[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 196 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.196 - ตอนที่ 196


196.


วันรุ่งขึ้นถัดจากวันวาเลนไทน์ ข่าวลือผิดๆ ว่าฉันมอบช็อกโกแลตให้เอ็นโจแพร่กระจายไปไกลตามที่กลัวจริงๆ

"ไม่นึกเลยว่าตัวจริงของท่านเรย์กะคือท่านเอ็นโจ!"
"คิดว่าเป็นท่านคาบุรากิเสียอีกนะคะนี่!"
"แต่ท่านเอ็นโจก็เป็นคนกว้างขวาง เหมาะกับท่านเรย์กะดีนะคะ"
"ระยะนี้ท่านเอ็นโจเรียกท่านเรย์กะไปคุยด้วยบ่อยๆ ดูสนิทสนมกันดีเนอะ" 

พวกเซริกะจังกรี๊ดกร๊าดกันโดยไม่สนใจฉันเลย ไม่ใช่นะ!

"ฉันแอบปลื้มท่านเอ็นโจมาตลอด แต่ถ้าเป็นท่านเรย์กะฉันจะช่วยเชียร์นะคะ!"

อายาเมะจังแฟนเอ็นโจจับมือฉันเอาใจช่วยอย่างผิดเป้า เชียร์แบบนั้นไม่เอาหรอกค่ะ 

"บอกไปหลายทีแล้ว ช็อกโกแลตนั่นเป็นของขวัญให้คุณน้องชายของท่านเอ็นโจ ไม่ได้ให้ท่านเอ็นโจนะคะ" 
"ท่านเรย์กะเนี่ย ไม่เห็นต้องอายเลย" 

พวกเซริกะยิ้มๆ แล้วกระเซ้ากลับมา  นี่ กระเพาะฉันมันจะปวดเอาน่ะ เลิกเถอะนะ

"ไม่ได้อายนะคะ ที่ฉันมอบช็อกโกแลตให้คือยูกิโนะคุง คุณน้องชายของท่านเอ็นโจ มีแต่ในจุดนี้ที่ฉันขอย้ำให้ชัดเจนลงไปเลยนะคะ!" 

ข่าวลือไม่มีมูลต้องทำลายทิ้งให้สิ้นซาก เหลือเวลาอีกแค่ปีเดียวก็จะจบม.ปลายแล้ว ขืนมีข่าวลือไม่เข้าเรื่องกับเอ็นโจจนชื่อเสียงเสียหายกว่านี้จะยิ่งเป็นปัญหาใหญ่ 
สมมุตินะ นี่สมมุตินะ ถ้าเกิดมีผู้ชายแอบชอบฉันอยู่จริงๆ ล่ะ ถ้าเขาได้ยินข่าวลือว่าฉันชอบเอ็นโจอยู่จนเกิดตัดใจไปล่ะจะทำยังไง ก็แย่เลยสิ! 

"...ถ้าท่านเรย์กะยืนกรานถึงขนาดนั้น แหม ก็ว่าตามนั้นแล้วกันค่ะ" 

สงสัยจะสัมผัสอารมณ์บูดของฉันได้ พวกเซริกะจังเลยยอมถอย

"ช่วยกันกำจัดข่าวลือด้วยนะคะ"
"ทราบแล้วค่ะ ถ้ามีใครถามจะปฎิเสธไปว่าเป็นของขวัญสำหรับน้องชายท่านเอ็นโจนะคะ"
"จริงๆ นะ ฝากด้วยนะคะ" 

ทุกคนพยักหน้ารับคำขอร้องเอาเป็นเอาตายของฉัน ค่อยยังชั่ว ฝากด้วยนะ ทุกคน!
ถ้าหนุ่มที่คิดจะรวบรวมความกล้ามาสารภาพรักกับฉัน เกิดตัดใจเพราะเห็นว่าฉันชอบเอ็นโจล่ะก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ ไม่ได้นะ คุณคนนั้นน่ะ! อย่าเพิ่งยอมแพ้นะคะ!

แต่สารภาพรักเหรอ... ฉันก็แอบปลื้มอยู่นะ เรียกออกไปหลังเลิกเรียน "มีเรื่องจะคุยด้วย ช่วยอยู่ต่อหน่อยได้ไหม" "เอ๋ อะไรเหรอ"  มาแล้วสารภาพรัก! รู้อยู่เต็มอกแท้ๆ แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทำหน้างงๆ ไว้ แล้วก็สารภาพรักในห้องเรียนยามตะวันตกดิน  "ผมแอบชอบคุณมาตลอดนะครับ" "เอ๋..." ว้ายยย! ดีจังเลย! 
อยากให้มีคนมาสารภาพรักมั่งจังเลยอ่า   

"จะว่าไป วันนี้ดูท่านคาบุรากิไม่ค่อยสดใสเลยนะคะ"
"ได้ยินว่าถอนหายใจอยู่คนเดียวในห้องเรียนด้วยนะ เป็นอะไรหรือเปล่าน้า"
"น่าเป็นห่วงจัง..." 

หวังช็อกโกแลตจากวาคาบะจังอยู่ พอไม่ได้รับก็เลยจ๋อยละสิ คาบุรากิเอ๋ย ฤดูใบไม้ผลิยังอยู่อีกไกลแท้น้อ 
ในการ์ตูนน่ะนี่เป็นช่วงเลิฟๆ เข้าใจผิดกันบ้างอะไรกันบ้าง เรื่องเข้าสู่ไคลแม็กซ์แล้วแท้ๆ แต่ความเป็นจริงมันก็โหดร้ายงี้แหละ 

แต่นักเรียนที่เด่นสะดุดตาในห้องมาถอนหายใจรำพึงรำพันอยู่คนเดียวแบบนี้มันดูซังกะตายน่ารำคาญชะมัด

"แต่จักรพรรดิผู้เศร้าสร้อยก็วิเศษไปเลยนะ"
"ใบหน้าหม่นหมองก็บีบหัวใจจังเนอะ"

เอ๋ จริงดิ่?  หน้าตาดีซะอย่าง ขนาดทำท่าซึมกระทือก็ยังโดนล้างสมองให้ดูหล่อระทมได้อีกเนอะ  โลกเรานี่ไม่ยุติธรรมเลย 

 

ข้อสงสัยเรื่องช็อกโกแลตวาเลนไทน์ของฉันมอดดับไปในที่สุดด้วยการปฎิเสธอย่างไม่ไว้หน้าของฉัน ตัวเอ็นโจเองเวลามีใครถามก็ตอบปฎิเสธไปว่าเป็นของน้องชายด้วย 
ในอีกหลายวันให้หลัง ตัวยูกิโนะคุงเองก็มาถึงห้องสโมสร Pivoine เพื่อมาขอบคุณว่า "คุณพี่เรย์กะ ขอบคุณสำหรับช็อกโกแลตวาเลนไทน์นะฮะ!" เป็นการยืนยันคำพูดของพวกเรา อา ยูกิโนะคุงนี่ช่างเป็นเทวดาน้อยจริงๆ เลยจ้ะ! 
สงสัยว่าอากาศแห้งจะไม่ค่อยถูกกับยูกิโนะคุง เจ้าตัวก็เลยไอค่อกแค่กเป็นพักๆ ดูน่าเป็นห่วง

"ยูกิโนะคุง เป็นอะไรมากหรือเปล่าจ๊ะ"
"อื้อ ไม่เป็นไรฮะ คุณพี่เรย์กะไม่เป็นหวัดนะฮะ"
"อื้อ พี่สบายมากเลยจ้ะ"   

ฉันไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงก็จริง แต่ก็ไม่เคยป่วยเป็นอะไรหนักๆ นะ

"ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งเข้าโรงพยาบาลไปไม่ใช่เหรอ ห้ามฝืนตัวเองเชียวนะ"
"ฮะ"  

ยูกิโนะคุงถือแก้วน้ำชาร้อนๆ ไว้ด้วยสองมือ เป่าฟู่ๆ พลางยิ้มให้ฉัน 
สมาชิกคนอื่นๆ ใน Pivoine ต่างก็ตกเป็นทาสความน่ารักของเทวดาน้อยยูกิโนะคุงกันหมดแล้ว พากันมานั่งรอบล้อมโซฟาตัวที่ฉันกับยูกิโนะคุงนั่งอยู่ ชวนยูกิโนะคุงคุยโน่นคุยนี่  ในกลุ่มยังมีท่านโยโกะ อดีตประธาน Pivoine รุ่นก่อนอยู่ด้วย  

หลังถอนตัวจากตำแหน่งแล้ว ท่านโยโกะก็ยังเป็นจุดศูนย์กลางที่แพรวพราวอยู่ในห้องสโมสรเสมอ 
ประธานคนใหม่ของ Pivoine คือคาบุรากิก็จริง แต่คาบุรากิไม่ใช่ประธานประเภทที่ชอบเป็นผู้นำในกิจกรรมงานพิธีต่างๆ  ท่านโยโกะ ประธานคนก่อนจึงยังมีบทบาทมาก หนำซ้ำที่ Pivoine ออกจะวุ่นวายอยู่ก็คือ ห้องสโมสรใช้ร่วมกันทั้งแผนกมัธยมต้นและปลาย ดังนั้นสมาชิกม.4 ที่เพิ่งเข้าม.ปลายเองก็พลอยได้รับอิทธิพลใหญ่หลวงไปด้วย   

ถ้าคาบุรากิเอาจริงเปล่งบารมีขึ้นมาจริงๆ ขี้คร้านคนจะติดตามเป็นพรวน แต่ที่สำคัญก็คือคาบุรากิเองดันป่วยด้วยโรครักจนใช้งานไม่ได้นี่สิน่า 
พวกท่านโยโกะก็ยังเห็นวาคาบะจังขวางหูขวางตาอยู่เหมือนเดิม นี่นายขึ้นมาเป็นประธานเพื่อปกป้องวาคาบะจังไม่ใช่เรอะ ทำตัวให้มันได้เรื่องได้ราวหน่อยซี่ คาบุรากิ!   

"คุณพี่เรย์กะ เป็นอะไรหรือเปล่าฮะ"
"เอ๋"
"เมื่อกี้ทำหน้าตาน่ากลัวยังไงไม่รู้"
"ตายแล้ว ขอโทษนะจ๊ะ เผลอคิดนอกเรื่องไปหน่อย..." 
 
รู้สึกว่าฉันจะเผลอถลึงตาจ้องคาบุรากิที่นั่งอ่านหนังสืออย่างเรื่อยเฉื่อยอยู่ในที่นั่งที่ห่างออกไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ฉันรีบยิ้มให้ยูกิโนะคุง 
มัวอ่านหนังสือสบายใจเฉิบไม่ได้รู้ความในใจคนอื่นเขามั่งเลย อ่านอะไรอยู่ล่ะยะ รวมบทกวีอีกแล้วเรอะ?! 
อา แล้วบทกวีของไฮเน่ที่ปิดผนึกไว้ในห้องเก็บของล่ะจะทำยังไงดี หนังสือเล่มนั้นที่คาบุรากิให้ฉันมานี่เหม็นกลิ่นคนถูกทิ้งสุดๆ อ่ะ ถ้าของอัปมงคลแบบนั้นมาอยู่ใกล้ตัวมีหวังได้ฉุดดวงความรักของฉันให้ตกต่ำไปด้วย ไม่มีวิธีกำจัดทิ้งบ้างหรือไงนะ  

จริงด้วย เอาให้คุณซึรุฮานะไปดีกว่า ก็คุณซึรุฮานะเป็นแฟนดั้งเดิมของคาบุรากินี่นา ต้องดีใจแน่ๆ เลย คุณซึรุฮานะเนี่ยเป็นแฟนของคาบุรากิแท้ๆ แต่เห็นว่าแจกช็อกโกแลตวาเลนไทน์ให้เพื่อนหนุ่มๆ ต่างโรงเรียนเพียบ แล้วยังมีรุ่นพี่มาสารภาพรักอีกนะ ทั้งที่นิสัยเสียขนาดนั้นเนี่ยนะ! 
ถึงนิสัยแย่แต่ถ้าสวยก็โอเคเรอะ! นี่สินะใจจริงของพวกผู้ชาย! ถ้างั้นทำไมฉัน..!

"คุณพี่เรย์กะฮะ?" 

อ๊ะ ไม่ได้การ เผลอทำหน้าตาน่ากลัวอีกแล้วเหรอคะเนี่ย 
เอ๊อะ เอาเถอะ ระหว่างที่ทุกคนกำลังหลงระเริงไปกับความรัก ฉันจะท่องหนังสือเอาเป็นเอาตายไต่ขึ้นไปเบ่งบานบนหน้าบอร์ดประกาศรายชื่อให้ได้เลย คอยดูก็แล้วกัน! 
วันนี้จะดูหนังสือสอบจนกว่าจะข้ามวัน ส่วนมื้อดึกเอาเป็นอุด้งแดงก็แล้วกัน 


หลังยูกิโนะคุงกลับไปกับเอ็นโจ ฉันที่ยังอยู่ห้องสโมสรต่ออีกหน่อยก็เดินไปยังที่จอดรถเพื่อเตรียมกลับบ้าน แล้วก็พบคาซึรางิจากแผนกม.ต้นยืนจ้องฉันอยู่อย่างอาฆาตแค้น 

"จริงหรือเปล่าที่เธอให้ช็อกโกแลตคุณเอ็นโจ!"

ไม่ต้องแผดเสียงดังมากก็ได้ยินน่า แล้วข้อมูลนายก็เก่าจังนะ

"ฝากส่งให้ยูกิโนะคุงนะคะ"  

ฉันหนาวก็เลยเดินผ่านหนุ่มน้อยคาซึรางิตรงไปที่รถ 

"คุณเอ็นโจมีคุณยุยโกะอยู่แล้ว! อย่ามาเกะกะเชียวล่ะ!"

เฮ้อ หนวกหูชะมัด
ว่าแต่ จริงสินะ แสดงว่ามีความเป็นไปได้ว่าเรื่องที่ฉันให้ช็อกโกแลตไปจะรู้ไปถึงหูคุณยุยโกะสินะ... วุ่นวายจัง 


---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.

อุด้งแดง มีจริงๆ แฮะ...


 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET