[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 185 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.185 - ตอนที่ 185


185.

 

ฉันยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำอะไรในวันวาเลนไทน์ ก็เลยกะว่าจะไว้รอคุยกับวาคาบะจังตอนไปเที่ยวบ้านแล้วค่อยช่วยกันตัดสินใจ พอวาคาบะจังถามว่าสะดวกเมื่อไหร่ ฉันก็เลยขอเป็นวันหยุดที่ใกล้ที่สุด แล้ววาคาบะจังก็หัวเราะกิ๊ก ความแตกแล้วสินะว่าฉันมันว่างน่ะ แต่วันหยุดนี่ฉันก็ไปวิ่งจ๊อกกิ้ง แล้วก็ไปเรียนวัฒนธรรมสัปดาห์เว้นสัปดาห์ด้วยนะ นี่ก็ยุ่งแล้วนะ! ไม่ได้ว่างอะไรนักหนาหรอกนะ!
ตอนไปเที่ยวบ้านวาคาบะจังนี่ฉันนั่งรถไฟต่อไป หนาวจังเลย 

"คุณคิโชวอิน~!"

พอออกจากช่องตรวจตั๋วมา วาคาบะจังก็โบกมือกว้างๆ คอยอยู่ก่อนแล้ว

"ขอโทษค่ะ รอนานไหม"
"อื๋อ สบายมากๆ" 

วันนี้วาคาบะจังก็สวมดัฟเฟิลโค้ทสีแดงหน้าตามีรอยยิ้มสดใสแข็งแรงเหมือนเคย

"กินข้าวเที่ยงมาหรือยัง ที่บ้านมีฮายาชิไรซ์อยู่นะ หรือจะแวะทานที่ไหนก่อนไหม"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แล้วคุณทาคามิจิล่ะคะ"
"ฉันก็สบายๆ งั้นไปที่บ้านกันเถอะ"

ฉันกับวาคาบะจังเดินกันไปเรื่อยๆ 

"เอ่อ คุณทาคามิจิ หลังจากนั้นมีคนมากลั่นแกล้งอีกไหมคะ"
"เอ๋ อา อื้อ แหม ก็แบบเบาะๆ น่ะ" 
"เหรอ..." 

จากที่ฉันได้ยินมา รู้สึกจะมีคนมาประทับรอยเท้าลงบนโต๊ะวาคาบะจัง หรือไม่ก็จงใจเดินมากระแทก พูดนินทาเสียงดังๆ ให้ได้ยินถึงหูเจ้าตัว  

"แต่จากนั้นมาก็ไม่มีใครมาทำชุดเครื่องแบบเลอะเทอะอีกเลยนะ"
"ก็แหงอยู่แล้วละค่ะ ถ้าโดนบ่อยๆ ใครจะไปทนได้"
"ก็นะ" 

วาคาบะจังหัวเราะฮะๆ 

"ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้..."
"เท่านี้ก็พอแล้วล่ะ ได้รับมาทั้งรองเท้าทั้งชุดเครื่องแบบ ทางนี้ต้องขอบคุณคุณคิโชวอินมากจริงๆ นะ"
"แต่ว่า"
"แล้วถ้าออกหน้าออกตาปกป้องฉันบ่อยๆ จุดยืนของคุณคิโชวอินจะพลอยแย่ไปด้วยใช่ไหมล่ะ คนของ Pivoine ไม่ได้มองฉันดีเท่าไหร่นี่นา"
"เอ๋..." 

แทงใจดำเผงเลย ก็จริง ถ้าฉันทำตัวสนิทสนมกับวาคาบะจังก็ไม่รู้ว่าจุดยืนของตัวเองจะพลิกผันไปยังไงบ้าง 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังมีคนอื่นคอยช่วยฉันอยู่อีกนะ อย่างพวกมิซึซากิคุงน่ะ"
"อ้อ..." 

นายตัวสำรองกับเพื่อนๆ สภานักเรียนก็อยู่กับวาคาบะจัง คอยปกป้องจากการโจมตีซึ่งๆ หน้าได้ในระดับหนึ่ง  เพียงแต่มันก็เป็นชนวนทำให้แฟนๆ นายตัวสำรองยิ่งหึงหวงได้เหมือนกัน 

"แล้วก็ เอ่อ พอทราบหรือเปล่าคะว่ามีคนบางส่วนที่คิดไม่ดีกับ Pivoine อยู่ ถึงจะมีแค่ส่วนน้อยนิดเท่านั้นก็เถอะ"
"อ้อ ก็นะ" 

มีกลุ่มที่ไม่พอใจกับการที่ Pivoine ใช้ฐานันดรและทรัพย์สินของทางบ้านเป็นโล่กำบังทำอะไรตามใจชอบมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ขุมกำลังที่สามที่มีสภานักเรียนเป็นแกนกลางนี่ก็ใช่ 
ความบาดหมางระหว่าง Pivoine และสภานักเรียนหยั่งรากลึกมานาน แม้กระทั่งรุ่นพี่โทโมเอะที่มีเซนส์ด้านความสมดุลเป็นเลิศก็ยังถึงกับต้องปิดบังความสัมพันธ์ของตัวเองกับรุ่นพี่คาซึมิไว้จนจบการศึกษาเลยนี่นา 

ก็นั่นนะสิน้า~ นายตัวสำรองประธานสภานักเรียนในตอนนี้ เห็นแบบนั้นก็ได้รับความนิยมจากพวกนักเรียนด้วย แม้จะยังด้อยกว่าจักรพรรดิแต่ก็มีพลังบารมีอยู่ เทียบกันแล้วถ้าอย่างฉันขึ้นเป็นประธาน Pivoine เนี่ย พวกนักเรียนที่เก็บกดกันอยู่ต้องฉวยโอกาสนี้ก่อกบฎแหงๆ  ตอนจัดซาวด์เสียงเรื่องประธานรุ่นต่อไปนี่กลัวสุดๆ  ถ้า Pivoine มาล่มสลายในยุคฉันละก็หัวเราะไม่ออกเลยนะ พอมัวแต่ครุ่นคิดเรื่องนี้คิ้วก็เกิดอาการขนร่วงเป็นหย่อม ที่คาบุรากิมารับช่วงต่อเป็นประธานให้นี่ต้องถือว่าโชคดีมากเลย~! 
 
"เห็นอย่างนี้แต่ฉันก็เป็นสมาชิกสภานักเรียนคนหนึ่ง คุณคิโชวอินเองก็เป็นคนดังใช่ไหมล่ะคะ ถ้ามีคนหาว่าพวกเราผูกพันกันอยู่เบื้องหลัง คงโดนหาว่าเป็นคนทรยศทั้งคู่แน่เลยน้า~" 
"นั่นสินะ..." 

พวกตำแหน่งฐานะนี่มันวุ่นวายจังน้า~ ขอแค่เป็นเพื่อนกันเฉยๆ ไม่ได้เหรอ 
 
"เพราะงั้นคุณคิโชวอินไม่ต้องทำอะไรหรอกค่ะ ฉันเองก็จะหาทางจัดการกับเรื่องของตัวเองให้ได้เหมือนกัน แต่ถึงจะว่างั้น ก็ได้คุณคิโชวอินคอยช่วยไปหลายรอบแล้วนี่นา"

วาคาบะจังแลบลิ้บแผลบ

"เอ้า มัวแต่คุยกันเพลิน มาถึงบ้านแล้ว เอาเป็นว่าเรื่องนี้จบแค่นี้นะคะ! ห้ามพูดต่อหน้าคนในบ้านเด็ดขาดเลยนะ" 
"ทราบแล้วค่ะ" 

พูดแบบนี้ แสดงว่าวาคาบะจังคงไม่ได้เล่าให้ครอบครัวฟังสินะว่าสถานการณ์ทางโรงเรียนเป็นไงบ้าง ก็คงไม่อยากให้ทางบ้านเป็นห่วงละเนอะ
ฉันขอมารบกวนบ้านวาคาบะจังเป็นครั้งที่สาม ของฝากวันนี้เป็นขนมอาราเระ (ขนมแป้งอบกรอบกลมๆ)  

"ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย หลายรอบแล้ว ครั้งต่อไปห้ามเอาของฝากมาอีกนะ! บ้านฉันก็ไม่ได้มากพิธีการแบบนั้นซักหน่อย!"
"แต่นี่ก็ไม่ใช่ของหรูหราอะไรนะคะ"
"ไม่ต้องหรอก ก็ดีใจนะ แต่ถ้าได้รับของทุกครั้งก็ไม่กล้าออกปากชวนสบายๆ น่ะสิ" 
"งั้นเหรอคะ"

เป็นแบบนั้นเองเหรอ แต่จะว่าไปในชาติก่อนตอนไปเที่ยวที่บ้านเพื่อนก็ไม่ได้ถึงกับต้องเอาของฝากติดมือไปทุกครั้งนี่นะ 

"แต่ขนมคารินโตที่ได้มาก่อนหน้านี้ก็ทานกับทุกคนแป๊บเดียวหมดเลยล่ะ ขอบคุณนะ!"
"ไม่เป็นไรค่ะ" 

วาคาบะจังรับถุงของฝากชูขึ้นสูง ก้มหัวลงอย่างนอบน้อมพลางว่า "ขอรับไว้นะคะ"

"เอาล่ะ! แล้ววาเลนไทน์นี้จะทำขนมอะไรกันดีใช่ไหม"
"ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ อาจารย์" 
"อะฮะฮะ แต่อย่างฉันนี่จะดีเหรอ ทำอะไรหรูๆ ไม่เป็นหรอกนะ"
"ขนมที่คุณทาคามิจิทำนี่แหละค่ะดีแล้ว Buche de Noel ที่ได้ไปตอนคริสต์มาสก็อร่อยมากเลย อย่างฉันนี่จะทำตุ๊กตาขนมเมอแรงก์แบบนั้นบ้างได้ไหมคะ"
"อ้อ นั่นน่ะเหรอ อื้อ ถ้าจับเคล็ดได้ก็น่าจะทำได้นะ แล้วก็อาศัยเซนส์ด้านการวาดรูปนิดหน่อย" 
"เซนส์ด้านการวาดรูปเหรอคะ..."

ไม่ค่อยมั่นใจเรื่องวาดรูปเท่าไหร่เลยอ่า แต่ถ้าทำตุ๊กตาเมอแรงก์รูปอีกฝ่ายที่จะให้ของขวัญคู่กับไปเค้กได้ เขาต้องดีใจมากๆ แน่ คิดว่านะ 
 
"ที่ผ่านมานี่เคยทำขนมวาเลนไทน์อะไรมาบ้างเหรอ"
"นั่นสินะคะ~ เคยทำช็อกโกแลตบราวนี่ไปหลายครั้ง เพื่อนชวนไปเรียนกับปาติซิเย่น่ะค่ะ ส่วนปีที่แล้วก็อบช็อกโกแลตเค้ก แล้วก็ทำช็อกโกแลตทรัฟเฟิล, นามะช็อกโกแลต...."
"ทำหลายอย่างเหมือนกันนะ"
"ค่ะ แต่รู้สึกว่ายังไงก็ยังไม่พ้นฝีมือสมัครเล่น พอทานเปรียบเทียบกันแล้วก็รู้สึกว่าเค้กที่ขายในท้องตลาดอร่อยกว่าจริงๆ" 
"อื~ม ก็เค้กที่มือโปรทำนี่น้า"
"นั่นสินะคะ ถ้าจะคาดหวังของระดับเดียวกับที่มือโปรทำจากขนมของคนทั่วไปก็คงไม่ไหวนะคะ" 
"แต่ถ้าจะเอาให้ใกล้ๆ กันก็พอได้นะ อย่างมัฟฟินน่ะถ้าอบเสร็จใหม่ๆ ก็อร่อยกว่าด้วยล่ะ"
"มัฟฟิน! อบช็อกโกแลตมัฟฟินให้ในวันวาเลนไทน์ก็ดีเหมือนกันนะคะ!"
"อื้อ ก็ดีนะ แต่ว่าจะดูเรียบๆ ไปหน่อย"
"อื~ม จริงด้วย"  
 
ช็อกโกแลตมัฟฟินมันดูเรียบไปสำหรับวันวาเลนไทน์ที่มีแค่ปีละครั้งสินะ

"ถ้าเป็นฟองดองต์ช็อกโกล่าล่ะ"
"ฟองดองต์ช็อกโกล่า! ก็ดีนะคะ!"

ฉันอยากลองทำฟองดองต์ช็อกโกล่าดูซักครั้งมาตั้งนานแล้ว

"อยากลองฟองดองต์ช็อกโกล่าเหรอ งั้นวันนี้จะลองซ้อมทำดูไหม หรือจะลองทำขนมอย่างอื่นดู"
"ขนมอย่างอื่นเหรอคะ อย่างเช่น ?"
"นั่นสินะ ที่ฉันทำในวาเลนไทน์ก็อย่างช็อกโกแลตชีสเค้ก กาโตว์ช็อกโกล่า ไม่ก็โอเปร่าเค้ก" 
"สนใจช็อกโกแลตชีสเค้กค่ะ"

ถ้าทำได้ก็ทำชีสเค้กธรรมดาได้ด้วยน่ะสิ ก็ดีนะ 

 "งั้นเหรอ งั้นวันนี้ลองทำช็อกโกแลตชีสเค้กกันดูก่อนนะ"
"ค่ะ!" 

พอฉันลุกพรวดขึ้น ท้องก็ส่งเสียงร้องจ๊อก กรี๊ด! เพราะคุยเรื่องของกินกันเหรอ!?

"...จะหาอะไรกินกันก่อนซักนิดไหม"
"ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร..."

ท้องร้องบ้านี่! จะให้ฉันได้อายอีกซักกี่ครั้งถึงจะพอใจกันยะ! 

"จริงด้วย มีของที่ทำไว้นี่นา!" 

วาคาบะจังปรบมือสองข้างเข้าด้วยกันแล้วลุกขึ้นไปที่ครัว เปิดเตาอุ่นหม้ออะไรบางอย่าง ฮายาชิไรซ์ที่พูดถึงเมื่อกี้เหรอ
จากนั้นวาคาบะจังก็ยกชามใบเล็กๆ ใส่ข้าวต้มใส่ไข่กับผักใบเขียวมาให้ ที่ทำไว้น่ะนี่เหรอ 

"เชิญค่ะ"
"ขอบคุณค่ะ ทานนะคะ" 

ความจริงก็ไม่ได้หิวเหิวอะไรนะ แต่อุตส่าห์ยกออกมาให้ทั้งที ขอรับประทานอย่างขอบคุณก็แล้วกัน
ฉันเป่าฟู่ๆ ให้ข้าวต้มเย็นลงแล้วใช้ช้อนตักทาน ร้อนๆ! 

"เป็นไงบ้าง"
"ค่ะ ร้อนไปหน่อยแต่อร่อยดีค่ะ" 

อื้อ ก็ไม่ได้ไม่สบาย แต่นานๆ ทีกินข้าวต้มทีก็อร่อยดีนะ แต่ทำไมถึงเป็นข้าวต้มล่ะ? เมื่อกี้บอกว่ามีฮายาชิไรซ์นี่นา แล้วผักใบเชียวที่เกาะกับไข่นี่มันอะไรเหรอ  ผักภูเขาหรือเปล่านะ 
ฉันใช้ช้อนตักใบเขียวๆ ขึ้นมาดู แล้ววาคาบะจังก็พูดหัวเราะๆ

"นั่นเป็นสมุนไพรเจ็ดชนิดในฤดูใบไม้ผลิน่ะ ถึงจะผ่านวันที่ 7 มกราคมมานานแล้วก็เถอะ แต่ก็ถือเป็นข้าวต้มเจ็ดสมุนไพรที่มาช้าไปหน่อย เท่านี้ก็ผ่านหนึ่งปีนี้ได้โดยไม่มีโรคภัยมาแผ้วพานแล้วนะ"
"อ้อ ข้าวต้มเจ็ดสมุนไพรเหรอคะ มีไข่เกาะๆ ก็เลยดูไม่ออกน่ะค่ะ" 
 
ข้าวต้มเจ็ดสมุนไพรเหรอ  อื๋อ? ข้าวต้มเจ็ดสมุนไพร...? หรือว่านี่จะเป็นผักป่าที่เก็บมาจากป่าซุยรัน...

"ดีจังเลยที่คุณคิโชวอินทานอย่างเอร็ดอร่อย"
"......." 

วาคาบะจัง  นี่ตั้งใจทำให้ฉันกลายเป็นผู้สมร่วมรู้ร่วมคิดกรณีขโมยผักภูเขาหรือเปล่าคะ...? 
 
---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
วาคาบะจัง ตกลงตั้งใจสินะ... รู้สินะ...?

ฟองดองต์ช็อกโกล่า หรือช็อคโกแลตลาวาแสนอร่อย

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET