[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 174 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.174 - ตอนที่ 174


174.


"ได้ยินมาเมื่อวาน ทาคามิจิ วาคาบะคนนั้นก่อปัญหาอีกแล้วหรือคะ"

ท่านประธานนั่งปล่อยตัวตามสบายขณะจิบชา 

"ขนบธรรมเนียมในซุยรันต้องยุ่งเหยิงไปหมดเพราะเด็กคนนั้นคนเดียว ช่างสร้างความเดือดร้อนจริงๆ ทุกคนก็คงคิดอย่างนั้นใช่ไหมคะ"

สมาชิกกลุ่มท่านประธานพยักหน้าหงึกหงักตอบรับว่า "จริงด้วยนะคะ" สีหน้าแสดงความไม่พอใจต่อวาคาบะจังฉายชัด 
ฉันยิ้มๆ นิ่งเงียบลูกเดียว 
ฉันแอบหวาดๆ มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าจะโดนท่านประธานตำหนิจากการที่เข้าไปช่วยป้องกันวาคาบะจัง ดูท่าจะมาจริงๆ ด้วย 

เมื่อวานหลังเลิกเรียนพอโผล่หน้าไปที่้ห้องสโมสร ฉันก็โดนท่านประธานเรียกตัวไว้ว่า "ท่านเรย์กะ มานั่งจิบชาตรงนี้ไหมคะ" จากนั้นมาชีพจรก็เต้นรัวเร็วไม่หยุดเลย หัวใจฉันจะไหวไหมเนี่ย ได้ยินเรื่องราวประเภทตำนานเมืองมาว่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะมีจำนวนครั้งของชีพจรจำกัดในช่วงชีวิตหนึ่ง นี่ไม่ใช่ว่าอายุขัยฉันสั้นลงไปแล้วหรอกใช่มั้ย 

"ท่านเรย์กะคิดอย่างไรบ้างคะ" 

มาแล้ว!

"ฉันไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ..."
"เท่าที่ได้ยินมา เห็นว่าท่านเรย์กะเข้าไปห้ามการวิวาทระหว่างคุณทาคามิจิกับพวกนักเรียนหญิงเมื่อวานไม่ใช่หรือคะ"

โอ้วววว น้ำชาในถ้วยชาฉันสั่นเป็นระลอกคลื่นเลย...สู้เขาเรย์กะ! ฉันคือดารา! 

"ค่ะ ได้ยินว่ามีเรื่องเอะอะกันก็เลยลองไปดู แล้วคำพูดที่ได้ยินก็ช่างบาดหูเหลือเกิน ก็เลย..."
"แหม..."
"ฉันคิดว่าแม้จะเป็นปัญหาส่วนตัวของคุณทาคามิจิ การจะล่วงเกินไปถึงครอบครัวก็ไม่ใช่เรื่องเหมาะสมนะคะ  ถ้าครอบครัวถูกว่ากล่าวอย่างร้ายกาจแบบนั้น ตัวฉันเองคงปวดใจมาก..."  

ฉันยกมือกุมอกทำท่าเศร้าสร้อย... พวกท่านประธานพากันเห็นใจว่า "ได้ยินว่าท่านเรย์กะสนิทสนมกับครอบครัวมากนี่นะคะ..." ดีล่ะ  

"ท่านเรย์กะมีเมตตาก็เลยทนดูอยู่เฉยๆ ไม่ได้สินะคะ ก็จริงอยู่ว่าคำพูดเหล่านั้นอาจจะขาดความสง่างามไปบ้าง"
"ค่ะ...."
"แต่ถ้าจะพูดกันที่สาเหตุแล้ว ก็เป็นเพราะความประพฤติอันขาดความสำรวมของคุณทาคามิจิไปกระทบความรู้สึกของคนส่วนมากนั่นแหละค่ะ ถ้าไม่มีเด็กคนนั้นอยู่ จิตใจท่านเรย์กะก็ไม่ต้องขุ่นมัวแล้ว"
"เอ๋..." 

เหล่าสมาชิกขานรับแสดงความเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง 

"ท่านเรย์กะน่าสงสารเหลือเกิน"
"ต้องเสียความรู้สึกเพราะคนอย่างนั้น" 
"แต่ทาคามิจิ วาคาบะคนนั้นไม่ได้สนใจความรู้สึกของท่านเรย์กะเลย วันนี้ก็ยังดึงตัวประธานนักเรียน มิซึซากิ อาริมะคนนั้นไว้ข้างกายตลอด ท่าทางชื่นมื่นดีเหลือเกิน"
"เห็นว่าสภานักเรียนหนุนหลัง แม่เด็กคนนั้นก็คงพลอยได้ใจใหญ่" 

ท่านประธานตอบรับคำพูดของสมาชิกชายสามคนนั้นว่า "ตามนั้นค่ะ"

"สภานักเรียนปีนี้ทำตัวกร่างเหลือเกิน เด็กคนนั้นก็เลยไม่รู้จักเจียมตัวเปลี่ยนทัศนคติเสียบ้าง" 

ท่านประธานดึงมือฉันไปกุมไว้

"ท่านเรย์กะ ฉันเองก็ทราบดีค่ะว่าท่านเรย์กะเป็นผู้มีใจเมตตา แต่พอขึ้นเป็นประธาน Pivoine แล้ว จะปกครองด้วยความเมตตาอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะคะ บางครั้งก็ต้องใช้ไม้แข็งบ้าง ถ้าไม่อย่างนั้นสภานักเรียนก็จะยิ่งแข็งกร้าวขึ้นทุกที"
"ไม่หรอกค่ะ อย่างที่ได้เรียนให้ทราบไปแล้ว ฉันไม่มีคุณสมบัติของประธาน..."
"โดยเฉพาะสภานักเรียนปีนี้ช่างน่ารำคาญเสียเหลือเกิน เห็นชัดเลยละค่ะว่าทะเยอะทะยานอยากจะมาแทนที่ Pivoine"
"เอ่อ..." 

 จากนั้นประเด็นก็กลายเป็นเรื่องการกระทบกระทั่งกับสภานักเรียนในช่วงนี้  เฮ้อ เรื่องให้ฉันสืบต่อตำแหน่งประธานนี่จะเอาจริงๆ เหรอเนี่ย...
ฉันแอบย่องออกจากที่นั่ง ย้ายกลับไปที่โซฟาติดผนังตัวที่นั่งประจำ อย่างน้อยก็พอจะกลบเกลื่อนเรื่องเมื่อวานไปได้ ก็ถือว่าดีแล้วละมั้งนะ?  เฮ้อ~ 
ระหว่างที่ฉันจิบชาถ้วยที่สองอยู่ คาบุรากิกับเอ็นโจก็เดินเข้ามา ไม่ได้รับรู้ความลำบากของคนอื่นเขาบ้างเลยนะยะ!
สงสัยความหดหู่ของฉันมันจะส่งออร่าออกมา เอ็นโจเลยทักว่า "เป็นอะไรหรือเปล่า คุณคิโชวอิน วันนี้ดูเหนื่อยๆ นะ"  เออ ก็เหนื่อยน่ะสิ! 

 "ค่ะ ก็จะสิ้นปีแล้วน่ะค่ะ" 

ระยะนี้มีแต่เรื่องให้ต้องเหนื่อยใจไม่ขาดเลย ฉันเอากระจกมาส่องประกบดูทุกวันว่าความเครียดจะทำให้ผมขาวจะโผล่ขึ้นมาอีกหรือเปล่าอยู่ทุกวัน แต่ตอนนี้ฉันไปทำเฮดสปาที่ร้านแล้วยังกลับมาใช้เครื่องนวดหนังศีรษะที่บ้านสองต่อ เส้นผมสลวยเงางามสุดๆ ไปเลย! 

ในวันแบบนี้ รีบๆ ไปชมรมงานฝีมือไปถักผ้าพันท้องดีกว่า ได้ทำอะไรถักๆ ทอๆ แล้วใจมันนิ่งดีจังน้า~ 
ฉันอำลาคาบุรากิกับเอ็นโจ แล้วออกจากห้องสโมสรมา  


 
ชมรมงานฝีมือนี่สวรรค์แท้ๆ!
ได้ทำงานฝีมือกับทุกคนอย่างสนุกสนาน พูดคุยเรื่องงานเลี้ยงน้ำชาในวันปิดชมรม ปีที่แล้วฉันเป็นสมาชิกปลอมๆ ก็เลยไม่ได้เข้าร่วม แต่ปีนี้เป็นสมาชิกตัวจริงก็เลยได้เข้าร่วมอย่างสง่าผ่าเผย ดีใจเอ๋ยดีใจจัง 

"พอเล่าให้คุณโคะโทฟัง เขาก็บอกว่าอยากมาร่วมงานด้วยน่ะครับ"
"อ้าว ไม่ได้นะ มินามิคุง ไปบอกสิจ้ะว่าถ้าอยากร่วมงานก็ให้มาเป็นสมาชิกก่อน"  

 ริรินะเนี่ยเอาแต่ใจจริงๆ ขนาดปีที่แล้วที่ฉันเป็นสมาชิกปลอมๆ ยังไม่ได้เข้าร่วมเลยนะ เส้นทางสู่งานเลี้ยงน้ำชาชมรมงานฝีมือน่ะมันเข้มงวดถึงเพียงนั้นยังไงล่ะ ไม่ใช่งานเลี้ยงน้ำชาที่คนภายนอกจะเข้าร่วมได้หรอกนะจ๊ะ

"ท่านเรย์กะทำที่อุ่นคออยู่หรือคะ"
"อุฮุฮุ ความลับ" 

พูดออกไปไม่ได้หรอกว่าทำผ้าพันท้องอยู่น่ะ... ถ้าจวนตัวขึ้นมาจริงๆ ก็บอกว่าสำหรับทานุกิไปก็แล้วกัน แต่เป็นสีชมพูน่ารักมากเลยนะ! 

 

พอได้ฟังบทสนทนาระหว่างซากุระจังกับอาโออิจังเมื่อวันก่อน ฉันพลันรู้สึกถึงอันตรายที่มีต่ออาหาร เด็กผู้หญิงทั่วโลกเขาทำอาหารกันได้เป็นเรื่องปกติงั้นเหรอ ชักจะแย่แล้วสิ...  
ฉันเลยลองเนียนๆ ถามพวกเซริกะจังดู เห็นว่าส่วนมากก็ทำไม่เป็นกันนะ ก็ที่บ้านมีคนรับใช้ดูแลอยู่แล้วทั้งนั้นนี่นา แต่แค่นี้จะวางใจไม่ได้หรอก ไม่แน่ว่าซักวันฉันก็อาจจะจำเป็นต้องทำอาหารขึ้นมาบ้างก็ได้  ใช่แล้ว อย่างเช่นว่าเวลาที่ต้องทำอาหารให้คนที่ชอบไงล่ะ!?
ฉันเคยลองถือหนังสือทำอาหารไว้ในมือหนึ่งแล้วลองทำอาหารสไตล์ตัวเองขึ้นมาหลายครั้ง แต่แป๊บเดียวก็เบื่อแล้วอ่ะ ไปเรียนกับมืออาชีพน่าจะดีที่สุดล่ะมั้ง 

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอื~มอยู่  เรื่องของคุณอาคิมิก็ลอยเข้ามาในหัว คุ้นๆ ว่าคุณอาคิมิเคยบอกว่าอยากเป็นอาจารย์สอนทำอาหารไม่ใช่เหรอ
รู้กันแค่นี้นะ ความจริงฉันไม่ค่อยมีความรู้หรือเทคนิคในการทำอาหารเท่าไหร่หรอก คิดว่าถ้าไม่ให้เขาสอนตั้งแต่พื้นฐานเลยคงไม่ไหวแหงๆ ถ้าเป็นคุณอาคิมิคงจะมีน้ำอดน้ำทนสอนคนงุ่มง่ามอย่างฉันได้ล่ะน้า
ฉันลองส่งเมล์ไปหาคุณอาคิมิดูว่าอยากเรียนทำอาหารด้วย คุณอาคิมิจะสะดวกสอนไหมน้า~ 

คุณอาคิมิตอบเมล์กลับมาทันทีว่าถ้าไม่รังเกียจก็ยินดีสอนให้ คราวหน้าจะให้มาลองชิมอาหารฝีมือคุณอาคิมิดูว่าถูกปากฉันหรือเปล่า แล้วค่อยตัดสินใจก็ได้ ว้าย~! 
ฉันเองก็จะได้ทำข้าวกล่องให้แฟนในอนาคตบ้างแล้วล่ะ! รอก่อนนะ คนรักผู้ยังไม่มีตัวตนของฉัน! 
เรื่องมันยังไม่ชัวร์ ฉันก็เลยแอบๆ เล่าให้ท่านพี่ฟังคนเดียวว่าอาจจะไปเรียนทำอาหารก็ได้ แล้วท่านพี่ก็ทำหน้าประหลาดใส่ฉัน ทำไมล่ะคะ น้องอุตส่าห์บอกว่าจะทำให้ท่านพี่ทานคนแรกเลยนะ 


ไม่รู้ทำไมคาบุรากิถึงเอาหนังสือกดจุดมาให้ฉัน ตรงตำแหน่งที่แปะกอเอี๊ยะจะมี "จุดคลายความเหนื่อยล้า" อยู่ อะไรเนี่ย
เอ~  จุดที่กดแล้วพุงยุบนี่มัน... 

--------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ไอเท็มชิ้นที่ 2 จากคาบุรากิ หนังสือกดจุด GET!  


ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET