[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 173 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.173 - ตอนที่ 173


173.

 

ตั้งแต่ท่านพี่บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องค่าเล่าเรียน จิตใจฉันก็เกิดย่อหย่อนขึ้นมาจริงๆ น่ะแหละน้า~ อาจจะบกพร่องไม่ได้ตั้งใจจริงเท่ากับที่ผ่านมาอยู่บ้าง ที่โดนปาร์ตี้กินเวลาไปก็น่าเจ็บปวดด้วยเหอะ แต่ถึงอย่างนั้นก็ตั้งใจดูหนังสือสอบแล้วนะ

แล้วก็คงต้องตั้งใจคิดเรื่องเส้นทางเรียนต่อล่ะ ตอนนี้ก็มีคนเริ่มวางแผนสอบเข้าอย่างจริงจังแล้ว  ทุกคนเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัยเป็นการภายในได้อยู่หรอก แต่คณะยอดฮิตน่ะถ้าคะแนนสูงไม่พอก็ไม่มีสิทธิเข้านะ  เฮ้อ ต้องกลับตัวกลับใจเสียใหม่ พยายามให้มากกว่านี้ ไม่งั้นคะแนนคงร่วงเอาๆ... 

คะแนนสอบครั้งนี้คาบุรากิก็ท็อป ตามมาด้วยที่ 2 เอ็นโจ  ยอดไปเลย ขนาดสองคนนี้ก็มาร่วมงานปาร์ตี้ด้วยนะเนี่ย ผิดกับฉันที่ชื่อกระเด็นหลุดจากบอร์ดไปลิบลับ แต่นอกจากวันงานปาร์ตี้แล้ว ฉันยังโดนท่านแม่ลากไปร้านเสริมสวย ร้านทำผม แล้วก็ต้องไปเลือกชุดด้วยนี่นา~ ก็ลองแก้ตัวไปงั้นอ่ะค่ะ 

ส่วนวาคาบะจังที่ถึงขั้นเกือบโดนกล่าวหาว่าพกฝิ่นเข้าห้องสอบโดนนายตัวสำรองแซงตกไปอยู่ที่ 4 แต่ถึงขนาดนั้นก็ยังได้ที่ 4 แน่ะ ยอดไปเลย ช่วยแบ่งสมองมาให้บ้างได้ไหมคะ
ทั้งที่คะแนนท็อปของผู้หญิงในชั้นปีแท้ๆ แต่วาคาบะจังดูไม่มีทีท่าสมกับเป็นหัวกะทิ วันนี้ผมข้างหลังก็ยังชี้ๆ ปากอ้าเผยอ ให้มันขึงขังกว่านี้หน่อยสิ วาคาบะจัง! มีแต่ช่องว่างเต็มไปหมดเลยนะ!

"ยัยขี้เหร่ก็มีดีแค่การเรียนละน่า"
"ไม่รู้จักแต่งเนื้อแต่งตัว ดีแต่เรียนงกๆ จบสิ้นในฐานะผู้หญิงแล้วละน้า~" 

แม้จะมีเสียงนินทาแว่วมาจากข้างหลังใกล้ๆ ตัวอย่างจงใจจะให้ได้ยิน วาคาบะจังก็ไม่มีทีท่าจะสะดุ้งสะเทือน ในหัวคงคิดถึงเมนูโรงอาหารที่จะทานฉลองอยู่แน่เลย 

"ทาคามิจิ
"อ๊ะ มิซึซากิคุง"  

นายตัวสำรองส่งเสียงทักวาคาบะจังแล้วเดินเข้ามาใกล้ พวกเด็กๆ ที่นินทาวาคาบะจังอยู่สลายตัวออกไปทันที 

"ครั้งนี้แพ้มิซึซากิคุงจนได้~"
"แต่ก็ยังได้ที่ 4 ไม่ใช่เรอะ แถมเฉือนกันนิดเดียว เอาเถอะ ครั้งหน้าจะพยายามไม่ให้แพ้ทาคามิจิอีกก็แล้วกัน"
"อื้อ สู้เขาน้า"
"อะไรน่ะ พูดจาสบายใจเฉิบเชียวนะ"
"อะฮะฮะ" 

สงสัยคงเพราะอยู่สภานักเรียนเหมือนกัน วาคาบะจังกับนายตัวสำรองเลยดูสนิทกันขึ้นมาก ท่าทีของวาคาบะจังก็ดูมีความสนิทชิดเชื้ออย่างที่ไม่มีให้คาบุรากิด้วย  อุหวา หน้าตาแฟนๆ รัชทายาทอาริมะน่ากลัวเชียว 

คาบุรากิกับเอ็นโจปรากฎตัวขึ้นพร้อมเสียงร้องกรี๊ดกร๊าด สงสัยว่าจะรู้เรื่องลำดับคะแนนของตัวเองจากบรรดาสาวๆ ที่ห้อมล้อมแล้ว ทั้งสองแค่เหลือบตาขึ้นมองแถวบนๆ ของบอร์ดประกาศนิดหน่อย อะไรเล่า ดีใจให้มากกว่านี้หน่อยสิยะ อย่างฉันน่ะตกบอร์ดไปเลยนะ 
นึกว่าจะตรงกลับห้องเรียนของตัวเอง แต่เมื่อเห็นวาคาบะจังเข้า คาบุรากิก็ชะงักฝีเท้า

"....โย่" 
"อ๊ะ ยินดีกับอับดับ 1 ด้วยนะคะ"
"ก็แหงอยู่แล้ว"
"นั่นสินะคะ" 

 สงสัยจะดีใจที่ได้คุยกับวาคาบะจังแต่เช้า สีหน้าคาบุรากิดูสดใสขึ้นทันตา ก็ผิดกับเวลาพูดจากับสาวอื่นอย่างเห็นได้ชัดจริงๆ ล่ะนะ แฟนๆ คาบุรากิจะหึงก็ไม่แปลกหรอก 
ข้างๆ วาคาบะจังที่ยืนหันหลังให้บอร์ดประกาศเป็นนายตัวสำรอง ตรงหน้าเป็นคาบุรากิ ส่วนที่ยืนคล้อยหลังคาบุรากิไปหน่อยเป็นเอ็นโจ เรียกได้ว่าเป็นผู้หญิงที่มีหนุ่มฮอตท็อปทรีของชั้นม.ปลายมาห้อมล้อม แบบนี้เห็นท่าจะไม่ดีละมั้ง วาคาบะจัง...

เอ้า ห่างออกไปหน่อยเป็นกลุ่มท่านประธานยืนมองทั้งสี่คนอยู่ หน้าตาเครียดเชียวแน่ะ!
วาคาบะจัง~ อีกเกือบเดือบถึงจะเป็นพิธีจบการศึกษาประจำเทอม ช่วยรักษาตัวให้รอดไปก่อนเถอะนะ~
 

ทั้งที่อุตส่าห์ภาวนาอยู่ในใจแบบนั้น แต่วาคาบะจังกลับโดนกลุ่มผู้หญิงยกโขยงมาล้อมในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังเสร็จวิชาพละ

"นี่เธอชักจะมากไปหน่อยแล้วนะ"
"ทำเป็นอ่อยไม่เลือกหน้าทั้งท่านคาบุรากิ ท่านเอ็นโจ  แม้กระทั่งกับมิซึซากิคุง คิดจะทำอะไรของหล่อนน่ะ!"
"เรียนหนังสือเก่งแล้วยังให้ท่าผู้ชายเก่งอีกนะคะ~" 
 
กว่าฉันจะรู้เรื่องนี้แล้วตามไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า วาคาบะจังก็ตกเป็นเหยื่อการโจมตีกระหน่ำกลางวงล้อมไปแล้ว
ตรงกลางห้องเป็นวาคาบะจังกับกลุ่มผู้หญิงที่รุมเล่นงาน รอบข้างมีพวกผู้หญิงขามุงคอยดูอยู่ใกล้ๆ  ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ต้องเกรงสายตาผู้ชายอยู่แล้ว พวกนี้เลยว่าฉอดๆ ไม่ยอมยั้งฝีปาก  

"นี่ จริงหรือเปล่าที่ว่ามาซุยรันเพราะหวังจะเป็นหนูตกถังข้าวสารน่ะ"
"หน้าตาแบบนี้น่ะเหรอ ล้อเล่นหรือเปล่า"
"แต่ก็ล่อลวงท่านคาบุรากิได้ราบรื่นเหลือเกินนี่คะ~ เป็นไปตามแผนเลยใช่มั้ย" 

ไม่ว่าใครจะว่าอะไร วาคาบะจังก็แค่ปล่อยไปเงียบๆ ด้วยสีหน้าลำบากใจเท่านั้น จะสวนกลับไปบ้างก็ได้นะ อ๊ะ แต่คงไม่ได้สินะ จะกลายเป็นราดน้ำมันลงกองเพลิงเสียเปล่าๆ
วาคาบะจังดูจะไม่ได้ใส่ใจอะไรก็จริง แต่คนที่ดูอยู่ทางนี้สิเจ็บปวดแทน เจ็บใจจังเลย

"ได้ยินว่าบ้านของคุณเป็นร้านเค้กไม่ใช่เหรอคะ" 

ในพริบตานั้น ใบหน้าของวาคาบะจังก็กระตุกขึ้นมา  เรื่องนั้นคงไม่รอดสายตาพวกเด็กๆ ที่รุมรังแกกันอยู่ ถึงได้หัวเราะขึ้นมาอย่างได้ใจ 

"แหม  คงเป็นเค้กที่ปาติซิเย่ชื่อดังทำขึ้นมากระมังคะ ไม่ทราบว่าชื่อร้านอะไรเอ่ย"
"คงเป็นร้านมีชื่อที่ถึงขนาดได้ลงแข่งใน Coupe du Monde de la Pâtisserie เลยกระมังคะ"
"นั่นสิเนอะ ลูกสาวร้านเค้กกระจอกๆ ในเมืองจะมีปัญญามาเข้าเรียนที่ซุยรันได้ยังไง"
"ได้ยินว่าราคาถู้กถูกนี่คะ ไม่ทราบว่าใช้วัตถุดิบอะไรเอ่ย"

นี่มันจะเล่นกันแรงเกินไปแล้วนะ ถึงขนาดลากพ่อแม่มาเกี่ยวด้วยเหรอ! 
รอบข้างหัวเราะคิกคัก สีหน้าวาคาบะจังที่รักครอบครัวเปลี่ยนสีไปเลย
โหดร้าย! ทนดูอยู่เงียบๆ ไม่ได้แล้วนะ!

"ฉันทานไปแล้วนะคะ เค้กของบ้านคุณทาคามิจิน่ะค่ะ"
"ท่านเรย์กะ!"

ฉันก้าวเข้าไปกลางวง 

"เอ๋ เอ่อ ท่านเรย์กะ..."
"เป็นรสชาติที่อ่อนโยนมากเลยล่ะค่ะ ทานแค่ครั้งเดียวฉันก็เป็นแฟนของร้านไปแล้ว ทั้งช็อตเค้กสตรอว์เบอรี่ ทั้งชูครีมก็อร่อยมาก พอซื้อกลับไปเป็นของฝาก ท่านพี่ก็ชอบใจบอกว่าอร่อยด้วย รู้สึกว่าท่านพี่จะโปรดปรานโรลเค้กเป็นพิเศษนะคะ หรือว่าลิ้นของฉันกับท่านพี่จะผิดเพี้ยนหรือเปล่าเอ่ย ฟังจากที่พวกคุณว่ามาแล้ว" 

ฉันกราดสายตามองพวกคนที่หัวเราะเยาะวาคาบะจัง พวกเด็กๆ ที่สบตากับฉันต่างพากันก้มหน้างุด  ในหมู่พวกนี้ยังมีคนที่แอบปลื้มท่านพี่สมัยยังเรียนอยู่ ไม่ก็มีพี่สาวหรือลูกพี่ลูกน้องที่เล็งท่านพี่เอาไว้  พลังบารมีศักดิ์สิทธิ์ของท่านพี่คะ ช่วยคุ้มครองน้องด้วยนะคะ! 

"ท่านเรย์กะกับท่านทาคาเทรุน่ะเหรอคะ..."
"พวกเราไม่ได้มีเจตนาอย่างนั้นนะคะ..."
"แล้วไม่ทราบว่ามีเจตนาอะไรคะ" 

ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเงียบกริบ 

"ฉันไม่ชอบวิธีการแบบนี้เท่าไหร่หรอกนะคะ" 

ฉันว่าแล้วก็โบกมือให้พวกผู้หญิงที่มากระจุกกันอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าสลายตัวออกไป
หัวใจเต้นตึกๆๆๆ ขาสั่นพั่บๆๆๆ แต่ฉันพยายามข่มอาการไว้ เดินกลับห้องเรียนไป 

หลังจากนั้น พวกเซริกะจังถามฉันว่าทำไมถึงไปที่ร้านของบ้านวาคาบะจังได้ ฉันเลยทำเนียนๆ ตอบไปว่าร้านที่แวะไปโดยบังเอิญเป็นบ้านของวาคาบะจัง
เฮ้อ ถ้านี่รู้ไปถึงหูท่านประธาน ฉันจะเป็นยังไงบ้างนะ... 
 
คืนนั้น มีเมล์จากวาคาบะจังส่งเข้ามาเป็นครั้งแรก

"ขอมอบ Buche de Noël แบบพิเศษให้แทนคำขอบคุณ!" 


---------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ครึ่งแรกเล่นเป็นตัวประกอบ ครึ่งหลังไปแย่งบทพระเอกมาเล่น ท่านเรย์ก่า~~~

แถม 

Buche de Noel หรือเค้กขอนไม้  เป็นเค้กโรลที่นิยมรับประทานกันในคืนวันคริสมาสต์ 



ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET