[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 177 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.177 - ตอนที่ 177


177.


วันที่ไปรับ Buche de Noël พวกเรานัดเจอกันที่สถานีที่ใกล้บ้านวาคาบะจังที่สุด

"เอ้านี่จ้า! ขอโทษด้วยนะที่ต้องให้มารับถึงนี่!"
"ทางนี้ต่างหากล่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่มารับเค้กฟรีหน้าตาเฉยแบบนี้" 
"ไม่เลย! ก็ Buche de Noël น่ะไม่ยากอะไรเลย อ๊ะ แต่นี่ไม่ได้ทำแบบลวกๆ หรอกนะ" 
"ทราบแล้วละค่ะ" 
 
วันนี้วาคาบะจังมีธุระ เดี๋ยวต้องนั่งรถไฟไปต่อ พอดีเป็นทางเดียวกับทางกลับบ้านของฉัน เราก็เลยนั่งไปด้วยกัน

"คุณคิโชวอินก็นั่งรถไฟด้วยเหรอเนี่ย..."
"อ้าว วันนี้ที่มาถึงนี่ก็นั่งรถไฟมานะคะ" 
 
วาคาบะจังทำหน้าเกินคาด ก็น้า-- ปกติฉันขึ้นรถของทางบ้านไปโรงเรียนนี่นา

"นี่คิดนะคะว่าคนของ Pivoine คงไม่เคยขึ้นรถบัสหรือรถไฟมาก่อนเลย"
"หลายๆ ท่านก็เป็นแบบนั้นนะคะ"
"หรือว่าคุณคิโชวอินจะถีบจักรยานเป็นด้วยหรือเปล่า..."
"แน่นอนค่ะ"
"เอ๋ จริงเหรอเนี่ย!!" 

 ที่ฉันขี่่จักรยานได้นี่มันแปลกมากเลยเหรอ เมื่อชาติก่อนก็ขี่แทบจะทุกวันเลยนะ ในชาตินี้ตอนสอบเข้าโรงเรียนประถมก็ไปเรียนที่โรงเรียนสอนขี่จักรยานด้วยนะคะ แต่จากนั้นมาก็ไม่ได้ขี่อีกเลยอ่ะนะ 
พอดีกับที่ที่นั่งสองที่ว่าง พวกเราก็เลยไปนั่งด้วยกัน วันนี้วาคาบะจังใส่ดัฟเฟิลโค้ตสีแดง ดูเหมาะกับวาคาบะจังที่สดใสมากๆ เลยล่ะ 

"วันนี้จะไปไหนเหรอคะ"
"อีกไม่นานก็จะคริสต์มาสแล้วใช่ม้า ก็เลยจะไปซื้อของขวัญให้พวกน้องชายน่ะ"
"งั้นเองเหรอคะ" 
 
ที่บ้านวาคาบะจังมีน้องชายน้องสาวหลายคน เตรียมของขวัญทีคงลำบากแย่เลย

"แล้ววันคริสต์มาสคุณทาคามิจิจะทำอะไรเหรอคะ"
"ฉันเหรอ? ฉันก็ช่วยทางร้านทุกปีแหละ บ้านเราเป็นร้านเค้ก วันคริสต์มาสน่ะยุ่งที่สุดของปีเลยนะ นี่เข้าปิดเทอมฤดูหนาวแล้วด้วย ต้องทำงานแต่เช้าเลย~"
"ลำบากแย่เลยนะคะ"
"อื้อ  รับจองล่วงหน้าทุกปีนะ แต่เวลามารับของลูกค้ามักจะมาทีเดียวหลายคนลำบากน่าดู แล้วไม่รู้ทำไมลูกค้าที่ไม่ได้จองเค้กไว้ก็ชอบมาซื้อของตอนนั้นพอดีด้วย หน้ามืดตาลายเลยล่ะ~"
"อ้าว~ งั้นก็อดใช้เวลาแสนสุขในวันคริสต์มาสร่วมกับใครบางคนน่ะสิคะ"
"ก็น่าเสียดายน้า แต่พอปิดร้านแล้วเราจะฉลองกันทั้งบ้านน่ะ แต่ปาร์ตี้นี่ก็ไม่ได้หรูหราแบบที่พวกคุณคิโชวอินไปกันหรอกน้า"  

วาคาบะจังหัวเราะอะฮะฮะ

"ปาร์ตี้บ้านคาบุรากิคุงน่ะ มีวงดนตรีสดมาบรรเลง มีนักร้องโอเปร่ามาร้องเพลง แล้วก็มีโชว์มายากลด้วยใช่ไหม สุดยอดไปเลยนะ~"
"ท่านคาบุรากิเล่าให้ฟังเหรอ"
"เอ๋ อื้อ"
"หรือว่าจะได้รับคำชวนไปงานด้วยหรือเปล่าคะ"
"อื~ม..."  

ตาบ้าเอ๊ย... 
 
"แต่ฉันต้องทำงานที่ร้านน่ะ แล้วอย่างฉันไปปาร์ตี้บ้านคาบุรากิคุงเนี่ยคงผิดที่ผิดทางสุดๆ  แต่ก็อยากดูโชว์มายากลของจริงเหมือนกันนะ"
"เหรอคะ"
"อย่างเค้กที่เสิร์ฟในงานนี่คงอลังการสุดๆ ไปเลยน้า~"
"อ้าว แต่ฉันว่าเค้กที่ได้จากคุณทาคามิจิวันนี้ต้องอร่อยกว่าแน่ๆ เลยค่ะ"
"เอ๋~ แต่นั่นไม่ใช่เค้กฝีมือคุณพ่อนะ เป็นเค้กที่ฉันทำเอง อาจจะไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นเค้กที่คุณพ่อทำเองละก็ยืดอกมอบให้ด้วยความภูมิใจได้เลยล่ะค่ะ" 
"ฮุฮุฮุ"  
"...เพราะงั้นนะ ตอนนั้นที่คุณคิโชวอินช่วยออกหน้าปกป้องเค้กของที่บ้านไว้ ฉันก็เลยดีใจมากๆ ขอบคุณมากนะคะ"
"คุณทาคามิจิ..."
"อ๊ะ ฉันต้องลงตรงนี้แล้วล่ะ ไปก่อนนะ คุณคิโชวอิน!"
"อื้อ สวัสดีค่ะ"  
 
วาคาบะจังโบกมือมาใช้ฉันอย่างร่าเริงจากสถานี
พอกลับไปถึงแล้วเปิดออกดู นอกจากเค้กขอนไม้ที่วาคาบะจังทำเอง และตุ๊กตาซานตาคลอสที่ทำจากเมอแรงก์แล้ว ยังมีตุ๊กตาเมอแรงก์รูปเด็กหญิงผมม้วนวางอยู่ใกล้ๆ กันด้วย
เอ๋! หรือว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะเป็นฉันเหรอ!? จะน่ารักเกินไปแล้วน้า---!  ขอบคุณนะ วาคาบะจัง! ต้องถ่ายรูปเก็บไว้ก่อนแล้วล่ะ!
ตุ๊กตาเมอแรงก์ที่มีต้นแบบมาจากฉันน่ารักจนเสียดายที่จะกิน ฉันก็เลยเอาเก็บไว้ในตู้เย็นเล็กในห้อง เดี๋ยวแอบเอาไปอวดท่านพี่คนเดียวดีกว่า~! 
ฉันส่งรูปตัวเองถ่ายคู่กับตุ๊กตาเมอแรงก์แนบคำขอบคุณส่งไปให้วาคาบะจัง 


ตอนเจอคาบุรากิในห้องสโมสร ฉันอยากอวดตุ๊กตาเมอแรงก์นั่นจนทนไม่ไหว แต่ก็ต้องทน ถ้ารู้เข้าคงเจ็บใจน่าดูสินะคะ?
แต่คาบุรากิก็อุตส่าห์ชวนวาคาบะจังไปงานปาร์ตี้คริสมาสต์ด้วย รุกเอาเรื่องเหมือนกันนะ แหม แต่ก็โดนปฎิเสธไปแล้วนี่นะ อุฮุฮุฮุฮุ
สงสัยเสียงในใจฉันจะเผลอเล็ดลอดออกมา คาบุรากิเลยมองฉันด้วยสายตาเคลือบแคลง ไม่ได้การล่ะ ไม่ได้การล่ะ

"จริงด้วยสิ คุณคิโชวอิน ยูกิโนะบอกว่ามีอะไรอยากให้คุณคิโชวอินแน่ะ วันปิดภาคเรียนหรือก่อนหน้านั้นช่วยโผล่หน้าไปที่ห้องเปอติต์หน่อยได้ไหม"
"ยูกิโนะคุงน่ะเหรอ อะไรเหรอคะ" 
"เห็นว่าอยากมอบของขวัญวันคริสต์มาสให้น่ะ ความจริงคงอยากให้ในวันจริงมากกว่า แต่ก็เข้าปิดเทอมฤดูหนาวแล้วนี่นา"
"แหม ยูกิโนะคุงมีของขวัญให้ฉันหรือคะ!?"
 
อะไรกันเนี่ย! จะได้รับของขวัญคริสต์มาสจากเทวดาน้อยด้วยเหรอคะ!
ฉันฝากเอ็นโจไปบอกว่าวันปิดภาคเรียนคงยาก เลยจะขอไปก่อนหน้านั้นวันหนึ่ง แล้วไม่รู้ทำไมคาบุรากิก็บอกว่าจะไปด้วย 

"ฉันอยากลองดูให้เห็นกับตาซักครั้งว่าอยู่ที่เปอติต์ ยูกิโนะทำตัวเป็นไงบ้าง" 

เอ๋~~~!  งั้นก็เชิญไปดูเองคนเดียววันอื่นสิยะ! นี่มันรบกวนกันนะ! 

 

งานเลี้ยงน้ำชาปิดชมรมงานฝีมือที่ปีที่แล้วฉันไม่ได้รับเชิญ แต่ปีนี้ฉันสามารถเข้าร่วมได้อย่างสง่าผ่าเผยแล้ว นั่นก็เพราะฉันเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการ แถมยังเป็นหัวหน้าชมรมด้วยนะ ฮุฮุฮุ 
ตามปกติแล้วห้ามนำมาอาหารมารับประทานในอาคารเรียน แต่ในวันพิเศษแบบบนี้ฝั่งโรงเรียนก็ยอมทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น พวกเราช่วยกันนำน้ำชาและขนมมาวางเรียงรายบนโต๊ะ อา สนุกจังเลยน้า 
แล้วสมาชิกบางคนก็นำคีชทำเองกับขนมปังสโตเลนมาด้วย

"ถ้าไม่รังเกียจก็เชิญเลยนะคะ พวกนี้ฉันทำเอง"
"แหม น่าทานจังเลยนะคะ!" 

ขนมแกล้มน้ำชามีแต่ของหวานๆ ทั้งนั้น ได้ของคาวมาตัดรสบ้างนี้ต้องขอบคุณมากเลยล่ะ ขนมปังใส่ผลไม้แห้งนี่ก็อร่อยจังเลยน้า~
พวกเราทานขนมพลางพูดคุยถึงเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นในปีนี้อย่างสนุกสนาน แล้วเด็กที่นั่งอยู่ติดกันก็พูดเขินๆ ขณะทานคีชว่า "น่าอายจังเลยค่ะ แต่ฉันแทบไม่เคยได้ทำอาหารเองเลย" หลายคนที่ได้ฟังเช่นนั้นก็พากันเสริมว่า "ความจริงแล้ว ฉันเองก็เหมือนกันล่ะ" 

"อยู่บ้านไม่ค่อยมีโอกาสได้ทำอาหารเท่าไหร่นะคะ"
"จริงด้วย พอไม่จำเป็นก็แทบไม่ได้เข้าครัวเลย"
"ท่านเรย์กะเป็นไงบ้างคะ"

เออะ ฉันเหรอ!? 

"ถ้าให้เลือก ฉันชอบทำขนมมากว่าน่ะค่ะ แต่ทำได้แต่อะไรง่ายๆ เท่านั้นนะคะ ท่านพ่อกับท่านพี่ชอบช็อกโกแลตบราวนี่ที่ฉันเป็นคนทำ ก็เลยต้องทำให้ทุกวันวาเลนไทน์ แล้วก็มีโยเกิร์ตทำเอง แล้วก็อบคุกกี้ที่ได้จากการเก็บกุหลาบที่บานในสวนมาคั้นน้ำ..."
"แหม ช่างวิเศษไปเลยนะคะ!"
"แหม ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากหรอกค่ะ ก็แค่คิดว่าการดัดแปลงเล็กๆ น้อยๆ จะช่วยสร้างเอกลักษณ์ให้ของที่เราทำเองเท่านั้น" 
"แบบนี้เองเหรอคะ สมเป็นท่านเรย์กะ"
"พวกเราอยากชิมขนมฝีมือท่านเรย์กะบ้างจังเลยค่ะ"
"อุฮุฮุ แต่ท่านพี่นี่สิคะบังคับให้ฉันสัญญาว่าจะทำขนมให้เฉพาะคนที่บ้านทานเท่านั้น" 
"งั้นเหรอคะ ท่านพี่ช่างหวงท่านเรย์กะมากจริงๆ นะคะนี่"
"ก็ไม่ทราบสิคะ"  
 
พวกเราส่งเสียงหัวเราะอุฮุฮุโอะโฮะโฮะให้กันอย่างเป็นมิตร 
เฮือก พอเอาตัวรอดมาได้ด้วยเรื่องขนมแฮะ ต้องรีบไปเรียนทำอาหารกับคุณอาคิมิจริงๆ จังๆ แล้วล่ะ ยังไงเราก็คุยกันไว้ว่าจะเริ่มปีหน้า จะให้ทุกคนรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าฉันยังจับมีดได้งกๆ เงิ่นๆ อยู่เลย 

 แต่ Buche de Noël ที่วาคาบะจังทำมาให้ก่อนหน้านี้อร่อยจริงๆ นะ ความหวานของช็อคโกแลตกับความเปรี้ยวของสตรอว์เบอรี่ที่เป็นไส้ข้างในน่ะเข้ากันดีสุดๆ ! วาคาบะจังเองก็บอกว่าทำไม่ยากด้วย ตอนปิดเทอมฤดูหนาวนี้ฉันจะลองทำดูบ้างดีไหมนะ จริงด้วย ถ้าใส่แยมลาเวนเดอร์ลงไปเป็นไส้แทนสตรอว์เบอรี่จะเป็นยังไงนะ น่าจะมีคุณค่าพอจะทดลองดูนา 
 
มินามิคุง สมาชิกชายเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางเหล่าสมาชิกสาวๆ  พอเริ่มงานเลี้ยงน้ำชาตอนแรกๆ ก็ทำท่ากระอักกระอ่วนใจนิดหน่อย แต่พอคุยเรื่องงานฝีมือแล้วก็พูดคุยอย่างกระตือรือร้นเชียวล่ะ 

"มินามิคุง แล้วริรินะที่งอแงอยากมาเข้าร่วมงานเลี้ยงปิดชมรมเป็นไงบ้างแล้วคะนี่"
"ก็ทำท่างอนๆ นิดหน่อย แต่ก็ยอมเข้าใจโดยดีนะครับ"
"งั้นก็ดีแล้วล่ะ แกชอบไปกวนมินามิคุงเรื่อยเลยใช่ไหม"
"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ คุณโคะโทมักจะถูกเข้าใจผิดได้ง่าย แต่เธอเป็นคนใจดีรักเพื่อนฝูงนะครับ" 

มินามิคุงจิบชาหน้าแดงซ่าน เห~ หืม~ ลางเนื้อชอบลางยานี่เนอะ
 แหม เอาเป็นว่า สมาชิกชมรมงานฝีมือทุกท่านคะ ปีหน้าก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ! 
 
--------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
Stollen หรือขนมปังใส่ผลไม้แห้ง 

ตุ๊กตาเมอแรงค์เด็กผู้หญิงผมม้วนกับคัพเค้ก (ภาพมโน) 

Credit: http://sugarcrafts.net/


ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET