไม่นานก็จะถึงวันไวท์เดย์แล้ว! 
 
ผลพวงแห่งความพยายามนั้นก็คือที่ 29 เฉียดๆ เลยนะ... พยายามขนาดนี้ก็ยังฝ่ากำแพงที่ 25 ไปไม่ได้ มองไม่เห็นอีกฟากฝั่งเลยอ่า 
อย่างน้อยฉันก็ยังจัดอยู่ในพวกคนคะแนนดีในชั้นปีเดียวกันของซุยรัน แต่คะแนนแบบนี้จะสอบเข้ามหาลัยของรัฐได้ลำบากหรือเปล่านะ จากนี้ไปอีกหนึ่งปีข้างหน้า พวกนักเรียนสอบเข้าคนอื่นๆ ก็คงพยายามท่องหนังสือกันเต็มกำลัง จะอุตสาหะเพื่อสอบเข้ามหาลัยรัฐ หรือจะไปมหาลัยซุยรันดีล่ะ ใจฉันที่รักสบายเริ่มโน้มเอียงไปทางมหาลัยซุยรันอย่างหนัก
ตอนนี้คาบุรากิก็ไม่ได้เห็นฉันเป็นศัตรู ดูจากท่าทีของท่านพ่อกับท่านพี่แล้ว ผลประกอบการของบริษัทก็ดูจะไม่ได้แย่อะไรนี่นา
เปลี่ยนเป้าหมายดีมั้ยน้า 


ฉันสอดใบคะแนนสอบปลายภาคไว้ในหนังสือเรียนรอคอยการกลับมาของท่านพี่ แล้วท่านพี่ผู้เสร็จจากงานก็กลับบ้านมาพร้อมกับท่านอิมาริ
ว้าย ท่านอิมาริล่ะ! แต่ท่านอิมาริอยู่ด้วยแบบนี้ก็เอาใบคะแนนออกมาอวดไม่ได้น่ะสิ ครั้งนี้กะจะใช้กลยุทธ์อ่านๆ หนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นแล้วบังเอิญทำใบคะแนนร่วงผล็อยปลิวลงมาเสียหน่อย ช่วยไม่ได้น้า ไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน  

"สวัสดีจ้า เรย์กะจัง ขอบใจสำหรับฟองดองต์ช็อกโกล่าในวันวาเลนไทน์ก่อนหน้านี้ด้วยนะ ฉันกินอย่างเอร็ดอร่อยเลยล่ะ!" 
"สวัสดีค่ะ ท่านอิมาริ ทางนี้สิคะต้องขอบคุณสำหรับของตอบแทนแสนวิเศษ" 
"ไม่เป็นไรเลยจ้า เรย์กะจังทำขนมเก่งจังเลยนะ ทาคาเทรุได้ทานช็อกโกแลตทำเองแสนอร่อยเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักแบบนั้นทุกปีเลยเหรอ น่าอิจฉาจังเลยนะ"
"แหม ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ"   

อุฮุฮุ ขอบคุณนะ วาคาบะจัง คันตะคุง ถึงจะยอกันซักครึ่งนึงก็เถอะ แต่คำชมเนี่ยฟังยังไงก็ชื่นใจเนอะ แต่ทำไมท่านพี่ถึงทำหน้าเปรี้ยวๆ กับคำพูดของท่านอิมาริก็ไม่รู้ 

"ความจริงที่วันนี้แวะมา ก็เพราะมีของอยากให้เรย์กะจังไงล่า" 

ว่าแล้วท่านอิมาริก็ยื่นถุงกระดาษที่ถือไว้ในมือมาให้ฉัน 

"เอ้า นี่จ้ะ ออกจะเร็วไปหน่อย ของตอบแทนในวันไวท์เดย์นะ"
"แหม! แต่ได้รับของตอบแทนแสนวิเศษจากวันวาเลนไทน์มาแล้วนะคะ จะดีเหรอ"  
"ดีสิจ๊ะ"  
 
อ๊ะ นี่มันลูกอมน้ำผึ้งจากร้านเฉพาะทางด้านน้ำผึ้งนี่นา  

"ลูกอมอาคาเชีย แล้วทางนี้ก็เป็นลูกอมน้ำผึ้งยูคาลิปตัสสินะคะ! น่าอร่อยจังเลย"
"เรย์กะจังชอบน้ำผึ้งใช่ไหมล่ะ ก็เลยเลือกมาให้น่ะ ชอบหรือเปล่าเอ่ย"
"ค่ะ! ขอบคุณมากนะคะ"
"แล้วยังมีอีกอย่างนะ" 

ท่านอิมาริหยิบกล่องทรงสี่เหลี่ยมจตุรัสมาวางบนมือฉัน พอเปิดกล่องออกดู ก็มีวัตถุทรงกลมสีเงินออกมา ของตั้งโชว์เหรอ...?  

"อะไรคะเนี่ย"
"อะไรกันน้า ไหนลองเขย่าดูซิ" 

พอลองจับมันเขย่าๆ ดูตามที่ว่า ก็มีเสียงกรุ๊งกริ๊งสดใสดังขึ้น

"ว้าว!" 
"เขาเรียกออร์เกลบอลน่ะ พอเขย่าๆ ก็มีเสียงไพเราะออกมาใช่ไหมล่ะ"
"ค่ะ เสียงใสอย่างกับน้ำไหลรินลงห้วยธารเลยค่ะ" 

ฉันลองจับมาเขย่าใกล้ๆ เงี่ยหูฟังเสียงชัดๆ  อา เสียงเพราะจริงๆ ด้วย

"ปีนี้เรย์กะจังต้องดูหนังสือสอบเข้าใช่ไหม เวลาเหนื่อยๆ ก็เอามาฟังจะได้หายเหนื่อยไง" 

ท่านอิมาริว่า "นะ?" พลางโคลงศีรษะแล้วส่งยิ้มให้ จะ...เจิดจ้าเหลือเกินค่ะ!
ฮ้า~... ได้ยลความยิ่งใหญ่ของผู้ใหญ่บ้านคาสโนว่าแล้วค่า จะถือนี่ไว้ไม่ให้ห่างมือตอนดูหนังสือเลยนะคะ! 
ท่านพี่ไล่ท่านอิมาริอย่างเย็นชาว่า "เสร็จธุระแล้วก็กลับไปซะ" อย่างน้อยก็ยกชามาให้เพื่อนสนิทก่อนเถอะนะคะ ท่านพี่ 


วันรุ่งขึ้น พอดำเนินกลยุทธ์แกล้งทำใบคะแนนร่วงหล่นจากหนังสือ ท่านพี่ก็บอกว่าจะให้รางวัลแล้วก็ตอบแทนวันไวท์เดย์โดยสัญญาว่าจะพาไปทานข้าวด้วยกัน หึหืม~ 
ว่าแต่ไม่ได้ไปวันไวท์เดย์นี่คะ นี่ ท่านพี่คะ คงไม่ได้แอบน้องไปมีแฟนอยู่ที่ไหนใช่ไหมคะ 

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นของกำนัลจากท่านอิมาริสายเปย์ ผู้กล้าฝ่ากำแพงใหญ่ยักษ์ที่ชื่อท่านพี่มาได้ (จากนั้นก็โดนตบตายไปเกิดใหม่ที่จุดเซฟตลอด...) 
.
.
.
ลูกอมน้ำผึ้งจากร้านเฉพาะทางที่ว่า หน้าตาดูไฮโซ แต่ก็แอบคล้ายลูกหยีกวนเล็กน้อย

Orgel Ball ที่ว่า น่ารักเชียว  

 
ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET