NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.186 - ตอนที่ 186


186.

 

หลังจากกินข้าวต้มเจ็ดสมุนไพรต้องสงสัยชามนั้นลงไปแล้วก็ได้เวลาทำขนมกันล่ะ ฉันสวมผ้ากันเปื้อนที่เอาติดมาด้วย  

"เอ่อ คือว่า อุปกรณ์อยู่ทางนี้ เครื่องปรุงอยู่ทางนี้นะ แล้วสูตรก็ตามที่เขียนไว้ในนี้"

วาคาบะจังหยิบเอาสมุดจดโน้ตออกมา

"นี่เป็นสูตรขนมที่คุณทาคามิจิคิดเองเหรอคะ"
"มีสูตรที่คุณพ่อสอน แล้วก็สูตรที่จดๆ มาจากหนังสือทำขนมที่ลองทำออกมาแล้วอร่อย แล้วก็ที่ถามคนอื่นๆ มาพวกนั้นน่ะ"
"งั้นเหรอคะ" 

ฉันมักจะทำตามไอเดียบรรเจิดที่เกิดปิ๊งขึ้นมาในตอนนั้นๆ ก็เลยไม่มีสูตรเหลืออยู่เลย แต่ก็ไม่ได้ทำขนมอะไรที่เอร็ดอร่อยขนาดน่าจะทิ้งสูตรไว้ได้ด้วยอะนะ 

"งั้นเอาวัตถุดิบออกมาจากก่อนนะ ครีมชีสแล้วก็ช็อกโกแลต แล้วก็ไข่"
"อ้าว?" 

ฉันเจอขวดหน้าตาคุ้นๆ อยู่ในตู้เย็น

"นี่มัน..."
"อะไรเหรอ อ้อ นี่น่ะเหรอ ได้มาเป็นของฝากน่ะ อร่อยมากเลยนะ! คุณคิโชวอินจะลองทานดูไหมคะ" 

ไม่ผิดแน่ เมเปิลไซรัปแบบเดียวกับที่ฉันได้จากพวกเอ็นโจนี่นา 

"เมเปิลไซรับนี่เป็นของฝากจากท่านคาบุรากิหรือเปล่าคะ"
"เอ๋ ทำไมถึงรู้ล่ะ?!"
"ฉันก็ได้รับมาเหมือนกันค่ะ ความจริงฉันชอบน้ำผึ้งมากกว่า แต่เมเปิลไซรัปนี่ก็อร่อยไม่น้อยหน้าคอลเลคชั่นน้ำผึ้งที่ฉันมีอยู่เลยนะคะ"
"งี้นี่เอง! จะเอามาใช้ทำขนมก็เสียดาย ก็เลยกินถนอมๆ อยู่น่ะ แต่ทุกคนบอกว่าอร่อยๆ รุมจ้วงกันใหญ่ ก็เลยเหลืออยู่แค่นั้นแหละ ราดไอศกรีมวานิลากินอร่อยดีนะ"
"น่าอร่อยจังเลยนะคะ!" 

 ราดไอศกรีมเหรอ ไอศกรีมหน้าหนาวนี่มันหนาวเยือกเลยนะ ไว้ครั้งหน้าขึ้นจากอ่างอาบน้ำมาลองกินดูดีกว่า

"แต่ไปสกีทริปที่แคนาดาตอนปิดเทอมฤดูหนาวเนี่ยสุดยอดเลยนะ~ ฉันยังไม่เคยไปต่างประเทศเลยล่ะ"
"ก็มีร้านต้องดูนี่นะคะ"

ทางบ้านมีร้านต้องดูแล สมาชิกในครอบครัวก็เยอะ ไปเที่ยวต่างประเทศทีคงลำบากล่ะเนอะ ...เอ๊ะ อ๋า! จำได้แล้ว! 

"พาสปอร์ต!"
"เหะ?"
"คุณทาคามิจิ! มีพาสปอร์ตหรือเปล่า!?"
"พาสปอร์ต? ไม่มีหรอก"

ทริปทัศนศึกษาระดับมัธยมปลายของโรงเรียนซุยรันก็ต้องไปต่างประเทศอยู่แล้ว แล้วนักเรียนซุยรันแทบทุกคนก็มีพาสปอร์ตกันเป็นเรื่องปกติ ในการ์ตูนก็เพิ่งรู้กันตอนเดินเรื่องเอกสารว่าวาคาบะจังไม่มีพาสปอร์ต กลายเป็นปัญหาไป ถึงจะไปทำมาทันเวลาฉิวเฉียด แต่เรื่องไม่มีพาสปอร์ตก็กลายเป็นเรื่องให้โดนดูถูกกันไปอีก 

"ทราบหรือเปล่าคะว่าทัศนศึกษาของซุยรันไปยุโรป  ตอนไปเราต้องใช้พาสปอร์ตด้วยนะคะ ที่ซุยรันพวกนักเรียนมีกันทุกคน ก็เลยไม่มีการตรวจเช็คว่ามีพาสปอร์ตหรือเปล่าจนเข้าขั้นตอนการเดินเรื่องเอกสารแล้ว"
"งี้นี่เอง"
"รีบไปเดินเรื่องขอพาสปอร์ตดีกว่านะคะ ต้องรวบรวมเอกสารสำคัญแล้วก็ต้องไปถ่ายรูปติดพาสปอร์ตด้วย กว่าจะยื่นเอกสารกว่าจะเสร็จก็น่าจะใช้เวลาประมาณสิบวันละมั้งคะ"
"งั้นเหรอ ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลยนะ! คุณคิโชวอิน ขอบคุณนะที่บอก! จะไปยื่นขอเดี๋ยวนี้แหละ!"
 
อา ดีจึงเลยที่นึกขึ้นมาได้ ในการ์ตูนน่ะพอถึงตรงนั้นวาคาบะจังก็ใจคอห่อเหี่ยวไปหมดเลยนี่นา นี่เวลาก็ผ่านมากว่าสิบห้าปีจากครั้งสุดท้ายที่ได้อ่าน Kimi dolce ความทรงจำตอนย่อยๆ นี่ก็ใกล้จะลางเลือนหมดล่ะ ทำได้ดีมาก เมเปิลไซรัปของคาบุรากิ! 
ว่าแต่คาบุรากิเอาของฝากนี่ให้วาคาบะจังตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ 

"เอ้า! ตอนนี้แหละมาเริ่มกันเถอะ!"
"ค่า~"
 
ฉันเริ่มทำช็อกโกแลตชีสเค้กตามแนะนำของวาคาบะจัง
ดูสูตรไปพลางผสมวัตถุดิบเข้าด้วยกัน วาคาบะจังสั่งละเอียดจังเลย

"ต้องผสมส่วนผสมในสัดส่วนตามที่เขียนไว้ในสูตรเป๊ะๆ นะคะ"
"ค่า"
"อ๊ะ... เมื่อกี้ตักใส่ครีมชีสใส่ลงไปแบบส่งๆ ใช่ไหมคะ"
"ก็กะว่าจะได้ข้นๆ..."
"จับตัวกันเป็นก้อนหมดแล้วนะคะ"
"นิดๆ หน่อยๆ น่าเอ็นดูดีออก"
"ไม่เลยค่ะ ต้องคนให้ละเอียดกว่านี้นะคะ"
"ค่า..."

วาคาบะจังเนี่ยเข้มงวดจังเลยน้า
แล้วในตอนนั้นเอง คุณน้องชายคนโตก็กลับมาบ้านพร้อมส่งเสียง "กลับมาแล้ว~!" อย่าร่าเริง

"กลับมาแล้วเหรอ~"
"กลับมาแล้วเหรอคะ"
"อ๊ะ โคโรเน่มาด้วย!" 

คุณน้องชายชี้นิ้วมาทางฉัน

"คันตะ! บอกแล้วไงว่าไม่ใช่โคโรเน่! ต้องเรียกว่าคุณคิโชวอินสิ! แล้วก็อย่าชี้นิ้วไปทางคนอื่นนะ!"
"อือ~"
"ตอบ "ครับ" ดีๆ!" 

คันตะคุงยังตอบรับอือๆ เออๆ แล้วหายไปล้างมือที่อ่างล้างหน้า

"ขอโทษนะ คุณคิโชวอิน"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่ต้องซีเรียส คุณพี่สาวก็ลำบากเหมือนกันนะคะ"
"พอขึ้นม.1 แล้วก็กวนประสาทน่าดูเลยล่ะ พูดอะไรไปก็ไม่ยอมฟังเลย"

วาคาบะจังบ่นว่า "ไม่ไหวเล้ย" พลางใช้ไม้พายผสมของในชาม 
ฉันดูสมุดโน้ตจดสูตรอยู่ คันตะคุงที่กลับเข้ามาก็เรียก "โคโรเน่ๆ"

"อะไรเหรอ" 
"ดูนี่ซี่! พี่ได้มาจากผู้ชายล่ะ!"

ที่อยู่ในมือคันตะก็คือเท็ดดี้แบร์

"คันตะ! นี่แอบเข้าห้องพี่โดยพลการอีกแล้วเหรอ!"

วาคาบะจังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่คันตะคุงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แฉต่อว่า "อุตส่าห์เอามาให้พี่ในวันคริสต์มาสเชียวนะ~!" 

"หรือว่าอีกฝ่ายจะเป็น..."
"แหม..." 

วาคาบะจังทำหน้าอึดอัด คาบุรากิละสิท่า 

"แต่ว่านะ เอาตุ๊กตาหมีมาให้เป็นของขวัญเนี่ยมันไม่เด็กไปหน่อยเร้อ"
"คันตะ!"
"เท็ดดี้แบร์ตัวนี้น่าจะเป็นแบรนด์เยอรมัน เป็นสินค้าพิเศษที่มีขายเฉพาะช่วงคริสต์มาสนะคะ"
"จริงเหรอ"
"ไม่ใช่ตุ๊กตาหมีธรรมดาๆ เหรอ"
"แหม จะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิดหรอก แต่โดนจับรวมกับตุ๊กตาหมีทั่วไปนี่ก็ออกจะน่าสงสารอยู่ซักหน่อย เขาเป็นคุณหมีมีเพ็ดดีกรี มีซีเรียลนัมเบอร์ติดด้วยนะคะ" 

คาบุรากิกับเท็ดดี้แบร์เนี่ยนะ ตานั่นพูดทำนองว่าฉันชอบสินค้าพิเศษ แต่ตัวเองก็บ้าซื้อสินค้าพิเศษเฉพาะเทศกาลแบบนี้เหมือนกันละน่า 

"เห็นว่าเป็นตุ๊กตาเลยรับมาแบบไม่ได้คิดอะไร หรือว่านี่จะเป็นของแพงหรือเปล่า..."

วาคาบะจังถามหวาดๆ

"ซักสามสี่หมื่นได้มั้งคะ"
"สามสี่หมื่น!"
"แพงเป็นบ้า!"

พี่น้องทาคามิจิพร้อมใจกันช็อกไป

"กะอีแค่ตุ๊กตาหมีแท้ๆ ไหงแพงนักละแกเนี่ย!"
"ทำไงดีล่ะ รับของแพงขนาดนี้มา บอกว่าขอบคุณคำเดียวแล้วจบเลย!"

ขณะที่ทั้งสองกำลังวี้ดว้ายกันอยู่ ฉันก็ให้คำแนะนำไปว่า "ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ รับไปเถอะ"

"สำหรับท่านคาบุรากิแล้ว ฉันว่านี่ถือเป็นของขวัญราคาย่อมเยาว์แล้วนะคะ"
"ซุยรันนี่สุดยอด..."
"ตุ๊กตาหมีสามสี่หมื่นเยน..." 

ทั้งสองคนดูจะยังช็อกไม่เลิก ฉันเลยตั้งหน้าทำเค้กต่อไปคนเดียว อ๊ะ ลองใส่เหล้าลิเคียวร์ลงไปเพิ่มกลิ่นหอมซักนิดดีไหมน้า เอาแค่ไม่กี่หยดก็พอ

"อ๊ะ! คุณคิโชวอิน! เมื่อกี้ทำอะไรน่ะ!"
"อื๋อ? ก็ลองเติมลิเคียวร์ลงไปน่ะค่ะ"
"เติมเหรอ...แต่ในสูตรไม่ได้บอกให้เติมลิเคียวร์ลงไปเลยนะ"
"แต่ถ้าเติมลงไปน่าจะช่วยให้อร่อยขึ้นได้นะคะ"

วาคาบะจังกับคันตะคุงที่ยังถือเท็ดดี้แบร์อยู่ในอ้อมแขนนิ่งเงียบไปชั่วครู่

"...คิดๆ มาซักพักแล้ว นี่คุณคิโชวอินทำขนมตามมีตามเกิดแบบนั้นมาตลอดเลยเหรอ"
"จะว่าตามมีตามเกิดหรือไงดี แหม เรียกว่าให้ค่ากับไอเดียที่ปิ๊งขึ้นมาได้สิคะ ฉันทำของทำมือด้วยความรู้สึกว่าเป็นการพบพานกันใหม่ในทุกๆ ครั้งนะคะ"
"หวา..." 

คันตะคุงเอาช้อนตักส่วนผสมในชามขึ้นมาแตะๆ ลิ้นแล้วเบ้หน้าร้อง "แหวะ!"

"อะไรเนี่ย! เปรี้ยวแปลกๆ ขมด้วย!"
"นี่คุณคิโชวอินใส่ลิเคียวร์ลงไปขนาดทำให้ขมได้เลยเหรอ..."
"เว่อร์ไปแล้วนะ คันตะคุง! แค่ใส่ลงไปนิดเดียวเองนะ!"
"รสปิดท้ายมันขมน่ะสิ! ในฐานะลูกชายร้านเค้กแล้วอภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด! ห้ามทำเค้กแบบแหกสูตรเองเด็ดขาดเลยนะ!"
"ไม่นะ..."
"ตรงนี้ก็ตามที่คันตะว่าละนะ... ขนมน่ะถ้าปริมาณไม่เที่ยงตรงแล้วก็พลาดแน่ๆ ล่ะ ที่ผ่านมาที่ทำขนมสู้ขนมท้องตลาดไม่ได้ก็น่าจะเป็นเพราะแบบนี้แหละ..." 

จากนั้นก็ได้วาคาบะจังช่วยแก้ๆ ตบๆ รสชาติให้เข้าที่ คันตะคุงคอยคุมไม่ให้ฉันทำอะไรนอกลู่นอกทางจนช็อกโกแลตชีสเค้กสำเร็จออกมาในที่สุด

"อร่อยจัง!"

อร่อยเป็นอันดับต้นๆ ของขนมที่ฉันเคยทำมาเลยละมั้ง ความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่! 

"ไม่อร่อยเลย..."
"อื~ม..." 

คำวิจารณ์หลังทานเค้กของพี่น้องทาคามิจินี่เข้มงวดจัง จากนั้นฉันก็โดนเทศน์ยาวเหยียดอีกครั้งว่าทำขนมตามสูตรสำคัญแค่ไหน  พอคุณพ่อวาคาบะจังโผล่หน้ามาก็โดนย้ำเรื่องเดิมอีกรอบ ไม่นึกเลยว่าการตวงสัดส่วนให้ถูกต้องจะสำคัญขนาดนี้  เส้นผมบังภูเขาจริงๆ ค่ะ
งี้นี่เอง การทำขนมมันไม่เหมือนทำอาหารสินะ ได้เรียนรู้มากเลยค่ะ 


ตอนขากลับ วาคาบะจังมาส่งฉันถึงที่สถานี ฉันเลยลองถามเรื่องคริสต์มาสดู 

"เอ่อ... ในคืนวันคริสต์มาสอีฟ ตอนกำลังจะปิดร้าน คาบุรากิคุงก็โผล่มา ยื่นของขวัญวันคริสต์มาสให้"
"งั้นเหรอคะ"
"สวมโค้ตสีดำสนิท ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเดิมเลยล่ะนะ แสงไฟจากเมืองส่องจนดูเป็นประกายพร่าพราย ให้ความรู้สึกว่าเป็นจักรพรรดิสุดๆ เลยล่ะ!" 
"หืม"  

อีตาคาบุรากิ แอบแว้บออกมาจากงานปาร์ตี้ของทางบ้านเอาของขวัญมาให้วาคาบะจังเหรอเนี่ย
รู้สึกว่าเรื่องราวต่างๆ มันจะเดินไปโดยที่ฉันไม่รู้เรื่องรู้ราวสินะ เอาไว้ครั้งหน้าลองถามดูดีกว่า 

"งั้นลากันตรงนี้นะคะ"
"อื้อ กลับระวังๆ นะ!"

ฉันโบกมือให้วาคาบะจังขณะเดินผ่านช่องเก็บตั๋วไป  
 
---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ท่านเรย์ก-- เอ๊ย ขนมปังโคโรเน่!

 

ส่วนตุ๊กตาหมีของคาบุรากิที่ว่า น่าจะเป็นของแบรนด์ Stieff จากเยอรมัน หน้าตาประมาณนี้

ใครสนใจจะซื้อไปให้สาวเชิญได้ที่ http://www.steiff-onlineshop.com/

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET