[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 187 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.187 - ตอนที่ 187


187.


ฉันตกลงใจแล้วว่าเรื่องวาเลนไทน์จะหันไปพึ่งพาวาคาบะจังหมดทุกด้าน ครั้งหน้าจะขอให้สอนวิธีทำฟองดองต์ช็อกโกล่าล่ะ
ปรกติวันวาเลนไทน์ นอกจากท่านพี่กับท่านพ่อแล้วฉันก็ไม่ได้ให้ขนมทำเองกับใครอีก ช่วงที่ผ่านมาฉันก็เลยไม่ได้ออกไปเรียนเพิ่มเติมที่ไหน แต่ใช้วิธีดูสูตรแล้วทำเอาเองคนเดียว แต่ให้คนสอนให้เนี่ยต่างกันลิบลับเลยนะ วาเลนไทน์ปีนี้ต้องให้วาคาบะจังช่วยแล้วล่ะ
แหม แต่ยังไงซะคนที่ให้ช็อกโกแลตทำเองไปก็จำกัดอยู่แค่ญาติพี่น้องก็เลยค่อยสบายใจหน่อย สำหรับท่านอิมาริ ถ้าทำออกมาแล้วไม่อร่อยก็เอาของขายไปก็ได้นะคะ 

แต่อาหารทำเองที่ได้รับรีเควสต์มาจากยูกิโนะคุงในงานปาร์ตี้วันเกิดนี่มันคนละระดับกับช็อกโกแลตวาเลนไทน์เลยนะ คนทานไม่ใช่ญาติพี่น้อง แถมยังเป็นคนบ้านเอ็นโจ จะทำของแปลกๆ ไปให้ทานไม่ได้เด็ดขาด 
หลังจากพูดคุยกับคุณอาคิมิแล้วว่าจะทำอะไรดี ผลลัพธ์ก็เอาเป็นว่าน่าจะทำจิราชิซูชิไปให้ หน้าตามันสดใสหลอกตาดี ที่สำคัญคือฉันกลัวอาหารเป็นพิษ  ก็เลยเลือกเมนูนี้มาเพราะคาดหวังกับผลลัพธ์การฆ่าเชื้อโรคของน้ำส้มน่ะ

วันเกิดยูกิโนะคุงปีนี้ตรงกับวันเสาร์ ช่วงเช้าฉันเลยขอให้คุณอาคิมิมาที่บ้านจะได้ช่วยกันทำ แล้วจะได้เอาอาหารไปงานปาร์ตี้ที่บ้านยูกิโนะคุงต่อเลย เพื่อไม่ให้เกิดโกลาหลกันขึ้นมาในวันจริง ฉันก็เลยตั้งใจอ่านสูตรที่คุณอาคิมิส่งมาให้ก่อนอย่างถี่ถ้วนทุกวัน แล้วก็ซ้อมทำไข่เจียวหั่นฝอยอยู่ที่บ้าน ผลปรากฎว่าทั้งไหม้ทั้งกรอกไข่ให้บางไม่ได้  อื้อ ไอ้นี่ให้คุณอาคิมิทำก็แล้วกัน 


"คุณคิโชวอิน ขอโทษนะที่ยูกิโนะเอาแต่ใจร้องจะกินอาหารฝีมือคุณคิโชวอิน ถ้าลำบากจะปฎิเสธไปก็ได้นะ"

สงสัยจะเห็นฉันนั่งดูตำราทำอาหารอยู่ในสโมสร Pivoine เอ็นโจเลยพูดมาแบบนั้น

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่อาจจะไม่ได้ตามความคาดหวัง  แต่ฉันไม่ได้กะจะทำอะไรลำบากเลย แค่ของง่ายๆ น่ะค่ะ  ที่อ่านหนังสือเล่มนี้ก็เพราะสนใจเรื่องอาหารเท่านั้นเอง" 
 
นี่เรื่องจริงนะ เมื่อไปเรียนทำอาหารกับคุณอาคิมิ พอกลับบ้านมาก็ซ้อมหั่นผักต่อ จนฉันเริ่มสนใจเรื่องอาหารมากขึ้น ส่วนพวกผักที่ฉันซ้อมหั่นไป คุณคนครัวที่บ้านก็เอาลงเครื่องปั่นทำเป็นซุปหรือไม่ก็น้ำสลัด รู้สึกว่าผักหน้าตาขี้เหร่ที่ฉันหั่นออกมาจะเอาไปใช้ประกอบอาหารจานหลักไม่ได้ แต่ซุปโพแทชที่เอามันฝรั่งไปทำตอนนั้นก็อร่อยดีนะ   

ที่มานั่งดูตำราทำอาหารอยู่แบบนี้ ก็เพราะรู้สึกว่าฉันทำให้คนอื่นเดือดร้อนเรื่องการเก็บกวาดซากหลังฝึกซ้อม ก็เลยค้นคว้าหาเมนูที่ตัวเองน่าจะทำได้เพื่อจัดการกับผักพวกนั้นน่ะ คงต้องเป็นแกงกระหรี่ละมั้ง
จะลองทำแกงกระหรี่แบบใช้ก้อนแกงสำเร็จรูปดูดีไหมนะ คนครัวบ้านคิโชวอินไม่ยอมทำอะไรง่ายๆ แบบใช้ก้อนแกงในท้องตลาดหรอก ทำแต่แกงกระหรี่ของแท้แบบที่ต้องใช้เครื่องเทศต้นตำรับเท่านั้น แต่บางทีก็อยากกินรสชาติที่โหยหาแบบนั้นบ้างนี่นา~ แกงกระหรี่ที่ได้กินที่บ้านวาคาบะจังน่ะรสชาติแบบนั้นเลยล่ะ 
 
คุณแม่เมื่อชาติก่อนใช้ก้อนแกงสำเร็จรูป 2 ชนิดผสมกันนี่นะ นี่แหละคงเป็นเคล็ดลับความอร่อย แล้วฉันก็รู้นะว่าถ้าใส่ช็อกโกแลตหรือโยเกิร์ตลงไปคงจะทำให้รสชาตินุ่มนวลขึ้น เป็นรสชาติที่ซ่อนเร้น 
...ช็อกโกแลตกับโยเกิร์ตเหรอ แสดงว่าใส่อะไรหวานๆ ลงไปก็ได้ใช่มะ ถ้าลองใส่พุดดิ้งลงไปล่ะจะเป็นไง พุดดิ้งอ่อนนุ่มน่าจะละลายได้ง่ายดีนะ แต่ฉันก็ไม่ค่อยชอบแกงกระหรี่หวานๆ เท่าไหร่ งั้นก็ใช้ก้อนแกงเผ็ดจัดมาคานกันก็ได้นี่นา  ถึงจะเป็นแกงกระหรี่ที่ใช้ก้อนแกงสำเร็จรูปในท้องตลาด แต่ก็อยากได้ความเป็นออริจินัลเปล่งประกายเหมือนกันนะ จะลองใส่ลูกมิราเคิลลงไปดีไหมนะ... 
ไว้ครั้งหน้าลองปรึกษาคุณอาคิมิดูดีกว่า 

"คุณคิโชวอิน ฟังอยู่หรือเปล่า"
"เอ๊ะ อ้อ ขอโทษด้วยค่ะ ฟังอยู่ค่ะ" 
 
ไม่ได้การล่ะ เผลอใจไปกับแกงกระหรี่ซะแล้ว ตะกี้พูดว่าไงนะคะ 

"ถ้าทำอาหารเองไม่เป็นภาระกับคุณคิโชวอินก็ดีหรอก แต่นี่เป็นงานเล็กๆ ที่เชิญเด็กๆ เพื่อนๆ กันมาแค่ 20 คนเอง ไม่ต้องซีเรียสมากก็ได้นะ"
"ค่ะ" 

มาโอะจังกับยูริคุงก็ได้รับเชิญไปด้วยใช่ไหมนะ อาหารฝีมือคุณแม่มาโอะจังนี่อร่อยจนเป็นแรงกดดันเลยล่ะ แต่ฉันมีคุณอาคิมิอยู่ทั้งคน ต้องไม่เป็นไรสิน่า! 

 
ในวันจริง คุณอาคิมิมาหาถึงที่บ้านตามสัญญา

"สวัสดีค่ะ คุณอาคิมิ ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องรบกวนในเช้าวันหยุด"
"ไม่เป็นไรเลยค่ะ วันนี้มาพยายามด้วยกันนะคะ"
"ค่ะ" 

วัตถุดิบเตรียมพร้อมอยู่ในครัวหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่ขอร้องคุณอาคิมิเท่านั้น ฉันกะจะให้คุณอาคิมินั่งพักในห้องนั่งเล่นก่อนชั่วครู่ก่อนจะพาไปแนะนำห้องครัว แต่ท่านพ่อท่านแม่และท่านพี่ที่รู้ข่าวการมาของคุณอาคิมิก็แห่กันมารับถึงหน้าประตู

"ยินดีต้อนรับครับ คุณอาคิมิ วันนี้ขอบคุณนะครับที่มาช่วยน้องผมแต่เช้า"
"ได้ยินว่าเรย์กะกำลังเรียนทำอาหารอยู่สินะ จากนี้ไปก็ขอฝากลูกสาวผมด้วยนะครับ คุณอาคิมิ"
"นี่เป็นอาหารที่นำไปฝากบ้านท่านเอ็นโจเชียวนะคะ อย่างไรต้องขอฝากด้วยนะคะ คุณอาคิมิ"
"เห็นว่าเป็นรีเควสต์จากบุตรชายตระกูลเอ็นโจว่าอยากทานอาหารฝีมือเรย์กะนะ"
"เป็นของที่ทุกคนในบ้านเอ็นโจจะรับประทานกันเชียวนะคะ"
"พ่อครับ แม่ครับ พอแค่นี้เถอะ คุณอาคิมิ ไว้ขากลับผมจะไปส่งเอง แวะมาเรียกได้นะครับ"
"คะ ค่ะ..."

คุณอาคิมิตัวหดกระจิ๋วหลิวลงทุกที ฉันเลยให้คนในครอบครัวกระจายตัวกันออกไป แล้วพาคุณอาคิมิไปห้องครัว โชคดีไปที่ได้ท่านพี่คอยปรามพวกท่านแม่ไว้

"
ทำไงดีล่ะคะ ความรับผิดชอบหนักหนาเหลือเกิน..."
"ขอโทษนะคะ คุณอาคิมิ ความจริงกะจะให้นั่งดื่มชาสบายๆ ที่ห้องนั่งเล่นก่อน  แต่ทางบ้านคงกวนไม่หยุดล่ะค่ะ" 

"อื๋อ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันอยากเตรียมตัวให้เร็วที่สุด เผื่อทำอะไรพลาดขึ้นมาจะได้มีเวลาแก้ไข"

สีหน้าคุณอาคิมิที่ยังสบายๆ อยู่ตะกี้เคร่งเครียดขึ้นมา ขอโทษนะคะ...

 ฉันเล่าให้ที่บ้านฟังไปนานแล้วว่าไปเรียนทำอาหารกับคุณอาคิมิ แต่เพิ่งบอกไปว่าจะเอาอาหารทำเองไปงานปาร์ตี้วันเกิดของยูกิโนะคุง พอได้ยินแบบนั้นที่บ้านก็แตกตื่นกันใหญ่ พยายามเกลี้ยกล่อมให้คนครัวที่้บ้านหรือไม่ก็เชฟของร้านอาหารที่ไหนทำแทน ไม่ต้องไปลงมือทำเองอยู่หลายรอบ แต่ก็จะกลายเป็นการโกหกยูกิโนะคุงที่เฝ้ารอคอยอยู่ ฉันก็เลยปฎิเสธไปอย่างแข็งขัน  แม้จะอธิบายว่าจะให้คุณอาคิมิมาคอยช่วย ไม่เป็นไรหรอก แต่ก็ดูเหมือนที่บ้านจะยังไม่วางใจ โดยเฉพาะท่านแม่งี้วิตกกังวลสุดๆ ถึงขนาดบอกออกปากว่าถ้าเอาของไม่อร่อยออกไปตอนนี้ อาจส่งผลกระทบถึงแวววิวาห์ในอนาคตของฉันได้ 
กะแล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้แหงๆ ก็เลยไม่อยากบอกออกไปไงล่ะ เฮ้อ แต่นี่ก็เป็นปัญหาระหว่างบ้าน จะไม่พูดก็ไม่ได้ซะด้วย

"เอาเป็นว่า มาลงมือทำกันเถอะค่ะ คุณเรย์กะ"
"ค่ะ"  

ตอนแรกที่เราคุยกันคือจะแบ่งงานกันทำสองคน แต่สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นว่าคุณอาคิมิทำเองเกือบหมด โดยเฉพาะในเรื่องการปรุงรสชาตินี่ฉันยกให้คุณอาคิมิไปเลย ส่วนที่ฉันทำก็อย่างเช่น ตั้งหน้าตั้งตาพัดข้าวน้ำส้มให้แห้งไวๆ... แต่ก็ช่วยทำงานเป็นลูกมือด้วยนะ ทั้งตีไข่ ตักข้าวไปไว้ในโถข้าวซูขิ ส่งวัตถุดิบให้ตามแต่คุณอาคิมิจะเรียก ช่วยยกจานชามที่ใช้แล้วไปเก็บ  อื้อ เท่านี้ก็เท่ากับว่าได้ช่วยกันทำละนะ 
พอทำเสร็จก็ตักจิราชิซูชิลงในกล่องปิ่นโตซ้อน ส่วนที่เหลือก็ให้ท่านพ่อท่านแม่ท่านพี่ลองชิมดู ดูเหมือนระหว่างที่ทำอยู่ก็จะนั่งรออย่างวิตกกังวลกันตลอดเลยนี่นะ

"อร่อยมากค่ะ!"
"แบบนี้ยกไปให้ท่านๆ บ้านเอ็นโจทานกันก็ไม่เป็นไรแล้ว!"
"อร่อยมาก เรย์กะ ขอบคุณนะ คุณอาคิมิ"
"ขอบคุณจริงๆ นะคะ คุณอาคิมิ!" 

พอเจอปฎิกริยาที่โอเว่อร์ขนาดนั้น คุณอาคิมิถึงกับทำหน้าโล่งใจจากใจจริง ร้องว่า "ค่อยยังชั่ว..." 
ฉันลุกออกไปเตรียมตัวไปงานปาร์ตี้วันเกิด ระหว่างนั้นก็ให้คุณอาคิมินั่งพักที่ห้องนั่งเล่นไปก่อน
พอฉันเปลี่ยนชุดกลับมา คุณอาคิมิกับท่านพี่ก็กำลังพูดคุยกันสบายๆ 

"เรย์กะ เตรียมตัวเสร็จแล้วเหรอ เดี๋ยวพี่ไปส่งคุณอาคิมิแล้วไปส่งเรย์กะด้วยเลยก็แล้วกัน"
"รบกวนด้วยนะคะ ท่านพี่ ข้าวของเยอะแยะเลย ช่วยขนหน่อยได้ไหมคะ"
"ของเต็มสองมือเลยนะ  คุณเรย์กะ ไหวหรือเปล่าคะ"
"ฮุฮุฮุ" 

คิดไปคิดมาเยอะแยะก็เลยได้ของเพียบงี้แหละ แล้วยังมีจิราชิซูชิด้วย

"เอาล่ะ ไปกันเถอะค่ะ!" 

ยูกิโนะคุง รอก่อนนะจ๊ะ! 

อ๊ะ ลืมคุยกับคุณอาคิมิเรื่องรสชาติแฝงของแกงกระหรี่ล่ะ 

 ---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
จิราชิซูชิ ข้าวผสมน้ำส้มแบบข้าวซูชิประดับด้วยเครื่องหน้าต่างๆ ตามชอบ

 

ลูกมิราเคิลที่เคยฮิตอยู่ในบ้านเราช่วงหนึ่ง (เขาว่า) ถ้ากินเข้าไปแล้วกินมะนาวตามมันจะออกรสหวานๆ ไม่เปรี้ยวล่ะ 

ต้องไอเดียบรรเจิดแค่ไหนถึงคิดจะเอาไอ้ลูกนี่มาใส่ในแกงกระหรี่ได้.... 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET