[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 175 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.175 - ตอนที่ 175


175.


หนังสือกดจุดที่ได้รับจากคาบุรากินี่สนุกดีใช้ได้เหมือนกันนะ ร่างกายคนเรานี่มีจุดอะไรๆ เต็มไปหมดเลยน้า~
อาการบวมน้ำนี่ต้องกดจุดเหนือสะดือ ไหนลองใช้นิ้วกดดูซิ  อืม~ ยังไงกันนะ ส่วนอาการขาล้าและบวมให้กดจุดนูนตรงกลางน่องนี่นะ โอ้ว เจ็บแฮะ! รู้สึกได้ผลยังไงไม่รู้! 
ฉันคว้าปากกาลูกลี่นแท่งกลมใกล้มือ มากดๆ จี้ๆ จุดตรงฝ่าเท้า โอ๊ยๆๆ... 
 
ฉันเพลิดเพลินกับการกดจุดจนหยุดไม่อยู่ วันถัดมาเลยไปซื้อสติกเกอร์รมยาแบบลอกแปะ  (* ดูคำอธิบายท้ายเรื่อง)  มาใช้ด้วย ฉันสนใจการรมยานี่มาตั้งนานแล้วล่า~
แต่กลัวมันจะเป็นรอยช้ำขึ้นมาเลยลองแปะที่ฝ่าเท้าก่อน ตรงจุดยูเซ็นนี่เลย โอ้ว! ทั้งร้อนทั้งแสบ! แต่ร้อนๆ แสบๆ แบบนี้น่าจะแปลว่าได้ผลนะ! จริงป่าวเนี่ย!? 
 
ตรงจุดที่แปะสติกเกอร์รมยาไปแดงแจ๋ขึ้นมา แบบนี้อย่าแปะตรงผิวหนังอ่อนๆ หรือตรงที่สะดุดตาดีกว่านะ แต่ตรงฝ่าเท้านี่ต้องฟุบอยู่เฉยๆ รอจนกว่าควันจะมอดลอกสติกเกอร์ทิ้งได้ ก็เลยอึดอัดนิดหน่อย เอาเป็นว่าลองตรงฝ่ามือดูดีกว่า ตรงกลางฝ่ามือเป็นจุดโรคิวสินะ แปะ ตรงเนินอุ้งมือโคนนิ้วโป้งนี่เอานิ้วจิ้มๆ ก็เพลินดีนะ~ แปะตรงนี้ด้วย แปะปลายนิ้วทุกนิ้วด้วยเลยดีกว่า.. 

ฉันหงายฝ่ามือกางนิ้วรอจนกว่าควันจะมอด และพร้อมกันนั้นก็เหยียบๆ ท่อนไม้ไผ่เพื่อสุขภาพที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ไปด้วย เหยียบด้วยเท้าเปล่าแล้วเจ็บจังเลย~! แต่ความเจ็บปวดนี่คือหนทางไปสู่สุขภาพที่ยั่งยืน! 
 

"เรย์กะ สะดวกไหม"

ได้ยินเสียงเคาะประตูกับเสียงท่านพี่แว่วมา ฉันเลยบอกไปว่าเชิญเข้ามาได้ ก็ตอนนี้นิ้วแปะสติกเกอร์รมยาอยู่ทั้งสิบนิ้วนี่นา ไม่สะดวกเปิดประตูให้อ่ะค่ะ
เมื่อท่านพี่เข้าห้องมา ก็เบิกตากว้างท่าทางตกตะลึงไปกับสภาพของฉัน  

"ขอโทษที่อยู่ในสภาพแบบนี้นะคะ ท่านพี่ ท่านพี่จะมาลองเหยียบด้วยกันไหมคะ" 

ฉันเชื้อเชิญขณะเหยียบๆ ท่อนไม้ไผ่เป็นจังหวะดนตรี 

"เรย์กะ ไว้งานเสร็จเมื่อไหร่ไปกินข้าวกับพี่ไหม ถ้าน้องมีอะไรทุกข์ใจ พี่จะช่วยเป็นที่ปรึกษาให้เองนะ..."
"ว้าย ดีใจจังเลยค่า" 

ไปกินข้าวกับท่านพี่เหรอ งั้นต้องตั้งอกตั้งใจเตรียมกดจุดกระเพาะแล้วสิเนี่ย ตอนแรกๆ ก็คิดอยู่ว่านี่มันอะไรว้า แต่แหม ได้หนังสือดีๆ มาเหมือนกันน้า~ อื้อ~ ได้ผลแล้วๆ! 

 

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง งานเลี้ยงน้ำชาหารือกำหนดตัวประธาน Pivoine รุ่นต่อไปโดยมีสมาชิกม.5 ม.6 เข้าร่วมเป็นแกนหลัก
ถึงจะว่าเป็นการหารือ แต่จริงๆ แล้วทุกปีก็จะมีการเจรจาอ้อมๆ ไว้ล่วงหน้า พอถึงวันจริงก็แทบจะตกลงกันไว้แล้วว่าใครจะได้เป็นประธานรุ่นต่อไป 

เฮ้อ~ สุดท้ายฉันก็ไม่กล้าปฎิเสธไปให้ชัดๆ... ท้องหนักอึ้งเหมือนเอาหินมาถ่วงเลย ไม่เอาน้า ปีหน้าจะได้ใช้ชีวิตอย่างราบรื่นสงบสุขหรือเปล่าน้า คงไม่ไหวละน้า 
คิดๆ อยู่เหมือนกันว่าจะจะลองไปขอร้องเอ็นโจดูดีไหม แต่ยังไงก็คงโดนปฎิเสธอยู่แล้ว คงเฉไฉนอกเรื่องไปด้วยรอยยิ้มสบายๆ นั่นแหละ  ต่อให้ยอมรับจริงๆ ก็เถอะ อนาคตคงน่ากลัวพิลึก ถ้าไปสร้างหนี้ไว้กับหมอนั่น คงโดนตามทวงหนี้อย่างโหดเหี้ยมพอๆ กับแก๊งเงินกู้นอกระบบเลยมั้ง 

ช่วยไม่ได้ ถ้าเกิดปัญหาหนักหนาสาหัสขึ้นขนาดแก้ไขด้วยตัวคนเดียวไม่ได้ ค่อยไว้ไปซบอกท่านพี่ร้องไห้ก็แล้วกัน บางทีท่านอิมาริอาจจะมาช่วยอีกแรง ท่านพี่คงใช้สติปัญญา ท่านอิมาริคงใช้บ่วงเสน่ห์จัดการอะไรไปได้แน่ๆ  ฉันแอบกดจุดที่มือแรงๆ ช่วยให้ใจสงบลง 

"ถ้าเช่นนั้น เรื่องตำแหน่งประธาน Pivoine รุ่นถัดไปน่ะค่ะ ไม่ทราบว่ามีใครจะเสนอตัวไหมคะ" 

เมื่อคุยเรื่องราวทั่วไปสัพเพเหระจบลง ท่านโยโกะ ประธานคนปัจจุบันก็ตัดเข้าเรื่อง จ้างให้ฉันก็ไม่ยกมือหรอก ให้ยกมือเสนอชื่อตัวเองเนี่ยมันออกจะ...

"ถ้าหากว่าไม่มีใครเสนอตัว ฉันมีคนที่อยากแนะนำ..."
"ผมทำเอง" 

คนที่ยกมือขึ้นขัดจังหวะการพูดของท่านโยโกะ คือคาบุรากิ มาซายะ คนที่ไม่อยากเชื่อคนนั้น 

"เอ๋..."
"ท่านคาบุรากิ...?"

ทุกคนตกตะลึงกันไปหมด แน่นอนว่าฉันเองก็ตกใจ 
คาบุรากิเสนอตัวเป็นประธานเองเนี่ยนะ!? บ้าน่า คาบุรากิที่ไม่มีท่าทีสนอกสนใจตำแหน่งประธานเลยเนี่ยนะ!? โกหกน่า ลมอะไรพัดมาเนี่ย!? เป็นไปไม่ได้ 

"ถ้าเป็นผม จะมีอะไรไม่พอใจหรือครับ" 

คาบุรากิกวาดสายตาข่มขวัญมายังพวกเราที่แข็งทื่ออยู่ แล้วทุกคนก็ได้สติรีบกลบเกลื่อน 

"ถ้าท่านคาบุรากิกรุณารับสานต่อละก็เนอะ"
"ค่ะ เกินคาดจริงๆ นะคะ..."
"พวกเราว่าไม่มีใครจะเหมาะสมกับตำแหน่งประธาน Pivoine ยิ่งไปกว่าท่านคาบุรากิอีกแล้วละครับ..." 

แต่จริงๆ น่ะเหรอ ทุกคนยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แน่นอนว่าทุกคนโดยเฉพาะท่านโยโกะเป็นหัวหอกอยากให้คาบุรากิรับตำแหน่งประธานเป็นที่สุด แต่เพราะทุกคนคิดว่ายังไงเจ้าตัวก็ไม่มีทางยอมรับ ถึงได้ตัดใจแต่แรกไง

"งั้นประธานรุ่นต่อไปคือผม คาบุรากิ มาซายะ ไม่มีใครคัดค้านนะครับ"

ทุกคนพยักหน้า 

"งั้นหรือครับ งั้นก็ตามนั้น"

คาบุรากิพูดเช่นนั้นเป็นการสรุปจบ จากนั้นก็เอนหลังพิงโซฟาด้วยท่าทีผ่าเผย รื่นรมย์กับกลิ่นหอมของน้ำชา 

เมื่อเจรจาเสร็จสิ้นลง ท่านโยโกะก็ทำหน้าขอโทษขอโพยเดินมาหาฉัน

"ท่านเรย์กะ วันนี้ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ ไม่นึกเลยว่าท่านคาบุรากิจะมาเสนอตัวแทนแบบนี้..."
"ไม่หรอกค่ะ เรื่องในวันนี้ฉันเองก็ตกใจเหมือนกัน แต่ว่าถ้าท่านคาบุรากิผู้เปรียบเสมือนหน้าตาของ Pivoine จะกรุณาเป็นประธาน ก็คงไม่มีอะไรน่าอุ่นใจยิ่งไปกว่านี้อีกแล้วละค่ะ" 
"นั่นสินะคะไม่เพียงแต่ Pivoine  ท่านคาบุรากิยังเป็นท่านที่เรียกได้ว่าเป็นหน้าตาของซุยรันอีกด้วย หากท่านคาบุรากิคนนั้นเป็นประธาน สภานักเรียนที่มิซึซากิ อาริมะคุมอยู่ก็คงไม่กล้ากำแหงหรอกค่ะ"
"ค่ะ" 
"Pivoine รุ่นต่อไปที่มีท่านคาบุรากิเป็นประธานอยู่ตรงกลาง มีท่านเอ็นโจและท่านเรย์กะอยู่เคียงข้าง ช่างวิเศษอะไรเช่นนี้ นะคะ ท่านเรย์กะ" 
 
โฮะโฮะโฮะ ท่านโยโกะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี 
อะไรก็ไม่รู้ล่ะ แต่รู้สึกว่าฉันจะหนีรอดจากสถานการณ์สุดเลวร้ายต้องขึ้นเป็นประธาน Pivoine มาได้แล้ว เท่านี้ก็รอดพ้นจากชะตากรรมผมขาวโพลนทั้งหัวล่ะ 

ไชโย---! เมื่อวันเวลาที่ฝนจางหาย ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ! เออะ ใช้ผิดหรือเปล่านะ? บุญเก่าจากชาติที่แล้วเกื้อหนุน? ก็ไม่ใช่อีกละมั้ง?  เอ๊า จะยังไงก็ช่างเหอะ อุโฮ่ย~! 
ฉันกำลังจะออกจากห้องสโมสรไปด้วยความดีใจจนกลั้นไม่อยู่แทบจะกระโดดโลดเต้น แต่โดนคาบุรากิดึงตัวไว้เสียก่อน เอ๋ อะไรน่ะ คงไม่ใช่ว่าเปลี่ยนใจไม่เอาดีกว่าหรอกนะ? เรื่องนั้นฉันไม่ยอมฟังเด็ดขาดเลยนะ! 

"ไม่ทราบมีอะไรคะ..."
"นี่เธอ ตั้งใจจะเป็นประธานเรอะ"
"เอ๋?" 

ไหงคาบุรากิพูดแบบนั้นล่ะ  อ้อ ได้ยินที่ฉันคุยกับท่านโยโกะสินะ

"ก็มีคุยกันไว้ว่าหากไม่มีใครขันอาสา ตำแหน่งก็จะมาตกกับฉันน่ะค่ะ แต่ฉันคิดว่าตำแหน่งประธานหนักเกินตัวอยู่แล้ว ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะให้มีท่านอื่นรับไป" 
"งั้นหรือ งั้นก็ดีแล้ว" 

ขณะที่ยังงงๆ อยู่ว่าเรื่องอะไร เอ็นโจที่อยู่ข้างๆ คาาบุรากิก็ช่วยอธิบายว่า "มาซายะเป็นห่วงว่าตัวเองไปแย่งตำแหน่งมาจากคุณคิโชวอินหรือเปล่าน่ะ" อ้อ อย่างงั้นเองเหรอ 

"ฉันไม่มีความทะเยอทะยานที่จะขึ้นสู่ตำแหน่งประธานจากใจจริงค่ะ อย่าใส่ใจเลยนะคะ ตำแหน่งประธานรุ่นถัดไป พยายามเข้านะคะ" 
"อา" 

อ๊ะ จริงด้วย เกือบลืมเลย

"ท่านคาบุรากิ หนังสือที่ได้รับมา ฉันอ่านแล้ว น่าสนใจมากเลยค่ะ ต้องขอบคุณมากนะคะ ถ้าเช่นนั้นขอลาก่อน"

เอาล่ะ ปัญหาก็หมดไปแล้ว วันนี้จะรมยาอบสมุนไพรอีกดีไหมน้า 
ว่าแต่คาบุรากิคิดยังไงจู่ๆ ถึงเกิดอยากเป็นประธานขึ้นมานะ  เอ๊อะ ช่างเหอะ 


ตื่น