NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.153 - ตอนที่ 153


153.


เมื่อเสร็จสิ้นงานกีฬา ฉันยังยอมรับไม่ได้ก็เลยไปถามคณะแฟนซีวิ่งผลัด ว่าทำไมต้องเอาวิกผมเร็กเก้มาครอบหัวด้วย

ตามการให้ปากคำ ดูเหมือนพวกเขาจะเอาคำพูดที่ฉันพูดแก้ตัวส่งๆ ไปจะได้ไม่ต้องลงแข่งว่า เมื่อปีที่แล้วคาบุรากิตำหนิเรื่องการแต่งตัวที่ไม่สมบูรณ์พร้อม แต่ปีนี้ก็ไม่มั่นใจว่าจะตอบสนองได้ไปถือเป็นจริงจังเป็นจัง ก็เลยตกลงกันว่างั้นอย่างน้อยพวกเราก็น่าจะเอาผมม้วนมาครอบหัวจะได้สร้างความบันเทิงให้กับจักรพรรดิที่เฝ้ารอคอยอยู่แทน  อะไรกันยะ หมอนั่นเองเรอะ! ตกลงสาเหตุแห่งความผิดประหลาดทั้งมวลมาจากอีตาบ้างานกีฬานั่นเองเรอะ!  

เด็กผู้ชายคนหนึ่งบอกเล่าอย่างยินดีว่า "จักรพรรดิเอ่ยคำชมเชยว่าเป็นแนวทางที่น่าสนใจดีด้วยนะครับ!" แล้วต่อว่า "ยังบอกด้วยว่า "มะโรงกับมะเส็งคงจะยากหน่อย แต่ก็ช่วยกันออกความคิดพยายามเข้าล่ะ" หมายความว่าไงเหรอครับ"  ก็ซีรี่ส์ปีนักษัตรไง! 

เอ๋? แต่จะว่าไป ถ้าฉันเป็นซีรี่ส์ปีนักษัตร วาคาบะจังก็เป็นซีรี่ส์ท้องทะเลสินะ ตอนม.4 ในละครรับน้องยังเล่นเป็นทะเลเลย ทะเล ปลา แล้วต่อไปจะเป็นอะไรนะ สาหร่ายทะเล... เรือ... เดี๋ยวนะ นี่วงจรความคิดแบบเดียวกับตาบ้างานกีฬานั่นเริ่มระบาดใส่ฉันแล้วเหรอ!? 

ไม่เอานะ เค้าไม่อยากเก็บซีรี่ส์ปีนักษัตรนะ 

จากนั้นก็ดูเหมือนจะมีใครบางคนพูดขึ้นก่อน ดูเหมือนตอนนี้ฉายาองค์รัชทายาทอาริมะของนายตัวสำรองกลายเป็นชื่อติดปากใครๆ ส่วนหนึ่งไปแล้ว
อาริมะออนเซ็นก็ดีนะ เป็นออนเซ็นที่เก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่นเลย เมื่อชาติก่อนตอนเอาผงน้ำแร่ของอาริมะออนเซ็นใส่ลงในอ่างอาบน้ำก็สนุกดีอยู่ แต่ชาตินี้เกิดมาเป็นเศรษฐีก็เลยได้ไปอาริมะออนเซ็นของจริงมาแล้ว แหม~ เป็นน้ำร้อนที่ดีจริงๆ ผิวลื่นเลย แล้วไข่ออนเซ็นที่ยกมาเสิร์ฟตอนมื้อเย็นก็อร่อยมากๆ! ไข่ออนเซ็นเนี่ยดีเน้อ~ ทานกับซีซ่าร์สลัดแล้วอร่อยเข้ากันมากเลย! 
ว่าแต่นายตัวสำรองจะโอเคเหรอ  ได้ฉายาตามองค์รัชทายาทแห่งโศกนาฎกรรมเนี่ย แต่สำหรับ Pivoine แล้วคงดีแล้วมั้งที่นายตัวสำรองไม่ได้ชื่อซาวาระ คำสาปน่ะน่ากลัวจะตาย 

โรงเรียนนี้ ไม่สิ ชั้นปีนี้นี่ชอบตั้งฉายากันจังเลยนะ ทั้งจักรพรรดิ รัชทายาทอาริมะ อโฟรดิเท แล้วก็ ฉายาเทพธิดา..ของฉัน ? 
 
อื้อ ไม่ค่อยรู้รายละเอียด แต่ได้ยินจากซาโตมิคุงที่อยู่ห้องเดียวกันเมื่อปีที่แล้วว่ามีพวกผู้ชายที่แอบเรียกฉันเป็นเทพธิดาอยู่นะ  แหม จะว่าไปก็ไม่แปลกละมั้ง?  ฉันก็อาจจะมีรัศมีสูงส่งคล้ายๆ เทพธิดาอยู่ก็ได้? แต่ก็เว่อร์กันไปนิดนะคะ พูดแบบนี้ฉันลำบากใจน้า ไม่รู้ทำไมถึงยกยอฉันเป็นเทพธิดากันล่ะเนี่ย หรือว่าเอามาจากนามสกุลคิโชวอินของฉันกันนะ ทำนองเดียวกับรัชทายาทอาริมะของนายตัวสำรองนั่นไง
อ๊ะ จะว่าไป ได้ยินว่าคิโชวอินเนี่ยก็แปลว่าเทพีแห่งความงามได้เหมือนกันนะ ไม่ได้หมายความว่าต้องใช่แบบนี้แน่ๆ หรอกนะ ก็แค่คิดว่าคิโชวอินคือเทพธิดาผู้ถือครองความงามเลยนะจ๊ะ~  เท่านั้นเองน้า~

 

พอจบงานกีฬาสีก็เข้าสู่ช่วงสอบกลางภาคทันที ครั้งก่อนๆ ฉันได้ที่ 29 ครั้งที่แล้วได้ที่ 30 ยังไงครั้งนี้ก็อยากมีชื่อบนกระดานให้ได้อ่ะ! ถ้าลำดับตกลงเรื่อยๆ ฉันคงหวั่นใจ แต่ตอนปิดเทอมฤดูร้อนฉันก็ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดตลอด หวังว่าจะได้ผลพลอยได้มามั่งนะคะ

ฉันนั่งหันหน้าเข้าหาโต๊ะเปิดหนังสือเรียน ตอนนี้วาคาบะจังจะดูหนังสือสอบอยู่เหมือนกันหรือเปล่าน้า~ 
บ้านวาคาบะจังเนี่ยไม่ได้จนยากอะไรหรอกนะ มีบ้านเดี่ยวของตัวเอง ร้านเค้กกิจการของบ้านก็เป็นร้านประจำท้องถิ่นที่ขายดี ไม่มีท่าทีต้องใช้เทคนิคการประหยัดอย่างเอากล่องนมมาทำเป็นแจกันหรือเอามารองหม้อนาเบะ ไม่มีการเอาขวดน้ำมาถ่วงไว้ในอ่างอาบน้ำเป็นการประหยัดน้ำด้วย แหม แต่ความจริงฉันก็ไม่ได้ไปส่องอ่างอาบน้ำบ้านเขาหรอกนะคะ อย่างน้อยในการ์ตูนก็ไม่มีฉากแบบนั้นนี่นา ครั้งก่อนตอนไปหาที่บ้านก็เห็นเปิดแอร์ตามปกติด้วย
 
แต่วาคาบะจังมีพี่น้องเยอะน่ะ มีวาคาบะจังเป็นพี่คนโต ตามด้วยน้องชาย 2 คนแล้วก็น้องสาวอีกคนนึง เป็น 4 พี่น้อง พอคิดถึงอนาคตทางการศึกษาของพวกน้องๆ แล้ว วาคาบะจังก็อยากช่วยแบ่งเบาภาระของทางบ้าน ถึงได้เลือกเป็นนักเรียนพิเศษของซุยรัน เก็บออมเงินที่ได้จากทุนการศึกษา เป็นลูกสาวที่กตัญญูรู้คุณจริงๆ 
 พี่น้องของวาคาบะจังเป็นพวกเด็กซนๆ แก่นๆ แบบที่ไม่มีอยู่ในชั้นประถมของซุยรัน พอเห็นฉันก็อุทานว่า "เหวอ พี่สาวคนนี้หัวเหมือนหนมปังช็อคโกโคโรเน่เลย--!"  วาคาบะจังจัดการตบกบาลผัวะเข้าทันที แล้วเจ้าตัวก็โวยวายว่า "เจ็บน้า--!" บ้านทาคามิจิเป็นบ้านที่สนุกจริงๆ

ดีล่ะ! ฉันก็ต้องพยายามเอาอย่างวาคาบะจังบ้าง! ต้องเกาะติดบอร์ดประกาศรายชื่อให้ได้!  
 
ส่วนข้อสอบที่ฉันบุกตะลุยด้วยแรงฮึดแบบนั้น ก็รู้สึกว่าทำได้ดีทีเดียวนะสำหรับตัวเอง สำหรับตัวฉันเองเท่านั้นนะคะ   

ระหว่างเฝ้ารอการประกาศผลด้วยใจระทึก ฉันก็ตั้งหน้าตั้งตาทำตุ๊กตาเบียทันต่อไป เหลืออีกเดือนเดียวก็จะถึงงานเทศกาลโรงเรียน ยังไงก็ต้องเอาให้ทัน คุณซาซาจิมะเลขาท่านพ่อก็มาช่วยทำส่วนลำตัวจนเสร็จ ขาหน้าขาหลังก็เสร็จแล้ว ที่เหลือก็แค่ตรงหัว แต่ตรงนี้แหละที่ทำยังไงก็ไม่เข้าที่เสียทีน้า~ 
ฉันลองทำๆ ดูหลายหัวแล้ว แต่รู้สึกว่ายังไงก็ออกมาไม่เหมือนเบียทริชในรูป อุเมวากะคุงยังคงส่งรูปเบียทริชมาเรื่อยๆ อย่างต่อเนื่อง ฉันเลยจำหน้าเบียทริชได้ฝังหัวไปแล้ว ตำแหน่งจมูกกับตามันไม่เข้าที่หรือเปล่าน้า หรือว่าเพราะยังไม่ได้ติดขนยาวๆ ลงไปเลยดูไม่เหมือนกันน้า ขนยาวๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเบียทริชนี่ฉันตั้งใจจะเอาไว้ติดตอนสุดท้ายจะได้ไม่พันกันน่ะ 
ไว้ครั้งหน้าไปขอคำแนะนำจากทุกคนในชมรมงานฝีมือก็แล้วกัน  

ประกาศลำดับผลสอบกลางภาคมาแล้ว คะแนนของฉัน... โอ๊ะ! ที่ 28!  ขึ้นมาแล้ว! กระเถิบขึ้นจากเดิมสองที่แน่ะ! เจ๋งมาก ตัวฉัน!

"แหม ท่านเรย์กะ ! ได้ลำดับที่ 28 น่ะค่ะ! ยอดไปเลยนะคะ!"
"ท่านเรย์กะได้ลำดับที่ 28! ครั้งก่อนได้ที่ 30 ใช่ไหมคะ วิเศษไปเลยค่ะ!"

คำเยินยอจากพวกเซริกะจังที่มาดูคะแนนที่บอร์ดด้วยกันนี่ฟังแล้วรื่นหูจริงๆ ค่ะ

"ขอบคุณนะคะ แต่ลำดับที่ 28 เนี่ยเป็นอะไรที่ต้องมาชมเชยกันถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ... ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ"
"อ้าว เป็นคะแนนที่ยอดเยี่ยมมากแล้วละค่ะ ท่านเรย์กะไม่ค่อยจะใส่ใจเรื่องลำดับคะแนนพวกนี้ก็เลยไม่ค่อยรู้เรื่องสินะคะ"
"ใช่แล้วล่ะค่ะ ท่านเรย์กะจะภาคภูมิใจกับคะแนนตัวเองให้มากๆ กว่านี้ก็ยังได้เลยนะคะ"
"แหม เรื่องอย่างนั้น..." 

โอะโฮะโฮะโฮะโฮะโฮะ~ ชมมาอีกสิค้า
แต่ยังมีคนคะแนนดีกว่าฉันอีกมากมายเลยนะ ครั้งนี้ที่ 1  คาบุรากิ, ที่ 2 เอ็นโจ, ที่ 3 วาคาบะจัง ในหัวสามคนนี้เป็นยังไงกันนะนี่ 
วาคาบะจังที่ยืนแหงนคอมองลำดับคะแนนอยู่ รู้จักเรียนรู้จากประสบการณ์ที่ผ่านมา เม้มปากเป็นเส้นตรงไม่แสดงความยินดีออกนอกหน้าอีกต่อไป แต่รูจมูกนี่ฮืดฮาดๆ ใหญ่เลย วาคาบะจัง ดีใจสินะ คงจะคิดอยู่ละสิว่าเท่านี้ก็ได้ทุนการศึกษาพิเศษอีกแล้ว! 
ตามที่ได้ฟังจากครั้งก่อน ปรกติวาคาบะจังจะเอาข้าวกล่องมากินที่โรงเรียน มีแต่เวลาที่ได้รับทุนการศึกษาพิเศษเท่านั้นที่จะกินเมนูชั้นสูงของโรงอาหารเป็นรางวัลเล็กๆ น้อยๆ ให้ตัวเอง ดีจังเลยนะ วาคาบะจัง คราวนี้จะกินอะไรกันน้า เดือนนี้มีเทศกาล Nouvelle cuisine Fair ด้วยนะคะ

"วาคาบะจัง ยอดไปเลย~!"
"เอะเฮะเฮะ ขอบคุณนะ"

พอเข้าสภานักเรียนไปแล้ว ดูเหมือนวาคาบะจังจะสนิทสนมกับพวกเด็กๆ ที่ทำงานคณะกรรมการนักเรียนเหมือนกันหลายคน ระยะนี้เห็นอยู่ด้วยกันบ่อยๆ

"ครั้งนี้ก็แพ้ทาคามิจิอีกแล้วนะ" 

ใกล้ตัววาคาบะจังมีนายตัวสำรองอยู่ด้วย นายตัวสำรองได้ที่ 4 ล่ะ

"ครั้งหน้าก็พยายามเข้าน้า"
"พูดแบบสบายๆ เชียวนะเธอ" 

 วาคาบะจังกับนายตัวสำรองก็ดูจะสนิทกันขึ้นมาก ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวก็ดีแล้วล่ะ แต่สายตาแฟนๆ รัชทายาทอาริมะที่อยู่ข้างหลังนั่นก็โหดน่าดูเหมือนกันนะ
คาบุรากิกับเอ็นโจมาถึงหน้าบอร์ด แม้รอบข้างจะพากันฮือฮา แต่ทั้งสองก็ดูผลสอบบนบอร์ดราวกับเป็นเรื่องธรรมดาอย่างทุกครั้ง ไม่ได้ดูมีทีท่าสนอกสนใจนักก่อนจะจากไป  แต่ภาพคาบุรากิเหลือบตามองวาคาบะจังที่กำลังพูดคุยกับนายตัวสำรองแวบหนึ่งน่ะ หนีไม่พ้นสายตาฉันหรอกนะ
คาบุรากิ คิดยังไงกับวาคาบะจังกันแน่นะ...? 
 

 

เมื่อเสร็จสิ้นงานเทศกาล สอบกลางภาค จากนี้ไปซุยรันก็จะวุ่นวายอยู่กับงานเทศกาลโรงเรียนล่ะ ในงานเทศกาลโรงเรียนนี้ ห้องเราตกลงจะทำคาเฟ่ชาจีน ตอนไปไต้หวันกับคุณอิชิโนะคุระ ฉันซื้อชาจีนมาเยอะแยะ น่าจะช่วยให้มีไอเดียอะไรได้บ้างนะ 
แล้วก็ต้องเตรียมงานนิทรรศการของชมรมงานฝีมือด้วย ฉันเป็นหัวหน้าชมรม ต้องเป็นผู้นำดึงสมาชิกในชมรมไปด้วยกัน! 

ดีล่ะ! ทุกคน วางใจให้หัวหน้าชมรมอย่างฉันจัดการเองค่ะ!
ก่อนอื่น ในฐานะหัวหน้าชมรม ต้องทำของออกโชว์ของตัวเองให้เสร็จสมบูรณ์ก่อน วันนี้ฉันเอาตุ๊กตาเบียทันมาโรงเรียนด้วย อยากขอคำแนะนำจากทุกคนจัง แต่ก่อนจะไปชมรม ฉันโผล่หน้าไปที่สโมสร จิบชาพลางจ้องมองเบียทันที่ใส่ไว้ถุงใบใหญ่ ยังไงตอนนี้ก็ทำหัวมาเผื่อเลือกตั้ง 3 หัว เอาอันไหนดีน้า~ แต่ฉันว่าน่ารักทุกหัวเลยนะคะ
 
ระหว่างที่นั่งอยู่ในมุมสโมสร ลองเอาหัวมาติดกับส่วนลำตัวตุ๊กตาเปรียบเทียบกันไปมา คาบุรากิที่เดินผ่านมาก็ทำหน้าพิศวงใส่ฉัน

"อะไรน่ะ เซอร์บิรุสเรอะ" 

หาาาาาาาาาาา!? ออกไปเจอกันตัวๆ ข้างนอกเลยไป๊!!!

---------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
เปิดรูทเซอร์บิรุส! //พอเห้อ! 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET