[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 181 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.181 - ตอนที่ 181


181.


รู้สึกว่านายตัวสำรองจะป๊อบนะเนี่ย
นอกจากจะหน้าตาดีแล้ว ฝีมือในฐานะประธานนักเรียนยังเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคน ไม่ว่าจะเป็น Pivoine หรือนักเรียนทั่วไปก็ปฎิบัติตัวอย่างเท่าเทียมกัน เป็นคนที่ฝากความเชื่อมั่นไว้ได้ เรียกว่าเป็นที่ชื่นชอบทั้งในหมู่ชายหญิง 

อาจเป็นแบบที่นักอ่าน Kimi Dolce ชอบก็ได้ แต่คาแรคเตอร์จะคล้ายๆ กับจักรพรรดิอยู่หน่อยนะ มีบารมีแล้วก็มีพลังในการเป็นศูนย์กลาง รูปหน้าคมเข้มไม่หวานแหวว ในฉบับมังกะน่ะพอลงภาพสีเห็นสีเส้นผมแล้ว ทั้งสองคนก็มักจะถูกเปรียบเทียบเป็นเสือดำและหมาป่าเงิน ตามปกติกรณีแบบนี้ นายตัวสำรองน่าจะเป็นคาแรคเตอร์คนละแบบกันมากกว่านะ ตั้่งแต่ตอนนั้นมาฉันก็เลยคิดว่ารสนิยมคนเขียนเนี่ยคงชอบพระเอกแบบหัวแข็งดึงดันแหงๆ

แต่ที่แตกต่างกันก็คือในจุดที่จักรพรรดิมีออร่าแหลมคมเย็นชาไม่ชวนให้ตอแย ประธานนักเรียนกลับชวนให้เข้าหาง่าย พูดคุยได้ง่ายสมกับตำแหน่ง เพราะไม่ว่ากับใครก็จะปฎิบัติตัวด้วยความซื่อสัตย์จริงใจเท่าเทียมกัน 
ทำให้มีสาวๆ มาสารภาพรักเยอะตามไปด้วย 

"เห็นว่ามีคนมาสารภาพรักประธานสภานักเรียนอีกแล้วนะคะ"
"คราวนี้ใครล่ะ"
"เห็นว่าเป็นเด็กม.4 แน่ะ ที่เขาว่าน่ารักๆ ไง" 

เพิ่งเริ่มเทอมใหม่มาได้ไม่นาน ก็มีสาวมาสารภาพรักแล้ว ทั้งที่เป็นรองผู้ใหญ่บ้านเราแท้ๆ ความแตกต่างกับผู้ใหญ่บ้านนี่มันอะไรกันน่ะหา 

ส่วนนายตัวสำรองเอง ไม่ว่าคนที่มาสารภาพรักจะน่ารักหรือเฉยๆ ก็ไม่มีทีท่ารังเกียจ ปฎิเสธไปอย่างเท่าเทียมกันหมด ตรงนี้นี่ก็ยอดเลย พวกผู้ชายบางคนก็เปลี่ยนท่าทีไปตามสาวๆ ที่มาสารภาพรักเลยละนะ 
 เพราะงั้นสาวที่ๆ แค่อยากมาสารภาพรักเพราะอยากให้เขารู้ถึงความรู้สึกของตัวเอง ไม่ต้องคบหากันก็ได้ถึงได้มีมาไม่ขาดสาย 

อา ถ้ามองในแง่นี้แล้วจักรพรรดิก็เหมือนกันนี่นา เด็กผู้หญิงที่ไม่ใช่ท่านยูริเอะจะน่ารักหรือเฉยๆ ก็ปฎิบัติตัวใส่แบบขอไปทีอย่างเท่าเทียมกัน พูดจาขวานผ่าซากเย็นชาว่า "ฉันไม่สนใจ"  ด้วยเหตุนี้ แม้จะป๊อบแทบตาย แต่ก็แทบไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้ามาสารภาพรักกับจักรพรรดิเลย จะว่าไป คุณไมฮามะสบายดีหรือเปล่าน้า~ 

มีข่าวลือว่านายตัวสำรองคนนั้นไปไหว้พระปีใหม่กับวาคาบะจัง สถานที่เป็นศาลเจ้าโด่งดัง นายตัวสำรองก็โดดเด่นสะดุดตา ก็เลยมีข้อมูลพยานรู้เห็นเพียบ
พอพวกสาวๆ ไปซักนายตัวสำรองเรื่องนั้น ก็ได้คำตอบว่า ไม่ได้ไปกันสองต่อสอง แต่ไปกับสมาชิกสภานักเรียนทั้งกลุ่ม แต่คนมาไหว้พระแน่นขนัดจนเกิดพลัดหลงกันขึ้น ทั้งสองคนก็เลยเข้าแถวเคียงคู่ ท่าทางสนิทสนมกันไปตลอดทาง
และจักรพรรดิคาบุรากิเองก็ยังร้องทักวาคาบะจังเมื่อเห็นหน้า พอไปหาเอ็นโจที่ห้องก็ยังไปพูดคุยด้วยเหมือนเดิม
เมื่อวาคาบะจังสนิทสนมกับหนุ่มคนพิเศษทั้งสองในซุยรัน ทั้งประธานสภานักเรียนและจักรพรรดิ เธอก็ต้องเป็นเป้าสายตาแห่งความริษยาท่วมท้นทั้งที่เพิ่งเปิดปีใหม่มาได้ไม่นาน  


หลังเลิกเรียน ฉันแวะไปทำกิจกรรมอย่างสนุกสนานที่ชมรมงานฝีมือ แล้วขากลับก็แวะไปเอาตำราเรียนที่ล็อกเกอร์เผื่อจะมาทบทวนตอนกลางคืน พอเดินไปตามทางเดินที่ไร้คน ก็เจอคนที่ดูจะเป็นวาคาบะจังผลุบเข้าห้องน้ำไป

ถ้าไม่มีใครอยู่ จะแวะไปสวัสดีปีใหม่ดีไหมน้า ถึงจะป่านนี้แล้วก็เหอะ ฉันเลยเดินตามหลังวาคาบะจังไป แล้วก็พบวาคาบะจังในชุดเสื้อเชิร์ตกำลังซักแจ็กเก็ตชุดเครื่องแบบอยู่ตรงอ่างล้างหน้าที่ขัดเป็นมันวับ

"...คุณทาคามิจิ?"

พอฉันทักเบาๆ วาคาบะจังก็สะดุ้งเหลียวกลับมา

"อ้าว คุณคิโชวอินน่ะเอง มีอะไรเหรอ"
"มีอะไรเหรอ... ฉันน่าจะเป็นฝ่ายถามมากกว่านะคะ" 

พอลดสายตาลงไปมองที่มือวาคาบะจัง ก็เห็นแจ็ตเก็ตสีขาวเลอะเป็นรอยกว้าง พอดูดีๆ แล้วที่กระโปรงก็เลอะเหมือนกัน

"นั่นสีน้ำเหรอ..."
"เอ๋ อื้อ โดนชนเมื่อกี้น่ะ"
"โดนชน... ชนกับใครคะ"
"ไม่ทันมองหน้าน่ะ เขาว่าขอโทษค่ะแล้วก็วิ่งหนีไปเลย"
"วิ่งหนีไป...ทำเครื่องแบบคนอื่นเขาเลอะแล้ววิ่งหนีไปเนี่ยนะ!?"
"อา~ อื้อ..." 

นั่นมันจงใจกันชัดๆ นี่นา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใช่นักเรียนชมรมศิลปะหรือเปล่า

"แต่ชุดขาวเนี่ยซักออกยากจังนะ คงต้องส่งร้านซักรีดซะละมั้ง..."
"โหดร้ายที่สุด เจอตัวเมื่อไหร่ก็ส่งบิลล์ค่าซักรีดไปเรียกเก็บเงินได้เลยนะคะ! แล้วเลอะขนาดนี้ก็ไม่รู้จะซักออกหรือเปล่า!"
"พอดีฉันมีคูปองลดราคาร้านซักรีดอยู่น่ะ คงไม่เท่าไหร่หรอก แล้วก็เพิ่งได้ทุนการศึกษาจากผลสอบปลายภาคเมื่อเทอมที่แล้วด้วย คงต้องให้ร้านซักรีดช่วยขจัดคราบให้... แต่พรุ่งนี้ถ้ามาโรงเรียนโดยไม่มีแจ็คเก็ตคงหนาวน่าดูเหมือนกันแหละน้า~"
"เอ๋ ไม่มีชุดเครื่องแบบสำรองเลยเหรอคะ!?"
"อื้อ" 

 ตอนกลางฤดูหนาวนี่ถึงจะใส่เสื้อโค้ทมา แต่ถ้าขึ้นรถไฟมาโรงเรียนโดยไม่มีแจ็คเก็ตก็หนาวเอาเรื่องอยู่นะ แล้วที่ซุยรันนี่ ถึงไม่แน่ใจว่าถ้าไม่ใส่แจ็คเก็ตจะถือเป็นการทำผิดกฎระเบียบโรงเรียนหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ คือคงสะดุดตาพอๆ กับใส่บู๊ทมาเลยล่ะ 

"ถ้าไม่มีแจ็คเก็ตอาจจะเป็นปัญหาก็ได้นะคะ โดยเฉพาะจากที่อดีตประธาน Pivoine เคยตำหนิไป..."
"อ๊ะ ว่าแล้วเชียว" 

วาคาบะจังทำหน้าลำบากใจ

"ไม่รู้ด้วยว่าจะซักให้หมดคราบได้หรือเปล่า สงสัยต้องซื้อใหม่จริงๆ ละมั้ง แหม แต่มันหนักหนาอยู่นะ..." 

 วาคาบะจังท่ากลุ้มอกกลุ้มใจจริงๆ ฉันเลยทักแบบเกรงๆ ใจไป

"เอ่อ ฉันยกชุดเครื่องแบบสำรองให้เอาไหมคะ" 
"เอ๋! ขนาดนั้นรับมาไม่ได้หรอก!"

ฉันมีชุดเครื่องแบบสำรองเผื่อไว้ในกรณีชุดสกปรกอยู่หลายชุด ให้ไปชุดเดียวก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร ก็ชุดขาวมันเลอะง่ายนี่นา

"ชุดเครื่องแบบน่ะแพงนะ รับมาฟรีๆ ไม่ได้หรอก! มันไม่เหมือนรองเท้าใส่ในอาคารนะ!"
"แต่ถ้าไม่งั้นคุณทาคามิจิก็ต้องควักกระเป๋าตังค์นะคะ"
"อื~ม..." 

ชุดเครื่องแบบของซุยรันแพงจริงๆ น่ะแหละ ฉันเองก็ไม่รู้ละเอียดเหมือนกัน แต่ถ้าจะซื้อครบชุดก็ไม่น่าจะต่ำกว่าแสนเยนนะ

"อ๊ะ!"
"เอ๋?" 

มีอยู่นี่นา! เครื่องแบบที่ฉันไม่คิดจะใส่อีกเป็นครั้งที่สองชั่วชีวิต!

"มีชุดเครื่องแบบที่เลอะเทอะไม่ใส่แล้วหนึ่งชุดค่ะ ถ้าเอาชุดนั้นไปก็ไม่มีอะไรเสียหายหรอกนะคะ ยิ่งจะทำให้ฉันโล่งใจเสียอีก"
"เอ่อ... ที่เลอะน่ะสะอาดกว่าชุดนี้หรือเปล่าคะ"
"ค่ะ ส่งร้านซักรีดให้ขจัดคราบแล้ว สะอาดแล้วละค่ะ แต่ว่า... เป็นชุดเครื่องแบบที่เคยเลอะอึนกนะคะ"
"เอ๋! อีกแล้วเหรอ!?"
"ค่ะ" 

ฉันพยักหน้าอย่างหนักแน่น
นั่นเป็นยามเที่ยงที่อากาศเย็นเล็กน้อย พอไปเดินเล่นหลังอาหารกับเพื่อนๆ ระหว่างที่ฉันมองโน่นมองนี่อยู่ นกที่โบยบินอยู่บนท้องฟ้าก็ปล่อยอึร่วงลงมาใส่ฉัน!
แม้จะคลาดแคล้วตรงหัวมาได้ แต่อึนกที่ร่วงใส่กระโปรง เป็นอึใหม่ๆ เหลวเป๋ว มันเลยกระเซ็นจากกระโปรงเด้งขึ้นมาเปรอะแจ็คเก็ตอีก

"อึนกร่วงใส่ท่านเรย์กะอีกแล้ว!"
"ทำใจดีๆ ไว้นะคะ ท่านเรย์กะ! ครั้งนี้โดนชุดเครื่องแบบ ยังปลอดภัยนะคะ!"

ฉันช็อกจนทำท่าจะวูบหนีไปความจริงไปอีกรอบ แต่ได้เพื่อนๆ ช่วยกันพาไปห้องพยาบาล ใช้ผงซักฟอกซักจนออก จากนั้นฉันก็รีบติดต่อที่บ้านให้เอาชุดมาเปลี่ยน ส่วนชุดเครื่องแบบที่เลอะอึนกก็ส่งร้านซักรีดไป แต่สุดท้ายก็รู้สึกไม่ค่อยดีจนไม่ได้หยิบมาใส่อีกเลย 

ทำไมถึงมีฉันโดนนกทิ้งระเบิดโจมตีใส่อยู่คนเดียวนะ กรี๊ด-- น่าโมโหชะมัด! 
แต่เรื่องราวต่างๆ มันขึ้นอยู่กับมุมมองนะ  ในโลกเรายังมีหมู่เกาะที่สกัดหินฟอสเฟตจากมูลนกที่ทับถมกันอยู่ จนกลายเป็นเกาะที่ร่ำรวยขึ้นมาในพริบตาเลยนี่นา ซักวันอึนกนี่อาจจะบันดาลโอกาสยิ่งใหญ่ให้ชีวิตฉันก็ได้ ไม่ล่ะ ไม่มีทางหรอก.... 
 
ฉันเกลี้ยกล่อมวาคาบะจังที่ยังเกรงอกเกรงใจอยู่ให้ขึ้นรถของทางบ้านคิโชวอินกลับมาด้วยกัน

"บ้านหลังใหญ่จังเลยนะคะ~" 
วาคาบะจังอ้าปากหวอ ตกตะลึงกับความใหญ่โตของบ้านคิโชวอิน โชคดีไปที่ท่านพ่อท่านแม่ยังไม่กลับบ้าน
ฉันนำทางมาที่ห้องส่วนตัว หยิบเอาชุดเครื่องแบบที่เลอะอึนกออกมาจากตู้เสื้อผ้ายื่นให้วาคาบะจัง 

"ชุดนี้น่ะค่ะ เป็นไงบ้าง"
"หวา สะอาดเอี่ยม ไม่เห็นเลอะเทอะเลยซักนิด! ชุดเครื่องแบบใหม่เอี่ยมแบบนี้รับไว้ได้จริงๆ เหรอ"
"จากนี้ไปฉันก็ไม่มีกำหนดการจะใส่อีกแล้วค่ะ ยังมีชุดสำรองอยู่อีกหลายชุดด้วย ไม่ต้องเกรงใจรับกลับไปเถอะค่ะ"
"จริงเหรอ ขอบคุณมากนะ ช่วยได้มากเลยละค่ะ!  อ๊ะ แต่ว่าไซส์จะได้หรือเปล่านะ ส่วนสูงเราพอๆ กัน แต่ฉันอ้วนๆ อยู่นะ คุณคิโชวอินออกจะผอม"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่า~ คงพอๆ กันนั่นแหละค่า~"
 
พอวาคาบะจังว่าแบบนั้น ฉันก็หัวเราะโอะโฮะโฮะโฮะอย่างอารมณ์ดี
วาคาบะจังทดลองสวมชุดเครื่องแบบ

"อ้าว...?" 

 รู้สึกว่าชุดกระโปรงที่วาคาบะจังลองใส่อยู่จะหลวมตรงเอวนะ... 

"...ให้ยืมเข็มด้ายเอาไหมคะ"
"เอ่อ เดี๋ยวไปแก้ที่บ้านก็ได้ค่ะ ไม่เป็นไรหรอก!" 

วาคาบะจังหัวเราะกลบเกลื่อนปลอบใจฉัน
ไม่ได้จะแก้ตัวหรอกนะ แต่เครื่องแบบชุดนั้นเป็นช่วงตอนไปทัวร์บริโภคกับคุณอิชิโนะคุระนะ! ตอนนี้ไม่ขนาดนั้นแล้วนะ!

"ขอบคุณมากเลย ถ้ายังไงแวะมาเที่ยวที่บ้านบ้างนะ ฉันอยากตอบแทนน่ะ! ทางบ้านก็อยากเจอด้วยล่ะ!"
"ค่ะ จะแวะไปนะคะ" 

ฉันไปส่งวาคาบะจังที่สถานีที่ใกล้ที่สุด วาคาบะจังผ่านตู้เก็บตั๋วไปแล้วยังหันมาโบกมือให้ฉันอย่างร่าเริง
แต่คนที่ทำแบบนั้นเป็นใครกัน เป็นแฟนของจักรพรรดิ หรือแฟนของนายตัวสำรองกันนะ... 

 --------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ตะ...ตอนนี้ไม่มีของกิน!

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET