[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 190 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.190 - ตอนที่ 190


 

190.


ในวันถัดมาหลังงานวันเกิดยูกิโนะคุง เอ็นโจก็มากล่าวขอบคุณสำหรับเมื่อวานอีกรอบที่ห้องสโมสรของ Pivoine 

"เมื่อวานขอบคุณนะ  ยูกิโนะสนุกสนานกับงานวันเกิดมากเลยล่ะ เจ้าตัวเอาเครื่องทำความชื้นที่ได้เป็นของขวัญจากคุณคิโชวอินไปใช้ในห้องคืนนั้นเลยนะ พอเสียบปลั๊กแล้วจะมีแสงส่อง ดูเหมือนท้องทะเลมากขึ้นไปอีก ดูจะชอบมากเลยล่ะ"
"แหม ชอบก็ดีใจแล้วล่ะค่ะ เห็นยูกิโนะคุงสนุกสนานกับโอกินาวะที่ไปเที่ยวมาตอนปิดเทอมฤดูหนาว ชอบสัตว์ทะเลมากนี่คะ" 
"ก็ใช่นะ ตอนนี้บอกว่าอยากเลี้ยงปลาเขตร้อนน่ะ"
"งั้นเหรอคะ"
"จากนั้นตอนกลางคืนพ่อก็กลับมา ทางบ้านกับครอบครัวฉลองวันเกิดยูกิโนะกันอีกรอบ เจ้าตัวไปอ้อนปู่ย่าว่าอยากได้ปลาเขตร้อนด้วย"
"แหม" 
 
 งานรวมญาติเหรอ... คุณยุยโกะถึงได้มาตอนนั้นสินะ คุณยุยโกะว่าที่คู่หมั้นของเอ็นโจ ภาพพจน์บอบบางเลื่อนลอยไม่ต่างไปจากตอนงานเทศกาลโรงเรียนเลย

"จะว่าไป หลังจากนั้นมาซายะก็ยังแก้ปริศนาห่วงกลไม่ออก หัวร้อนจนเหนื่อยใจเลยล่ะ สุดท้ายก็เลยอยู่ค้างที่บ้าน หมอนั่นไม่ยอมนอนเอาแต่แก้ปริศนาห่วงกลตลอด รู้สึกจะโต้รุ่งทั้งคืนเลยนะ วันนี้มาซายะเลยนอนไม่พอ ตาเส้นเลือดปูดมาแต่เช้าน่ากลัวชะมัด"  
"เรื่องนั้น... คงลำบากน่าดูนะคะ แล้วท่านคาบุรากิแก้ปริศนาห่วงกลยากๆ นั่นได้หรือเปล่าคะ"
"รู้สึกจะได้นะ ก็ยิ้มภาคภูมิเอาห่วงกลที่กระจายเป็นชิ้นๆ มาให้ผมดูแต่เช้านี่นา ถึงตาจะขึ้นเส้นเลือดแดงก่ำก็เถอะ"
"งั้นหรือคะ"

คาบุรากิ... ไม่ขอพูดอะไรแล้วนะ นายมันเสียของจริงๆ 

"วันนี้ท่านคาบุรากิเลยไม่มาที่ห้องสโมสรเหรอคะ คงล้าจากการอดนอน"
"ไม่หรอก ที่วันนี้มาซายะไม่มาไม่เกี่ยวกับอดนอนหรอก หมอนั่นไม่นอนนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่เป็นไร เป็นพวกบ้าพลังอยู่แล้ว"
"แหม โฮะโฮะโฮะ..."

ไม่กล้าตอบรับหรือปฎิเสธเลยละค่ะ 

"แล้วแม่ก็ฝากมาบอกด้วยว่าอยากให้คุณคิโชวอินมาเที่ยวบ้านอีกนะ"
"ขอบคุณมากค่ะ ไว้ถ้ามีโอกาสนะคะ..."

ตายล่ะ ได้เวลาไปชมรมงานฝีมือล่ะค่ะ ฉันคว้ากระเป๋าขึ้นมาทักทายเอ็นโจและทุกท่านในห้องสโมสรแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง 
คุวาบาระ คุวาบาระ  (บทสวดปัดเป่าภัยพิบัติ)


ตอนนี้สาวๆ ในซุยรันคุยกันเรื่องวาเลนไทน์ตรงนั้นตรงนี้ให้แซ่ดไปหมด 
มีแต่ช่วงนี้ที่ช็อปดังๆ ทั่วโลกจะวางขายช็อกโกแลตชั้นเลิศ ก็เลยแลกเปลี่ยนข้อมูลกันให้ว่อน
ฉันเองก็สัญญากับวาคาบะจังไว้ว่าจะขอไปรบกวนที่บ้านอีกรอบเพื่อให้สอนวิธีทำฟองดองต์ช็อกโกล่าสำหรับวาเลนไทน์  
ในหมู่สมาชิกชมรมงานฝีมือก็มีหลายคนที่เพื่อนมาขอคำปรึกษาเรื่องถักๆ ทอๆ  อื้อ แต่ฉันไม่มีหรอกนะ ทุกคนดูสนุกสนานกันจังนะ 
 
"ปีนี้ท่านเรย์กะจะมอบให้ใครหรือคะ"
"ตามปกตินะคะ ให้ครอบครัวแล้วก็ท่านที่คอยช่วยเหลือดูแลน่ะค่ะ" 
"แหม เท่านั้นเองหรือคะ ทำไมทุกปีท่านเรย์กะไม่เคยให้ท่านคาบุรากิหรือท่านเอ็นโจเลยล่ะคะ"

เพราะไม่มีเหตุผลที่จะให้ไงคะ 
พอฉันบอกว่าตอนพักเที่ยงมีธุระไปห้องอาจารย์ เซริกะจังกับคิคุโนะจังก็ไปเป็นเพื่อน ทั้งสองคนอยู่คนละห้องกับฉันแท้ๆ ต้องขอบคุณเสมอเลยนะ 
 
"คุณเซริกะกับคุณคิคุโนะจะทำไงเหรอคะ"
"ฉันจะให้จักรพรรดิค่ะ"
"เน้อ ถ้าเป็นช็อกโกแลตที่ผ่านการเลือกเฟ้นอย่างเข้มงวดก็รับนะ ทำให้เราตั้งใจเลือกช็อกโกแลตมากขึ้นด้วย"
"ต่อหน้าท่านคาบุรากิต้องเรียกว่าช็อกโกล่านะคะ"
"จริงด้วย"
"ท่านเรย์กะให้คำแนะนำที่มีค่ามากเลยค่ะ"
"ขอแค่จักรพรรดิรับไปก็ดีใจแล้วค่ะ"
"ฉันก็ด้วย แต่สำคัญที่ต้องให้กับมือโดยตรงนะ แค่เอาใส่ถุงที่เตรียมไว้ไปวางไว้บนโต๊ะจักรพรรดิน่ะไม่เอาเด็ดขาด" 
"ก็เหมือนของไหว้เจ้าเลยนี่นะคะ" 
"ตายแล้วท่านเรย์กะ นี่พูดอะไรออกมากันคะ"
"ท่านเรย์กะมาให้ด้วยกันเถอะนะคะ สนุกออก ถ้าตอนส่งให้เกิดปลายนิ้วสัมผัสกันขึ้นมาละก็..."
"กรี๊ดด  พูดอะไรน่ะ คุณคิคุโนะเนี่ย!"
"ตายแล้ว คุณเซริกะก็เล็งอยู่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ"
"เดี๋ยวเถอะ บอกแล้วไงให้เงียบๆ ไว้!" 
 
พวกเราสามคนเดินคุยกันไปตามทางเดิน พอดีกับที่พวกคุณซึรุฮานะเดินมาจากทิศตรงข้าม เซริกะจังกับคิคุโนะจังขยับเข้าตรึงตำแหน่งซ้ายขวาข้างฉันทันที 

"สวัสดีค่ะ ท่านเรย์กะ"
"สวัสดีค่ะ คุณซึรุฮานะ"  

พวกเรายิ้มแย้มทักทายกันและกัน แต่ตาไม่ได้ยิ้มไปด้วยเลย
คนในกลุ่มคุณซึรุฮานะคนหนึ่งถือนิตยสารสกู๊ปวาเลนไทน์ไว้ในมือ คุณซึรุฮานะสังเกตเห็นสายตาของฉันแล้วถามมาว่า "กำหนดการวันวาเลนไทน์ของท่านเรย์กะล่ะคะ"

"ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษนี่คะ"
"แหม! คนระดับท่านเรย์กะต้องใช้เวลาในวันวาเลนไทน์อย่างเดียวดายเหรอคะ!"

ยัยนี่! นี่จงใจพูดเสียงดังๆ ให้ได้ยินกันทั้งบางใช่มั้ย!

"เดี๋ยวเถอะ คุณซึรุฮานะ เสียมารยาทนะ"

เซริกะจังหันไปถลึงตาใส่คุณซึรุฮานะ

"อ้าว ขอโทษนะคะ ฉันเป็นคนตรงๆ น่ะค่ะ" 

แก๊งคุณซึรุฮานะหัวเราะคิกคัก
คุณซึรุฮานะที่หัวเราะไปด้วย จู่ๆ ก็ทำหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา

"เอาแต่นั่งหน้านิ่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่บนหิ้งอย่างนั้น ระวังจะโดนสุนัขคาบไปรับประทานนะคะ" 
"ว่าไงนะ!" 
 
สุนัขคาบไปรับประทาน... พูดถึงวาคาบะจังกับคาบุรากิงั้นสิ 

"ไม่ใช่ว่าวันที่นักเรียนกลุ่มนอกที่ด้อยค่ากว่าคุณจะมาแย่งตำแหน่งราชินีไปจะมาถึงในเร็ววันหรอกเหรอคะ จะพูดยังไงก็ดูทางโน้นจะกำหัวใจผู้มีความสามารถในโรงเรียนทั้งคู่ได้แล้วนะคะ" 
"คุณซึรุฮานะ! ระวังคำพูดคำจาหน่อยนะคะ!"
"สงสัยว่ายุคสมัยของใครกันน้าจะจบสิ้นลงแล้ว..."
"คุณซึรุฮานะ! จะก้าวล่วงมากไปแล้วนะคะ!"
"ทนไม่ได้แล้ว! กล้าพูดแบบนี้กับท่านเรย์กะ!"

พวกเซริกะใกล้จะไปกระชากคออีกฝ่ายมาเต็มที ถ้าปล่อยไว้แบบนี้เรื่องไม่จบง่ายๆ แน่
ฉันเปล่งเสียงหัวเราะโฮะโฮะโฮะแหลมสูง

"เขาว่ากันว่าถังไม้กลวงเปล่าส่งเสียงกังวานดีไม่ใช่หรือคะ พวกคุณซึรุฮานะก็ส่งเสียงก้องดีจริงๆ เสียด้วย"

เฮ้อ~ ตลกเหลือเกิน ฉันหัวเราะ 

"จะเอางั้นก็ได้นะคะ คำท้านี้จะให้ฉันรับไว้ไหมคะ"  

 ตอนนี้ท่านโยโกะยังไม่ได้จบการศึกษาไป ไม่เป็นไรแน่!... คิดว่างั้นนะ ขอยืมหนังเสือมาคลุมก่อนล่ะ! 
ระหว่างสองเรามีสะเก็ดไฟแล่นแปลบปลาบ ให้กลัวยังไงก็ห้ามเบือนสายตาหนีเชียวนะ ตัวฉัน! 

"ฮึ ไปกันเถอะ ทุกคน"

คุณซึรุฮานะยอมถอยไปก่อน
เมื่อพวกคุณซึรุฮานะเดินผ่านไป เซริกะจังกับคิคุโนะจังก็ระเบิดความโกรธออกมา

"อะไรกันน่ะ! ไม่อภัยให้เด็ดขาด!"
"พอเข้าปีใหม่มาก็กร่างกันเหลือเกินนะ! แบบนี้ต้องเปิดศึกกันหน่อยแล้ว!"
 
พิโรธผมชี้ถึงสวรรค์ น่ากลัวกันทั้งคู่เลยค่ะ
คนมุงกันเพียบเลย ฉันอยากรีบๆ ไปให้พ้นๆ แล้วอ่ะ แต่ดันได้ยินเสียงเด็กผู้ชายแซวดังมาว่า "สามพี่น้องกอร์กอน น่ากลัวชะมัด~"
สามพี่น้องกอร์กอน!? 

เราสามคนหันขวับไปจ้องเจ้าของเสียง เด็กผู้ชายคนนั้นร้องอึ๋ยเผ่นหนีไปในพริบตา แต่หนีไปก็เปล่าประโยชน์ ฉันจำหน้าได้แล้วนะ เดี๋ยวปั๊ดสาปให้เป็นหินซะหรอก! 

"ท่านเรย์กะคะ! พวกเราจะรับผิดชอบจัดการกับผู้ชายไร้มารยาทคนนั้นเองค่ะ!"
"จะเอาให้อยู่ในซุยรันไม่ได้เลย!"
"เบาๆ กันหน่อยเถอะค่ะทั้งคู่ แค่ปากพล่อยนิดหน่อยเอง แต่ว่า นั่นสินะคะ ฉันพอมีความคิดอยู่"

ฉันส่งคำบัญชาออกไปยังเด็กผู้หญิงทุกคน ห้ามมอบช็อกโกแลตตัวจริงหรือช็อกโกแลตตามมารยาทให้นายคนนั้นจนกว่าจะจบการศึกษา
บังคับเข้าหมู่บ้านคานทองนะคะ

 ---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
กลับมาแล้ว~ เจอกันวันเว้นวันเช่นเดิมนะครับ :3

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET