[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 166 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.166 - ตอนที่ 166


166.

 

เพราะตาบ้าสมองเซลล์เดียวไร้ความคิดอย่างคาบุรากิ ทำให้พวกคุณซึรุฮานะเปิดโหมดทำสงครามกับวาคาบะจังโดยสมบูรณ์
ตอนพักกลางฉัน ฉันทานมื้อเที่ยงกับเพื่อนๆ ที่โรงอาหารตามปกติ พอเวลาผ่านไปนานพอควร วาคาบะจังก็โผล่เข้ามาในชุดเสื้อกางเกงวอร์ม พอดูดีๆ ก็เห็นว่าผมเปียกมาด้วยนี่นา? 
พอนั่งลงตรงที่นั่งใกล้ตัว วาคาบะจังก็ควักเอาข้าวกล่องออกมา แล้วรีบกินอย่างรวดเร็วเหมือนจะเป็นห่วงเวลาที่เหลืออยู่ 

"นั่นอะไรน่ะ"
"ไม่รู้สิ? แม่นั่นพิลึกๆ อยู่แล้วนี่" 

วาคาบะจังในชุดเสื้อวอร์มดูเด่นสะดุดตาสุดๆ อยู่คนเดียวท่ามกลางเครื่องแบบชุดนักเรียนสีขาว เสียงซุบซิบดังขึ้นตรงนั้นตรงนี้
พอเหลียวไปมองรอบๆ ก็เห็นพวกคุณซึรุฮานะจ้องมองวาคาบะจังพลางยิ้มเยาะอย่างสนุกสนาน หรือว่าไปโดนอะไรมาเหรอ 
ดูเหมือนวาคาบะจังในชุดเสื้อวอร์มจะสะดุดตาพอที่จะมองเห็นจากที่นั่งเฉพาะของ Pivoine ได้ในทันที คาบุรากิจึงลุกขึ้นเดินเข้ามาหาวาคาบะจัง

"ทาคามิจิ ไหงแต่งตัวแบบนั้นล่ะ" 
โรงอาหารฮือฮาขึ้นทันที
จักรพรรดิพูดกับนักเรียนหญิงต่อหน้าสาธารณชน หนำซ้ำอีกฝ่ายยังเป็นวาคาบะจังที่ตกเป็นข่าวอยู่ในขณะนี้ สายตานักเรียนแทบทั้งหมดในโรงอาหารต่างพ่งไปยังทั้งคู่ เงี่ยหูฟังบทสนทนาอย่างใจจดใจจ่อ
วาคาบะจังรีบเคี้ยวๆ กลืนๆ กับข้าวที่เอาใส่ปาก แล้วตอบว่า "ชุดนักเรียนมันเปียกก็เลยไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามาน่ะค่ะ" 

"เปียกเหรอ ได้ไงน่ะ" 

คาบุรากิขมวดคิ้ว

"พอดีออกไปข้างนอกนิดหน่อย"
"ข้างนอก? ท่ามกลางฝนตกแบบนี้น่ะเรอะ ไม่กางร่มเรอะ" 

ฉันเผลอมองตามออกไปนอกหน้าต่าง ฝนที่ตกหนักมาตั้งแต่เช้าก็ยังตกซ่าซ่ามาถึงในตอนนี้ 
 
"อ่า แหม"
"มัวทำอะไรอยู่นะ เธอนี่"
"ขอโทษค่ะ" 

วาคาบะจังก้มหัวหงึก 

"แล้วฝนตกหนักขนาดนี้ ทำไมต้องออกไปข้างนอกด้วย"

ดูเหมือนพวกคุณซึรุฮานะจะมีปฎิกริยากับคำพูดนั้นของจักรพรรดินิดหน่อย 

"อ่า พอดีมีธุระ..."
"ก็แล้วธุระอะไรเล่า"  
 
วาคาบะจังส่งเสียงอื~ม พลางหลบสายตาล่อกแล่ก ดูท่าทางจะไม่อยากพูดความจริงกับคาบุรากิ
ในตอนนั้น นายตัวสำรองก็ลุกจากที่นั่งตรงมาหาวาคาบะจังด้วยความเป็นห่วง

"ทาคามิจิ เป็นอะไรหรือเปล่า"
"มิซึซากิคุง"

คาบุรากิหน้าตึงกับการปรากฎตัวของนายตัวสำรอง 

"มีอะไร มิซึซากิ ตอนนี้ทาคามิจิกำลังคุยกับฉันอยู่นะ"
"ดูก็รู้แล้ว ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงอาหารเลยนี่ หัดใส่ใจฐานะของตัวเองกับสายตารอบข้างซะบ้าง ไม่รู้หรือไงว่าทาคามิจิกำลังอึดอัดอยู่น่ะ"
"หา?" 

คาบุรากิจ้องนายตัวสำรองเขม็ง นายตัวสำรองก็จ้องกลับด้วยสายตารุนแรงไม่แพ้กัน วาคาบะจังพยายามห้ามทั้งสองอย่างเงอะงะ แต่ที่ใบหน้านั้นเขียนไว้ชัดๆ ว่า "เวลากินข้าวเค้าอ่ะ" 
สุดท้ายเอ็นโจคงเกินจะทนดูอยู่ไหวจึงเข้ามาปรามทั้งสอง เรื่องราวจึงสงบลงได้ แต่กริ่งสัญญาณเตือนหมดพักเที่ยงก็ดังขึ้นอย่างไร้อารมณ์
วาคาบะจังตั้งหน้าตั้งตาพุ้ยพวกของต้มเข้าปากจนเต็มเป็นการดิ้นรนครั้งสุดท้าย ก่อนปิดฝาข้าวกล่องลงเงียบๆ 

คาบุรากิโดนเอ็นโจลากออกไปจากห้องอาหาร ขณะวาคาบะจังจะออกไปพร้อมกับนายตัวสำรอง ท่านประธาน Pivoine และคณะก็ปรากฎตัวขึ้นจากด้านหลังเรียกเอาไว้เสียก่อน 

"คุณทาคามิจิ คุณอาจจะเหมาะกับชุดเสื้อวอร์มมากกว่าชุดเครื่องแบบซุยรันก็จริงอยู่ แต่คงไม่ได้คิดอะไรไร้สามัญสำนึกอย่างจะเดินกลับบ้านทั้งชุดนั้นหรอกนะ ช่วยเลิกความประพฤติน่าอับอายของคุณเสียทีเถอะ" 

ท่านประธานส่งสายตาเย็นชาให้วาคาบะจัง แล้วสะบัดหน้าเดินจากไป 
ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของพวกผู้หญิง ยังมีเสียงเยาะเย้ยของพวกผู้ชายดังปะปน "สมน้ำหน้า" ยัยนั่นมันเกะกะสายตาชะมัด" "เล่นแม่งเลย" พอเหลียวกลับไปมอง ก็เห็นว่าในกลุ่มผู้ชายพวกนั้น มีเด็กผู้ชายที่ไปชอบอาโออิจังยิ้มแสยะลอยหน้าลอยตาว่าร้ายวาคาบะจังอยู่ด้วย 
แบบนี้ก็ไม่เหมาะสมกับอาโออิจังแน่แล้วล่ะ 


หลังเลิกเรียน ฉันแวะไปที่ห้องสโมสรก่อน พอได้ของที่ต้องการแล้วก็กลับไปที่ห้องเรียนของชั้นม.5 อีกครั้ง
ผู้ชายที่ตามตื๊ออาโออิจังเรียนอยู่ห้องเดียวกับนายตัวสำรอง
พอเรียกหมอนั่นออกมาที่ทางเดิน นายตัวสำรองที่สังเกตเห็นก็จ้องมาทางนี้ทันที ฉันเลยแกล้งๆ กระเถิบมายังตำแหน่งที่พอจะได้ยินเสียงบทสนทนา แหม มิซึซากิคุงเนี่ย ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ฉันเอาพัดไปเก็บไว้ที่บ้านตามคำสั่งแล้วน้า 

"เอ่อ มีอะไรครับ"

หมอนั่นทำท่ากังวลอย่างปิดไม่มิดที่จู่ๆ ก็ถูกเรียกออกมา 
หืม ท่าทางผิดกับตอนว่าร้ายวาคาบะจังเมื่อกี้เป็นคนละคนเลยนะ เท่าที่ได้ยินมา เหมือนหมอนี่จะมีคณะที่อยากสอบเข้า แต่คะแนนไม่ถึง ก็เลยอิจฉาวาคาบะจังที่คะแนนสูงกว่าพยายามหาทางขัดแข้งขัดขาอยู่ 
 
"ความจริงแล้ว นี่เป็นเรื่องเพื่อนของฉันน่ะค่ะ"
"เพื่อนของคุณคิโชวอินหรือครับ"
"ค่ะ เพื่อนของฉัน ชื่อ คุณโยริโนะ อาโออิ" 
"เอ๋ โยริโนะ...!?" 

ใบหน้าเด็กผู้ชายคนนั้นซีดลงทันที คนเราเนี่ยหน้าตาเปลี่ยนสีได้ไวขนาดนี้เลยเนอะ

".....แล้ว เอ่อ มีธุระอะไรกับผม...."
"ไม่ทราบหรอกหรือคะ"
"เอ๋..." 

ฉันตวัดดอกโบตั๋นแดงในมือให้ขึ้นมาอยู่ในระดับสายตา ใบหน้าของเด็กผู้ชายคนนั้นกระตุก ผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง 

"พอเพื่อนคนสำคัญเป็นทุกข์ ฉันก็พลอยเศร้าหมองไปด้วย เศร้าจนไม่รู้ว่าตัวเองอาจจะพลั้งมือทำอะไรลงไป เพราะฉะนั้น..."

ฉันทำท่าปักดอกโบตั๋นแดงเข้ากับลำคอตัวเอง 
 
"คงจะยอมถอนตัวไปใช่ไหมคะ"
"....ครับ!" 
 
เขายืนตัวตรงแน่วแน่ไม่ไหวติง ฉันพยักหน้ายิ้มให้ 

"แล้วก็ การอิจฉาเด็กผู้หญิงที่ได้คะแนนดีกว่าตัวเองน่ะ ฉันว่าในฐานะนักเรียนชายซุยรันแล้ว ออกจะไม่เหมาะไม่ควรอยู่นะคะ"

ฉันสะบัดดอกโบตั๋น มองตามเด็กผู้ชายที่เผ่นกลับเข้าห้องเรียนไป
เอาล่ะ ภารกิจเสร็จสมบูรณ์ ที่เหลือก็แค่เมล์บอกอาโออิจังล่ะ 

"เมื่อกี้คุยเรื่องอะไรกันน่ะ"

นายตัวสำรองที่ฟังอยู่ในเงามืดโผล่ออกมา

"เขามาชอบเพื่อนฉัน แต่ตื๊อหนักมากเกินไปหน่อย เพื่อนฉันก็เลยมาปรึกษาน่ะค่ะ"
"แบบนี้นี่เอง... แต่ว่านะคิโชวอิน นั่นมันร้ายกาจกว่าพัดอีกนะ" 
 
นายตัวสำรองเอามือแตะหน้าผากถอนหายใจเฮือกขณะชี้มายังดอกโบตั๋นในมือฉัน

"เอาเป็นว่าจัดการกับอาวุธนั่นซะ ดอกโบตั๋นที่อยู่ในมือ Pivoine น่ะร้ายกาจกว่าอาวุธสงครามอีกนะ" 

แล้วจะให้จัดการยังไงล่ะคะ~ 
 หัวหน้าชมรมฟุตบอลดวงซวยที่กำลังไปชมรมเดินผ่านมาได้จังหวะพอดี พอเห็นฉันเข้าก็ร้องอุทานอย่างเสียขวัญ ฉันเลยมอบดอกโบตั๋นนั่นให้เป็นรางวัล ตั้งใจจะบอกว่า ชมรมพยายามเข้านะคะ! แต่ปลายนิ้วที่แตะมือฉันนี่เย็นเฉียบเป็นน้ำแข็งเชียว ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ

"คิดจะทำให้เอสของชมรมฟุตบอลหมดสมรรถภาพหรือไง!" 
 
อะไรกันคะ ฉันมีแต่เจตนาดีนะคะ 


พอเดินไปที่จอดรถ ก็เจอคาบุรากิกำลังจับวาคาบะจังยัดเข้ารถไปอีก นี่มันเข้าข่ายลักพาตัวแล้วนะเฮ้ย ทำอะไรของนายน่ะ คาบุรากิ 
 
---------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ปลดผนึกไอเท็มชิ้นที่ 2 โบตั๋นแดงกำราบมาร!


ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET