[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 195 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.195 - ตอนที่ 195


195.

 

ในเช้าวันถัดมาหลังจากวันที่มองส่งเอ็นโจและคนที่ละม้ายคล้ายคุณยุยโกะไป เอ็นโจก็มาขอบคุณฉันอีกครั้ง

"ยูกิโนะดีใจมาก บอกว่าจะเขียนตอบคุณคิโชวอินด้วย! ไว้พรุ่งนี้จะเอาจดหมายมาให้นะ"
"แหม! แค่ยูกิโนะคุงดีใจซักนิดฉันก็ดีใจแล้วละค่ะ! ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้เขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราวซักเท่าไหร่"
"ไม่จริงหรอก เจ้าตัวว่าเขียนเรื่องสนุกๆ ไว้เต็มเลยนี่ อย่างเช่นตอนนี้กำลังเพลินกับการทำขนมอยู่"  
"เขียนอะไรไร้สาระจริงๆ..."
"ที่ว่าทำขนมนี่ สำหรับวันวาเลนไทน์หรือเปล่า"
"แหม ก็นิดหน่อย..."   

พอผู้ชายถามแบบนี้แล้วรู้สึกเหมือนจะโดนมองว่ายัยนี่เตรียมปล่อยของวาเลนไทน์เต็มที่ น่าอายยังไงไม่รู้...

"งั้นเหรอ ลิสต์รายชื่อคนที่จะให้ช็อกโกแลตไว้หรือยังล่ะ"
"เอ๋"

ไหงเอ็นโจถึงมาถามเรื่องแบบนี้ล่ะ 

 "อื~ม คิดว่ายูกิโนะคงแอบคาดหวังช็อกโกแลตจากคุณคิโชวอินอยู่นะ"
"เอ๋ จริงเหรอคะ!?"
"เจ้าตัวก็ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ หรอก แต่เห็นเมื่อวานตอนอ่านจดหมายก็พูดๆ อยู่นะว่าทำขนมล่ะ~ จะทำขนมอะไรกันน้า~ ถ้าพูดถึงทำขนมช่วงนี้ก็ต้องนึกถึงวันวาเลนไทน์ใช่ไหมล่ะ"
"บางคนก็มีงานอดิเรกทำขนมอยู่แล้วโดยไม่เกี่ยวข้องกับเทศกาลวาเลนไทน์นะคะ แต่ฉันก็อยากให้ช็อกโกแลตยูกิโนะคุงอยู่แล้ว ถ้าอยากได้ก็ยินดีค่ะ แต่ฝีมือระดับฉันแค่พอทำทานในครอบครัว ขอเป็นเลือกไวท์ช็อกโกแลตน่ารักๆ ที่เหมาะกับอิมเมจยูกิโนะคุงให้แทนก็แล้วกันนะคะ" 
"ขอบคุณนะ เท่านี้ยูกิโนะก็ไม่ต้องดีใจเก้อแล้ว ถ้าคอยไปเรื่อยๆ คิดว่าจะได้รับแน่นอน แล้ววันวาเลนไทน์ก็จบลงโดยไม่ได้อะไรเลย ยิ่งคาดหวังมากเท่าไหร่ก็ยิ่งช็อกรุนแรงเท่านั้น ฝั่งผู้ชายนี่ดาเมจหนักน่าดูเลยนะ" 
"หุหุหุ อย่างพวกท่านเอ็นโจที่ได้ช็อกโกแลตเยอะแยะทุกครั้ง เคยเจอเรื่องแบบนั้นด้วยหรือคะ"
"เอ ยังไงกันน้า"  
 
 โอ้~ โอ้~ รอยยิ้มแบบสบายๆ ของหนุ่มป๊อบนะ เชอะ 
แต่พอถึงวาเลนไทน์ทีไรฉันก็คิดทุกปี ว่าโชคดีจริงๆ ที่ไม่ได้เกิดเป็นผู้ชาย ดูจากสถานการณ์ของฉันตอนนี้แล้ว คิดว่าไม่ได้ซักอันแน่นอน...
ไม่น้า~! ต้องเพิ่มประชากรหมู่บ้านคานทองแล้ว ย้ายหมู่บ้านมาซะๆ 

แล้วในวันรุ่งขึ้นฉันก็ได้รับจดหมายตอบจากยูกิโนะคุง แล้วก็ขนมตอบแทนมาจากท่านแม่ของเอ็นโจด้วย ต้องเขียนตอบไปอีกแล้วสิ! 

 
ยิ่งใกล้วาเลนไทน์เท่าไหร่ แฟนสาวๆ ของคาบุรากิกับนายตัวสำรองก็ยิ่งกลั่นแกล้งวาคาบะจังหนักมือขึ้นทุกที ก็คู่แข่งตัวฉกาจนี่น้า
ฉันห่วงๆ ว่าวาคาบะจังจะไหวหรือเปล่าก็เลยกลั้นใจโทรศัพท์ไปถามดู วาคาบะจังบอกว่ายังไงก็ล็อกกุญแจล็อกเกอร์ไว้ ตอนนี้ก็ติดกุญแจตู้รองเท้าแล้วด้วย ของใต้โต๊ะก็เอากลับบ้านหมดไม่เหลือ ตอนเช้ามาโรงเรียนอย่างมากก็เจอโต๊ะหรือเก้าอี้เลอะเทอะ หน้าล็อกเกอร์และตู้รองเท้ามีอะไรคล้ายๆ โคลนมาป้ายไว้ ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรมาก

"แต่ตอนก้มลงเก็บยางลบที่กลิ้งตกไปใต้เก้าอี้ แล้วเจอยันต์แปะอยู่หลังเก้าอี้น่ะตกใจหมดเลยล่ะ"

เอ๋---!! เล่นถึงขั้นเล่นไสยเวทย์กันเลยเหรอ!? น่ากลัวนะ! ไปสะเดาะเคราะห์หน่อยดีกว่ามั้ง!

"แล้วทำยังไงต่อเหรอคะ"
"เอ๋ ก็เลยลอกออกแล้วเอาไปทิ้งถังขยะน่ะ"

จะแกร่งเกินไปแล้วนะ... 


ในวันวาเลนไทน์ ซุยรันเอิกเริกสุดๆ มาตั้งแต่เช้า
ในห้องของคาบุรากิ เอ็นโจ กับนายตัวสำรอง พวกสาวๆ ตั้งแถวยาวเหยียด สาวๆ ที่ถือช็อกโกแลตมาอยู่ในระดับม.ต้นก็เยอะ ขนาดเป็นคนนอกฉันยังอดมองๆ ด้วยความสนใจไม่ได้ว่าตกลงรวมๆ แล้วจะได้กี่อันกันน้า ใครใจกล้าหน่อยก็เล่นให้ทั้งคาบุรากิทั้งเอ็นโจเลยนี่นา  

พวกเซริกะจังก็ต้องให้ช็อกโกแลตกับพวกคาบุรากิแน่นอนเหมือนกัน  ดีจังน้า ดูน่าสนุกจัง
ที่ฉันเอามามีแค่สำหรับแลกเปลี่ยนกับเพื่อนสาวๆ ด้วยกัน กับให้ยูกิโนะคุงแค่นั้นเอง เดี๋ยวหลังเลิกเรียนค่อยเอาไปให้ที่ห้องเปอติต์ก็แล้วกัน
ทั้งที่คิดแบบนั้น แต่หลังเลิกเรียนเอ็นโจก็มาเรียกฉันเอาไว้เสียก่อน  

"ขอโทษนะ คุณคิโชวอิน ยูกิโนะต้องไปโรงพยาบาล วันนี้กลับไปก่อนแล้วล่ะ"
"เอ๋!"

อะไรเนี่ย รู้งี้ให้ไปเร็วๆ ก็ดีหรอก! 

"งั้นนี่จะทำยังไงดีล่ะค่ะ..." 

ฉันยื่นช็อกโกแลตสำหรับยูกิโนะคุงที่ถืออยู่ในมือให้ดู 

"จะให้เจ้าตัวพรุ่งนี้ หรือไม่วันนี้ผมก็รับไปให้ยูกิโนะเอง..."
"ให้วันนี้เลยน่าจะดีกว่าสินะคะ งั้นท่านเอ็นโจ ฝากนี่ให้ยูกิโนะคุงด้วยนะคะ"
"อื้อ ได้เลย ขอโทษนะที่รบกวน"  
"ไม่เลยค่ะ"   

ทันทีที่ส่งช็อกโกแลตของยูกิโนะคุงให้เอ็นโจไป ฉันก็สะดุ้งเฮือกคิดขึ้นได้
งี้ก็ดูเหมือนฉันให้ช็อกโกแลตวาเลนไทน์กับเอ็นโจเลยน่ะสิ!? ไม่ได้การล่ะ!

"ท่านเอ็นโจ! ต้องส่งช็อกโกแลตนั่นให้ถึงมือคุณน้องชายให้ได้นะคะ! เป็นของขวัญจากฉันถึงคุณน้องชายนะคะ!"

ฉันป่าวประกาศเสียงดังๆ ให้รอบข้างได้ยินกันถนัดๆ ว่าเป็นของสำหรับน้องชายของเอ็นโจ สงสัยว่าเอ็นโจจะรู้เท่าทันความคิดฉัน ถึงได้หัวเราะๆ อย่างสนุกสนาน หนอย! 

ฉันหันหลังเตรียมกลับบ้าน แล้วก็เห็นคาบุรากิเดินไปเดินมาอยู่ที่ทางเดินราวกับจะตามหาใครซักคน 

 

ฉันทำฟองดองต์ช็อกโกล่าตามสูตรที่วาคาบะจังกับคันตะคุงสอนให้อย่างซื่อสัตย์ 
พอลองชิมดูชิ้นหนึ่ง ก็รสชาติเหมือนที่ทำที่บ้านวาคาบะจังเลย! อร่อยสุดๆ! ของทำมือนี่ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยนไปทุกครั้งที่ทำเหรอเนี่ย!
ฉันรีบเอาฟองดองต์ช็อกโกล่าที่ทำเสร็จไปเสริ์ฟให้ท่านพ่อทันที  เอ้า ท่านพ่อคะ ลองทานดูสิคะ ทำเสร็จใหม่ๆ เลยนะ!

 ท่านพ่อว่า "ขอบใจนะ เรย์กะ พ่อดีใจนะ" พลางค่อยๆ หยิบส้อมจิ้มอย่างเชื่องช้า ไม่ต้องเล่นตัวเป็นสาวๆ แล้วค่ะ จ้วงๆ ไปเลยก็ได้  
พอทานฟองดองต์ช็อกโกล่าที่ฉันทำเข้าไปคำหนึ่ง ท่านพ่อก็ดวงตาเบิกกว้าง

"อะไรกันน่ะ เรย์กะ! ก็อร่อยดีนี่นา!"

...หลุดปากออกมาจนได้นะ ทานุกิ  

"หมายความว่าไงกันคะ ท่านพ่อ"
"เปล่า.... ว่าแต่ฝีมือทำขนมของเรย์กะพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะลูก เป็นเพราะได้คุณอาคิมิของตระกูลนารุโทมิสอนเหรอ"

ผิดกับท่าทางละล้าละลังเมื่อครู่ ท่านพ่อทำหน้าแช่มชื่นตักฟองดองต์ช็อกโกล่าเข้าปากเอาๆ

"...เปล่าค่ะ นี่ได้เพื่อนสอนมาค่ะ"
"โฮ่ เพื่อนที่ซุยรันงั้นหรือ"
"แหม ก็ใช่ค่ะ..."
"ใช่พวกเด็กๆ ที่เคยมาเที่ยวบ้านหลายหนเมื่อก่อนหรือเปล่าจ๊ะ? เพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่ประถมน่ะ รู้สึกจะชื่อคุณเซริกะ..."  

ท่านแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ท่านพ่อเข้ามาร่วมวง ท่านแม่งดเว้นของหวานเพื่อความงาม ก็เลยไม่ยอมทานช็อกโกแลตวาเลนไทน์ที่ฉันทำขึ้นเลยซักปี 
แต่ท่านแม่จำชื่อเพื่อนๆ ฉันที่มาเที่ยวเล่นที่บ้านแค่ไม่กี่ครั้งได้ด้วยเหรอเนี่ย... 

"ไม่ใช่พวกคุณเซริกะหรอกค่ะ เป็นเพื่อนที่เกี่ยวข้องกับชมรมน่ะค่ะ" 

ฉันแกล้งกลบเกลื่อนไปเพราะคิดว่าไม่น่าออกชื่อวาคาบะจังมาตรงนี้ ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นเพื่อนชมรมงานฝีมือซักหน่อย มองกว้างๆ แล้วคณะกรรมการนักเรียนก็ถือว่าเป็นชมรมได้เหมือนกันนี่นา  

"เหรอ คงเป็นเพื่อนที่มาจากตระกูลดีๆ เป็นหลักเป็นฐานนะคะ ห้ามไปคบกับคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเชียวล่ะ"
"ค่ะ..."
"พอเข้าม.ปลาย ซุยรันก็มีกรวดทรายเข้ามาปะปนแล้วนี่นะ เลือกคนที่จะคบหาด้วยให้ดีๆ ล่ะ"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ว่าแต่ท่านพ่อคะ รับอีกชิ้นดีไหมคะ ยังมีอีกเยอะแยะเลยนะ" 
"งั้นเหรอ เรย์กะอุตส่าห์ทำมาให้พ่อทาน ขออีกชิ้นก็แล้วกัน" 
"คุณคะ ถ้าทานไปมากกว่านี้ก่อนนอน ค่าคลอเรสเตอรอลจะขึ้นเอานะคะ"
"...นั่นสินะ" 

ตายแล้ว ท่านพ่อเนี่ย ค่าคลอเรสเตอรอลสูงเหรอคะ คงเพราะกินแต่อาหารกรูเม่ต์ล่ะสิ สอบเสร็จเมื่อไหร่จะไปเรียนทำอาหารสุขภาพกับคุณอาคิมินะคะ
ส่วนของท่านพี่ก็เอาห่อแร็ปเข้าตู้เย็นไว้ จะทานเมื่อไหร่ค่อยเอาไปอุ่นในไมโครเวฟก็จะละลายเยิ้มๆ กลับมาเมื่อไหร่จะอุ่นให้ทานนะคะ! 

เฮ้อ~ สุดท้ายปีนี้ก็ไม่ได้ให้ช็อกโกแลตตัวจริงกับใครเลย หลังเลิกเรียนฉันลองแวะไปที่ห้องสมุดแล้ว แต่นารุคุงไม่อยู่ ถึงจะไม่กล้ามอบให้โดยตรง แต่กะว่าตอนนารุคุงเผลอจะแอบๆ หย่อนใส่กระเป๋าลงไปซะหน่อย แต่คิดๆ ดู ถ้ามีของกินมาอยู่ในกระเป๋าโดยไม่รู้ตัวคงน่ากลัวเนอะ... ดีแล้วที่ไม่ได้ทำลงไป...
ระหว่างรอท่านพี่กลับมาอยู่ในห้องตัวเองฉันก็เกิดง่วงขึ้นมา เลยขึ้นไปนอนบนเตียง จากนั้นก็เผลอหลับสนิทยาวยันเช้า
ท่านพี่เนี่ย กลับมากี่โมงกันล่ะคะ  

ไม่รู้ว่าจะได้เจอท่านอิมาริเมื่อไหร่ ฉันเลยส่งฟองดองต์ช็อกโกล่าทำเองกับเมล็ดกาแฟที่เป็นผลิตภัณฑ์จากร้านช็อกโกแลตไปที่บ้าน ก็ผู้ใหญ่บ้านคาสโนว่าคงไม่มีทางว่างวันวาเลนไทน์อยู่แล้วใช่ไหมล่า   
คงได้ขนมเยอะอยู่แล้วล่ะ แต่ถ้าได้ทานก็จะดีใจมากๆ เลยนะคะ อย่างท่านอิมาริ ยังไงคงยอมทานดูซักคำหนึ่งละน่า
ไม่กี่วันให้หลัง ก็มีถุงบุหงาแสนน่ารักและเซ็ทชาสมุนไพรจากร้านเวชสำอางที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่สาขาใหญ่ตั้งอยู่ที่ฟลอเรนซ์ส่งมาหาฉันจากท่านอิมาริ 
ท่านอิมาริ นี่ส่งของตอบแทนแบบนี้ให้สาวๆ ที่ให้ช็อกโกแลตทุกคนเลยเหรอ?! สมแล้วล่ะ...  

วันรุ่งขึ้นถัดจากวาเลนไทน์ คาบุรากิดูหงอยๆ ไป...
นี่หรือเปล่าคะที่ว่าหวังไว้สูงเลยช็อกรุนแรงน่ะค่ะ   

 ---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.

ร้านเวชสำอางที่เก่าแก่ที่สุดในโลกสุดไฮโซที่ว่าน่าจะเป็นร้าน Officina Profumo-farmaceutica di Santa Maria Novella  ขายพวกเครื่องหอมกระจุกกระจิกเป็นหลัก 


ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET