[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 159 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.159 - ตอนที่ 159


159.


 เห็นว่ามือถือมีข้อความเข้า พอลองเช็กดูก็พบว่าอุเมวากะคุงส่งเมล์มาว่า "มาถึงแล้วน้า~" อุเมวากะคุงทำท่าอยากแล่นมาดูตุ๊กตาเบียทันเลย แต่พวกคุณโมริยามะกับคิตะซาวะคุงอยากแวะกินแวะเที่ยวกันก่อน ฉันเลยบอกให้แวะมาหาในเวลาที่ฉันทำหน้าที่เป็นประชาสัมพันธ์อยู่ที่ชมรมงานฝีมือ  

เฮ้อ จะไหวไหมนะ นายบ้าหมาจะให้ผ่านไหมนะ ท่านพี่ช่วยแก้หน้าตุ๊กตาให้ดูคล้ายๆ ตัวจริงขึ้นมากแล้ว แต่ถ้านายบ้าหมาซึ่งหลงเบียทริชหัวปักหัวปำมาเห็นเข้าแล้วโมโหว่า "แบบนี้มันไม่ใช่เบียทันของฉันซักหน่อย!" จะทำไงดีล่ะ...  

ส่วนอีกเมล์หนึ่งส่งมาจากซากุระจังว่า "ฉันตอกตะปูกำราบยายผู้จัดการชมรมกรีฑาไปเรียบร้อยแล้ว"  ทำอะไรลงไปนะ ซากุระจัง... 
 
ระหว่างรับแขก หัวหน้าห้องก็มารายงานแก้มแดงๆ ว่าเมื่อวานได้ไปเที่ยวดูงานเทศกาลกับพวกมิฮารุจังด้วย ทั้งสี่คนแบ่งขนมกันกิน ดูท่าทางสนุกสนานมากจริงๆ ก็ดีแล้วนี่ ส่วนฉันไปดูงานกับกลุ่มเด็กผู้หญิงล้วนๆ เลยนะคะ 
ส่วนบ้านผีสิงของห้องคาบุรากิที่อยากไปมากที่สุดดูจะน่ากลัวกว่าที่จินตนาการไว้ หัวหน้าห้องว่า "แค่คิดถึงก็ยัง...!" แล้วยกสองมือขึ้นกุมหูตัวเองไว้แน่นเหมือนจะปกป้อง 

พอตกบ่ายก็ถึงเวลาฉันเป็นเวรประชาสัมพันธ์ประจำชมรมงานฝีมือ แต่ก็ไม่ใช่ว่าต้องให้คนดูลงชื่อหรืออะไรหรอกนะ แค่นั่งเก้าอี้คอยระวังไม่ให้มีคนไปแตะต้องของที่ตั้งโชว์อยู่เท่านั้นเอง
มินามิคุงเป็นเวรประชาสัมพันธ์คู่กับฉันพอดี จะว่าไป เมื่อวานมินามิคุงก็ไปบ้านผีสิงของคาบุรากิพร้อมกับริรินะนี่นา

"บ้านผีสิงเป็นไงบ้างคะ"
"น่ากลัวสุดๆ เลยครับ ออกจะน่าอายอยู่บ้าง แต่ผมต้องถอดหูฟังออกกลางคัน... แล้วคุณโคะโทก็สังเกตเห็นเข้า พอออกมาก็โดนดุใหญ่เลยว่านายนี่มันไม่เอาไหนเลย"
"แหม ต้องขอโทษด้วยนะคะ มินามิคุง ไว้เดี๋ยวฉันจะดุริรินะให้เองนะ"
"ไม่หรอกครับ! ผมก็ไม่กล้าเองจริงๆ น่ะแหละ...."

ให้ตายสิ ยัยริรินะนี่
แต่คนมาดูนิทรรศการงานฝีมือบางตาจริงแฮะ... ก็พอเข้าใจที่พวกหัวหน้าชมรมกีฬาพูดนะ...
แลวพวกอุเมวากะคุงที่นัดกันไว้ก็มาถึง

"โอ้ คุณคิโชวอิน!" 
"ยินดีต้อนรับค่ะ ทุกคน"  

พวกอุเมวากะคุงดูท่าจะไปเดินงานโรงเรียนมาเยอะแล้ว ในมือมีของรางวัลติดไม้ติดมือกันมาเพียบ

"ขอบคุณที่เชิญมานะ คุณคิโชวอิน งานโรงเรียนซุยรันนี่สนุกมากๆ เลยล่ะ!" 

พวกคิตะซาวะคุงยิ้มแย้มให้ฉัน 

"ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจค่ะ ไปดูอะไรสนุกๆ มาบ้างคะ"
"ไปกินซุปแคลมชาวเดอร์ในขนมปังมาด้วยนะ ภาชนะก็กินได้ทั้งหมดเลย ดีจังนะ"
"แล้วก็ที่เรียกว่า Piadina น่ะ ที่เหมือนเครปไส้ผักกับเนื้อ อร่อยมากๆ เลยล่ะ! เห็นคนเข้าคิวกันยาวเลยอยากลองบ้าง มีค่าควรแก่การรอคอยจริงๆ นะ~"
"อ้อ ร้านของชมรมฟุตบอลสินะคะ"  

หนอย พวกชมรมฟุตบอล มิน่าล่ะถึงกล้าขอให้ขยายพื้นที่ในงานประชุมกับสภานักเรียน

"โดนัทพอดีคำก็อร่อยนะ น้ำผลไม้สดด้วย"
"ฉันว่าเฝอก็อร่อย"
"มีแต่เรื่องกินทั้งนั้นเลยนะคะ" 
"เปล่านะๆ ไปเล่นเกมมาด้วย พวกปาเป้าน่ะ สมเป็นซุยรัน ขนาดเป้าที่ปายังไม่ใช่กระดาษแข็ง แต่เป็นเป้าจริงๆ  เหมือนร้านของจริงเลยล่ะ"  
"ยังไงอันดับหนึ่งก็ต้องเป็นบ้านผีสิงล่ะนะ! โคตรน่ากลัวเลย! นี่เผลอดูถูกไปเพราะเห็นว่ายังไงก็บ้านผีสิงงานโรงเรียน โคตรน่ากลัวสุดๆ ไปเลย รู้สึกเหมือนหูถูกฉีกไปจริงๆ เลยล่ะ!"
"คิตะซาวะน้ำตาซึมเลยนะ"
"หนวกหูน่า" 

อื้ออื้อ ท่าทางจะเพลิดเพลินกับงานเทศกาลกันดีนะ ดีแล้วล่ะ งานเทศกาลโรงเรียนของซุยรันนี่ทุ่มทุนกันสุดๆ พวกงานออกร้านอะไรนี่ก็ใช้ของดีกว่างานเทศกาลโรงเรียนทั่วไปเยอะเลย

"จริงด้วย ตอนยื่นตั๋วที่ได้รับจากคุณคิโชวอินให้ที่ทางเข้า พอเห็นตราสัญลักษณ์ดอกไม้สีแดงที่ประทับอยู่บนตั๋ว พวกนักเรียนคนอื่นๆ ก็ทำท่าตื่นๆ กันใหญ่เลย ดอกไม้นั่นมีความหมายอะไรหรือเปล่า" 

ก็หมายความว่าเป็นผู้เกี่ยวข้องของสมาชิก Pivoine  ไงล่ะคะ

"ไม่ได้มีความหมายอะไรมากหรอกค่ะ" 
"หืม แต่ได้ตั๋วอภิสิทธิ์มาเพียบเลยนะ เลยคิดว่ามีความหมายอะไรซะอีก อ้อ แล้วที่ซุยรันเนี่ย พวกผู้หญิงเค้าเรียกกันเองว่า "ท่าน" เหรอ หรือว่าคุณคิโชวอินก็จะถูกเรียกว่าท่านเรย์กะเหมือนกัน!?"
"ก็นะคะ..." 
"ท่านเรย์กะ เหมาะเป็นบ้าเลย~ จากนี้ไปพวกเราก็เรียกท่านเรย์กะบ้างดีกว่า"

อะฮะฮะ พวกคิตะซาวะคุงขำกันใหญ่ อย่าบังอาจเชียวนะ  

"นี่! ตอนพวกเราเหนื่อยๆ ก็แวะไปพักที่คาเฟ่ แล้วก็เจอบาริสต้าสุดหล่ออย่างกับเจ้าชายด้วยนะ! เท่มากๆ เลยล่ะ! นั่นใครน่ะ คุณคิโชวอินรู้จักหรือเปล่า น่าจะอยู่ปีเดียวกันนะ สาวๆ ห้อมล้อมเป็นฝูงเลย คุณคิโชวอินสนิทกับเขาหรือเปล่า"

บาริสต้าสุดหล่อ... เอ็นโจละสิท่า 

"แค่เคยเห็นหน้ากันน่ะค่ะ"
"อะไรกัน~ เซ็งชะมัด" 

คุณโมริยามะกับคุณซากาคิทำท่าเซ็งๆ ไป แต่ก็ยังอุตส่าห์ถามต่อว่า "แล้วมีคนเท่ๆ อยู่ที่ไหนอีกไหม" ส่วนพวกคิตะซาวะคุงถามว่า "มีสาวๆ น่ารักมั่งป่าว"  สาวน่ารัก? ก็ยืนทนโท่อยู่ตรงนี้ไงคะ 

"นี่ ว่าแต่ขอดูเบียทันหน่อยสิ!" 

อุเมวากะคุงเร่งฉัน ใกล้ได้เวลาแห่งการพิพากษาแล้วสินะ... 

"เชิญทางนี้ค่ะ" 

ฉันนำทางพวกอุเมวากะคุงไปหาตุ๊กตาเบียทันอย่างเกรงๆ

"โอ้!" 

อุเมวากะคุงจ้องมองตุ๊กตาเบียทริชอย่างประทับใจ

"เป็นไงบ้างคะ..."
"เหมือน... เหมือนเปี๊ยบเลยล่ะ คุณคิโชวอิน!"
"จริงเหรอคะ!"

ไชโย! สงสัยจะสอบผ่านแล้ว!

"สื่อความน่ารักน่าเอ็นดูของเบียทันออกมาได้ดีมากเลยล่ะ ยอดมากเลย คุณคิโชวอิน!" 

งั้นเหรอ งั้นเหรอ  ค่อยคุ้มค่าเหนื่อยหน่อย

"นี่ คุณคิโชอิน ขอจับหน่อยได้ไหม"

จริงๆ เขาห้ามจับผลงานที่แสดงโชว์นะ แต่นี่เป็นผลงานฉันเอง คงไม่เป็นไรมั้ง

"เชิญค่ะ แต่ถ้าจับแรงๆ มันจะบุ๋มลงไปตามนิ้วมือนะคะ ระวังด้วยค่ะ"
"ขอบคุณมาก!" 

อุเมวากะคุงอุ้มตุ๊กตาเบียทันขึ้นมากอด จากนั้นก็จ้องตาเป๋ง เป็นอะไรไปน่ะ...
ในพริบตาต่อมา อุเมวากะคุงก็กอดตุ๊กตาแน่นร้องว่า "เบียทัน!" อย่างประทับใจสุดๆ 

"เบียทัน เบียทัน! น่ารักอะไรอย่างงี้!"

ว่าแล้วก็เอาแก้มถูๆ กับตุ๊กตา ร้องว่า "เลิฟลี่!" แล้วพรมจูบตุ๊กตา เด็กผู้ชายม.ปลายร่างสูงเจาะหูแล้วทำแบบนี้เนี่ย...  เหวอสุดๆ... 

พวกคุณโมริยามะล่อกแล่กมองไปรอบๆ ด้วยความเป็นห่วงสายตาคนรอบข้าง คิตะซาวะคุงเข้าไปห้ามตาบ้าหมาไว้ บอก "ใจเย็นๆ หน่อย!" 
พอดูไปก็เห็นว่ามินามิคุงที่นั่งอยู่ตรงประชาสัมพันธ์ตะลึงค้างไปแล้ว แขกที่มาชมงานที่มีอยู่บางตาก็ค่อยๆ ย่องออกจากห้องนิทรรศการไป... 

"อ๊ะ ขอโทษนะ เผลอตื่นเต้นไปหน่อย ว่าแต่คุณคิโชวอิน เบียทันนี่มีกลิ่นหอมๆ ยังไงไม่รู้เนอะ นี่กลิ่นที่บ้านคุณคิโชวอินเหรอ"  

อุเมวากะคุงเอาจมูกไปสูดๆ ใกล้ๆ ส่วนลำตัวตุ๊กตา หึหึหึ รู้ด้วยสินะคะ

"ความจริงแล้วในนั้นใส่ถุงบุหงากุหลาบไว้ด้วยละค่ะ"
"ถุงบุหงากุหลาบ ?"

ใช่ ฉันจงใจอุบเงียบไว้ไม่บอกใคร ปล่อยให้คนรู้รู้เอาเอง เรียกว่าเป็นความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ไงล่ะ! เขาวัดเซนส์กันตรงจุดนี้นี่แหละเนอะ! โฮะโฮะโฮะโฮะโฮะ 

"เห งั้นเหรอ แต่เด็กคนนี้น่ารักจริงๆ นะ เหมือนเบียทันเปี๊ยบเลย ...อยากได้จัง นี่ คุณคิโชวอิน ขอเด็กคนนี้ให้ฉันได้ไหม"
"เอ๋ ?"
"นะ นะ จะทนุถนอมดูแลอย่างดีเลย! ขอรับมาเป็นน้องสาวของเบียทริช เป็นบุตรบุญธรรมของบ้านเราเหอะนะ นะ คุณคิโชวอิน!"
"เอ่อ คือว่า..."
"ขอนะ ขอนะ!"  

แววตาเป็นประกายปิ๊งๆ ของนายบ้าหมานี่น่ากลัวชะมัด... ทุกคนก็ผวากับอาการกำเริบขั้นสุดของนายบ้าหมาไปแล้ว คุณโมริยามะ ไหนว่าชอบอุเมวากะคุงไม่ใช่เหรอคะ

"คิโชวอิน!" 

พอเหลียวไปก็เห็นนายตัวสำรองยืนจังก้าอยู่หน้าประตู

"ขอเวลาหน่อยซิ"  

นายตัวสำรองเรียกฉันไปยังทางเดินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เอ๋ ฉันไปทำอะไรให้อีกล่ะคะ 
 
---------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
คู่รักข้ามเผ่าพันธ์จงเจริญ!! 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET