NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.169 - ตอนที่ 169


169.


ในวันงานปาร์ตี้ พอกลับจากโรงเรียนปุ๊บ ฉันก็ถูกพาตัวตรงดิ่งไปยังร้านทำผม ถูกจับแต่งหน้าทำผม แล้วก็ไปโรงแรมที่เป็นสถานที่จัดงานกับท่านแม่ พวกท่านพ่อจะตามมาทีหลังเมื่อเสร็จงาน ระหว่างนั้นก็นั่งดูหนังสือสอบพลางและเล็มแซนด์วิชรอไปพลางๆ ในห้องโรงแรมก่อน ส่วนเดรสก็ค่อยไปแต่งตอนใกล้ๆ เริ่มงานจะได้ไม่เป็นรอยยับย่น ครั้งนี้เป็นชุดวันพีซกรุยกรายล่ะ แซนด์วิชแฮมนี่อร่อยจังน้า 

"คุณเรย์กะ อย่าทานเยอะมากนักลูก เดี๋ยวจะใส่ชุดไม่เข้า"

ค่า....

ดูเหมือนที่ว่าปาร์ตี้ครั้งนี้จะเป็นปาร์ตี้ใหญ่สำหรับตระกูลคิโชวอินจะเป็นเรื่องจริง ขนาดญาติๆ อย่างริรินะยังถูกผลักดันให้มาร่วมงานกันพร้อมหน้า ทั้งที่พวกเราก็ใกล้จะสอบปลายภาคกันแล้ว เวลาท่องหนังสือต้องถูกเบียดเบียนเพราะเรื่องทางบ้านนี่มันลำบากน่าดูเลยเน้อ~ แต่ริรินะนี่คะแนนดีกว่าฉันอีกไม่ใช่เหรอ ไว้เดี๋ยวลองถามเคล็ดลับการท่องหนังสือดูดีกว่า 

ถึงจะเป็นลูกสาวท่านประธาน แต่ฉันก็ยังเป็นเด็กม.ปลาย แล้วก็ไม่ใช่ผู้สืบทอดกิจการด้วย ก็แค่ตัวประกอบสำหรับงานปาร์ตี้วันนี้อ่ะนะ แค่คอยส่งยิ้มหวานอยู่ข้างๆ พวกท่านพ่อท่านแม่เท่านั้นก็พอแล้ว 
 อีกไม่นาน ท่านลุงท่านอาที่อยู่ในฐานะเดียวกับท่านพ่อ และเหล่ามาดามที่สนิทสนมกับท่านแม่ก็เข้าล้อมรอบ ฉันเลยแอบชิ่งออกมาจากวง ลองวนเวียนไปรอบๆ งานดูว่ามีใครคุ้นหน้าบ้าง ส่วนท่านพี่โดนเหล่าคุณหนูทั้งหลายที่หมายมั่นปั้นมือตำแหน่งภรรยาไว้รุมจับตัวไปนานแล้ว ท่านพี่ ขอให้มีชัยนะคะ 
 
ฉันเดินโปรยยิ้มไปทั่วๆ ให้ทุกท่านที่ส่งเสียงทักทายมา แล้วก็ไปเจอคุณนารุโทมิ อาคิมิ ที่เจอกันในโปรแกรมอดอาหารเข้า 
 
"คุณอาคามิ"
"อ๊ะ คุณเรย์กะ" 

คุณอาคิมิที่ตัวท้วมๆ หน่อยนี่อยู่ด้วยแล้วสบายใจดีจัง 

"วันนี้ขอบคุณมากนะคะที่เชิญมา"
"ทางนี้ต่างหากละคะ ต้องขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์มาร่วมงานทั้งที่ยุ่งๆ แบบนี้" 

ในมือคุณอาคิมิถือของกินอยู่ด้วย สงสัยจะสังเกตเห็นสายตาของฉัน คุณอาคิมิเลยยิ้มอายๆ บอกว่า "อาหารที่นี่อร่อยจังเลยนะคะ กลัวจะกินเพลินไปหน่อย..." 

"แหม แค่ถูกปากก็ดีใจแล้วค่ะ" 

ฉันมักจะย้ำกับท่านพ่อเสมอๆ ว่าในงานปาร์ตี้ต้องให้ความสำคัญกับอาหารมาเป็นอันดับหนึ่ง ก็งานปาร์ตี้บริษัทมันน่าเบื่ออยู่แล้วนี่นา ถ้าอาหารไม่อร่อยด้วยก็ยิ่งเซ็งหนักเข้าไปใหญ่ แล้วก็ปรับปรุงโรงอาหารพนักงานให้มีความหลากหลายด้วยนะ กระตุ้นแรงจูงใจของพนักงานด้วยอาหาร เพื่อหลีกหนีหนทางหายนะ! ต้องเริ่มไปจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี่ล่ะ  

"คุณคิโชวอินไม่ทานเหรอคะ"
"ค่ะ ของฉันไว้ทีหลัง..." 

ใช่แล้ว แม้อาหารจะอร่อยแค่ไหน แต่จะให้คุณหนูมาเคี้ยวกร้วมๆ อยู่ในงานปาร์ตี้แบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องใช่ไหมล่ะ กลัวลิปกลอสหลุดด้วย ถ้ากินเยอะเกินไปก็พุงออกใส่เดรสไม่สวยอีก แล้วในกรณีของฉันเนี่ยซุ่มซ่ามตลอดเวลา มีสิทธิที่จะทำซอสหกใส่เดรสได้ง่ายๆ น่ากลัวจะตายไป 
แต่ฉันสั่งจองอาหารที่จะเอากลับบ้านไว้แล้วล่ะ เดี๋ยวจะกลับไปกินให้อิ่มเลย~ 

คุณอาคิมิทานหอยเชลล์ทอดเนยซอสเลม่อนอย่างเอร็ดอร่อย นี่ก็ดูน่ากินดีนะ อยู่ในเมนูเทคเอาท์หรือเปล่าน้า  
ในตอนนั้น ผู้ชายหลายคนก็เดินผ่านข้างตัวฉันไป 
 
"ยัยอ้วนนี่ตะกละจริงๆ" 

ตามมาด้วยเสียงหัวเราะร่วนของคนในกลุ่ม  ใบหน้าคุณอาคิมิซีดลงทันตาเห็น
ร้ายกาจอะไรแบบนี้ ยกโทษให้ไม่ได้! 
ฉันก้าวออกไปก้าวหนึ่งเตรียมไล่ตามพวกนั้นไป แต่คุณอาคิมิเข้ามาห้ามไว้เสียก่อน

"คุณอาคิมิ?"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณเรย์กะ"
"แต่ว่า" 

คุณอาคิมิยิ้มอย่างอ่อนแรงส่ายศีรษะไปมา "ฉันก็อ้วนจริงๆ นี่คะ..." 
พูดอะไรน่ะ เรื่องนั้นไม่เกี่ยวซักหน่อย พวกไร้หัวจิตหัวใจที่พูดอะไรแบบนั้นออกมาได้ต้องเจอสวรรค์ลงทัณฑ์ซะบ้าง! 
ไม่เป็นไรนะคะ คุณอาคิมิ ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันก็ไม่ไปทำอะไรแบบว่า "พูดอะไรเสียมารยาท ขอโทษคุณอาคิมิเดี๋ยวนี้นะ!" อยู่แล้วล่ะค่ะ รู้อยู่แล้วว่าถึงทำไป ตางี่เง่านั่นก็ดีแต่ขอโทษแต่ปากไม่ได้สำนึกผิดจริงๆ ซักหน่อย แล้วคุณอาคิมิก็ต้องอับอายเข้าไปอีกที่กลายเป็นเป้าสายตาผู้คน  
 
ตาต่อตา ฟันต่อฟัน
ฉันจะแอบเอาเดมิกลาส์ซอสไปป้ายที่ก้นกางเกงตางี่เง่านั่นจากข้างหลัง แล้วกระซิบแถมให้ด้วยว่า "อ้าว? ทำไมเหม็นอะไรแปลกๆ..."! จงแบกรับความอัปยศของการอึราดกางเกงอับอายต่อหน้าฝูงชนซะเถอะ! อุเคะเคะเคะเคะเคะ! 

"เดี๋ยวฉันขอไปเติมหน้าหน่อยนะคะ..."

คุณอาคิมิวางจานเปล่าลงแล้วเดินออกจากห้องจัดงานไป ฉันมองจนลับสายตาแล้วจึงออกเดินทางล้างแค้น
พอกลับมาจากเดินทาง ก็เห็นท่านอิมาริโบกไม้โบกมือให้พอดี

"ท่านอิมาริ!"
"สวัสดีจ้า เรย์กะจัง"

อา~ วันนี้ท่านอิมาริก็ยังคงอวลไปด้วยเสน่ห์ของผู้ใหญ่เหมือนเดิม 

"วันนี้ใส่ชุดเดรสสีไวน์เรด ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าปกตินะ เผลอมองจนหลงเลยล่ะ อย่างกับภูตกุหลาบไม่มีผิดเลย"

ฮ้า! ศรเสน่ห์ปักอกหนูค่า! 
แต่คนที่รู้จักท่านอิมาริมาตั้งแต่ยังเด็กอย่างฉันยังมีภูมิคุ้มกันอยู่! 
ท่านอิมาริเลือกเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอลล์สีเดียวกับเดรสส่งให้ฉัน ผู้ชายเสน่ห์แรงนี่ช่างเอาใจใส่จริงๆ
หลังคุยเรื่องท่านพี่และอื่นๆ กับท่านอิมาริ ฉันก็เข้าเรื่องที่อยากถามที่สุด

"ว่าแต่ท่านอิมาริคะ ที่ว่าโดนผู้หญิงแทงนี่เรื่องจริงหรือเปล่าคะ"
"เอ๋! ทำไมเรย์กะจังรู้เรื่องนั้นด้วยล่ะ!? ทาคาเทรุเล่าให้ฟังเหรอ"
"ข่าวลือลอยมาตามลมน่ะค่ะ"

จ้างให้ก็ไม่บอกว่าแอบฟังมา 

"แหม ไม่อยากให้เรย์กะจังรู้เลยน้า แต่นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตขนาดถูกแทงอะไรหรอกนะ" 
"งั้นเหรอคะ"
"อื้อ พอดีมีเรื่องชุลมุนกับผู้หญิงที่ถือมีดมานิดหน่อย ฝ่ามือซ้ายก็เลยถูกบาดแบบถากๆ น่ะ เอ้า นี่ไง เส้นลายมือเลยเปลี่ยนไปด้วยล่ะ~" 

บนฝ่ามือที่ท่านอิมาริยกให้ดู มีแผลเป็นเส้นขาวๆ อยู่จริงด้วย
แต่ถึงจะไม่โดนแทงแค่โดนบาดก็เหอะ ยังไงก็ยังเกี่ยวพันกับมีดๆ ไม้ๆ อยู่ดีไม่ใช่เหรอ ชีวิตส่วนตัวของท่านอิมารินี่ยังไงกันนะ...
อ้าว? จะว่าไปท่านอิมาริก็... 

"รู้สึกว่าสมัยเรียนอยู่ม.ปลายที่ซุยรัน ท่านอิมาริอยู่ชมรมบาสเก็ตบอลหรือเปล่าคะ" 
"โอ้ จำแม่นจังน้า~ ใช่แล้วล่ะ ฉันอยู่ชมรมบาสฯ คิดถึงจังเลยน้า" 

อะไรเนี่ย! ชมรมบาสฯ นี่เป็นแหล่งซ่องสุมของมนุษย์วายร้ายจอมเจ้าชู้งั้นเหรอ!?
ชมรมบาสฯ ชายของซุยรัน มีอีกชื่อที่แท้จริงว่าหมู่บ้านคาสโนว่า เป็นศัตรูกับหมู่บ้านคานทอง 

"คุณเรย์กะ!"

ขณะพูดคุยจิปาถะกับท่านอิมาริ ริรินะก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา 

"อ้าว ริรินะ"
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ริรินะจัง"
"สวัสดีค่ะ ท่านอิมาริ เฮ้อ ท่านแม่เนี่ยล่ะก็ไม่ยอมปล่อยตัวซักที!" 

ริรินะโกรธฟ่อดแฟ่ดขณะรับเครื่องดื่มมาจากบริกร ยกขึ้นดื่มรวดเดียวแล้วพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่

"เหนื่อยหน่อยนะ"
"ริรินะจัง คืนนี้กรุ่นกลิ่นน้ำหอมดอกยูริอ่อนๆ ด้วยนะ เหมาะสมกับชื่อริรินะเลย เข้ากับเดรสวันนี้ด้วย สวยมากเลยล่ะ" 

อะไรเนี่ย! ผู้ใหญ่บ้านคาสโนว่ามีสกิลล์แยกแยะกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงด้วยเหรอ สมแล้วล่ะ
ริรินะว่า "ขอบคุณค่ะ..." ทั้งที่มุมปากกระตุกด้วยความดีใจ  ดูท่าทางจะอารมณ์ดีขึ้นทันควัน ท่านอิมารินี่ซักวันคงถูกแทงเข้าจริงๆ นะเนี่ย 

พอดีกับที่คุณอาคิมิกลับมาแล้ว ฉันเลยโบกมือให้ คุณอาคิมิจะเป็นอะไรหรือเปล่า แอบไปร้องไห้ในห้องน้ำมาหรือเปล่านะ...
คุณอาคิมิยิ้มแย้มเดินมาหา แต่เมื่อเห็นท่านอิมาริยืนอยู่ข้างๆ ฉันก็ชะงัก

"คุณอาคิมิ อาจรู้จักกันดีอยู่แล้วนะคะ แต่ทางนี้คือท่านโมโมโซโนะ อิมาริ เป็นเพื่อนเก่าของท่านพี่ค่ะ ท่านอิมาริ ทางนี้คือคุณนารุโทมิ อาคิมิที่เคยดูแลฉันมาก่อน ส่วนเด็กคนนี้คือลูกพี่ลูกน้อง โคะโท ริรินะค่ะ"
"อะ เอ่อ ยินดีที่ได้รู้จัก นารุโทมิ อาคิมิค่ะ..."
"ยินดีที่ได้รู้จัก ไม่ทราบมาก่อนเลยว่าเรย์กะจังมีเพื่อนน่ารักแบบนี้ ไม่ทราบว่าชื่อ "อาคิมิ" นี่เขียนด้วยตัวอักษรอะไรครับ"
"เอ่อ เขียนด้วยตัวอักษร "เป็นประกายงดงาม" น่ะค่ะ..." 
"อ้อ เช่นนี้เอง เหมาะสมกับตัวคุณเหลือเกิน ขอให้ผมสั่งเมรัยแห่งแสงตะวันที่สมกับชื่ออาคิมิของคุณให้เถอะนะครับ" 

คุณอาคิมิหน้าแดงฉานมือไม้พันกันไปหมด ก็น่าอยู่หรอกนะ ผู้ใหญ่บ้านคาสโนว่า ฉันมองเห็นภาพชีวิตส่วนตัวคุณกับตาแล้ว...  แหม แต่ถ้าช่วยให้คุณอาคิมิสบายใจขึ้นก็ดีแล้วล่ะ
รู้ตัวอีกที คุณอาคิมิก็เคลิ้มกับท่านอิมาริไปเรียบร้อยแล้ว แย่ล่ะ คุณอาคิมิคะ ขอแค่คนนี้คนเดียว ยังไงก็ไม่ได้นะคะ~ 

"สวัสดี คุณคิโชวอิน" 

คราวนี้คาบุรากิกับเอ็นโจเดินเข้ามาหา อุเหย~...
อ๋า พออยู่ต่อหน้าบุรุษผู้เจิดจ้าทั้งสาม มิเตอร์ของคุณอาคิมิก็ทำท่าจะพุ่งพรวดจนปรอทแตกแล้ว อดทนไว้นะ คุณอาคิมิ! 

---------------------------------

 

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ระวังรอยแผลเป็นนั่นจะไปตัดเส้นชีวิตบนฝ่ามือเข้านะ อิมาริ...//ท่านพี่ทาคาเทรุไม่ได้พูดไว้


ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET