[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 183 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.183 - ตอนที่ 183


183.

โอย แขนหนักอึ้งเลย คงเป็นเพราะฝึกใช้มีดหั่นๆ ปอกๆ ผักในห้องเรียนทำอาหารของคุณอาคิมิตลอดแหงๆ ยิ่งกลัวว่ามือจะลื่นเอามีดจิ้มตัวเองก็ยิ่งเกร็งแขนหนักเข้าไปอีก  
ถึงอยากจะปอกเปลือกบางๆ แต่พอจินตนาการว่ามีดอาจทะลุเปลือกออกมาเฉือนนิ้วโป้งที่จับอยู่ก็ได้ ก็เลยเผลอหั่นออกมาหนาปึ้กเลยอ่ะ พอคุณอาคิมิลอกเปลือกก็เสียงฉึบๆๆ พอฉันหั่นดันมีเสียงฉ่อกๆๆ เอาเป็นว่ายอมแพ้หันมาใช้เครื่องลอกเปลือกเอาก็ได้ 
 
ตอนทำนิ้วงอๆ จับผักตอนหั่นฝอยก็เหมือนกัน ฉันกลัวมีดจะไปบาดเอาข้อนิ้วเข้าก็เลยมือสั่นไม่กล้าจับผักดีๆ  ทำไมขี้กลัวอย่างนี้นะฉันเนี่ย! คุณอาคิมิก็เลยเอาที่กั้นมาให้ยืม เป็นตัวกั้นระหว่างมีดกับผัก คอยกันนิ้วไว้ไม่ให้มีดบาด แต่ดูหน้าตาเห่ยชะมัดเลยอ่ะ   
คุณอาคิมิบอกว่าไม่ต้องรีบร้อนรีบทำอาหาร ให้ค่อยๆ เริ่มจากการฝึกหั่นผักอันเป็นขั้นพื้นฐานสุดๆ ไปก่อน ฉันอยากเก่งไวๆ พอกลับบ้านไปก็เลยไปแอบฝึกหั่นแครอทต่ออยู่ที่มุมครัว พอเก่งขึ้นนิดนึงก็เผลอเหลิง มีดเลยบาดนิ้วเข้า 
พรุ่งนี้ไปซื้อที่กันนิ้วมามั่งดีกว่า  


ตั้งแต่เข้าเทอมใหม่มา ดูเหมือนกลุ่มคุณซึรุฮานะจะยิ่งขยายอิทธิพลกว้างขวางขึ้นกว่าปีก่อน ตามที่ได้ยินมา ดูเหมือนตอนคริสมาสต์จะไปเช่าพื้นที่จัดงานที่ไหนเปิดปาร์ตี้ในหมู่เพื่อนฝูง  มีนักเรียนกลุ่มนอกแล้วก็พวกนักเรียนชายม.5 ม.6 ไปกันด้วย ท่าทางคึกครื้นน่าดู งานอีเวนต์แบบนี้เพิ่มพลังกลมเกลียวในกลุ่ม แล้วยังดึงคนหน้าใหม่ๆ มาเป็นพวกได้อีก แย่ละสิ 
 
นอกจากนี้ยังมีขุมกำลังที่สามที่มีสภานักเรียนเป็นแกนกลาง ถ้ามัวแต่หลงละเมอลำพองใจกับแสงแห่งเกียรติยศของ Pivoine อยู่ อาจจะหัวทิ่มลงมาโดยไม่ได้ตั้งตัวก็ได้ 
ที่ผ่านมาไม่ว่าจะพูดยังไง ฉันก็ยังมี Pivoine เป็นโล่กำบังหลัง ถึงจะทำตัวเรื่อยๆ เฉื่อยๆ ก็ยังสบายใจได้ แต่ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป ประธานคือคาบุรากิ ถ้าเป็นท่านโยโกะก็ยังวางใจได้ว่า ถ้ามีคนมาตั้งตัวเป็นศัตรูกับสมาชิก Pivoine ท่านโยโกะคงไม่ปล่อยไว้ แต่อีตาเฉยเมยไม่รู้ไม่ชี้นั่นคงไม่มีทางยอมช่วยฉันในฐานะประธาน Pivoine เมื่อถึงคราวคับขันเด็ดขาด ตั้งแต่ปีนี้ไปคงต้องปกป้องฐานะของตัวเองด้วยตัวเองล่ะ อืม~ ถ้าได้ใช้ชีวิตอย่างราบรื่นไปอีกปีหนึ่งก็ดีหรอก  
 
วันนี้ท่านประธานคนใหม่ของ Pivoine ก็ยังคงจิบชาอย่างสบายอารมณ์ในห้องสโมสร Pivoine โดยไม่ได้แยแสสนใจความกังวลของฉันเลย ซวยล่ะ หรือว่าการเลือกหมอนี่เป็นประธานจะเป็นความผิดพลาดมหันต์กันนะ แต่ก็ไม่มีผู้มีคุณสมบัติคนอื่นแล้วนี่นา... อย่างน้อยถ้าเอ็นโจยอมรับตำแหน่งประธานต่อก็ยังดีหรอก เฮ้อ แต่เอ็นโจก็ไม่ใช่คนประเภทจะยื่นหน้าเข้าไปยุ่งกับการตบตีของผู้หญิงด้วยละน้า 
เอาเป็นว่าลองปรึกษาพวกเซริกะจังแบบเนียนๆ ดูซักหน่อยก็แล้วกัน 


ผลจากการปรึกษา กลายเป็นว่าพวกเซริกะจังเร่าร้อนไฟลุกพรึ่บๆ

"พูดได้ดีมากเลยค่ะ ท่านเรย์กะ! พวกเราเองก็คิดอยู่เหมือนกันว่าระยะนี้พวกคุณซึรุฮานะชักจะเหลิงมากไปหน่อยแล้ว!" 
"พอขึ้นชั้นม.ปลายมาก็เริ่มทำอะไรก้าวร้าวขึ้นทุกที บางครั้งถึงกับกล้าท้าทายกับพวกเราซึ่งๆ หน้าด้วยนะคะ"
"พอผ่านลำคอไปก็ลืมความลวกร้อน สมัยม.ต้นเคยโดนท่านเรย์กะสั่งสอนไปแล้วแท้ๆ"
"พวกนักเรียนกลุ่มนอกที่มีสภานักเรียนเป็นแกนกลางนี่ก็ดูน่าหมั่นไส้ยังไงไม่รู้"
"ใช่ๆ เพิ่งเข้ามาใหม่ตอนม.ปลายแท้ๆ ทำเป็นกร่างนัก ซุยรันน่ะเป็นของพวกเราต่างหาก"  

 อ้าว?  ที่ฉันปรึกษาไปคือ "ระยะนี้พวกคุณซึรุฮานะกับพวกนักเรียนกลุ่มนอกดูจะแข็งกร้าวขึ้นทุกวัน ถ้าเกิดมีเหตุให้ต้องปะทะกันพวกเราจะทำยังไงดี"... ให้พลาดยังไงก็ไม่ได้ว่า "พวกนี้น่าโมโหว่ะ เล่นแม่ง~เลยดีกว่า!" ซักหน่อยนะคะ 

"เอ่อ ทุกท่านคะ มาแก้ไขปัญหากันอย่างสันติ..."
"แล้วฉันก็ได้ยินแผนร้ายที่อภัยให้ไม่ได้ด้วยนะคะ!"
"อะไรคะ แผนร้ายที่ว่า"
"ในหมู่นักเรียนนอกกลุ่มหนึ่ง มีการวางแผนอันน่าสะพรึงกลัวว่าจะจับคู่ทาคามิจิ วาคาบะเข้ากับท่านคาบุรากิค่ะ!"
"ว่าไงนะคะ!"
"ร้ายกาจอะไรอย่างนี้!"

ทุกคนตีหน้ายักษ์กันไปหมดแล้ว

"ดูเหมือนจะคิดว่าถ้าใช้ทาคามิจิ วาคาบะล่อลวงจักรพรรดิให้มาเป็นพวก ก็จะรวบซุยรันมาไว้ในกำมือได้นะคะ"
"อะไรกันน่ะ! อย่างกับนางปีศาจต๋าจี่ไม่มีผิด!"
"อภัยให้ไม่ได้!"

เอ๋~...

"เอ่อ นั่นเป็นมติโดยเอกฉันท์ของนักเรียนกลุ่มนอกหรือเปล่าคะ"
"เปล่าค่ะ ดูเหมือนจะเป็นแค่ส่วนหนึ่ง ในหมู่นักเรียนกลุ่มนอกก็มีคนที่ดูจะปลื้มท่านคาบุรากิ แล้วก็หมั่นไส้ทาคามิจิ วาคาบะอยู่บ้างเหมือนกัน นักเรียนกลุ่มนอกก็ไม่ได้เห็นพ้องต้องกันไปหมดนะคะ"
"งั้นเหรอ..."

วาคาบะจัง กลายเป็นเรื่องใหญ่ไปแล้ว ไหวหรือเปล่านะ... 

"เพราะงั้น! ตรงนี้ต้องให้ท่านเรย์กะพยายามเข้าแล้วละค่ะ!"
"เอ๋ ฉันเนี่ยนะ?"
"ใช่แล้วค่ะ! สั่งสอนกลุ่มซึรุฮานะที่ไม่เจียมตัวกับทาคามิจิ วาคาบะให้รู้จักความปราชัยเสียบ้าง!"
"แล้วก็ชิงเอาความรักจากจักรพรรดิมาไว้ในกำมือ!"
"หา?"

จากนั้นพวกเซริกะจังก็ดำดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความมโนไม่กลับขึ้นฝั่งมาอีก
รู้งี้ไม่น่าไปปรึกษาเลย ยิ่งกลายเป็นเรื่องยุ่งยากหนักเข้าไปอีก... น่ากลัวชะมัด 


ฉันเลยลี้ภัยไปยังสวนสวรรค์ของเหล่าเทวดาน้อยเพื่อเยียวยาจิตใจที่อ่อนล้า

"คุณพี่เรย์กะ ยินดีต้อนรับฮะ!"
"ยูกิโนะคุง สวัสดีจ้า"

พอเปิดประตูห้องเปอติต์ออก ยูกิโนะคุงก็มารับฉันด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า เฮ้อ เยียวยาดีจริงๆ
ฉันนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับยูกิโนะคุง แล้วก็แบ่งขนมกันทานอย่างสนิทสนม

"ยูกิโนะคุง ไปเที่ยวโอกินาวะกับท่านพ่อท่านแม่มาเหรอ สนุกไหมจ๊ะ"
"ฮะ ได้ไปพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ไปดูปลาวาฬด้วย"
"แหม จริงเหรอ พี่ก็ชอบพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำมากๆ เลย"
"ในนั้นมีมานาทีตัวเบ่อเริ่มด้วยนะฮะ..." 

ยูกิโนะคุงเล่าเรื่องพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำอย่างสนุกสนาน ดีจังน้า ฉันก็อยากเห็นมานาทีเหมือนกันนะ

"คุณพี่เรย์กะไปเที่ยวไหนเหรอฮะ"
"ไปเกียวโตจ้ะ ญาติฝั่งท่านแม่อาศัยอยู่ทางโน้นน่ะ" 

เกียวโตฤดูหนาวเนี่ยหนาวแทบตาย ความหนาวของเกียวโตหนาวกัดกระดูกมาตั้งแต่ปลายเท้าเชียวล่ะ 
ฉันซื้อเซมเบ้รูปหน้ากากหมาจิ้งจอกกับคอมเปโตเป็นของฝากให้ยูกิโนะคุง เซมเบ้หมาจิ้งจอกมันน่ารักออก น่าจะเหมาะเป็นของฝากให้เด็กๆ นะ 

"เอ้านี่จ้า"
"หวา! ขอบคุณมากฮะ" 

ฉันส่งให้พวกมาโอะจังด้วย ทุกคนดีใจ ไชโย! 

"อ้าว คุณพี่เรย์กะ นิ้วไปโดนอะไรมาเหรอฮะ"  

ยูกิโนะคุงมองนิ้วที่แปะปลาสเตอร์ยาของฉันแล้วทำหน้าเป็นห่วง

"นี่น่ะเหรอ พอดีโดนมีดบาดนิดหน่อยตอนทำอาหารน่ะจ้ะ น่าอายจังเลย"
"คุณพี่เรย์กะทำอาหารได้ด้วยเหรอฮะ"

ยูกิโนะคุงจ้องมองมาด้วยแววตาเป็นประกาย

"อ้อ แหม แค่อาหารบ้านๆ นิดๆ หน่อยๆ น่ะจ้ะ"
"ทำอาหารแบบไหนเหรอฮะ"
"มีแต่อาหารง่ายๆ จริงๆ นะจ้ะ พวกนิโมโนะอะไรแบบนั้น" 

ฉันเผลอคุยโม้ไปเพราะอยากให้ยูกิโนะคุงเห็นเป็นพี่สาวแสนวิเศษ ยูกิโนะคุงทำท่าประทับใจเอามากๆ แล้วก็หย่อนระเบิดลงมากับความประทับใจนั่น

"ผมอยากลองทานอาหารที่คุณพี่เรย์กะทำบ้างจังเลย!"
"เอ๋...!?"
"อีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดผมแล้ว ตอนนั้นคุณพี่เรย์กะช่วยทำอาหารให้ผมทานหน่อยได้ไหมฮะ"
"เอ๋...!?"

คำขอไม่คาดฝันมาเยือนแล้ว
คุณอาคิมิค้า-----!! ทำไงดีล่ะ!? 
ยูกิโนะคุง กระเพาะแข็งแรงดีหรือเปล่าจ๊ะ..!? 

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ต้มไข่เถอะ ท่านเรย์กะ น้องเขายังเล็กและไร้ภูมิต้านทาน--//โดนดอกโบตั๋นปักกบาล 

เซมเบ้หมาจิ้งจอก นี่น่ารักจริงดิ่...?

คอมเปโต  ลูกกวาดหลากสีหน้าตามุ้งมิ้ง 

 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET