[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 188 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.188 - ตอนที่ 188


188.


คฤหาสน์เอ็นโจเป็นอาคารแบบตะวันตกสีขาวล้วนตามอิมเมจของพี่น้องทั้งคู่
สัมภาระฉันเยอะ ท่านพี่ก็เลยช่วยหอบมาส่งถึงหน้าประตู คนที่ออกมารับก็คือเอ็นโจ

"ยินดีต้อนรับ คุณคิโชวอิน"
"สวัสดีค่ะ ท่านเอ็นโจ"
"สวัสดี ชูสุเกะคุง วันนี้ฝากน้องสาวผมด้วยนะ"
"ทางนี้ต่างหากละครับ"  

 ท่านพี่และเอ็นโจต่างก็ยิ้มแย้มให้กัน เมื่อรับสัมภาระมาจากท่านพี่แล้ว เอ็นโจก็เชิญฉันเข้าไปในบ้าน ท่านพี่กำชับว่า "อย่าให้เสียมารยาทนะ" แล้วลากลับไป
วันนี้เอ็นโจอยู่ในชุดเสื้อคาร์ดิแกนสีเทาแบบง่ายๆ เวลาปรกติที่เคยเห็นกันก็อยู่ในชุดนักเรียนเป็นส่วนมาก ตอนเจอกันในงานปาร์ตี้ก็เคยเห็นแต่ใส่ชุดเป็นทางการ พอเห็นใส่ชุดธรรมดาแบบนี้แล้วหัวใจสาวน้อยก็เผลอใจเต้นขึ้นมานิดหน่อย บ้าเอ๊ย~ ไม้แขวนดีซะอย่างใส่อะไรก็ขึ้นไปหมดเลยน้า~

"วันนี้คุณคิโชวอินใส่ชุดสีขาวล้วนน่ารักจังนะ เหมือนคุณกระต่ายเลยล่ะ"
"อุเหย!?" 

ตกใจจัดจนเผลออุทานแปลกๆ เลยไงล่ะ! หัวใจกระตุกเลย!
คะ คุณกระต่ายเหรอ!? นี่สกิลล์สูงขนาดพูดแบบนี้กับเด็กผู้หญิงด้วยใบหน้ายิ้มแย้มได้สบายๆ เลยนะ หรือว่าเอ็นโจจะเป็นลูกบ้านชั่วคราวของหมู่บ้านคาสโนว่า!? ไม่สิ ลูกบ้านตัวจริงเลยมั้ง!?  หรือจะเป็นผู้สืบทอดของท่านอิมาริกันนะ!? 
สัญญาณเตือนภัยฉุกเฉิน! สัญญาณเตือนภัยฉุกเฉิน!  

"อ๊ะ ห้องจัดงานอยู่ทางนี้นะ"   

เอ็นโจนำทางภายในบ้านโดยไม่ได้รับรู้ความหวั่นไหวในจิตใจฉันเลย น่าเจ็บใจชะมัด ลอบหาทางแก้แค้นมั่งไม่ได้หรือไงนะ ฉันแอบสอดส่ายสายตาหาผมร่วงที่หลังเอ็นโจ เป็นเคล็ดว่าถ้ามีคนอื่นเก็บผมร่วงไปทิ้งจะทำให้อกหักไงล่ะ แต่รู้สึกเจ้าตัวจะระมัดระวังการแต่งกายอยู่นะ  ชิ คว้าน้ำเหลว
พอเดินไปด้วยกันสองคน ก็ได้ยินเสียงเด็กๆ หัวเราะครื้นเครงดังมาถึงทางเดิน

"เพื่อนๆ ยูกิโนะมากันแล้ว ก็เลยเอะอะกันน่าดู"
"ฉันมาช้าหรือเปล่าคะ รอนานกันหรือเปล่า"
"ไม่ใช่อย่างงั้นหรอก ยังไม่ถึงเวลาเริ่มงานเลย มาซายะเองก็บอกว่าจะมาสายนิดหน่อยด้วย"
"ท่านคาบุรากิก็มาด้วยเหรอคะ"
"อื้อ"  

เห~ เคร่งธรรมเนียมขนาดมาอวยพรวันเกิดน้องชายของเพื่อนสนิทด้วยเหรอเนี่ย แต่แหม คาบุรากิก็เอ็นดูยูกิโนะคุงอยู่แล้วนี่นะ
พอเปิดประตู เสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกเด็กๆ ก็ดังขึ้น

"ยูกิโนะ คุณคิโชวอินมาแน่ะ" 

ยูกิโนะคุงที่มีเพื่อนๆ ห้อมล้อมท่าทางสนุกสนานหันมาตามเสียงเรียกของพี่ชาย แล้วเผยรอยยิ้มเจิดจ้า 

"คุณพี่เรย์กะ!"
"สุขสันต์วันเกิดจ้ะ ยูกิโนะคุง"

ฉันโบกมือให้ยูกิโนะคุง คุณแม่ของเอ็นโจที่สั่งงานพวกคุณแม่บ้านอยู่สังเกตเห็นแล้วเดินมาหา

"ยินดีต้อนรับค่ะ คุณเรย์กะ"
"สวัสดีค่ะ วันนี้ขอบคุณมากนะคะที่เชิญมา"  

มาดามเอ็นโจเป็นคนสวยบอบบาง พอยิ้มก็ดูคล้ายๆ ยูกิโนะคุง 

"ทางนี้ต่างหากล่ะคะ ต้องขอบคุณที่อุตส่าห์มาหายูกิโนะ"
"เอ่อ นี่ เป็นอาหารทำเองที่สัญญากับยูกิโนะคุงไว้น่ะค่ะ..."
"แหม ขอบคุณนะคะ ได้ฟังมาแล้ว ยูกิโนะงอแงร้องจะกินใช่ไหมคะ ขอโทษด้วยนะคะ คุณเรย์กะ"
"ไม่หรอกค่ะ ไม่ใช่อะไรใหญ่โตเลยค่ะ"
"งั้นขอรับฝากไว้ก่อนนะคะ หรือว่าจะเอาให้ยูกิโนะเลยดีเอ่ย เด็กคนนั้นเฝ้ารออยู่ด้วย"  
 
ระหว่างที่พวกเราพูดคุยกันอยู่ ยูกิโนะคุงก็โน้มตัวออกมากวักมือเรียกฉันว่า "ทางนี้! คุณพี่เรย์กะนั่งตรงนี้นะฮะ!"   รู้สึกวันนี้ยูกิโนะคุงจะร่าเริงกว่าทุกวันนะ น่ารักจัง

"เด็กคนนี้ล่ะก็ แหม ขอโทษจริงๆ นะ คุณเรย์กะ ช่วยฟังคำขอเอาแต่ใจของแกด้วยนะคะ"
"ฮุฮุ ได้ค่ะ"  

มาดามเอ็นโจยิ้มบางๆ ปล่อยฉันออกมา ฉันเลยถือห่อกล่องปิ่นโตที่ลืมส่งให้ลงนั่งใกล้ๆ กับที่นั่งยูกิโนะคุง เจ้าตัวยิ้มแย้มท่าทางสนุกสนานดีจัง
ส่วนเอ็นโจออกจากห้องไปรับแขกตัวน้อยๆ
จากนั้นก็มีพวกเด็กๆ ที่ได้รับเชิญมาอีกหลายคน เมื่อทุกคนยกเว้นคาบุรากิมาพร้อมหน้ากัน ในที่สุดงานปาร์ตี้วันเกิดของยูกิโนะคุงก็เริ่มต้นขึ้น
ปิดไฟห้องให้มืด ทุกคนปรบมือตามจังหวะร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ แล้วเค้กวันเกิดสองชั้นอลังการที่มีเทียนปักอยู่ 7 เล่มก็ถูกยกมาวางลงตรงหน้ายูกิโนะคุง
เมื่อเพลงจบลง ยูกิโนะคุงก็เป่าเทียบดับดังฟู่ ทุกคนปรบมือกันเกรียวกราว!

"ยูกิโนะคุง สุขสันต์วันเกิด!"
"ยินดีด้วยนะ ยูกิโนะคุง!"
 
ยูกิโนะคุงแก้มแดงซ่าน หัวเราะอย่างดีใจว่า "ขอบคุณนะ"
ระหว่างที่ทุกคนส่งของขวัญให้ยูกิโนะคุง เค้กก็ถูกตัดแจกจ่ายให้แขกแต่ละคนตามที่นั่ง ฉันเองก็ส่งของขวัญให้ยูกิโนะคุงเหมือนกัน 

"ขอบคุณฮะ คุณพี่เรย์กะ!"
"ยูกิโนะคุง สุขสันต์วันเกิดจ้ะ"
"อะไรเอ่ย ใหญ่จังเลยฮะ"
"ไว้ลองเปิดดูสิจ้ะ"  

ถ้าชอบก็ดีหรอกน้า นึกไม่ออกเลยว่าจะซื้ออะไรเป็นของขวัญให้เด็กๆ โดยเฉพาะเด็กผู้ชาย
กล่องของขวัญเอาไว้เปิดกันทีหลังระหว่างทานเค้กและอาหาร บนโต๊ะมีเมนูของโปรดเด็กๆ วางเต็ม

"คุณเรย์กะคะ อาหารที่ทำมาวางลงบนโต๊ะเลยได้ไหมคะ"
"อ๊ะ ค่ะ"  


อุ ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึงแล้วเหรอเนี่ย
เมื่อมาดามเอ็นโจว่า ฉันก็เลยแก้ห่อผ้าออกวางปิ่นโตสองชั้นลงบนโต๊ะ ยูกิโนะคุงยิ้มกว้าง

"ว้าว! ทำมาให้ผมจริงๆ ด้วย!"
"ยูกิจัง ขอบคุณคุณเรย์กะหรือยัง"
"ขอบคุณฮะ คุณพี่เรย์กะ!"
"ไม่เป็นไรจ้ะ ถ้าถูกปากยูกิโนะคุงก็จะดีหรอก..."  

ว่าแล้วฉันก็เปิดฝากล่องปิ่นโตออกท่ามกลางสายตาพวกเด็กๆ ทั้งที่ยังตื่นๆ อยู่นิดหน่อย

"สวยจังเลย! จิราชิซูชินี่!"
"นี่ท่านพี่เรย์กะทำเองเหรอ ฉันก็อยากกินเหมือนกันนะ!"
"น่าอร่อยจัง"

โอ้ อย่างน้อยก็หน้าตาสอบผ่านล่ะนะ โล่งไปที คนโปรยสาหร่ายหั่นฝอยคือพี่เองนะคะ 

"ท่านแม่ของคุณเรย์กะเล่าให้ฟังว่าคุณเรย์กะมักจะทำอาหารที่บ้านบ่อยๆ ทำเก่งจริงๆ ด้วยนะคะ"
"ยังหรอกค่ะ ยังเรียนอยู่เลย น่าอายจริงๆ" 
 
รู้สึกท่านแม่ก็จะเอาเรื่องฉันไปโม้อยู่ข้างนอกเยอะนะเนี่ย ถึงได้ห่วงนักห่วงหนาตอนจะเอาอาหารทำเองไปสินะ กลัวความจะแตกหลายๆ เรื่องสินะ สองสามีภรรยาคู่นี้นี่พอกันจริงๆ เล้ย...

"งั้นมาทานซูชิที่คุณเรย์กะอุตส่าห์ทำมากันเถอะจ้ะ ยูกิจัง"
"อื้อ" 

มาดามเอ็นโจตักจิราชิซูชิแบ่งใส่จานเล็กให้ยูกิโนะคุง รสชาติเป็นไงบ้างคะ... ใจเต้นตึกตักๆ เลย
ยูกิโนะคุงตักอ้ำเข้าไปคำหนึ่ง

"อร่อย! คุณพี่เรย์กะ อร่อยมากเลยฮะ!"

เทวดาน้อยยิ้มแล้ว โล่งไปที---! 
ทั้งมาดามเอ็นโจและพวกมาโอะจังก็ทานกันอย่างเอร็ดอร่อย รอดแล้วค่า คุณอาคิมิ!
ฉันไม่ได้เอาใส่กล่องขนาดใหญ่เท่าไหร่ จิราชิซูชิเลยหมดเกลี้ยงในพริบตา เฮ้อ โล่งใจจริงๆ นะเนี่ย!

"อื้อ อร่อยจริงๆ คุณคิโชวอิน ทำอาหารเก่งนะ"

เอ็นโจก็ทานจนหมด เอ็นโจนี่ผิดกับคาบุรากิที่ทานอาหารฝีมือคนอื่นได้สินะ อ๊ะ หรือว่าฝืนกินหรือเปล่าคะ

"ไม่ได้ฝืนนะ"

กรี๊ด! โดนอ่านใจแล้ว! เอ็นโจนี่น่ากลัวจริงๆ ด้วย!

"เปล่านะ มันเขียนไว้ที่หน้าหมดต่างหาก" 

จริงเหรอ อ๊ะ โดนอ่านใจอีกแล้ว!
ฉันกลัวจะโดนอ่านใจไปมากกว่านี้เลยหันหลังให้เอ็นโจ นั่งกินเค้กงุบงิบๆ ไป

"ท่านพี่เรย์กะก็ทำอาหารเก่งด้วยนะคะเนี่ย"

มาโอะจังมองมาด้วยแววตานับถือ พวกยูกิโนะคุงก็ชมว่า "จริงด้วยเนอะ"  อุอุ ความรู้สึกผิดที่มีต่อพวกเด็กๆ ที่แสนใสซื่อนี่มัน...

"ความจริงแล้ว พี่ให้อาจารย์สอนทำอาหารช่วยทำด้วยกันน่ะจ้ะ"

ฉันทนรู้สึกผิดไม่ไหวจนต้องสารภาพออกมาอย่างง่ายดาย

"งั้นเหรอคะ แต่ท่านพี่เรย์กะก็ยังเป็นคนทำอยู่ดีใช่ไหมล่ะคะ"
"แหม ก็ใช่นะจ้ะ แต่ถ้าให้คนอื่นช่วยทำแล้วยังมีคนชมมากๆ อีกก็เหมือนเอาหน้าอยู่คนเดียว ปวดใจยังไงไม่รู้" 

ฉันก็ช่วยด้วยนะ ที่ตกแต่งหน้านี่ก็ทำด้วยกันน่ะแหละ แต่จะว่าเกือบทั้งหมดเป็นฝีมือคุณอาคิมิก็ไม่เกินเลยไปหรอก

"ฮุฮุ คุณเรย์กะนี่ซื่อตรงจังนะคะ ไม่ทราบว่าไปเรียนกับอาจารย์ที่ไหนคะ" 

มาดามเอ็นโจถาม ฉันเลยตอบไปว่า "คุณอาคิมิของตระกูลนารุโทมิค่ะ"

"คุณอาคิมิมีงานอดิเรกทำอาหาร ฉันเลยไปขอให้สอนให้เป็นการส่วนตัวค่ะ"
"งั้นหรือคะ รู้สึกว่าคุณหนูตระกูลนารุโทมิจะยังเป็นนักเรียนอยู่สินะคะ"
"ค่ะ"  

มาโอะจังบอกว่าอยากมาเรียนทำอาหารด้วย แต่คุณแม่ของมาโอะจังก็ทำอาหารเก่งอยู่แล้ว ไปขอเรียนกับคุณแม่ก็ได้นี่จ๊ะ
เมื่อกินเค้กเสร็จ ยูกิโนะคุงก็เริ่มเปิดห่อของขวัญโดยมีเพื่อนๆ ห้อมล้อม ยูกิโนะคุงดีอกดีใจกับของขวัญแสนวิเศษต่างๆ จนมาถึงห่อของขวัญของฉันในที่สุด
จะไหวมั้ยนะ...

"อะไรกันน้า"
"ใหญ่จังเนอะ"
"เปิดเร็วๆ สิ ยูกิโนะคุง"
"อื้อ หวา อะไรเนี่ย"

ของขวัญวันเกิดนั้นฉันคิดถึงสภาพร่างกายที่เป็นโรคหอบของยูกิโนะคุง เอาเป็นเครื่องทำความชื้นมา แต่นี่ไม่ใช่เครื่องทำความชื้นธรรมดานะ ในรูปกลมๆ โปร่งใสทำเป็นสองชั้น ชั้นแรกใส่น้ำกับน้ำมันสีฟ้าไว้มีรูปปั้นสัตว์ทะเลลอยตุ๊บป่องๆ มีทั้งปลาหมึก แมงกระพรุน ปลาการ์ตูน แล้วก็มีมานาทีที่ยูกิโนะคุงชอบที่สุดตอนไปโอกินาวะว่ายอยู่ด้วย จะวางเป็นเครื่องประดับตกแต่งก็น่ารัก แต่ว่ากันตรงๆ ประสิทธิภาพในฐานะเครื่องทำความชื้นคงเป็นรองลงมาอ่ะนะ 

"น่ารักจัง! ปลาโลมาว่ายอยู่ด้วย"
"มีมานามีที่ยูกิโนะคุงชอบด้วยนะ"
"เอ๋ ไหนๆ"

ยูกิโนะคุงค้นหามานาทีอย่างดีอกดีใจ ฉันเลยได้ใจยื่นให้อีกกล่อง

"ยูกิโนะคุง ลองเปิดกล่องนี้ด้วยสิ ของแถมจ้ะ"
"เอ๋ นี่ด้วยเหรอฮะ"

ยูกิโนะคุงเปิดกล่องของขวัญอีกกล่องจากฉัน แล้วก็ทำหน้างุนงงร้อง "อื๋อ?"

"อะไรเนี่ย"

ห่วงกลปริศนา มีตั้งแต่ระดับง่ายๆ จนถึงระดับยากขึ้นไงล่ะ

"รู้จักห่วงกลปริศนาหรือเปล่าจ๊ะ ให้ลองคิดหาวิธีแกะเอาห่วงที่เกี่ยวพันกันอยู่นี่ออกให้ได้น่ะจ้ะ"
"เห!" 

เหมาะสำหรับฆ่าเวลาตอนว่างๆ ที่สุดเลยล่ะ ยูกิโนะคุงไม่ค่อยสบายต้องนอนอยู่บ้านบ่อยๆ ฉันก็เลยคิดว่าถ้ามีอะไรที่ไว้เล่นคนเดียวได้ก็น่าจะสนุกดีน้า~  ฉันก็ชอบต่อจิ๊กซอว์อยู่คนเดียวบ่อยๆ ตั้งแต่สมัยเด็กๆ แล้ว
ยูกิโนะคุงกับพวกเด็กๆ ท่าทางจะสนใจ ลงมือลองเล่นทันที

"อืม~ ยากจังเลย"
"ทำไม่ได้เลยอ่ะ"
"ว้าว ท่านพี่ของยูกิโนะคุงแก้ให้ได้ง่ายๆ เลย!" 

พอโดนพวกเด็กผู้หญิงตื๊อ เอ็นโจก็แก้ห่วงออกแล้วส่งให้อย่างใจดี อื้อ สนุกกันก็ดีแล้วล่ะ นี่ฉันเอาเจงก้ากับบอร์ดเกมมาด้วยนะ จะลองเล่นกันดูไหมคะ

แล้วคุณแม่บ้านก็แจ้งให้ทราบว่าคาบุรากิมาถึงแล้ว  

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ท่านเรย์กะโดขิๆ แล้ว! ไม่เสียชื่อแท็กเลิฟแล้ว! 
キタ━━━ヽ( ゚∀゚)人(゚∀゚ )メ( ゚∀゚)人(゚∀゚ )メ( ゚∀゚)人(゚∀゚ )ノ━━━!!!!

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET