[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 156 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.156 - ตอนที่ 156


156.

 

ร้านที่ฉันแวะไปกับซากุระจังในวันหยุดคือร้านเฉพาะทางด้านช็อกโกแลต ที่ร้านนี้เสิร์ฟช็อกโกแลตพาเฟ่ต์แสนหรูหราที่ใช้ช็อกโกแลตชั้นสูงที่โด่งดังอย่างไม่หวงแหนด้วยนะ 
ว่ากันว่าช็อกโกแลตมีฤทธิ์ด้านช่วยให้ใจสงบ  ฉันก็เลยอยากให้ซากุระจังได้กินน่ะ เอ้าๆ กินเยอะๆ เลยนะคะ
อุฮุ อร่อยจังเลย พาเฟ่ต์หรูหรานี่สุดยอดเลย 

"มีผู้หญิงมาป้วนเปี้ยนใกล้ตัวทาคุมิ"
"โห~ย"
"ไม่เชื่อเหรอยะ"
"ก็ไม่ได้พูดแบบนั้นซักหน่อย" 

ฉันก็ไม่ค่อยเชื่อจริงๆ น่ะแหละ อาคิสะวะคุงไม่ได้ป๊อบมากขนาดที่ซากุระจังคิดซักหน่อย  

"เรย์กะจะประเมินทาคุมิต่ำไปแล้วนะ เมื่อก่อนก็ยังมีรุ่นน้องมาแอบชอบทาคุมิเลยไม่ใช่หรือไง"
"รุ่นน้อง? ...อ๋อ จะว่าไปก็ใช่นะ" 

ตอนนั้นฉันคิดว่าซากุระจังหลงละเมอไปเองจากความริษยาแท้ๆ แต่พอให้เพื่อนริรินะที่เป็นเจ้ากรมข่าวช่วยสืบให้ ก็พบว่ารุ่นน้องผู้หญิงที่ชมรมกรีฑามาแอบชอบอาคิสะวะคุงจริงๆ แต่สุดท้ายเด็กคนนั้นก็ยอมตัดใจไปนะ ก็ดีแล้วนี่นา~ 

"แล้วคราวนี้เป็นใครอีกล่ะ"
"ตอนหน้าร้อนฉันก็เล่าให้ฟังไปแล้วนี่ เด็กม.4 ผู้จัดการของชมรมกรีฑาไง"  
 
เท่าที่ฟังจากซากุระจัง ดูเหมือนเด็กม.4 ผู้จัดการคนนั้นจะส่งเมล์หาอาคิสะวะคุงบ่อยๆ 

"เป็นหัวข้อแจ้งข่าวของชมรมเฉยๆ หรือเปล่า" 
"ไม่ใช่นะ เนื้อหาเป็นทำนองว่า "รุ่นพี่คะ ครั้งหน้าไปเที่ยวด้วยกันทุกคนดีไหมคะ" อะไรแบบนั้นนี่นา"
"เอ๋ ซากุระจังอ่านเมล์ของอาคิสะวะคุงด้วยเหรอ"
"ฉันไม่ได้แอบจิ๊กมือถือเขามากดดูเองนะยะ ตอนทาคุมิเช็กเมล์ที่ส่งมา ฉันแกล้งเข้าไปกระแซะใกล้ๆ แล้วแอบส่องดูจากข้างๆ ต่างหาก" 
"ยอดเลยนะ..." 
"ยังไงซะ มันก็น่าสงสัยมากๆ เลยล่ะ ฉันไม่ได้ขอดูเมล์ทั้งหมดหรอกนะ แต่คิดว่าเนื้อหาก็น่าจะทำนองนั้นแหละ เด็กคนนั้นให้ผ้าขนหนูทาคุมิตอนงานกีฬาด้วยนะ..."
"นั่นเป็นของขวัญจากพวกผู้จัดการเป็นกำลังใจให้นักกีฬาชมรมกรีฑาทุกคนไม่ใช่เหรอ" 

และซากุระจังที่รู้เรื่องนั้นก็ไม่ยอมแพ้ ส่งผ้าขนหนูที่ตัวเองเลือกเองเป็นของขวัญให้อาคิสะวะคุงด้วย เรื่องนี้ฉันได้ฟังจากปากเจ้าตัวเองช่วงงานกีฬาสี 

"อาคิสะวะคุงก็ใช้ผ้าขนหนูที่ได้จากซากุระจังด้วยนี่นา ไม่เห็นต้องไปกังวลอะไรเลย"
"เรย์กะน่ะไม่เข้าใจความกังวลใจของฉันที่คนที่ชอบเรียนอยู่คนละโรงเรียนหรอก ทั้งที่ความสัมพันธ์ของพวกเราก็หมิ่นเหม่อยู่ที่มากกว่าเพื่อนสมัยเด็กแต่ไม่ถึงขั้นคนรักแท้ๆ... ฉันถึงได้อุตส่าห์ขอให้เรย์กะที่เรียนอยู่ที่เดียวกันช่วยดูให้หน่อยว่ามีผู้หญิงมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ อาคิสะวะคุงหรือเปล่า นี่เธอมัวทำอะไรอยู่นะ"
"ขอโทษค่ะ..." 

นี่ฉันก็เช็คๆ ดูแล้วนะ อุ หน้าตาซากุระจังน่ากลัวจังเลย... แววตานี่บ่งบอกชัดๆ เลยว่ายัยคนไม่เอาไหนเอ๊ย...

"เดี๋ยวฉันขอไปดูช็อกโกแลตในตู้โชว์หน่อยนะ" 

ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้เตรียมเผ่นจากสายตาแค้นเคืองของซากุระจัง ระหว่างนั้นก็หวังให้ผลของช็อกโกแลตพาเฟ่ต์ช่วยสงบอารมณ์ซากุระจังให้ได้ก่อนก็แล้วกัน 
ตู้โชว์ตรงจุดขายของมีช็อกโกแลตน่าอร่อยเรียงรายอยู่เต็มไปหมด นอกจากทานที่ร้านแล้ว ซื้อกลับไปกินบ้านด้วยดีไหมน้า จริงด้วย ซื้อไปฝากยูกิโนะคุงด้วยดีกว่า เป็นของตอบแทนเจ้าชายองค์น้อยที่ช่วยปกป้องฉันจากวายร้าย ยูกิโนะคุงในวันนั้นช่างน่ารักจริงๆ 

"คุณเรย์กะ...?"
"เอ๋"

ได้ยินเสียงเรียกชื่อฉันจากข้างหลัง นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณไมฮามะน่ะเอง 

"สวัสดีค่ะ คุณไมฮามะ บังเอิญจังเลยนะคะ"
"จริงด้วยสิคะ คุณเรย์กะ มาคนเดียวเหรอ"
"เปล่าค่ะ มากับเพื่อน"
"เห~" 
 
คุณไมฮามะจ้องฉันเขม็งตั้งแต่หัวจรดเท้า

"คงไม่ได้เที่ยวไปกระแซะท่านมาซายะอยู่ไม่ห่างหรอกใช่ไหมคะ คุณนี่ช่างเกะกะสายตาจริงๆ"

นั่นมันประโยคของฉันต่างหากล่ะยะ คนที่ตามพัวพันคาบุรากิอยู่น่ะมันคุณไมฮามะไม่ใช่เหรอ 

"อ๊ะ แต่ว่าก่อนหน้านี้ในงานชมหิ่งห้อยคุณก็เที่ยวไปเล่นหูเล่นตากับท่านชูสุเกะของตระกูลเอ็นโจด้วยนี่คะ! คุณเรย์กะ คุณนี่ไม่มียางอายบ้างเลยเหรอ"

เดี๋ยวเหอะ! นี่มีลูกค้าคนอื่นอยู่ในร้านด้วยนะ จะพูดจะจาอะไรหัดเกรงใจกันหน่อยได้มั้ย! รู้จักเกรงสายตาคนบ้างสิยะ! เอ๊ะ หรือว่าจงใจ!

"ช่วยอย่าพูดอะไรไม่เข้าหูได้ไหมคะ คุณจะชอบพอท่านคาบุรากิยังไงก็เรื่องของคุณ แต่ช่วยอย่าลากฉันไปยุ่งด้วยหน่อยเลย  มันรบกวนกันน่ะค่ะ พูดตรงๆ"
"หืม ก็กล้าพูดเนอะ ชั้นน่ะรู้แผนร้ายในใจคุณดีนะ!" 

ก็บอกแล้วไงว่าเสียงดังไปแล้ว! ฉันเผลอทำปากบุ่ยด้วยความโมโห แล้วคุณไมฮามะก็รีบสอดว่า "ดูทำหน้าเข้า กักตุนของกินไว้ในกระพุ้งแก้มหรือไงคะ น่าเกลียดจัง น่าจะไปอดอาหารอีกซักรอบนะ" แล้วหัวเราะคิกคัก  กระพุ้งแก้มเรอะ!? ยัยนี่! จะหาว่าฉันหน้าบานเหมือนหน้ากากโอตาฟุคุหรือไง! ทนไม่ไหวแล้วน้า! ดีล่ะ! อยากซัดกันนักก็จะให้ได้สมใจ! ตายคามือแน่!

ตอนนั้นเอง ซากุระจังก็โผล่วูบมายืนข้างๆ ฉัน

"เรย์กะ ทำอะไรอยู่น่ะ"
"ซากุระจัง"
"ฟุคิโอกะ!"

พอซากุระจังปรากฎตัว ไม่รู้ทำไมคุณไมฮามะถึงร้องเหวอแล้วถอยหลังกรูดๆ 

"ซากุระจัง มีอะไรเหรอ"
"ก็เธอไม่กลับมาซักทีก็เลยมาดูน่ะสิ แล้วไง ตกลงทำอะไรอยู่ล่ะ"

ซากุระจังมองฉันกับคุณไมฮามะสลับกันไปมา  

"ทำไมฟุคิโอกะมาอยู่ที่นี่..."
"ทำไมน่ะเหรอ ที่นี่เป็นร้านช็อกโกแลตนะ ถ้าไม่มาซื้อก็ต้องมาทานน่ะสิ เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้เหรอ หัวช้าจังเลยนะ" 
"ว่า...!"

ซากุระจังเยือกเย็นเหลือเกิน เทียบกันแล้วดูคุณไมฮามะมือไม้สั่นขึ้นมาทันที ท่าทางจองหองตะกี้ไปไหนหมดล่ะน่ะ 

"ทำไมคุณเรย์กะกับฟุคิโอกะถึงได้..."
"นี่ ไมฮามะ เรย์กะเป็นเพื่อนสนิทของฉันเองนะ"
"เอ๋!!"

คุณไมฮามะทำหน้าเหวอไป จ้องมองพวกเราสองคนเปรียบเทียบกัน ฉันที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกก็ได้แต่ทำหน้างงๆ ส่วนซากุระจังจ้องกลับไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ 

"คุณเรย์กะน่ะเหรอ เป็นเพื่อนรักของฟุคิโอกะ...!?"
"ก็ใช่น่ะสิ"  

คุณไมฮามะกลอกตาไปมา แล้วจู่ๆ ก็ว่า "ระ เหรอ งั้นสงสัยฉันจะมาขัดจังหวะ ต้องขอตัวก่อนนะคะ ลาละค่ะ" ผลุนผลันออกจากร้านไป

...ซากุระจัง นี่เธอเป็นใครกันเหรอ 

คุณไมฮามะคุณหนูจอมร้ายกาจที่ว่ากันว่าบดขยี้คนที่ไม่ถูกใจได้อย่างง่ายดายที่ยูริมิยะ กลับเผ่นหนีอย่างรวดเร็วแค่เห็นหน้า... หรือว่าซากุระจังจะเป็นลาสต์บอสของยูริมิยะ!?
แล้วก็มีเรื่องหนึ่ง ที่สงสั๊ยสงสัยมากๆ เลยล่ะ... 

"เอ้า รีบกลับไปนั่งที่ได้แล้ว"  

ซากุระจังเร่งให้ฉันเดินตามไปต้อยๆ 

"ซากุระจัง..."
"อะไรเล่า"
"ฉันนี่ เป็นเพื่อนสนิทเหรอ!?"

ฉันโผเข้ากอดแขนซากุระจังอย่างยั้งใจไว้ไม่อยู่! 

"ซากุระจังเห็นฉันเป็นเพื่อนสนิทเหรอ! ดีใจจังเลย ซากุระจัง!"
"เดี๋ยวเถอะ มันหยะแหยงนะ! ปล่อยนะ น่ารำคาญ!"
"ซากุระจัง~"

แขนบางๆ ของซากุระจังแงะฉันที่เกาะติดหนึบออกไปได้ในที่สุด มันเจ็บนะจังซากุระจัง! ทำไมแรงบีบมหาศาลนักล่ะ!

"ใจร้ายจังเลย ซากุระจัง พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกันแท้ๆ..."
"ใครเป็นเพื่อนสนิทเธอยะ หน้าด้านชะมัด"

ซากุระจังทิ้งฉันเดินกลับไปนั่งโต๊ะคนเดียว ซากุระจังเนี่ยซึนเดเระจริงๆ! ไม่ไหวเลยน้า แต่ฉันเป็นเพื่อนสนิททั้งคน จะยอมให้อภัยซากุระจังแสนซึนเดเระก็ได้นะคะ! 

"อุเฮะเฮะ"
"...เลิกยิ้มชวนคลื่นไส้ได้แล้ว นี่เธอเป็นคุณหนูจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย"
"ซากุระจังซึนเดเระ"
"อย่าเหลิงให้มากนักนะ!" 

แหม~ ขี้อายจริงๆ เลย พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกันน้า ทำตัวปากตรงกับใจกว่านี้หน่อยก็ได้นี่นา

"ซากุระจังเนี่ย ซึนเดเระทัน!" 

ฉันเอานิ้วชี้จิ้มๆ แก้มซากุระจัง แล้วจู่ๆ นิ้วนั้นก็โดนคว้ารวบหักงอไปในทิศทางผิดธรรมชาติ! เจ็บน้าๆๆๆ! ขอโทษค่าๆๆๆ! 

"หนูเหลิงไปเองเจ้าค่ะ! ขอโทษด้วยเจ้าค่ะ!" 
"หัดสำรวมกิริยาซะบ้าง" 
"...ค่ะ" 

เมื่อกี้แอบเอาจริงนิดนึงใช่ไหมนะ ซากุระจัง...

"นี่ ว่าแต่ทำไมพอซากุระจังโผล่มา คุณไมฮามะถึงทำท่ากลัวๆ แล้วเผ่นหนีไปเลยล่ะ"
"คงเป็นเพราะก่อนหน้านี้ฉันก็เกือบตกเป็นเป้าของแม่นั่น แต่เล่นงานกลับทันละมั้ง" 
"เล่นงานกลับ? เอ๋ ลงไม้ลงมือกันเลยเหรอ!?"
"ใครว่าล่ะ ก็แค่เอาเรื่องที่แม่นั่นอยากเก็บเป็นความลับที่สุดมาเป็นเกราะป้องกันตัวเท่านั้นเอง แค่บอกว่าถ้าทำให้โมโหมากนัก ฉันจะเอาเรื่องไม่ไว้หน้าจริงๆ แน่" 
"เอ๋~ ฉันว่าเอาความลับมาขู่คนอื่นเนี่ยมันไม่ค่อยดีนะ ขนาดคุณไมฮามะที่ใจกล้าขนาดนั้นยังผวาไปเลย" 
"ถ้าทางโน้นไม่มาทำอะไรฉันก่อน ฉันก็ไม่ทำอะไรหรอก" 
 
น่ากลัวจังเลย ซากุระจัง ที่ยูริมิยะนี่สงสัยจะเป็นที่ยำเกรงน่าดู จะมีเพื่อนหรือเปล่านะ อ๊ะ แต่มีฉันเป็นเพื่อนสนิทอยู่ทั้งคน ไม่เป็นไรหรอก!

"ว่าแต่ จุดอ่อนของคุณไมฮามะคืออะไรเหรอ" 
"ความลับ แต่ถ้าเรย์กะโดนแม่นั่นกลั่นแกล้ง ก็ทำหน้ายิ้มๆ เหมือนรู้อะไรๆ ไปก็แล้วกัน เดี๋ยวเขาก็หวาดระแวงไปเองนั่นแหละ" 
"อุหวา... ว่าแต่ไปกุมความลับคุณไมฮามะมาได้ยังไงน่ะ"
"คอยสอดส่องคำพูดกับพฤติกรรมอีกฝ่ายให้ดี ดูว่าท่าทางหวั่นไหวเวลาพูดเรื่องไหนก็พอเดาออกแล้ว ที่เหลือก็แค่หาหลักฐานมาหนุนหลังแค่นั้น"
"อุหวา... ถ้างั้นรู้ความลับที่ฉันซ่อนไว้หรือเปล่า"  

ซากุระจังมองหน้าฉันแล้วเลื่อนสายตาลงมาข้างล่าง ยอดเลย รู้เลยสินะว่าตะกี้ฉันเพิ่งคิดอยู่ว่าแค่พาเฟ่ต์กับช็อกโกแลตสงสัยจะไม่พอน่ะ!

"พุงกลมๆ ที่ถึงวิ่งก็ไม่ยุบเข้าไปนั่นไง"  
"...." 

ตาพันลี้อะไรอย่างนี้ ตอนนี้ฉันยืนยันได้อีกครั้งแล้วว่า ซากุระจังเป็นคนที่ห้ามไปเป็นศัตรูด้วยเป็นอันขาด เลยสัญญาไปว่าจะไปสืบเรี่องผู้จัดการชมรมกรีฑามาให้ชัดเจน ซากุระจังเผยรอยยิ้มแสยะว่า "ตอนงานเทศกาลโรงเรียนคงต้องไปตอกตะปูให้ทั่วๆ เสียหน่อย" น่ากลัวจัง...
ทั้งที่งานเทศกาลก็ยุ่งอยู่แล้ว ยังมีงานเพิ่มขึ้นอีกเหรอเนี่ย ไปขอร้องเพื่อนริรินะดีไหมน้า 


อ๋า ยังทำหัวเบียทันได้ไม่เข้าที่เลย! 
รู้สึกว่าห้องคาบุรากิจะทำบ้านผีสิงนะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปผลงานฝีมือฉันคงไม่ได้วางโชว์ไว้ในชมรมงานฝีมือ แต่ถูกฉกไปประดับบ้านผีสิงแหงๆ! 

"คุณคิโชวอิน ขอไปงานเทศกาลโรงเรียน ไปดูเบียทริชของฉันกับทุกคนได้ใช่ไหม จะรอชมนะ" 

กรี๊---------ด!! 

เหลืออีกไม่กี่วันจะถึงงานเทศกาลโรงเรียน ฉันหิ้วเซอร์บิรุสทำหน้าใกล้จะปล่อยโฮไปเคาะประตูห้องท่านพี่  
 

---------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ซากุระจางงงงง ! เปลี่ยนเป็น Tag ยูริได้มั้่ย!! 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 

 




NEKOPOST.NET