[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 162 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.162 - ตอนที่ 162


162.


ทันทีที่งานเทศกาลโรงเรียนจบลง ทั้งซุยรันก็เต็มไปด้วยประเด็น "จักรพรรดิทานคุกกี้ฝีมือคุณทาคามิจิสองวันติด!" และ "สาวปริศนาปรากฎตัวข้างกายท่านเอ็นโจ!" 
ทำเอารอบข้างฉันพลอยอยู่ไม่เป็นสุขกันไปด้วย

"ท่านเรย์กะ คิดว่าไงคะ ท่านคาบุรากิคนนั้นยินดีทานขนมทำมือ แถมวันที่สองยังสั่งเทคเอาท์กลับบ้านด้วยนะคะ!"
"เทคเอาท์? คุกกี้นั่นไม่ใช่ของขาย แต่เป็นของบริการที่แถมมาแกล้มน้ำชาไม่ใช่เหรอคะ..."
"ก็ท่านคาบุรากิทั้งคนนี่คะ... แต่ดูท่าจะไม่ได้ติดใจแค่รสชาติคุกกี้หรอกค่ะ คุกกี้นั่นมีหลายคนช่วยกันทำ แต่ท่านคาบุรากิสั่งกลับบ้านแค่ของคุณทาคามิจิคนเดียว"

คาบุรากิ...จะออกหน้าออกตาไปแล้วนะยะ 

"ในวันที่สองตอนท่านคาบุรากิมาที่ร้าน เห็นว่าเด็กที่รับผิดชอบทำคุกกี้ทุกคนนำคุกกี้ที่ตัวเองทำออกมาเสิร์ฟด้วยนะคะ แต่ท่านคาบุรากิก็ยังทานแต่คุกกี้ที่คุณทาคามิจิทำเท่านั้น..."
"แหม... คุกกี้ที่คุณทาคามิจิทำคงจะถูกปากท่านคาบุรากิมากกระมังคะ"
"ท่านเรย์กะนี่ยังจะทำใจเย็นอยู่ได้ ตั้งใจหน่อยสิคะ!" 

คิคุโนะจังหางตาชี้เลย ถึงจะว่างั้นก็เหอะนะ...

"เช้านี้ท่านคาบุรากิก็ทักคุณทาคามิจิที่ทางเดินอีกแล้วนะคะ..."
"ฉันก็ได้ยินจากเด็กที่อยู่ห้องเดียวกัน ว่าเวลาท่านคาบุรากิไปหาท่านเอ็นโจที่ห้อง ก็จะพลอยทักคุณทาคามิจิไปด้วยทุกครั้ง" 
"หรือว่าจะใช่จริงๆ..."
"เดี๋ยวเถอะ อย่าพูดอะไรเป็นลางร้ายนะ!" 

อายาะเมะจังปิดหูไม่ยอมฟังคำพูดของเซริกะจัง 

"ท่านเรย์กะ ท่านคาบุรากิได้เล่าอะไรให้ฟังบ้างหรือเปล่าคะ"
"อะไรที่่ว่านี่อะไรล่ะคะ"
"ก็อย่างเช่นอะไรที่เกี่ยวกับคุณทาคามิจิไงคะ... ในห้องสโมสรของ Pivoine ไม่มีคุยเรื่องนี้กันบ้างหรือคะ"
"ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษนะคะ"

พวกเซริกะจังถอนใจเฮือก ขอโทษนะคะที่ไม่เอาไหน

"แต่ท่านคาบุรากิจะรักชอบใครก็เป็นอิสระนี่คะ..."
"ท่านเรย์กะ พูดอะไรกันคะ! ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะคะ ที่ท่านคาบุรากิจะตกเป็นของใครคนเดียวน่ะ! เด็กผู้หญิงทุกคนในซุยรันก็คิดกันแบบนี้ทั้งนั้น!"
"เว่อร์ไปไหมคะ..."
"ไม่หรอกค่ะ จริงๆ นะคะ!" 

 คิคุโนะจังพูดอย่างเฉียบขาด คนอื่นๆ ก็พากันพยักเพยิดตอบรับ แหม คาบุรากิก็มีฐานะเหมือนไอดอลอยู่แล้ว จิตวิทยาแฟนๆ คงเป็นงี้กันละมั้ง 

"ต่อให้ท่านคาบุรามีคนที่ชอบอยู่จริง คนผู้นั้นก็ควรจะเป็นคนที่ทำให้พวกเรายอมรับได้ ถ้าเป็นท่านยูริเอะ ทุกคนก็ยอมแพ้ แต่อย่างคุณทาคามิจิ คงไม่มีใครยอมรับได้หรอกค่ะ"
"นั่นสิ อย่างฐานันดรก็เทียบกันไม่ติด หน้าตาก็เฉยๆ ที่ดีที่สุดก็แค่การเรียนละมั้ง"
"ไม่นะ หรือว่าคุณทาคามิจิจะเข้าซุยรันมาเพราะหวังจะเป็นหนูตกถังข้าวสาร สกปรกที่สุด!" 

เดี๋ยวๆ อย่าคิดเองเออเองปั้นให้วาคาบะจังเป็นยัยผู้หญิงหน้าเงินสิ 
 
"คุณทาคามิจิก็ไม่ได้ดูเป็นคนไม่ดีแบบนั้นนี่คะ..."
"อ้าว นี่ท่านเรย์กะคิดจะเข้าข้างทาคามิจิ วาคาบะมากกว่าพวกเรางั้นเหรอคะ"
"ไม่ใช่อย่างงั้นหรอกค่ะ..." 
 
ซวยล่ะ ถ้าปกป้องโดยไม่ดูตาม้าตาเรือก็จะยิ่งเทน้ำมันลงกองเพลิงเปล่าๆ แถมฉันยังมีสิทธิโดนลูกหลงไปด้วย

"ว่าแต่ เรื่องท่านเอ็นโจน่ะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร..." 

พออายาเมะจังทำหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูกออกชื่อเอ็นโจมา ทุกคนก็มองหน้ากัน

"ท่าทางสนิทสนมกันดีนะคะ..."
"ควงแขนกับท่านเอ็นโจด้วยนะคะ"
"แถมยังเรียกท่านเอ็นโจว่าชู..."
"แล้วท่านเอ็นโจก็เรียกเธอคนนั้นด้วยชื่อตัวว่ายุยโกะด้วย"
"หรือว่า..." 

พวกอายาเมะจังทำหน้าขมขื่นกล้ำกลืนคำพูดสุดท้าย "จะเป็นแฟน?" ลงไป

"ท่านเรย์กะคิดว่าไงะ"
"เอ... ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ"  
 
 หนุ่มน้อยคาซึรางิก็บอกไว้ว่า "คุณยุยโกะเป็นคนรักของคุณเอ็นโจ" จะจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้... แต่เท่านี้ก็เข้าใจเหตุผลที่ตาไก่โง่คาซึรางิคอยตามจองเวรฉันแล้ว  ดวงตาฉายแววหลงใหลตอนคาซึรางิมองคุณยุยโกะนั่นน่ะ หลงหัวปักหัวปำชัดๆ  แหม แต่ก็พอเข้าใจความรู้สึกอยู่นะ 
ได้เจอหน้ากันแค่แป๊บเดียว แต่คุณยุยโกะมีบรรยากาศเฉพาะตัว ดูเลื่อนลอยเหมือนพระจันทร์บนระลอกผิวน้ำ  
ดูเหมือนพวกเซริกะจังก็จะรับรู้อยู่เหมือนกัน ท่าทางฮึดฮัดแบบตอนนินทาวาคาบะจังหายไปเลย
อื้อ คนนั้นน่ากลัวยังไงไม่รู้  อย่างฉันคงไม่มีวันชนะได้หรอก  
 
"ว่าแต่ท่านเรย์กะคะ พวกผู้ชายที่รุมถ่ายรูปท่านเรย์กะอยู่นั่นใครกันเหรอคะ"
"ไม่รู้พูดไม่ชัดหรือเปล่า ตอนเขาพูดว่า "เรย์กะซัง หันมาทางนี้หน่อย~" ได้ยินเป็น "เรย์กะทัน หันมาทางนี้หน่อย~" ด้วยล่ะค่ะ..." 

ช่วยอย่าพูดถึงเรื่องนี้ได้ไหมคะ... 

 


เพราะความไร้หัวคิดของตาบ้าคาบุรากิ ทำให้แรงริษยาที่สาวๆ มีต่อวาคาบะจังรุนแรงขึ้นทุกที ฉันเห็นกับตาหลายครั้งว่าเวลาเดินสวนกันก็จะถูกว่าลอยๆ ว่า "ยัยขี้เหร่" "อย่าเหลิงนักนะ"  แต่ยังดีที่วาคาบะจังเหมือนจะไม่ได้สนใจอะไร 


เช้านี้ พอฉันมาถึงโรงเรียนเช้ากว่าปกติ ก็เจอวาคาบะจังยืนอยู่ตรงหน้าตู้เก็บรองเท้า ฉันเลยลองเข้าไปใกล้ กะว่าแค่ทักทายตอนเช้าคงไม่เป็นไรมั้งน้า~ แล้วก็พบว่าวาคาบะจังที่เปิดกล่องรองเท้าค้างอยู่ทำหน้าลำบากใจ 

"สวัสดีค่ะ คุณทาคามิจิ มีอะไรหรือเปล่าคะ"
"เอ๋" 

ในมือวาคาบะจังที่หันกลับมา มีรองเท้าที่ใส่ในอาคารเรียนเปื้อนหมึกดำเลอะเทอะไปหมด 

"อ่า... ดำปี๋ไปเลย..."
"........" 

ฝีมือใครกันน่ะ โหดร้าย 

"เอาเป็นว่าไปยืมรองเท้าแตะมาใส่ก่อนดีไหมคะ จะใส่รองเท้าคู่นั้นก็คงไม่ได้ สหกรณ์เปิดเมื่อไหร่ค่อยไปซื้อรองเท้าใหม่ก็ได้ค่ะ"
"อื~ม  คู่นี้เอาไปล้างก็คงไม่ออกสินะคะ"
"...ยังไงกันนะ หมึกดำแบบนี้คงเหลือเป็นคราบแน่ๆ ค่ะ ดูท่าจะไม่ใช่พวกสีน้ำด้วย คงเป็นหมึกดำมากกว่า..."
"เอ แต่ถ้าล้างไม่ออกคงแย่ จะซื้อคู่ใหม่ก็ทำร้ายกระเป๋าตังค์..."

จริงด้วยสิ อย่างพวกเราถ้าเลอะเมื่อไหร่ก็ซื้อรองเท้าคู่ใหม่มาเปลี่ยนได้ทันที แต่นั่นคงเป็นค่าใช้จ่ายน่าหนักใจไม่น้อยสำหรับสามัญชนอย่างวาคาบะจัง โดยเฉพาะอุปกรณ์การเรียนในซุยรันนี่แพงน่าดูเชียวล่ะ 

"ถ้าแค่นินทากันก็ยังเฉยๆ นะคะ แต่รังแกกันแบบนี้ก็เสียหายหนักเอาเรื่อง อื~ม ผงขจัดคราบจะเอาออกมั้ยน้า เอาแค่เหลือคราบบางๆ ก็ยังพอไหวอยู่นะ"

ว่าแล้วฉันก็นึกขึ้นได้ ตัวฉันเองก็มีรองเท้าใส่ในอาคารที่สกปรกแล้วก็ซื้อคู่ใหม่มาแทนอยู่นี่นา

"เอ่อ ฉันมีรองเท้าที่เลอะนิดหน่อยอยู่ ถ้าไม่รังเกียจ คุณทาคามิจิจะรับไปใช้ไหมคะ"
"เอ๋!" 
 
ฉันกับวาคาบะจังที่ใส่รองเท้าแตะย้ายไปที่ห้องล็อกเกอร์ ฉันหยิบเอารองเท้าที่เก็บไว้ในถุงออกมาจากล็อกเกอร์ตัวเองข้างในลึกๆ 

"คู่นี้น่ะค่ะ"
"เอ๋ นี่น่ะเหรอ!? ไม่เห็นเลอะเลยซักนิด"
"ที่เลอะน่ะเป็นที่พื้นรองเท้าค่ะ..." 

ฉันพลิกพื้นรองเท้าให้ดู แต่ดูเผินๆ ก็เหมือนไม่ได้เลอะตรงไหนอ่ะนะ

"ก็สะอาดดีนี่คะ" 
"...ความจริงแล้ว ฉันไปเหยียบอึนกมาน่ะค่ะ"
"อึนก..?"
"ค่ะ"

ฉันพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น 
นั่นเป็นยามเที่ยงที่อากาศอบอุ่น ฉันเดินเล่นหลังอาหารกับเพื่อนๆ มองทิวทัศน์เรื่อยเปื่อยพลางคิดว่า ฮ้า อิ่มจังเลย อากาศดีจังเลย~ จนเผลอเหยียบลงบนกับระเบิดเต็มๆ แถมยังเป็นอึนกสดใหม่เหลวเป๋ว จนฉันลื่นพรืดไปนิดนึง 

"อ๋า! ท่านเรย์กะเหยียบอึนกไปแล้วค่ะ!"
"ท่านเรย์กะ! ยังไงไปล้างออกก่อนนะคะ!"

ฉันช็อกจนเผลอเหม่อหนีความจริงไปวูบหนึ่ง แต่ได้ทุกคนช่วยกันพาไปถึงอ่างล้างมือ แล้วก็ใช้แปรงที่อยู่แถวนั้นล้างๆ ขัดๆ ออก รองเท้าเป็นพื้นยางก็เลยล้างออกง่าย หลังจากนั้นฉันยังฉีดสเปรย์ฆ่าเชื้อกันไว้อีกรอบ แต่มันน่าหยะแหยงออก แล้วก็ไม่อยากให้คนรอบข้างมองว่ายัยนี่ใส่รองเท้าเปื้อนอึนก ก็เลยไปซื้อรองเท้าใหม่มาจากสหกรณ์ 

"นี่ก็ล้างแล้ว ฆ่าเชื้อแล้วนะคะ"
"...รับไว้ได้จริงๆ เหรอคะ ปิ๊งปั๊งเหมือนของใหม่เลยนะ"
"ค่ะ แต่รองเท้านี่เหยียบอึนกมาแล้วนะคะ อาจทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่"
"ไม่เลยซักนิดค่ะ"  

วาคาบะจังว่าอย่างเด็ดขาด 

"หน้าตาก็ไม่ได้เลอะเทอะซักนิด ต้องขอบคุณมากๆ เลยค่ะ อ๊ะ แต่ไม่รู้ว่าไซส์จะได้หรือเปล่า ฉันใส่รองเท้าไซส์ค่อนข้างใหญ่ เบอร์ 23.5 น่ะค่ะ"
"...ฉันเบอร์ 24 ค่ะ"
"อ้าว งั้นก็พอดีเลยนี่นา" 

วาคาบะจังหัวเราะเอะเฮะเฮะ 
ดีจังเลย ถ้าเป็นประโยชน์กับวาคาบะจัง ที่ฉันไปเหยียบอึนกมาก็ค่อยมีความหมายหน่อย!

"นี่โดนมาตั้งแต่เมื่อวานหรือเปล่าคะ..."

หรือว่าจะมาลงมือตั้งแต่เช้า?  แล้วตอนนี้ก็จ้องมองมาจากที่ไหนซักแห่ง...

"ไม่รู้เหมือนกันค่ะ  อ๊ะ ไซส์ได้พอดีเลย! ขอบคุณมากค่ะ!"
"ไม่หรอกค่ะ ยังไงก็เปื้อนอึนกมาก่อน อย่าใส่ใจเลยค่ะ... แต่โชคดีจังที่มาโรงเรียนแต่เช้าพอดี" 

วันนี้ฉันกะจะมาอ่านหนังสือวิชาที่ไม่ถนัดล่วงหน้าในห้องสมุดน่ะ 

"นั่นสิคะ ฉันเลยพลอยได้รองเท้าใหม่สะอาดๆ มาด้วย โชคดีจริงๆ"

วาคาบะจังมองโลกในแง่ดีสุดๆ 

"คุณทาคามิจิก็มาแต่เช้าเหมือนกันนะคะ วันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่าเอ่ย"
"อ๋อ ฉันออกจากบ้านเร็วทุกวันจะได้ไม่มาสายอยู่แล้วค่ะ ขึ้นรถไฟมาโรงเรียนเนี่ย บางทีรถไฟก็หยุดเพราะเจออุบัติเหตุชนคนอะไรทำนองนี้~ ไม่อยากอดรางวัลไม่ขาดลามาสายน่ะค่ะ!" 

ว่าแล้ววาคาบะจังก็กำหมัดโชว์
อ้อ~ จะว่าไป ขึ้นรถไฟมันก็มีเรื่องให้ต้องกังวลแบบนี้สินะ ก่อนหน้านั้นวาคาบะจังก็ปั่นจักรยานมาโรงเรียนเพราะรถไฟหยุดวิ่งนี่นา ความเร่าร้อนที่มีต่อรางวัลไม่ขาดลามาสายนี่สุดยอดจริงๆ สงสัยจะหวังรางวัลใหญ่หรือเปล่าคะ 

"แต่ถ้าเป็นรางวัล ไปขอหลักฐานว่ารถไฟมาสายก็ได้นี่คะ"
"ก็ใช่นะคะ แต่สำหรับฉันแบบนั้นมันก็ถือว่าหลุดมือน่ะค่ะ แล้วก็อยากเข้าเรียนให้ครบๆ ด้วย" 

โอ้ เยี่ยมมาก! สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะท็อปทรีของชั้นปี
ดูใกล้จะมีใครมาแล้ว ฉันเลยอำลาวาคาบะจังกลับห้องเรียนตัวเองไป 

---------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ระวังบนก็โดนกับระเบิดล่าง จะโดนนกโดนไก่จองเวรไปถึงไหนนะ ท่านเรย์กะ...

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET