[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 180 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.180 - ตอนที่ 180


180.


สวัสดีปีใหม่ค่ะ อุณาโลมโผล่มาตรงหน้าผากฉันละค่ะ 
ให้พูดตามตรงแล้ว มันงอกขึ้นมาบริเวณขวาล่างของไรผม แถมยังเป็นเส้นขนตรง อาจจะไม่ใช่อุณาโลมแต่เป็นขนนำโชคก็ได้? (* ดูคำอธิบายท้ายเรื่อง) 

ฉันสังเกตเห็นสิ่งนั้นเมื่อผ่านปีใหม่ไปได้สามวัน  คนเริ่มกลับไปทำงาน  ปิดเทอมของพวกเรานักเรียนกำลังจะสิ้นสุดลง ระหว่างที่ติดกิ๊บเหน็บผมหน้าม้าไว้ ใช้คอนตอนบัดทายาที่ขนคิ้วตามปกติ ฉันก็พบอะไรบางอย่างคล้ายๆ เส้นด้ายโปร่งใสแวววับเป็นประกายตรงหน้าผาก  

อะไรกันคะนี่ สงสัยว่าฉันจะเป็นร่างอวตารของพระโพธิสัตว์ละค่ะ 

ปีที่แล้วฉันเจอเรื่องวุ่นวายต่างๆ ถาโถมเข้ามาถึงขึ้นป่วยเป็นโรคผมร่วงเป็นหย่อม เดือดร้อนจนทนไม่ไหว ตอนปีใหม่ต้องแวะไปศาลเจ้าให้เขาทำพิธีปัดรังควานให้ ค่าบูชาครูนี่ฉันก็ยอมควักกระเป๋าตังค์ตัวเองจ่ายไปหนักเหมือนกันนะ 

อาจด้วยเหตุนี้ละมั้งที่ทำให้ขนคิ้วที่ล้านเลี่ยนไปงอกกลับมาอย่างรวดเร็ว พยายามได้ดีมาก รากผมของฉัน! ถึงจะยังขึ้นหรอมแหรมอยู่ก็เหอะ แต่ยังไงต้นตอแห่งความเครียดส่วนมากก็ถูกกำจัดไปแล้วละนะ 
แถมยังมีขนนำโชคไม่ก็อุณาโลมงอกขึ้นมาอีก แสดงว่าปีนี้ฉันจะมีโชคใหญ่มาเยือนใช่มั้ย!? ทั้งโชคการเงินแล้วก็โชคความรัก
แต่ในฐานะลูกผู้หญิงแล้ว ปล่อยเส้นขนยาวๆ ที่งอกขึ้นมาที่หน้าทิ้งไว้แบบนี้จะดีเหรอ  ถึงจะเป็นตรงหน้าผากก็เหอะ ชักกลุ้มนิดหน่อยแฮะ... แต่เอาผมหน้าม้าปิดๆ ไว้คงไม่เป็นไรมั้ง 


ซุยรันหลังเปิดปีใหม่ ทั้งโรงเรียนคึกคักกันไปจากเหล่านักเรียนที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน แต่โรงเรียนหลังเปิดเทอมที่ไหนๆ ก็คงอย่างงี้ทั้งนั้นอะนะ

"สวัสดีปีใหม่ค่ะ"
"สวัสดีปีใหม่ค่ะ ท่านเรย์กะ!" 

ฉันเข้าร่วมวงพวกเซริกะจังที่มาถึงโรงเรียนก่อน พูดคุยกันเรื่องเหตุการณ์ระหว่างปิดเทอมฤดูหนาว 

"ตอนปีใหม่ฉันกินเยอะเกินไปหน่อย อ้วนแล้วล่ะ"
"ตายแล้ว คุณคิคุโนะเนี่ย ฉันก็เหมือนกันล่า~"
"ฉันด้วยๆ"

บทสนทนาแบบนี้มีให้ได้ยินทุกปีในหมู่เด็กผู้หญิงไม่ว่าจะกลุ่มไหน ทำไมปีใหม่แล้วต้องอ้วนขึ้นด้วยนะ เป็นเพราะโมจิหรือเปล่านะ โอโซนิ, โอชิรุโกะ, อิโซเบยากิ (โมจิย่างปรุงรสด้วยโชยุห่อสาหร่าย) รู้สึกร้อนรนกับหน้าที่ประหลาดๆ ว่าต้องกำจัดโมจิปริมาณมหาศาลที่สต็อคเอาไว้ให้ได้จนเผลอกินเยอะไปหน่อยอะน้า ฉันไม่ชอบโอโซนิเท่าไหร่ แต่อิโซเบยากินี่ของโปรดเลยล่ะ 

"อ้าว ท่านเรย์กะ นาฬิกาสวยจังเลยค่ะ!"
"อ๋อ นี่ของขวัญคริสต์มาสจากท่านพ่อท่านแม่น่ะค่ะ"
"แหม!"
"วันคริสต์มาสท่านเรย์กะทำอะไรบ้างคะ"
"แค่รวมกลุ่มกับเพื่อนๆ น่ะค่ะ ทุกคนล่ะคะ"
"ฉันไปทานข้าวกับครอบครัว แล้วก็ได้ของขวัญเป็นกระเป๋าที่อยากได้มานานแล้วค่ะ"
"ฉันไปปาร์ตี้ที่ได้รับเชิญ" 
"ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวไปท่องเที่ยวยาวเลยค่ะ" 
 
ดีจังเลยน้า คริสต์มาสหรือปีใหม่ที่ได้ไปเที่ยวต่างประเทศเนี่ย สมัยเด็กๆ ฉันเคยไปเที่ยวฮาวายกับท่านพ่อท่านแม่แล้วก็ท่านพี่ในช่วงคริสต์มาส กลางเมืองมีคนแต่งแฟนซีเยอะแยะ งานเทศกาลครื้นเครงสนุกสนานมากเลยล่ะ ได้เห็นแดร็กควีนตัวจริงในระยะประชิดด้วยนะ ตะลึงจนตาเป็นจุดจุดไปเลย เป็นความทรงจำที่ดีจริงๆ ตอนนั้นท่านพี่โดนจุ๊บที่แก้มด้วยนี่นา... 

 แต่ระยะหลังมานี่ท่านพี่ไม่ค่อยว่างพอจะไปเที่ยวด้วยกันเลย พอไปถึงที่โน่นแล้วก็ไม่มีคนเที่ยวเล่นด้วยกัน ฉันเลยไม่ค่อยสนุกกับการเดินทางเหมือนเมื่อก่อน ก็ว่ายเล่นคนเดียวในสระว่ายน้ำมันน่าเบื่อออกนี่นา ถ้ามีพี่สาวน้องสาวที่อายุไล่ๆ กันหรือมีเพื่อนมาเที่ยวด้วยกันบ้างก็ดีหรอก

แล้วจู่ๆ ตรงทางเดินก็เกิดเซ็งแซ่กันขึ้นมา 

"ท่านคาบุรากิกับท่านเอ็นโจล่ะ!" 

ว่าแล้ว สาวๆ ก็พากันกรูออกจากห้องเรียนไปยลภาพแรกแห่งปีของเหล่าจักรพรรดิ

"พวกเราก็ไปกันเถอะค่ะ ท่านเรย์กะ!"
"ค่ะ..."

วุ่นวายชะมัด แต่ถ้าทุกคนไปกันหมดก็ช่วยไม่ได้นะ เอ้าอึ๊บ
คาบุรากิกับเอ็นโจที่ไม่ได้เห็นมานานดูเกรียมแดดขึ้นนิดหน่อย ไปเที่ยวไหนมาหรือไงนะ 
เมื่อเหล่าสาวๆ ที่ห้อมล้อมทักทายสวัสดีปีใหม่ เอ็นโจก็ตอบรับอย่างยิ้มแย้ม ส่วนคาบุรากิตอบแบบเรื่อยๆ 

"เท่จังเลย~"
"ฉันได้ทักทายปีใหม่แล้วล่ะ!"
"รู้สึกผึ่งผายขึ้นกว่าตอนก่อนปิดเทอมยังไงไม่รู้นะคะ" 

พวกเซริกะจังกุมมือมองจ้องมองภาพด้านหลังของทั้งสองอย่างเคลิบเคลิ้ม 

"ท่านเรย์กะ ตอนปิดเทอมไม่ได้เจอทั้งสองท่านเลยหรือคะ"
"ค่ะ"
"น่าเสียดายจังเลยนะคะ" 

ก็ไม่นี่... 

 
วันนี้มีแต่พิธีเปิดภาคเรียนอย่างเดียว เสร็จตั้งแต่ช่วงเช้า แต่สมาชิก Pivoine ยังต้องมารวมตัวกันที่ห้องสโมสรทุกคนเพื่อสวัสดีปีใหม่
ในห้องสโมสร คาบุรากิ ประธานคนใหม่ยืนอยู่ตรงกลางเพื่อกล่าวคำทักทายปีใหม่ รู้สึกจะไม่ได้มีปณิธานมุ่งมั่นอะไรมากในฐานะประธานคนใหม่นะ แต่ก็สมเป็นคาบุรากิแล้วล่ะ
 
จากนั้นทุกคนก็ร่วมดื่มชากันอย่างอย่างสงบพลางทักทายสวัสดีใหม่ซึ่งกันและกัน เอ็นโจกับคาบุรากิเดินมาหา ฉันเลยทักทายไป

"สวัสดีปีใหม่ค่ะ ท่านเอ็นโจ ท่านคาบุรากิ"
"สวัสดีปีใหม่ คุณคิโชวอิน"
"สวัสดี" 

พอดูใกล้ๆ แล้วก็รู้สึกคล้ำขึ้นกว่าตอนปลายปีนิดหนึ่งจริงๆ น่ะแหละ... พอลองทักไป คาบุรากิกับเอ็นโจก็บอกว่าไปทริปสกีที่แคนาดามา โฮ่ สกีอย่างเพริศพริ้วที่แคนาดาเรอะ ช่างผิดกับปลายปีที่แล้วเหลือเกินนะคะ ถึงจุดหมายจะเป็นที่หนาวๆ เหมือนกันก็เถอะ 

"อ๊ะ นี่ของฝากให้คุณคิโชวอินนะ เมเปิลไซรัป"
"อร่อยที่สุดเลยนะ"
"แหม ขอบคุณมากค่ะ" 

ของฝากแสนวิเศษผิดกับของฝากอึมครึมปีที่แล้วเลยนะคะ รีบกลับไปทอดฮอตเค้กดีกว่า แล้วก็นะ คาบุรากิ ที่ว่า "อร่อยที่สุด" นี่ ไปชิมเปรียบเทียบกันมาเหรอ
แต่เอ็นโจไปเที่ยวกับคาบุรากิแบบนี้แล้ว ยูกิโนะคุงน้องชายทำอะไรล่ะ ร่างกายอ่อนแอแบบนั้นคงไปสกีด้วยกันไม่ไหวละมั้ง

"ระหว่างที่ท่านพี่ไม่อยู่ ยูกิโนะคุงอยู่เฝ้าบ้านคนเดียวเหรอคะ"
"ไปเที่ยวโอกินาวะกับพ่อแม่น่ะ ได้พักผ่อนสบายๆ ในที่ที่อากาศอบอุ่น ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นด้วยนะ"
"ดีจังเลยนะคะ!" 

 นึกภาพยูกิโนะคุงกับประเทศทางใต้ไม่ออกเลย แต่โอกินาวะก็ดีนะ!

"ว่าแต่ ยูกิโนะคุงว่ายน้ำเป็นด้วยเหรอคะ"
"ก็พอได้น่ะ ให้ไปเรียนจะได้ฝึกร่างกายด้วย"
"งั้นเหรอคะ"
"รู้สึกจะได้ว่ายน้ำที่โอกินาวะด้วยนะ มีภาพถ่ายตอนลงทะเลกับลงสระกับพ่อแม่ส่งมาให้แน่ะ"
"แหม น่าสนุกจัง ไว้ขอดูภาพบ้างนะคะ"
"ไว้ครั้งหน้าแวะไปที่ห้องเปอติต์สิ"
"ค่ะ" 

แต่ว่ายังไงคนป็นน้องชายก็คงอยากไปเที่ยวกับพี่ชายมากกว่าไม่ใช่เหรอ ตาคาบุรากิเอ๊ย ไปแย่งพี่ชายมาจากยูกิโนะคุงซะได้
พอมองคาบุรากิด้วยสายตาขวางๆ หมอนั่นก็มองตอบกลับมา พึมพำว่า "เทพมิรุคุ"

หา? เทพมิรุคุ? 

"เปล่า ไม่มีอะไร พอได้ฟังเรื่องโอกินาวะกับเห็นหน้าเธอแล้ว ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงนึกคำนั้นขึ้นมา" 
"หา..."
"ไม่ต้องสนใจหรอก คุณคิโชวอิน"
"หา..." 

ฉันยังงงๆ ว่าอะไรของมัน เลยกลับบ้านไปเสิร์ชหาเทพมิรุคุดู
คาบุรากิ---! ที่ว่าเห็นหน้าฉันแล้วนึกถึงเทพมิรุคุนี่คือจะบอกว่าหน้าเหมือนกันเรอะ!? หน้าเอ๋อๆ เงี้ยนะ!? ช่างหยาบหยามฉันที่มีอุณาโลมงอกออกมาประหนึ่งพระโพธิสัตว์กันได้! ไม่อภัยให้เด็ดขาด! 

ฉันระบายความคับแค้นให้โฮย่าจังฟัง เขาว่าถ้าพูดกับพืชแล้วมันจะโตไวไม่ใช่เหรอ! จะพูดให้ฟังทุกวันเลยนะ 
ฉันให้เขาทอดฮอตเค้กให้แล้วราดเมเปิลไซรัปของฝากจากแคนาดาลงไปกินระบายความโกรธ อะไรเนี่ย อร่อยชะมัด! 
...แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว จะเห็นแก่เมเปิลไซรัปแสนวิเศษขวดนี้ อภัยให้ก็ได้  

--------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นอภิธานศัพท์ประจำตอน 
.
.
.
 อุณาโลม (白毫) = ขนอ่อนเกิดที่หว่างคิ้ว มีลักษณะขดเป็นวง


Credit : https://camp-fire.jp/projects/view/793

การมีอุณาโลม เป็นหนึ่งในมหาปุริสลักขณะ อันเป็นลักษณะที่บ่งบอกให้รู้ว่าผู้ที่เกิดมาแล้วมีลักษณะพิเศษสามสิบสองอย่างนี้จะได้เป็นบุคคลสำคัญอย่างยิ่งหรือที่เรียกว่า "พระโพธิสัตว์"   โดยระบุไว้ว่า "พระโพธิสัตว์ทุกองค์มีพระอุณาโลมบังเกิด ณ ระหว่างพระขนง โดยมีสีขาวอ่อนเปรียบด้วยนุ่น (อุณฺณา ภมุกนฺตเร ชาตา)"

ขนโชคลาภ (宝毛) คือเส้นผม/ขนที่เกิดขึ้นตามร่างกายแบบเส้นเดียวโดดๆ เป็นเส้นยาวๆ ขาวๆ เชื่อว่าจะเรียกโชคลาภมาให้ ความเชื่อแบบนี้ในไทยก็มีนะครับ ลองค้นหาดูก็เจอด้วยล่ะ 

เทพมิรุคุ...

คาบุรากิ มึ๊งงงงง! 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET