[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 197 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.197 - ตอนที่ 197


197.


รู้สึกว่าคาบุรากิจะมาเจอโต๊ะวาคาบะจังโดนขีดเขียนเป็นการกลั่นแกล้งเข้า
คาบุรากิที่ปกติไม่ค่อยจะมาโรงเรียนเร็วเท่าไหร่นัก เกิดบังเอิญมาแต่เช้าแล้วโผล่ไปที่ห้องเรียนของเอ็นโจ แล้วก็สังเกตเห็นวาคาบะจังกำลังเช็ดโต๊ะอยู่ รู้สึกจะเห็นถ้อยคำว่าร้าย "ยัยขี้เหร่!" "ไสหัวไปซะ!" ที่เขียนไว้บนโต๊ะด้วย 

"ใครกัน! เป็นคนทำแบบนี้!"
 
เสียงกราดเกรี้ยวของคาบุรากิดังก้องไปถึงทางเดิน

"บอกมาซะ! ใครเป็นคนเขียน!"

ฉันเองก็แว่วๆ เสียงเอะอะจนตามไปดูถึงห้องเรียนกับเพื่อนๆ 

"มีอะไรกันเหรอคะ"
"คือว่า..." 

แล้วฉันก็ได้รู้ถึงเหตุผลความโกรธเกรี้ยวของคาบุรากิ คาบุรากิตาเป็นประกายวาววับด้วยความขุ่นเคืองกราดสายตาไล่ไปรอบๆ เล่นเอาพวกเราระย่อเมื่อเจอสายตากราดเกรี้ยวแบบนั้น 

"ตอบมาซะ ใครเป็นคนเขียนเรื่องแบบนี้"

จักรพรรดิแห่งซุยรันพิโรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว น่ากลัวจัง พวกนักเรียนที่แห่กันมาดูตามสัญชาตญานขามุงก็หวาดผวากับความน่าเกรงขามของคาบุรากิจนไม่กล้ากระดุกกระดิก 
วาคาบะยังถือผ้าขี้ริ้วไว้ในมือหนึ่งท่าทางงกๆ เงิ่นๆ พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบอย่างเกรงใจว่า "ท่านคาบุรากิคะ ใจเย็นหน่อยเถอะค่ะ..."  

"ใครจะมัวใจเย็นอยู่ได้!"

พอจะห้ามไว้ วาคาบะจังก็เป็นฝ่ายโดนคาบุรากิเอ็ดเสียเอง 

"อย่ามาล้อเล่นน่า! นี่เธอโดนทำถึงขนาดนี้ไม่เจ็บใจเลยหรือไง! โดนกลั่นแกล้งแบบนี้น่ะ!"
"แหม ก็...."
"...หรือว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรก?" 
 
ยกเว้นการขีดเขียนบนโต๊ะ หรือเอาอะไรไปป้ายที่ล็อกเกอร์หรือตู้รองเท้า โดยทั่วไปแล้วการกลั่นแกล้งวาคาบะจังจะทำขึ้นลับๆ ไม่ให้อยู่ในสายตาพวกผู้ชาย คาบุรากิเลยดูจะไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าวาคาบะจังโดนอะไรมาบ้าง แหม แต่ตอนนี้ก็คงยังไม่รู้ในรายละเอียดหรอกนะ ส่วนมากก็โดนว่ากระทบตอนคาบุรากิไม่อยู่ หรือไม่ก็โดนนินทาให้ได้ยินตรงๆ น่ะ ไม่ใช่แค่พวกผู้หญิง ในหมู่พวกผู้ชายบางกลุ่มก็ยังอิจฉาคะแนนของวาคาบะจังจนพลอยว่าเสียๆ หายๆ เอาด้วย  

"เอ่อ..."

พอวาคาบะจังทำสายตาล่อกแล่ก หางตาของคาบุรากิก็ยิ่งชี้ขึ้น

"ใครกัน!" 
 
ได้เห็นคาบุรากิระเบิดอารมณ์ขนาดนี้นี่แปลกจริงๆ 
คาบุรากิไล่ซักนักเรียนที่อยู่ใกล้เรียงตัวไปเป็นรายคน นักเรียนโดยมากตอบว่า "ไม่รู้" แต่บางคนก็พึมพำเป็นนัยว่า "วันนี้ไม่รู้หรอก" ยิ่งทำให้คาบุรากิซักละเอียดขึ้นไปอีก 
สุดท้าย ก็มีคนออกมาบอกว่าเมื่อก่อนเคยเห็นกลุ่มคุณซึรุฮานะหรือนักเรียนหญิงกลุ่มอื่นรุมลงมือที่โต๊ะวาคาบะจัง เล่นเอากลุ่มคุณซึรุฮานะหน้าซีดเผือด

"พวกเธอเองเรอะ..." 

ไอมืดพวยพุ่งออกจากร่างคาบุรากิ

"มะ ไม่ใช่พวกเรานะคะ! วันนี้ก็เพิ่งมาถึงโรงเรียนเมื่อกี้นี้เอง!"
"ไม่ใช่พวกเราด้วยนะคะ"  

พวกเธอพยายามแก้ตัวกันอย่างเอาเป็นเอาตายแม้จะตัวสั่นงันงกกับสายตาคาบุรากิ

"แต่ก่อนหน้านี้เคยทำจริงใช่ไหม"
"เรื่องนั้น..."
"เนอะ....?"
"งั้นวันนี้ก็อาจจะออกคำสั่งให้คนอื่นเป็นคนลงมือแทนก็ได้ไม่ใช่หรือไง"
"เรื่องนั้นไม่จริงนะคะ! ที่สำคัญคุณทาคามิจิเองก็เป็นที่เกลียดชังของทั้งโรงเรียนอยู่แล้ว จะมาตัดสินว่าพวกเราเป็นคนทำก็ไม่ถูกนะคะ!"
"ว่าไงนะ!"

แล้วเอ็นโจก็ปรากฎตัวขึ้นพอดี เอ็นโจดูจะทำหน้าตกใจเล็กน้อยที่เกิดเรื่องเอะอะขึ้นในห้องตัวเองโดยมีเพื่อนสนิทเป็นศูนย์กลาง 

"อรุณสวัสดิ์ มาซายะ เกิดอะไรขึ้นน่ะ"
"จะมีอะไรอีกล่ะ! ทาคามิจิโดนกลั่นแกล้งไม่เข้าเรื่องอยู่แบบนี้น่ะสิ!"

คาบุรากิชี้นิ้วไปที่โต๊ะของวาคาบะจัง บนโต๊ะมีรอยปากกาเมจิคที่ลบหายไปครึ่งหนึ่ง  ที่ผ่านมาคงจะถูกเขียนด้วยดินสอ ก็เลยไม่สะดุดตาสินะ

"อ้อ~ เรื่องนี้เองเหรอ"  

เอ็นโจพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ ดูเหมือนเอ็นโจที่อยู่ห้องเดียวกันจะเข้าใจสถานการณ์ตกที่นั่งลำบากของวาคาบะจังดีกว่าคาบุรากิ 

"ยังไงซะก็ต้องหาตัวคนที่เขียนว่าร้ายบนโต๊ะทาคามิจิมาให้ได้"
"นั่นไม่ใช่งานของมาซายะ เป็นงานของคณะกรรมการนักเรียนไม่ใช่เหรอ" 

เมื่อเอ็นโจยกชื่อนายตัวสำรองออกมา คาบุรากิก็ขมวดคิ้ว

"...หมอนั่นไม่ได้อยู่ที่นี่ตอนสำคัญแบบนี้ จะทำอะไรได้" 
"เอ่อ... มิซึซากิคุง ประธานไปที่ห้องอาจารย์เพื่อประชุมเรื่องพิธีจบการศึกษาเดือนหน้าน่ะค่ะ..." 

เด็กผู้หญิงที่เป็นคณะกรรมการนักเรียนร่วมกับวาคาบะจังพูดราวกับจะออกตัวปกป้องนายตัวสำรอง หากแต่คาบุรากิทำเสียงหัวเราะทางจมูกหยันๆ ปัดทิ้งไป

"ทาคามิจิ พอนึกออกไหมว่าใครเป็นคนทำ"
"เอ่อ ไม่รู้สิคะ...?"

คงจะนึกออกเยอะเกินไปจนตัดทิ้งไม่ได้มากกว่ามั้ง คาบุรากิเริ่มตั้งต้นหาตัวคนร้ายอีกครั้ง เอ็นโจไม่ได้มีทีท่าจะเข้าช่วยคาบุรากิเป็นพิเศษ หากแต่สังเกตการณ์อยู่ข้างๆ เงียบๆ 
วาคาบะจังผู้เสียหายตัวจริงถูกละเลยอยู่ที่วงนอก ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก สงสัยจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้... 

"อีกเดี๋ยวคาบเรียนก็จะเริ่มแล้ว มาทำความสะอาดโต๊ะคุณทาคามิจิกันก่อนเถอะค่ะ" 

ฉันส่งเสียงเตือนวาคาบะจังเบาๆ  ก็ไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปกลางพายุหรอกนะ วาคาบะจังสะดุ้งเฮือกอย่างคิดขึ้นได้ แล้วก็ว่า "จริงด้วยนะคะ"  เริ่มใช้ผ้าขี้ริ้วในมือขัดถูโต๊ะอย่างขมีขมัน เด็กผู้หญิงที่เป็นคณะกรรมการนักเรียนก็หยิบผ้าขี้ริ้วมาช่วยเช็ดอีกแรง สงสัยว่าเป็นเมจิกสีน้ำ ก็เลยจางหายไปในเวลาไม่นานนัก ดีจังที่ไม่ใช่เมจิกสีน้ำมัน 
พวกนักเรียนที่ทยอยกันมาโรงเรียนเริ่มเข้ามามุงเป็นวงกว้าง ในห้องเรียนกับทางเดินกลายเป็นที่ชุมนุมของฝูงชนไปเลย 

"เอะอะไรกันไม่ทราบคะ"

เสียงแหลมสูงดังขึ้น ทำเอาคนแตกฮือเป็นวงกว้าง คราวนี้นักเรียนม.6 อย่างท่านโยโกะและกลุ่มปรากฎตัวขึ้นที่ห้องเรียนของนักเรียนม.5  อึ๋ย! คนที่ไม่อยากให้มาที่สุดก็มากับเขาด้วย...
ท่านโยโกะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องเรียน 

"พอมาโรงเรียนก็เจอเรื่องเอะอะแต่เช้า ไหนใครก็ได้อธิบายมาซิ" 

พออดีตประธาน Pivoine ออกโรง ห้องเรียนที่เอะอะกันอยู่ก็เงียบฉี่ 
นักเรียนคนหนึ่งเข้าไปกระซิบข้างหู ท่านโยโกะถอนใจเฮือกใหญ่ มองวาคาบะจังอย่างเย็นชา 

"นี่คุณอีกแล้วเหรอ คุณทาคามิจิ"

วาคาบะจังพึมพำเบาๆ ว่า "ขอโทษค่ะ..."

"ต้องก่อเรื่องวุ่นวายอีกกี่ครั้งถึงจะสาแก่ใจไม่ทราบ"
"ไม่เห็นต้องพูดแบบนั้นเลยนี่ครับ เธอเองก็เป็นผู้เสียหาย"  
 
คาบุรากิเข้าประจันหน้ากับท่านโยโกะ บังวาคาบะจังไว้ข้างหลัง

"อาจเป็นผู้เสียหายจริง แต่ทัศนคติในการใช้ชีวิตของคุณทาคามิจิก็อาจจะมีปัญหาเหมือนกันนะคะ ฉันเองก็ได้ยินเรื่องพฤติกรรมมีปัญหาของคุณบ่อยๆ" 

ท่านโยโกะวิจารณ์วาคาบะจังอย่างไม่ปราณี  

"พฤติกรรมมีปัญหาของทาคามิจิคืออะไรไม่ทราบครับ"
"การกระทำที่ไม่เหมาะสมกับการเป็นนักเรียนซุยรันยังไงล่ะคะ"
"ไม่เหมาะสม...?"
"ค่ะ ถูกต้อง นี่ คุณทาคามิจิ คงไม่ใช่ว่าคุณจงใจขีดเขียนลงบนโต๊ะตัวเองเพื่อเรียกร้องให้ท่านคาบุรากิออกมาปกป้องหรอกนะ" 

เอ๋! พูดถึงขนาดนั้นเลยเหรอ!
สีหน้าคาบุรากิเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด 

"รุ่นพี่นาคาจิมะ พูดแบบนี้ออกจะโหดร้ายไปแล้วนะครับ กรุณาขอโทษทาคามิจิด้วยครับ" 

คาบุรากิจ้องท่านโยโกะไม่ยอมละสายตา
หวาๆๆๆๆ คาบุรากิเนี่ย แสดงท่าทีแบบนั้นกับรุ่นพี่อย่างท่านโยโกะไปได้ยังไงกัน!
ท่านโยโกะทำหน้าไม่สบอารมณ์ที่คาบุรากิมาเรียกร้องให้ตัวเองขอโทษวาคาบะจัง

"ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นี่คะ จะอย่างไรเสีย คุณทาคามิจิก็ดีแต่ทำเรื่องที่พวกเราคาดไม่ถึงอยู่แล้ว"
"รุ่นพี่นาคาจิมะ! ถ้าจะพูดมากไปกว่านี้..."  

คำพูดกระทบกระแทกไม่มีใครยอมใคร กำปั้นของคาบุรากิที่กำแน่นสั่นระริกด้วยความโกรธ ชักท่าไม่ดีแล้วไง...
จู่ๆ เอ็นโจก็แทรกเข้ามาในบรรยากาศที่ใกล้ทำท่าจะระเบิดเต็มทีระหว่างทั้งคู่

"รุ่นพี่นาคาจิมะ มาซายะเป็นคนเกลียดความชั่วร้ายไม่ตรงไปตรงมาแต่เด็กแล้ว เขาคงจะเลือดขึ้นหน้าไปหน่อย ตรงนี้ช่วยเห็นแก่หน้าผม เลิกรากันไปก่อนเถอะนะครับ" 

เอ็นเอาตัวเข้าแทรกระหว่างคาบุรากิและท่านโยโกะ ส่งรอยยิ้มผ่อนคลายให้พร้อมคำขอร้อง พอเห็นดังนั้น ท่าทีของท่านโยโกะก็อ่อนลง 

"...ถ้าท่านเอ็นโจพูดแบบนั้น ก็ช่วยไม่ได้นะคะ"
"ขอบคุณมากครับ อีกไม่นานคาบเรียนจะเริ่มแล้ว ผมขออนุญาตไปส่งนะครับ" 

เอ็นโจยิ้มแย้มพลางเอสคอร์ตท่านโยโกะไปถึงนอกห้องเรียน 
...กะ กลัวแทบแย่แน่ะ~! เอ็นโจ ทำได้เยี่ยมมาก! นี่น่าจะเป็นความรู้สึกร่วมกันของทุกคนที่อยู่ที่นี่นะ!  

ระฆังเริ่มคาบเรียนดังขึ้น เหล่านักเรียนขามุงทยอยกันกลับไปห้องตัวเอง คาบุรากิจับบ่าทั้งสองของวาคาบะจังแล้วจ้องมองด้วยสายตาแรงกล้า 

"ถ้ามีอะไรก็มาบอกล่ะ ฉันจะปกป้องเธอเอง"
"เอ๋...!"

วาคาบะจังหน้าแดง  เอ๋ วาคาบะจังใจเต้นกับคาบุรากิแล้วเหรอ?! เดี๋ยวนะ วาคาบะจัง ปากอ้าเผยอแล้วนะ! 
พวกสาวๆ ที่อิจฉาริษยาพึมพำว่า "สงสัยจะเล่นเองชงเองอย่างที่ท่านโยโกะว่า จงใจดึงความสนใจของจักรพรรดิจริงๆ ล่ะมั้ง" "ก็เป็นไปได้เน้อ~" เสียงดังมาถึงนี่

จากนั้นมา คาบุรากิก็มาปรากฎกายข้างตัววาคาบะจังบ่อยครั้งขึ้น  

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ตอนนี้มันโชโจ! พอท่านเรย์กะกลายเป็นตัวประกอบ เรื่องก็เปลี่ยนจาก Tag Food กลับไปสู่สภาพโชโจที่ควรเป็น...! //โดนโบตั๋นแดงปักกบาล

 
ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET