[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 189 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.189 - ตอนที่ 189


189.


"โทษที มาช้าไปหน่อย" 

คาบุรากิเข้าห้องมาอย่างสง่างาม พวกเด็กๆ โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงร้องกรี๊ดกร๊าดกันทันที วันนี้คาบุรากิสวมชุดเน้นไปทางโทนดำ ดูราวกับผลึกหิมะสีดำต้องแสงสว่างเป็นประกาย  มาโอะจัง จะเคลิบเคลิ้มไปทั้งๆ ที่นั่งอยู่กับยูริคุงไม่ได้นะจ๊ะ! 
คาบุรากิตรงเข้าไปหายูกิโนะคุงก่อนเพื่อน  

"ยูกิโนะ สุขสันต์วันเกิด นี่ของขวัญ แล้วก็ซื้อเค้กมาด้วย" 

คาบุรากิว่าแล้วก็ส่งของขวัญให้ยูกิโนะ อีกมือหนึ่งถือถุงร้านเค้กไว้  ใช่แล้ว นั่นเป็นถุงร้านเค้กของบ้านวาคาบะจัง 

"มาซายะ นี่ไปเอาเค้กก่อนก็เลยมาสายเหรอ"
"ก็นะ" 
 
เอ๋--! อะไรเนี่ย! อยากเจอวาคาบะจังมากขนาดยอมไปรับเค้กด้วยตัวเองแม้จะมางานปาร์ตี้สายเหรอ หรือว่าเพลิดเพลินกับช่วงเวลาเล็กๆ ที่ได้อยู่กับวาคาบะจังจนหลงลืมเวลาก็เลยมาสาย จะอย่างไหนก็คิดได้แต่ว่าใช้เค้กวันเกิดเป็นข้ออ้างบังหน้าไปหาเท่านั้นแหละ!
ยูกิโนะคุงเปิดกล่องเค้กออกพร้อมกับคุณแม่

"อ๊ะ ตุ๊กตาหิมะนี่นา"  

เป็นเค้กสีขาวตกแต่งด้วยสตรอว์เบอร์รี่แบบเรียบง่ายของบ้านวาคาบะจัง ตรงกลางมีป้ายเขียนว่า “Happy Birthday Yukino” ส่วนข้างๆ เป็นเมอแรงก์รูปตุ๊กตาหิมะ   

"นายชอบตุ๊กตาหิมะไม่ใช่เรอะ ตอนสั่งเค้กเขาถามว่ามีรีเควสต์อะไรไหม ก็เลยขอให้เขาทำมาให้"
"เห น่ารักจังเลย" 

ไหนๆ ก็ไหนๆ เราเลยจุดเทียนอวยพรวันเกิดกันอีกรอบ เค้กวันเกิดสองชั้นอลังการนั่นอร่อยมากก็จริง แต่เค้กสตรอว์เบอร์รี่แบบเรียบๆ แบบนี้เป็นอะไรที่ฉันชอบมากที่สุดเลยนะ 
เพลงวันเกิดรอบสอง ฉันก็ร้องด้วยเต็มที่ แต่คาบุรากิแค่ตบมือเฉยๆ ร้องด้วยสิเฮ้ย!

"ยูกิโนะคุง สุขสันต์วันเกิด!" 
 
เค้กชิ้นไม่ใหญ่นัก พอตัดออกมาก็เลยได้คนละชิ้นเล็กๆ ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วก็เลยยกสตรอว์เบอร์รี่ให้เด็กๆ ไป แต่สตรอว์เบอร์รี่ที่มีเค้กครีมสดติดอยู่น่ะอร่อยมากๆ เลยนะ ชอบมากๆ เลยนะ แต่ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วไง 
ยูกิโนะคุงทำท่ากลุ้มอกกลุ้มใจอย่างน่ารักน่าเอ็นดูกับตุ๊กตาหิมะบนจานของตัวเองว่า "เอาไงดีน้า กินเลยดีไหมน้า"  ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นนะ ฉันเองก็เสียดายไม่กล้ากินตุ๊กตาเรย์กะจังที่มากับเค้กขอนไม้ของวาคาบะจังเหมือนกันนี่นา สุดท้ายก็เลยเก็บไว้ค้างปีในตู้เย็น ว่าแต่วันหมดอายุของเมอแรงก์นี่มันประมาณไหนกันนะ... 
เค้กบ้านวาคาบะจังเนี่ยถึงไม่มีสตรอว์เบอร์รี่ก็อร่อยมากๆ! ไว้ครั้งหน้าไปซื้ออีกดีกว่า 

"ยูกิจัง ลองเปิดของขวัญจากคุณมาซายะสิจ้ะ"
"อื้อ หวา หนักจัง"  

ของขวัญจากคาบุรากิให้ยูกิโนะคุงคือสมุดรวมภาพเขียนของแอ็ชเชอร์เล่มใหญ่ 

"เมื่อก่อนเคยเห็นยูกิโนะท่าทางสนใจภาพเขียนของแอ็ชเชอร์ ไว้ล้มหมอนนอนเสื่ออีกเมื่อไหร่ก็ค่อยๆ ดูไปแล้วกัน" 

พูดมาได้ไงยะว่า "ล้มหมอนนอนเสื่ออีกเมื่อไหร่" ลางไม่ดีนะเฮ้ย! 
แต่ยูกิโนะคุงดูไม่ได้ซีเรียส บอกว่า "ขอบคุณนะฮะ" แล้วจ้องดูภาพเขียนอย่างจริงจัง
แต่คาบุรากินี่ชอบให้หนังสือเป็นของขวัญจริงๆ เลยนะ?  เมื่อก่อนฉันก็เคยได้หนังสือบทกวีของไฮเน่แล้วก็หนังสือกดจุด เพราะคุณพ่อเป็นนักสะสมหนังสือหายากก็เลยได้รับอิทธิพลมาหรือเปล่านะ 

"คุณพี่เรย์กะมานั่งดูด้วยกันนะฮะ"
"อื้อ"  

ยูกิโนะคุงชวนฉันก็เลยนั่งดูสมุดรวมภาพด้วยกัน ส่วนมาดามเอ็นโจนั่งดูด้วยกันได้พักหนึ่งก็บอกว่า "รู้สึกตาลายยังไงไม่รู้น่ะจ้ะ" แล้วขอตัวไปกลางคัน
พวกเด็กๆ ร้องกรี๊ดกร๊าดเล่นทีวีเกมบนจอขนาดใหญ่ ไม่ก็เริ่มเล่นเกมที่ฉันเอาติดมา ยูกิโนะคุงเลยปิดหนังสือไปเล่นกับเพื่อนๆ ฉันไปเล่นมั่งดีไหมน้า แต่เจงก้าเนี่ยถึงจะเป็นคนเอามาเอง แต่ฉันมันใจไม่ถึง พอดึงทีก็มือสั่นไปหมด ถ้าจะเล่นก็ไปเล่นบอร์ดเกมดีกว่าน้า 

 

คาบุรากิได้ลูกแฝดอีกแล้ว  

"ท่านคาบุรากิ มีลูกเพียบเลยนะคะ.."
"ท่านพี่มาซายะครอบครัวใหญ่จัง"
"เก็บเล็กผสมน้อยจังนะ มาซายะ"
"หนวกหูน่า ทุกคนรีบๆ จ่ายค่าอวยพรมาซะ" 

"อ้าว บ่อน้ำมันผุดขึ้นมาที่หลังบ้านล่ะค่ะ"
"คุณพี่เรย์กะยอดเลย~! ต่อไปเป็นตาท่านพี่มาซายะ อ๊ะ ท่านพี่มาซายะลงทุนพลาดขาดทุนครั้งใหญ่"
"อะไรเนี่ย! รูเล็ตต์อันนี้มันพังหรือเปล่าน่ะ!?"
"เอาเถอะน่า รีบๆ จ่ายเงินให้ธนาคารได้แล้ว มาซายะ"
"บ้าเอ๊ย!" 

"ให้ยึดทรัพย์สินจากผู้เล่น  งั้นเอามาซายะแล้วกัน"
"หา!? ทำไมต้องเป็นฉันเล่า! ไปเอาจากคนที่รวยสุดซี่!"
"กฎของการตัดออกไงล่ะ เอาคนที่ปวดใจน้อยที่สุด"
"จะบ้าเรอะ!"
"อ๊ะ ผมก็ได้ยึดทรัพย์เหมือนกัน~ ท่านพี่มาซายะ ขอนะฮะ"

องค์จักรพรรดิแพ้ราบคาบอยู่คนเดียว พี่น้องเอ็นโจฉวยทรัพย์สินของคาบุรากิไปอย่างไม่เกรงใจ ตอนนี้คาบุรากิอารมณ์เสียสุดๆ แต่ยูกิโนะคุงเจ้าภาพสนุกอยู่ก็ไม่มีปัญหานี่นา นี่หัวร้อนแทบจะพ่นไอน้ำออกมาแล้วนะ คาบุรากิ ภาพพจน์จักรพรรดิผู้เยือกเย็นสง่างามหายไปไหนหมดแล้วน่ะ 
เล่นเกมแบบนี้มันบอกนิสัยคนนี่นะ คาบุรากิเอาเงินที่ตัวเองมีอยู่ในมือทั้งหมดมาวางกองตรงหน้าให้เห็นชัดๆ  ฉันเอาผ้าเช็ดหน้ามาปิดๆ บังๆ ไม่ให้คนรู้จำนวนทรัพย์สินทั้งหมด  เอ็นโจเอาเงินออกมาวางตรงหน้าก็จริง แต่ทำท่าว่าจะมีสินทรัพย์ซ่อนอยู่อีกแหงๆ 

"ตกใจหมดเลยที่คุณคิโชวอินรู้จักเกมแบบนี้ด้วย"
"งั้นเหรอคะ"

ตอนฉันเอามาเองก็คิดๆ อยู่เหมือนกันว่าจะดูสามัญชนไปไหมนะ 
ชาติก่อนฉันมีน้องสาวอายุไล่ๆ กัน ก็เลยได้เล่นเกมด้วยกันบ่อยๆ มาตั้งแต่เด็ก แล้วพอมีงานรวมญาติปีใหม่ที่บ้านคุณปู่คุณย่า พวกลูกพี่ลูกน้องมารวมตัวกัน เราก็ได้เล่นบอร์ดเกมเล่นไพ่ด้วยกัน สนุกมากเลยล่ะ
ถ้ามีพี่น้องอายุไล่ๆ กันก็เล่นด้วยกันได้ แต่ถ้าอายุทิ้งห่างกันมากก็คงลำบากหน่อย ได้เล่นเกมอะไรที่เป็นสามัญชนแบบนี้บ้างก็ดีออกนะ  

"ขออีกรอบ!"
"ฉันไม่เล่นแล้ว"
"อ๊ะ หนีไปแล้ว"
"ไม่ได้หนี! แค่เบื่อจะเล่นเกมแบบเด็กๆ หรอกน่า"
"ตัวเองน่ะแหละเด็กสุดเลย"

คาบุรากิเดาะลิ้นหนักๆ แล้วเดินกระแทกส้นหายไปอีกทาง พวกเราไม่มีเหยื่อให้รังแก เลยเปิดเกมใหม่กับพวกเด็กๆ ที่เข้ามาเล่นรอบใหม่อย่างสงบสุข 
พอได้ยินเสียงเชียร์ดังกระหึ่มหันไปดู คาบุรากิก็กลายเป็นฮีโร่ในเกมเจงก้าไปแล้ว

"เคล็ดลับก็คือความสามารถในการวิเคราะห์อย่างถ้วนถี่และความกล้าที่ไม่พรั่นพรึงต่อสิ่งใด"

ทีงี้ล่ะเชี่ยวเชียวนะ 


เวลาแสนสนุกผ่านไปอย่างรวดเร็วในพริบตา ได้เวลาเลิกลาแล้ว เด็กประถมจะให้อยู่ดึกดื่นมากก็ไม่ดีเนอะ
ฉันเตรียมตัวกลับ แล้วมาดามเอ็นโจกับเอ็นโจก็มาอำลา "วันนี้ขอบคุณมากนะ"

"ได้คุณเรย์กะมาเลยงานวันเกิดเลยครื้นเครงสนุกสนานมากๆ ขอบคุณจริงๆ นะคะ" 
"ยูกิโนะก็ดีใจมากเลยล่ะ"

ยูกิโนะคุงก็บอกว่า "ขอบคุณมากฮะ คุณพี่เรย์กะ" ด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา ฉันงี้เป็นปลื้ม 

"ทางนี้ต่างหากล่ะคะต้องขอบคุณ สนุกมากเลยค่ะ ต้องขอตัวก่อนนะคะ"
"ไว้มาเที่ยวใหม่นะคะ"
"คุณพี่เรย์กะ ไว้มาอีกนะฮะ"
"ฮุฮุ"  

ในห้องที่ปราศจากพวกเด็กๆ เหลือเพียงคาบุรากิอยู่คนเดียว ดูท่าทางจะยังอยู่ต่อนะ

"สวัสดีค่ะ ท่านคาบุรากิ ขอตัวก่อนนะคะ"  

ยังไงก็ทักทายไว้ก่อนแล้วกัน คาบุรากิที่ง่วนอยู่กับห่วงกลตอบรับแค่เพียง "โอ้" โดยไม่เงยหน้าขึ้นมา คิ้วงี้ขมวดเชียว
คาบุรากิ นั่นห่วงกลระดับผู้เชี่ยวชาญที่ยากมากนะ อย่างนายคงแก้ไม่ได้หรอก... 

พวกเอ็นโจมาส่งฉันที่ประตูหน้า ตอนกำลังจะขึ้นรถที่มารับ มีรถอีกคันมาจอดเทียบที่หน้าบ้านราวกับจะแทนที่ คนที่ออกมาคือคุณยุยโกะที่เจอกันในงานเทศกาลโรงเรียน
เมื่อสังเกตเห็นฉัน คุณยุยโกะก็ยิ้มแย้มบางๆ แล้วเดินไปหาพวกเอ็นโจ
รถที่ฉันนั่งอยู่แล่นออกไป 

 
---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
หนังสือภาพที่คาบุรากิเอามาคือภาพของเมาริตส์ กอร์เนลิส แอ็ชเชอร์ จิตกรชาวเนเธอร์แลนด์ที่ขึ้นชื่อเรื่องการวาดภาพที่เล่นกับมิติ แลดูสับสนงงงวย นี่เป็นตัวอย่าง

เด็กป่วยไม่ดูจนอ้วกเลยเรอะ คาบุรากิเอ๊ย... 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET