[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 184 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.184 - ตอนที่ 184


184.

 

เมื่อไหร่ฉันจะรู้จักจำเสียทีนะว่าพอตกกระไดพลอยโจนโกหกสุ่มสี่สุ่มห้าไป ผลที่ได้ก็คือผูกเชือกรัดคอตัวเองชัดๆ ! นี่หัวหล่อนเป็นไก่ที่เดินได้สามก้าวก็ลืมทุกอย่างหรือไง! 
ฉันส่งสัญญาณ SOS หาคุณอาคิมิ จะให้ทำกับข้าวพวกนิโมโนะไปงานปาร์ตี้วันเกิดคงไม่ได้ แล้วที่สำคัญคือขนาดนิโมโนะฉันยังทำไม่เป็นเลยนะ
เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันปฎิเสธไปว่าอาหารงานปาร์ตี้รับรองแขกคงไม่จำเป็นสำหรับตัวเอง ไม่นึกเลยว่ามันจะมาสำคัญเอาตอนนี้
เฮ้อ~ ไม่ไหวเล้ย 


เอ็นโจมาทักฉันทันทีในวันรุ่งขึ้น 

"ได้ฟังจากยูกิโนะแล้ว คุณคิโชวอินจะมาร่วมงานวันเกิดเด็กคนนั้นเหรอ แถมยังทำอาหารมาให้ด้วย"

อุ... ยูกิโนะคุง เล่าให้ที่บ้านฟังไปแล้วเหรอ หมดทางหนีแล้วสิ

"ค่ะ... แต่มาคิดๆ ดูแล้ว งานฉลองวันเกิดครั้งสำคัญของยูกิโนะคุงทั้งที จะให้เอาอาหารหยาบๆ ฝีมือฉันมาเสิร์ฟคงเป็นการเสียมารยาท ครั้งนี้อาจจะขอผ่านก่อน..."
"ยูกิโนะดีใจมากเลยล่ะ แทบจะรอกินตั้งแต่ตอนนี้เลยนะ"
"เรื่องนั้น..."

ยูกิโนะคุ~ง... พี่กดดันจนขนคิ้วจะร่วงหมดแล้วนะจ๊ะ 

"ต้องระวังสุขภาพของยูกิโนะ ก็เลยไม่ใช่งานใหญ่อะไรมากมายหรอก แค่เชิญเพื่อนๆ ที่สนิทกันในชั้นประถมไม่กี่คนมาฉลองวันเกิดแค่นั้นเอง ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจมาก แต่ยังไงผมก็ไม่อยากให้ฝืนหรอกนะ"

เอ็นโจเหลือบมองนิ้วที่แปะพลาสเตอร์ของฉันแวบหนึ่ง โดนอ่านฝีมือทะลุแล้วเรอะ 
แต่ก็ไม่อยากปฎิเสธไปแล้วทำให้ยูกิโนะคุงต้องผิดหวัง หรือทำให้ทานแล้วสิ้นหวังไปเลยก็แย่พอๆ กัน คุณอาคิมิ ช่วยด้วยค่า มีแต่คุณเท่านั้นที่เป็นที่พึ่ง! จะฝึกหั่นฝึกซอยทุกวันเลยค่ะ! จะจำสูตรให้ได้ด้วย! ขอยืมแรงหน่อยเถอะนะคะ!
แต่ยังไงก็...

"ช่วยเตือนๆ ยูกิโนะคุงอย่าให้หวังมากไปด้วยนะคะ..."

จะพยายามไม่ให้ข่าว "ตระกูลเอ็นโจอาหารเป็นพิษยกบ้าน!" กระจายว่อนไปทั่วซุยรันนะคะ


หลังเลิกเรียน ฉันกับหัวหน้าห้องเดินไปห้องอาจารย์ด้วยกันเพื่อส่งรายงานที่รวบรวมมาในห้อง
รู้สึกว่าพวกหัวหน้าห้องสี่คนจะไปไหว้พระปีใหม่ด้วยกันมาล่ะ

"ไปเสี่ยงเซียมซี แล้วก็เขียนแผ่นป้ายขอพรด้วยกันทุกคนน่ะ"

หัวหน้าห้องเล่าอย่างเขินๆ ได้ไปไหว้พระปีใหม่กับคนที่แอบชอบ อะไรเนี่ย ท่าทางน่าสนุกสุดๆ ทำไมไม่ยอมชวนฉันไปด้วยล่ะ หัด~ชวน~กัน~บ้าง~ซี่~ จะว่าไปที่พวกนายสนิทกันได้ก็เพราะฉันช่วยสานสัมพันธ์ให้ไม่ใช่เหรอ~

"ผมอธิษฐานต่อพระเจ้าขอให้ปีนี้ได้สนิทสนมกับคุณฮนดะอีกล่ะ"
"เห~"
"เห็นว่าปีนี้คุณฮนดะกับคุณโนโนเสะจะช่วยกันทำช็อกโกตอนวาเลนไทน์ด้วยนะ แล้วจะให้ผมกับอิวามุโระคุงด้วย... อ๊ะ แน่นอนว่าเป็นช็อกโกแบบเพื่อนน่ะ! รู้อยู่แล้วล่ะ อื้อ"
"หืม~"
"แต่ถ้าซักวันได้ช็อกโกตัวจริงขึ้นมาจริงๆ ก็จะดีใจมากเลย"
"โฮ่~"

วาเลนไทน์เนอะ ส่วนฉันน่ะปีนี้ก็ยังไม่มีตัวจริงให้ช็อกโกแลตเหมือนเดิม ชักร้อนใจแล้วไง... ช่วงเวลาบุปผาม.ปลายเหลืออีกแค่หนึ่งปีนิดๆ เองนะ ฉันเองก็อยากหลั่นล้ากับวาเลนไทน์บ้างนี่นา ตัดใจเอาให้นารุคุงที่ห้องสมุดไปเลยดีไหมนะ แต่ถ้าผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักหน้าค่าตาอยู่ดีๆ เอาช็อกโกแลตมายื่นให้นี่ ใจจริงของผู้ชายจะรู้สึกยังไงกันบ้างนะ ในการ์ตูนผู้หญิงนี่มันทางสายหลักเลยนา
แล้วปีนี้จะทำอะไรดีน้า

"คุณคิโชวอิน นี่ฟังผมพูดอยู่หรือเปล่า"

อ๊ะ รู้แล้วเหรอคะว่าฉันเออออไปเรื่อยๆ แบบขอไปทีน่ะ

"ถ้างั้นหัวหน้าห้องไม่ลองให้ของขวัญเป็นช็อกโกแลตวาเลนไทน์แฝงความรู้สึกไปเลยล่ะคะ"

ใจหนึ่งฉันแค่ล้อเล่น แต่ดวงตาสาวน้อยกลับเป็นประกายแวววับ เอ๋ เอาจริงดิ่?

พอส่งรายงานแล้วพวกเราก็แยกกันไปคนละทาง ฉันไปชมรมงานฝีมือ หัวหน้าห้องไปชมรมวรรณศิลป์ ผ้าพันท้องก็ถักเสร็จแล้ว คราวนี้จะทำอะไรดีน้า
ขณะเดินลงบันไดไปครุ่นคิดไป ก็ได้ยินเสียงเรียก "คุณคิโชวอิน" ดังมาจากข้างหลัง พอหันไปก็เห็นวาคาบะจัง

"มีอะไรเหรอคะ คุณทาคามิจิ"

คุณทาคามิจิเช็กว่ารอบข้างไม่มีใครแล้วค่อยเดินเข้ามาใกล้ฉัน

"คือว่านะ ไว้ครั้งหน้ามาเที่ยวที่บ้านไหมคะ"
"เอ๋!?"


วาคาบะจังเป็นคนมาชวนเองเลยเหรอ!? จู่ๆ มีอะไรหรือเปล่าน่ะ!?
วาคาบะจังลดเสียงลงไม่ให้ใครได้ยิน

"ครั้งก่อนฉันได้รับชุดเครื่องแบบมาใช่ไหมละคะ ก็เลยอยากขอบคุณอะไรบ้างน่ะ"
"แหม เรื่องแค่นี้ไม่ต้องใส่ใจหรอกค่ะ ยังไงก็เป็นเครื่องแบบที่เลอะไม่ได้ใส่อยู่แล้ว"
"แต่ยังไงก็รับชุดเครื่องแบบแพงๆ มาฟรีๆ เลยนะ ฉันคิดอยู่ตลอดเลยละว่าอยากหาทางตอบแทนอะไรบ้าง แต่เรื่องครั้งนี้มันไม่ใช่ระดับที่จะขอบคุณกันด้วยเค้กด้วย..."
"ไม่ต้องใส่ใจจริงๆ นะคะ แต่ถ้าได้ไปเที่ยวบ้านคุณทาคามิจิบ้างก็จะดีใจมากเลยค่ะ"
"จริงเหรอ แล้วมีอะไรอยากให้ทำ หรืออยากได้อะไรไหม แต่อะไรที่ฉันทำให้คุณคิโชวอินได้ก็มีอยู่ไม่มากนักหรอกนะ"
"ขอแค่ได้ทานเค้กบ้านคุณทาคามิจิก็พอแล้วค่ะ"
"ก็บอกแล้วไงว่าแค่เค้กมันไม่พอหรอก"

ระหว่างเดินลงบันไดเคียงข้างกันไป ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าในการ์ตูนมีฉากที่คิโชวอิน เรย์กะผลักวาคาบะจังร่วงตกบันไดด้วยนี่นา เลยขยับตัวเว้นระยะห่างออกมาหน่อย

"มีอะไรเหรอ"
"อื๋อ ไม่มีอะไรค่ะ" 

ตัวฉันตอนนี้ไม่คิดจะผลักวาคาบะจังร่วงตกบันไดเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ยังไงก็เผื่อไว้ก่อน ตรงบันไดนี่เราเดินห่างๆ กันหน่อยเถอะนะ วาคาบะจังทำหน้างงๆ 

"จริงด้วย คุณทาคามิจิ ช่วยสอนฉันทำขนมวันวาเลนไทน์หน่อยได้ไหมคะ"
"วาเลนไทน์?"
"ค่ะ"  

ช่างเป็นความคิดที่วิเศษอะไรอย่างนี้ ถ้าได้ทำขนมกับวาคาบะจังที่มีงานอดิเรกเป็นการทำขนมอยู่แล้ว ต้องทำขนมอร่อยๆ ออกมาได้แน่ ถึงจะให้แต่คนที่บ้านก็เหอะ! 

"แค่นั้นเอง สอนให้เมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ"
"งั้นรบกวนด้วยนะคะ"

ฉันผุดรอยยิ้มกว้าง


พอซื้อตัวกันมีดมาแล้ว ฉันก็เลิกทำมีดบาดมือตัวเอง ขณะที่กำลังแปะพลาสเตอร์ยาแผ่นใหม่ลงบนแผลที่ใกล้จะหายจากที่บาดไปวันแรก ท่านพี่ก็กลับบ้านมาพร้อมท่านอิมาริ

"ท่านอิมาริ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ!"
"ช้าไปหน่อย สวัสดีปีใหม่นะ เรย์กะจัง"
"สวัสดีปีใหม่ค่ะ ท่านอิมาริ"

ปีนี้ก็ยังเจิดจ้าเป็นประกายเหมือนเดิมเลยนะคะ ท่านอิมาริ ชุดสูทหลังกลับจากงานนี่ช่างวิเศษจริงๆ ค่ะ 

"วันนี้มีของมาให้เรย์กะจังด้วยนะ"
"อะไรคะ"

ท่านอิมาริควักเอากล่องของขวัญผูกโบว์ออกมาจากกระเป๋า 

"เอ้านี่จ้า ของฝากจากนางาซากิ"
"ว้าว ขอบคุณมากค่ะ รู้สึกว่าทางญาติๆ จะมีบ้านอยู่ที่นางาซากิใช่ไหมคะ"
"ใช่แล้ว ฉันโผล่หน้าไปช่วงปีใหม่น่ะ น้องชายที่ไปอเมริกาก็กลับมาญี่ปุ่นพอดี ก็เลยไปด้วยกัน"
"งั้นเหรอคะ"  

 น้องชายท่านอิมาริไปเรียนต่อที่อเมริกาแล้วก็เลยลงหลักปักฐานอยู่ที่ทางโน้น เห็นว่าเหมาะกับตัวเองมากกว่าญี่ปุ่นที่คับแคบ 
ฉันเปิดกล่องของฝากที่ได้รับมาออกดู ตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว ท่านอิมาริมักจะเอาของจากนางาซากิ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องเป่าแก้วหรือขนมคัสเทล่ามาฝาก เครื่องเป่าแก้วที่น่ารักยังเป็นของที่ถูกใจฉันอยู่ถึงตอนนี้ ท่านอิมาริเนี่ยรู้จักเลือกของเอาใจเด็กผู้หญิงจริงๆ นะ 

"ว้าว ไข่มุก!?" 

พอเปิดกล่องกำมะหยี่ออก ก็พบสร้อยไข่มุกที่ดูราวกับเป็นหยาดน้ำตาหลั่งไหลมาจากจี้เงินรูปหัวใจ 

"สวยจังเลย!"
"นางาซากิขึ้นชื่อเรื่องไข่มุกนี่นะ คิดว่าน่าจะเหมาะกับเรย์กะจังน่ะ ใส่ให้เอาไหม"
"อิมาริ อย่ามาแตะต้องน้องสาวคนอื่นเขาง่ายๆ นะ"

ท่านพี่เขม่นตาจ้องท่านอิมาริอย่างเย็นชา 

"คุณพี่ชายของเรย์กะจังนี่น่ากลัวจังเน้อ ว่ากันว่าไข่มุกคือหยาดน้ำตานางเงือก หยาดน้ำตาที่ไหลจากแฟรี่ แต่ฉันไม่อยากให้หญิงสาวหลั่งน้ำตาแห่งความเศร้าหรอก ต้องเป็นน้ำตาแห่งความยินดีสิ" 

ผู้ใหญ่บ้านคาสโนว่ายิ้มแย้ม แล้วกำปั้นเหล็กของท่านพี่ก็จับเปาะลงกลางกระหม่อมพอดี

"เจ็บนะ!" 
"ตายซะ ไปตายซะไป๊! ไปเป็นสาหร่ายในทะเล เป็นแกนหอยมุก! ล่องเรือออกมหาสมุทรไปคนเดียวไป๊!" 

ท่านพี่บีบคอท่านอิมาริอึ่กอั่กๆ แปลกจังเลยนะสำหรับท่านพี่ผู้อ่อนโยนอยู่เสมอ สนิทกันดีจังเลยน้า 
 
"ขอบคุณสำหรับของฝากแสนวิเศษนะคะ ท่านอิมาริ จริงด้วย! วันวาเลนไทน์นี้ขอมอบช็อกโกแลตตอบแทนท่านอิมาริสำหรับไข่มุกนี่นะคะ!"
"เอ๋ ช็อกโกแลตจากเรย์กะจังเหรอ ดีใจจังเลยนะ" 

ท่านอิมาริลูบหัวที่ถูกเขกป้อยๆ พลางทำท่าดีอกดีใจ 
พอมีคนอื่นนอกจากครอบครัวที่จะให้ของขวัญแล้วก็มีกำลังใจเพิ่มขึ้นยังไงไม่รู้เนอะ!

"เรย์กะ เรื่องนั้น..."

ท่านพี่ก็รอรับด้วยนะคะ!
โอ๊ะ แต่ก่อนหน้านั้น อาหารทำเองสำหรับงานวันเกิดยูกิโนะคุง... 
 
---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ท่านอิมาริ ไม่รู้แดเมจกำปั้นเหล็กท่านพี่กับช็อกโกแลตทำเองของท่านเรย์กะอันไหนจะแรงกว่ากัน... 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET