[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 187 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.187 - ตอนที่ 187


187.


ฉันตกลงใจแล้วว่าเรื่องวาเลนไทน์จะหันไปพึ่งพาวาคาบะจังหมดทุกด้าน ครั้งหน้าจะขอให้สอนวิธีทำฟองดองต์ช็อกโกล่าล่ะ
ปรกติวันวาเลนไทน์ นอกจากท่านพี่กับท่านพ่อแล้วฉันก็ไม่ได้ให้ขนมทำเองกับใครอีก ช่วงที่ผ่านมาก็เลยไม่ได้ออกไปเรียนเพิ่มเติมที่ไหน แต่ใช้วิธีดูสูตรแล้วทำเองคนเดียว แต่ให้คนสอนเนี่ยต่างกันลิบลับเลยนะ วาเลนไทน์ปีนี้ต้องให้วาคาบะจังช่วยแล้วล่ะ
แหม แต่ยังไงซะคนที่ให้ช็อกโกแลตทำเองไปก็จำกัดอยู่แค่ญาติพี่น้องก็เลยค่อยสบายใจหน่อย สำหรับท่านอิมาริ ถ้าทำออกมาแล้วไม่อร่อยก็เอาของขายไปก็ได้นะคะ 

แต่อาหารทำเองที่ได้รับรีเควสต์มาจากยูกิโนะคุงในงานปาร์ตี้วันเกิดนี่มันคนละระดับกับช็อกโกแลตวาเลนไทน์เลยนะ คนทานไม่ใช่ญาติพี่น้อง แถมยังเป็นคนบ้านเอ็นโจ จะทำของแปลกๆ ไปให้ทานไม่ได้เด็ดขาด 
หลังจากพูดคุยกับคุณอาคิมิแล้วว่าจะทำอะไรดี ผลลัพธ์ก็เอาเป็นว่าน่าจะทำจิราชิซูชิไปให้ หน้าตามันสดใสหลอกตาดี ที่สำคัญคือฉันกลัวอาหารเป็นพิษ  ก็เลยเลือกเมนูนี้มาเพราะคาดหวังกับผลลัพธ์การฆ่าเชื้อโรคของน้ำส้มน่ะ

วันเกิดยูกิโนะคุงปีนี้ตรงกับวันเสาร์ ช่วงเช้าฉันเลยขอให้คุณอาคิมิมาที่บ้านจะได้ช่วยกันทำ แล้วจะได้เอาอาหารไปงานปาร์ตี้ที่บ้านยูกิโนะคุงต่อ เพื่อไม่ให้เกิดโกลาหลกันขึ้นมาในวันจริง ฉันก็เลยตั้งใจอ่านสูตรที่คุณอาคิมิส่งมาให้ก่อนอย่างถี่ถ้วนทุกวัน แล้วก็ซ้อมทำไข่เจียวหั่นฝอยอยู่ที่บ้าน ผลปรากฎว่าทั้งไหม้ทั้งกรอกไข่ให้บางไม่ได้  อื้อ ไอ้นี่ให้คุณอาคิมิทำก็แล้วกัน 


"คุณคิโชวอิน ขอโทษนะที่ยูกิโนะเอาแต่ใจร้องจะกินอาหารฝีมือคุณคิโชวอิน ถ้าลำบากจะปฎิเสธไปก็ได้นะ"

สงสัยจะเห็นฉันนั่งดูตำราทำอาหารอยู่ในสโมสร Pivoine เอ็นโจเลยพูดมาแบบนั้น

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่อาจจะไม่ได้ตามความคาดหวัง  แต่ฉันไม่ได้กะจะทำอะไรลำบากเลย แค่ของง่ายๆ น่ะค่ะ  ที่อ่านหนังสือเล่มนี้ก็เพราะสนใจเรื่องอาหารเท่านั้นเอง" 
 
นี่เรื่องจริงนะ เมื่อไปเรียนทำอาหารกับคุณอาคิมิ พอกลับบ้านมาก็ซ้อมหั่นผักต่อ จนฉันเริ่มสนใจเรื่องอาหารมากขึ้น ส่วนพวกผักที่ฉันซ้อมหั่นไป คุณคนครัวที่บ้านก็เอาลงเครื่องปั่นทำเป็นซุปหรือไม่ก็น้ำสลัด รู้สึกว่าผักหน้าตาขี้เหร่ที่ฉันหั่นออกมาจะเอาไปใช้ประกอบอาหารจานหลักไม่ได้ แต่ซุปโพแทชที่เอามันฝรั่งไปทำตอนนั้นก็อร่อยดีนะ   

ที่มานั่งดูตำราทำอาหารอยู่แบบนี้ ก็เพราะรู้สึกว่าฉันทำให้คนอื่นเดือดร้อนเรื่องการเก็บกวาดซากหลังฝึกซ้อม ก็เลยค้นคว้าหาเมนูที่ตัวเองน่าจะทำได้เพื่อจัดการกับผักพวกนั้นน่ะ คงต้องเป็นแกงกระหรี่ละมั้ง
จะลองทำแกงกระหรี่แบบใช้ก้อนแกงสำเร็จรูปดูดีไหมนะ คนครัวบ้านคิโชวอินไม่ยอมทำอะไรง่ายๆ แบบใช้ก้อนแกงในท้องตลาดหรอก ทำแต่แกงกระหรี่ของแท้แบบที่ต้องใช้เครื่องเทศต้นตำรับเท่านั้น แต่บางทีก็อยากกินรสชาติที่โหยหาแบบนั้นบ้างนี่นา~ แกงกระหรี่ที่ได้กินที่บ้านวาคาบะจังน่ะรสชาติแบบนั้นเลยล่ะ 
 
คุณแม่เมื่อชาติก่อนใช้ก้อนแกงสำเร็จรูป 2 ชนิดผสมกันนี่นะ นี่แหละคงเป็นเคล็ดลับความอร่อย แล้วฉันก็รู้นะว่าถ้าใส่ช็อกโกแลตหรือโยเกิร์ตลงไปคงจะทำให้รสชาตินุ่มนวลขึ้น เป็นรสชาติที่ซ่อนเร้น 
...ช็อกโกแลตกับโยเกิร์ตเหรอ แสดงว่าใส่อะไรหวานๆ ลงไปก็ได้ใช่มะ ถ้าลองใส่พุดดิ้งลงไปล่ะจะเป็นไง พุดดิ้งอ่อนนุ่มน่าจะละลายได้ง่ายนะ แต่ฉันไม่ค่อยชอบแกงกระหรี่หวานๆ เท่าไหร่ งั้นก็ใช้ก้อนแกงเผ็ดจัดมาคานกันก็ได้นี่นา  ถึงจะเป็นแกงกระหรี่ที่ใช้ก้อนแกงสำเร็จรูปในท้องตลาด แต่ก็อยากได้ความเป็นออริจินัลเปล่งประกายเหมือนกันนะ จะลองใส่ลูกมิราเคิลลงไปดีไหมนะ... 
ไว้ครั้งหน้าลองปรึกษาคุณอาคิมิดูดีกว่า 

"คุณคิโชวอิน ฟังอยู่หรือเปล่า"
"เอ๊ะ อ้อ ขอโทษด้วยค่ะ ฟังอยู่ค่ะ" 
 
ไม่ได้การล่ะ เผลอใจไปกับแกงกระหรี่ซะแล้ว ตะกี้พูดว่าไงนะคะ 

"ถ้าทำอาหารเองไม่เป็นภาระกับคุณคิโชวอินก็ดีหรอก แต่นี่เป็นงานเล็กๆ ที่เชิญเด็กๆ เพื่อนๆ กันมาแค่ 20 คนเอง ไม่ต้องซีเรียสมากก็ได้นะ"
"ค่ะ" 

มาโอะจังกับยูริคุงก็ได้รับเชิญไปด้วยใช่ไหมนะ อาหารฝีมือคุณแม่มาโอะจังนี่อร่อยจนเป็นแรงกดดันเลย แต่ฉันมีคุณอาคิมิอยู่ทั้งคน ต้องไม่เป็นไรสิน่า! 

 
ในวันจริง คุณอาคิมิมาหาถึงที่บ้านตามสัญญา

"สวัสดีค่ะ คุณอาคิมิ ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องรบกวนในเช้าวันหยุด"
"ไม่เป็นไรเลยค่ะ วันนี้มาพยายามด้วยกันนะคะ"
"ค่ะ" 

วัตถุดิบเตรียมพร้อมอยู่ในครัวหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่ขอร้องคุณอาคิมิเท่านั้น ฉันกะจะให้คุณอาคิมินั่งพักในห้องนั่งเล่นชั่วครู่ก่อนจะพาไปแนะนำห้องครัว แต่ท่านพ่อท่านแม่และท่านพี่ที่รู้ข่าวการมาของคุณอาคิมิก็แห่กันมารับถึงหน้าประตู

"ยินดีต้อนรับครับ คุณอาคิมิ วันนี้ขอบคุณนะครับที่มาช่วยน้องผมแต่เช้า"
"ได้ยินว่าเรย์กะกำลังเรียนทำอาหารอยู่สินะ จากนี้ไปก็ขอฝากลูกสาวผมด้วยนะครับ คุณอาคิมิ"
"นี่เป็นอาหารที่นำไปฝากบ้านท่านเอ็นโจเชียวนะคะ อย่างไรต้องขอฝากด้วยนะคะ คุณอาคิมิ"
"เห็นว่าเป็นรีเควสต์จากบุตรชายตระกูลเอ็นโจว่าอยากทานอาหารฝีมือเรย์กะนะ"
"เป็นของที่ทุกคนในบ้านเอ็นโจจะรับประทานกันเชียวนะคะ"
"พ่อครับ แม่ครับ พอแค่นี้เถอะ คุณอาคิมิ ไว้ขากลับผมจะไปส่งเอง แวะมาเรียกได้นะครับ"
"คะ ค่ะ..."

คุณอาคิมิตัวหดกระจิ๋วหลิวลงทุกที ฉันเลยให้คนในครอบครัวกระจายตัวกันออกไป แล้วพาคุณอาคิมิไปห้องครัว โชคดีไปที่ได้ท่านพี่คอยปรามพวกท่านแม่ไว้

"
ทำไงดีล่ะคะ ความรับผิดชอบหนักหนาเหลือเกิน..."
"ขอโทษนะคะ คุณอาคิมิ ความจริงกะจะให้นั่งดื่มชาสบายๆ ที่ห้องนั่งเล่นก่อน  แต่ทางบ้านคงกวนไม่หยุดละค่ะ" 

"อื๋อ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันอยากเตรียมตัวให้เร็วที่สุด เผื่อทำอะไรพลาดขึ้นมาจะได้มีเวลาแก้ไข"

สีหน้าคุณอาคิมิที่ยังสบายๆ อยู่ตะกี้เคร่งเครียดขึ้นมา ขอโทษนะคะ...

 ฉันเล่าให้ที่บ้านฟังไปนานแล้วว่าไปเรียนทำอาหารกับคุณอาคิมิ แต่เพิ่งบอกไปว่าจะเอาอาหารทำเองไปงานปาร์ตี้วันเกิดของยูกิโนะคุง พอได้ยินแบบนั้นที่บ้านก็แตกตื่นกันใหญ่ พยายามเกลี้ยกล่อมให้คนครัวที่้บ้านหรือไม่ก็เชฟของร้านอาหารที่ไหนทำแทน ไม่ต้องไปลงมือทำเองอยู่หลายรอบ แต่ก็จะกลายเป็นการโกหกยูกิโนะคุงที่เฝ้ารอคอย ฉันจึงปฎิเสธไปอย่างแข็งขัน  แม้จะอธิบายว่าให้คุณอาคิมิมาคอยช่วยอยู่ ไม่เป็นไรหรอก แต่ก็ดูเหมือนที่บ้านจะยังไม่วางใจ โดยเฉพาะท่านแม่งี้วิตกกังวลสุดๆ ถึงขนาดออกปากว่าถ้าเอาของไม่อร่อยออกไปตอนนี้ อาจส่งผลกระทบถึงแวววิวาห์ในอนาคตของฉันได้ 
กะแล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้แหงๆ ก็เลยไม่อยากบอกไงล่ะ เฮ้อ แต่นี่ก็เป็นปัญหาระหว่างบ้าน จะไม่พูดก็ไม่ได้ซะด้วย

"เอาเป็นว่า มาลงมือทำกันเถอะค่ะ คุณเรย์กะ"
"ค่ะ"  

ตอนแรกที่เราคุยกันคือจะแบ่งงานกันทำสองคน แต่สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นว่าคุณอาคิมิทำเองเกือบหมด โดยเฉพาะในเรื่องการปรุงรสชาตินี่ฉันยกให้คุณอาคิมิไปเลย ส่วนที่ฉันทำก็อย่างเช่น ตั้งหน้าตั้งตาพัดข้าวน้ำส้มให้แห้งไวๆ... แต่ก็ช่วยทำงานเป็นลูกมือด้วยนะ ทั้งตีไข่ ตักข้าวไปไว้ในโถข้าวซูขิ ส่งวัตถุดิบให้ตามแต่คุณอาคิมิจะเรียกใช้ ช่วยยกจานชามที่ใช้แล้วไปเก็บ  อื้อ เท่านี้ก็เท่ากับว่าได้ช่วยกันทำละนะ 
พอทำเสร็จก็ตักจิราชิซูชิลงในกล่องปิ่นโตซ้อน ส่วนที่เหลือก็ให้ท่านพ่อท่านแม่ท่านพี่ลองชิมดู ดูเหมือนระหว่างที่ทำอยู่ก็จะนั่งรออย่างวิตกกังวลกันตลอดเลยนี่นะ

"อร่อยมากค่ะ!"
"แบบนี้ยกไปให้ท่านๆ บ้านเอ็นโจทานกันก็ไม่เป็นไรแล้ว!"
"อร่อยมาก เรย์กะ ขอบคุณนะ คุณอาคิมิ"
"ขอบคุณจริงๆ นะคะ คุณอาคิมิ!" 

พอเจอปฎิกริยาที่โอเว่อร์ขนาดนั้น คุณอาคิมิถึงกับทำหน้าโล่งใจจากใจจริง ร้องว่า "ค่อยยังชั่ว..." 
ฉันลุกออกไปเตรียมตัวไปงานปาร์ตี้วันเกิด ระหว่างนั้นก็ให้คุณอาคิมินั่งพักที่ห้องนั่งเล่นไปก่อน
พอฉันเปลี่ยนชุดกลับมา คุณอาคิมิกับท่านพี่ก็กำลังพูดคุยกันสบายๆ 

"เรย์กะ เตรียมตัวเสร็จแล้วเหรอ เดี๋ยวพี่ไปส่งคุณอาคิมิแล้วไปส่งเรย์กะด้วยเลยก็แล้วกัน"
"รบกวนด้วยนะคะ ท่านพี่ ข้าวของเยอะแยะเลย ช่วยขนหน่อยได้ไหมคะ"
"ของเต็มสองมือเลยนะ  คุณเรย์กะ ไหวหรือเปล่าคะ"
"ฮุฮุฮุ" 

คิดไปคิดมาเยอะแยะก็เลยได้ของเพียบงี้แหละ แล้วยังมีจิราชิซูชิด้วย

"เอาล่ะ ไปกันเถอะค่ะ!" 

ยูกิโนะคุง รอก่อนนะจ๊ะ! 

อ๊ะ ลืมคุยกับคุณอาคิมิเรื่องรสชาติแฝงของแกงกระหรี่ล่ะ 

 ---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
จิราชิซูชิ ข้าวผสมน้ำส้มแบบข้าวซูชิประดับด้วยเครื่องหน้าต่างๆ ตามชอบ

 

ลูกมิราเคิลที่เคยฮิตอยู่ในบ้านเราช่วงหนึ่ง (เขาว่า) ถ้ากินเข้าไปแล้วกินมะนาวตามมันจะออกรสหวานๆ ไม่เปรี้ยวล่ะ 

ต้องไอเดียบรรเจิดแค่ไหนถึงคิดจะเอาไอ้ลูกนี่มาใส่ในแกงกระหรี่ได้.... 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET