[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 152 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.152 - ตอนที่ 152


152.


แข่งวิ่งผลัดชาย ทีมคาบุรากิเกาะกันเป็นวงกลมแล้วร้อง โอ้วววว!! เป็นการสร้างขวัญกำลังใจ อุหวา รู้สึกมีแต่ทีมนี้ทีมเดียวนี่แหละข่มทีมอื่นๆ หมด...
เสียงสัญญาณสตาร์ทดังขึ้นแล้ว  เหล่านักวิ่งพากันทะยานออกไปพร้อมกัน โอ๊ะๆ! นักวิ่งไม้แรกของทีมคาบุรากิที่วิ่งนำมาก่อนสงสัยจะพุ่งมาแรงเกินไป สะดุดล้มลงไปแล้ว---!! ไม้ก็กระเด็นไปด้วย---!! 

กรี๊ดดดดดด! เสียงกรีดร้องจากฝั่งคนดูดังระงม แม้นักวิ่งจะรีบเก็บไม้ขึ้นมาวิ่งต่อ ทีมคาบุรากิก็ยังถูกทิ้งห่างไปหลายช่วงตัว อุหวา อุหวา ป่านนี้จิตใจของนักวิ่งชายคนนั้นจะเป็นยังไงนะ... 

นักวิ่งไม้แรกของทีมคาบุรากิที่เสร็จสิ้นการวิ่งในผลัดของตัวเองหน้าซีดเผือด ก็คงงั้นละนะ แต่คาบุรากิกลับตบหลังนายคนนั้นป้าบๆ เป็นเชิงปลอบใจ แล้วก็เห็นกระซิบอะไรที่ข้างหูด้วย ดูเหมือนจะไม่ได้โมโหที่เกิดผิดพลาดขึ้น ดีจังนะ นายเด็กผู้ชายแปลกหน้า  ในที่สุดไม้ก็ถูกส่งมาให้คาบุรากิ ปัจจุบันทีมกองทัพสปาร์ตันของห้องคาบุรากิอยู่ในลำดับที่ 4 ด้วยการวิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายตั้งแต่ไม้ที่สองลงมา  ทันทีที่รับไม้ คาบุรากิก็วิ่งฉิวราวกับสายลม แซงลำดับที่ 3 ไปอย่างรวดเร็ว ไล่กวดอันดับที่ 2 มาติดๆ เข้าประชิดลำดับ 1 เร็วจัง!  

เสียงเชียร์คาบุรากิดังก้องกระหึ่มจนฟ้าดินสะเทือน เส้นชัยอยู่ข้างหน้าแล้ว จะแซงไปได้ไหม จักรพรรดิ! แซงไปแล้ว----!! 
คาบุรากิวิ่งตัดเทปเส้นชัยไป เหล่านักกีฬาที่อยู่ในที่นั้นพากันเข้ามารุมล้อมคาบุรากิ เด็กผู้ชายไม้แรกร้องไห้โฮเลย คงรู้สึกผิดมากๆ เลยละมั้ง... แต่พอคาบุรากิเห็นเข้าก็ยิ้มแล้วชูนิ้วโป้งให้ ดูท่าจักรพรรดิจะได้สาวกชายเพิ่มขึ้นอีกคนแล้วนะคะ  

 

การแข่งที่ฉันลงเป็นอย่างต่อไปคือโยนบอลลงตะกร้า แข่งเป็นกลุ่มด้วย คราวนี้แหละจะชนะโดยไม่มีการเตี๊ยมให้ดู!
พอดูหน้าคนจากห้องอื่นๆ ก็เห็นเอ็นโจยืนอยู่ข้างๆ วาคาบะจังที่โดนปาบอลใส่จนน่วมตอนซ้อม เอ๋ เอ็นโจก็ลงแข่งในปาบอลลงตะกร้าด้วยเหรอ!? 
พวกเด็กๆ ที่ตั้งใจจะปาอัดวาคาบะจังให้น่วมอีกรอบ เกิดลังเลเพราะไม่กล้าเสี่ยงให้บอลไปโดนเอ็นโจที่อยู่ใกล้ๆ เลยต้องตัดใจโยนบอลลงตะกร้าไปตามปกติ
นี่เอ็นโจตั้งใจปกป้องวาคาบะจังเหรอ ? หรือว่าบังเอิญ ? 
ผลของการปาบอลลงตะกร้าไม่ดีไม่ร้าย ได้เป็นอันดับ 3 

 

 ช่วงบ่ายเป็นแฟนซีวิ่งผลัด ชุดอิวามุโระคุงที่ได้พวกคุณโนโนเสะช่วยจัดแต่งจะเป็นยังไงบ้างน้า~ ทีมของแต่ละห้องทยอยกันปรากฏตัวออกมา

"อื๋อ!?" 

ทีมวงดนตรีเบรเมนของห้องฉัน ทำไมแต่ละคนมีวิกผมม้วนครอบหัวสัตว์แต่ละตัวอยู่ด้วยล่ะ
อะไรน่ะ นั่นมันอะไร!? 

"หัวหน้าห้องคะ! หัวหน้าห้อง!"
"มีอะไรเหรอ คุณคิโชวอิน"

ฉันเดินไปหาหัวหน้าห้อง ซักถามเรื่องเครื่องแต่งกายแปลกประหลาดชุดนั้น

"ทำไมบนหัวสัตว์มีวิกผมประหลาดๆ ครอบอยู่ด้วยล่ะคะ!?"
"อ้อ นั่นน่ะเหรอ เลียนแบบทรงผมคุณคิโชวอินไง"

ว่าแล้วเชียว! 

"คุณคิโชวอินเป็นหน้าเป็นตาของห้องเรา เรียกได้ว่าเป็นการเชิดหน้าชูตา? แสดงความยกย่อง? อื้อ อะไรทำนองนั้นแหละ"
"อะไรทำนองนั้นนี่...  ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยนะคะ!"
"อ้อ ทุกคนคิดกันว่าถ้าบอกให้คุณคิโชวอินรู้ล่วงหน้าก็คงไม่ยอมอนุญาตน่ะสิ ขอโทษนะ คุณคิโชวอิน พอผมเล่าให้สมาชิกทีมแฟนซีวิ่งผลัดฟังว่าอิวามุโระคุงจะใส่วิกเลียนแบบทรงผมคุณคิโชวอิน พวกเขาเลยพลอยเกิดไฟลุกไม่อยากน้อยหน้ากันขึ้นมาซะงั้น บอกว่าคุณคิโชวอินเป็นของห้องเราแท้ๆ"  
"ไม่เห็นรู้เรื่องเลย!" 

 ถึงจะเป็นวิกเหมือนกัน แต่นี่มันแค่ผมต่อเอาไปเทียบกับวิกผมหลอดคุณภาพสูงส่งของอิวามุโระคุงไม่ได้เลยนะคะ นั่นมันไม่ใช่โรโคโค่ที่เลิศหรูแล้ว เป็นเทพเจ้าเรกเก้มากกว่า! 
เอ้าดูเข้าสิ คนดูเขาหัวเราะใหญ่เลย--! เหมือนฉันโดนหัวเราะไปด้วยเลยอ่ะ!

"เอ้า คุณคิโชวอิน จะเริ่มแล้วนะ มาเชียร์กันๆ" 

แม้หัวหน้าห้องจะเรียกไป แต่ฉันทำใจเชียร์พวกสัตว์ที่มีมีวิกผมหยิกหยอยดึ๋งๆ ครอบหัวอยู่ไม่ได้จริงๆ

"อ๊ะ! อิวามุโระคุงออกมาแล้ว!"
 
เวนดี้อิวามุโระคุงสวมชุดวันพีซสีฟ้าอ่อน ใส่วิกผมหลอดสีทองอย่างงดงามออกวิ่งเต็มเหยียด เหล่าวงดนตรีเบรเมนเร็กเก้โดนแซงไปอย่างง่ายดาย ลาที่ใส่หน้ากากครอบเต็มหัวนี่เป็นตัวถ่วงชัดๆ เลย ขาดอากาศหายใจแล้วมั้งน่ะ 
ดูดีๆ แล้วก็เห็นวาคาบะจังมาลงแข่งวิ่งแฟนซีด้วย ธีมแฟนซีของห้องวาคาบะจังคืออุราชิมะ ทาโร่ หลังอุราชิมะทาโร่และองค์หญิงโอโตเมะ เป็นวาคาบะจังที่กำลังวิ่งโดยมีปลาไทปลาฮิราเมะติดเต็มตัว วาคาบะจัง....
 
ฉันอยากว่ากล่าวอะไรกับพวกนักวิ่งแฟนซีที่เข้าเส้นชัยมาแล้วซักสองสามคำ แต่ถึงคิวที่ฉันต้องไปลงแข่งวิ่งสามขาพอดี ช่วยไม่ได้นะ เอาความแค้นนี้ไปลงกับการวิ่งแข่งก็ได้
ขณะฉันกำลังครุ่นคิดถึงความแตกต่างระหว่างผมม้วนของฉันกับผมหยิกหยอยทรงเร็กเก้ระหว่างที่เดินไปกับรุเนะจังคู่วิ่ง คาบุรากิก็ตรงรี่เข้ามา

"คิโชวอิน!" 

ไม่รู้ทำไมคาบุรากิถึงมาเรียกฉัน รุเนะจังดันเกรงอกเกรงใจรีบเว้นระยะห่างจากพวกเราไปอีก

"ท่านคาบุรากิ"

รอบข้างคาบุรากิยังมีพวกเด็กผู้หญิงแห่แหนตามมาโดยทิ้งระยะห่างคงเส้นคงวาเช่นเคย อย่างกับนักเป่าขลุ่ยแห่งฮาเมรูนเชียวนะ 
คาบุรากิวางมือลงบนบ่าฉัน พอเห็นดังนั้นพวกผู้หญิงที่ตามมาเป็นพรวนก็ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกันเป็นแถบ

"ฉันเข้าใจธีมตั้งแต่ปีที่แล้วของเธอแล้ว ซีรี่ส์นักษัตรสินะ!"
"หา? นักษัตร?"  

ทั้งธีมทั้งนักษัตรอะไรกันยะ คนกำลังงงๆ ที่จู่ๆ ก็มาจับตัว นึกว่าจะพูดอะไร ที่แท้ก็เรื่องไม่เป็นเรื่องอีกล่ะ...
แต่คาบุรากิกลับพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจอยู่คนเดียวโดยไม่ได้แยแสความงุนงงของฉัน

"ปีนี้ไม่เห็นเธอลงวิ่งแข่งแฟนซี ก็เลยนึกว่าจะเผ่นหนีจากจมูกสัตว์อีกแล้ว  ที่แท้เธอก็ตั้งใจส่งร่างแยกออกมานี่เอง ปีที่แล้วเป็นหนูเป็นแกะ ส่วนปีนี้คือวงดนตรีเบรเมน ฉันรู้ทันทีว่าเธอตั้งใจจะเก็บสัตว์ให้ครบปีนักษัตรใช่ไหมล่ะ" 
"หา!?" 

หมอนี่มันพูดอะไรของมันเนี่ย?! บ้าหรือเปล่ายะ!? ตั้งแต่เกิดมาเป็นตัวเป็นตนฉันไม่เคยคิดจะแต่งแฟนซีเก็บซีรี่ส์นักษัตรให้ครบเซ็ทเลยแม้แต่ครั้งเดียวนะ!
แล้วก็ดูให้ดีๆ ซี่! วงดนตรีเบรเมนมีแมวอยู่ด้วยนะ แมวไม่ได้อยู่ในปีนักษัตรนะเฮ้ย! ก็แมวโดนหนูหลอกเลยมาไม่ทันไง! 
เดี๋ยวเถอะ แล้วมาเข้าอกเข้าใจอะไรกันน่ะ!? หยุดนะ อย่าคิดเองเออเองเชียวนะ มันน่ากลัวนะ! 

"ครั้งนี้เก็บแต้มได้ไปหลายตัว ดูท่าจะเก็บได้ครบเซ็ทก่อนเรียนจบนะ เอ้า พยายามเข้าล่ะ"  

พูดอะไรที่อยากพูดเสร็จ คาบุรากิก็ตบไหล่ฉันป้าบๆ กระหยิ่มยิ้มย่องเดินจากไป เดี๋ยวก่อนสิเฮ้ย---! 
บอกก่อนนะว่าเป้าหมายในชีวิตม.ปลายของฉันไม่ใช่อะไรบ้าบออย่างเก็บซีรี่ส์นักษัตรให้ครบเซ็ทเลยนะ! อย่าเอาฉันไปรวมกับตัวบ้างานกีฬาอย่างนายได้ไหม! คนธรรมดาเขาไม่ได้มีชีวิตอยู่ด้วยมาตรฐานเดียวกับนายนะ! กลับมานะ คาบุรากิ! 

"เอ่อ ท่านเรย์กะ... ขออภัยนะคะที่มาขัดจังหวะตกอยู่ในห้วงภวังค์ ถ้าไม่รีบไปเดี๋ยวจะไม่ทันนะคะ...." 

รุเนะจังส่งเสียงเรียกฉันที่ยืนตัวแข็งอยูู่อย่างเกรงอกเกรงใจ ห๊ะ? ตกอยู่ในห้วงภวังค์อะไรนะคะ? 
ผู้คนรอบข้างที่พากันมุงดูความเป็นไปอยู่ห่างๆ ดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงบทสนทนาของพวกเราเพราะโดนเสียงเชียร์กีฬากลบหมด ได้แต่เพ้อพกอย่างริษยาว่า "ท่านคาบุรากิให้กำลังในท่านเรย์กะที่กำลังจะลงแข่งด้วยละค่ะ"  ไม่ใช่นะ! กระทั่งรุเนะจังยังพลอยเข้าใจผิดไปด้วยว่า "ดีจังเลยนะคะ ท่านเรย์กะ" ไม่ใช่นะ! ฉันแค่ถูกคาบุรากิยัดเยียดตราหน้าให้เป็นยัยผู้หญิงพิลึกที่มีรสนิยมแต่งแฟนซีนักษัตรต่างหาก!

ฉันอ่อนเปลี้ยเพลียแรงกับตาบ้าคาบุรากิจนวิ่งสามขาไม่ค่อยออก คะแนนออกมาไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ รุเนะจังปลอบฉันว่า "น่าเสียดายจังนะคะ ท่านคาบุรากิอุตส่าห์มาให้กำลังใจทั้งที"  ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่... 

 

แม้จะมีโน่นนี่นั่นเกิดขึ้น แต่งานกีฬาก็มาถึงจุดสุดท้าย ในที่สุดเวลาแข่งขี่ม้าส่งเมืองก็มาถึง เหล่าทหารม้าที่ได้รับการฝึกโหดโดยตรงจากจักรพรรดิลงสนามอย่างฮึดฮัด นี่สินะสมรภูมิที่แท้จริง คาบุรากิก็กอดอกเฝ้ามองอยู่ด้วย

นายตัวสำรองปรากฎตัวขึ้นในสนาม เสียงเชียร์ดังกึงก้องขึ้นทันที แม้จะมีเรื่องปะทะกับท่านประธาน Pivoine แต่นายตัวสำรองก็ยังป๊อบอยู่ดี ทำไมนะ เพราะหน้าตาเรอะ 
ท่ามกลางเสียงเชียร์ "มิซึซากิคุง--!" "ประธาน!" ยังมีเสียง "ท่านรัชทายาท--!" ดังแว่วมาด้วย ท่านรัชทายาท?
เท่าที่ฟังดู ดูเหมือนนายตัวสำรองจะได้รับฉายาว่า "รัชทายาท" ไปแล้วระหว่างที่ฉันไม่รู้เรื่อง รัชทายาท... รัชทายาทอาริมะเรอะ
แต่รัชทายาทอาริมะเนี่ยเป็นตำแหน่งรัชทายาทโศกนาฎกรรมใช่ไหม จะดีแล้วเหรอ อ๊ะ แต่ว่า รัชทายาทอาริมยะเนี่ยก็ตรงตำแหน่งนายตัวสำรองเลยเนอะ งั้นฉายานี้ก็เหมาะกับนายตัวสำรองดีแล้วนี่นา ถึงอิมเมจจะผิดกันเลยก็เหอะ โคตรไม่เหมาะระดับอโฟรดิเทเลยก็เหอะ   
 
นายตัวสำรองคนนั้นช่วงชิงผ้าคาดหน้าผากของศัตรูไปทีละคนๆ เป้าหมายคือทหารม้าที่ได้รับการสอนสั่งจากคาบุรากิเท่านั้น!  นายตัวสำรองโดนทหารม้าของทัพคาบุรากิเข้ากระหนาบข้างตกอยู่ในภาวะวิกฤติ แต่ก็ยังใช้มือขวาเหวี่ยงทหารม้าให้คว่ำไปได้นายหนึ่ง ส่วนอีกนายหนึ่งก็ใช้ท่าไม้ตายเอาหัวโขกแบบยอมสละชีพเอาชนะมาได้ วีรกรรมดุเดือดเลือดพล่านนี้ทำให้เหล่ากองเชียร์ทุกคนลุกขึ้นยืนปรบมือให้อย่างกึกก้อง กระทั่งคาบุรากิก็ยังปรบมือให้ทั้งที่หน้าตาเครียดที่ลูกน้องที่ตัวเองอุตส่าห์อบรมมาอย่างยากลำบากพ่ายแพ้หมดรูป

เฮ้อ~  ขมวดคิ้วมุ่นซะขนาดนั้น เมื่อปีที่แล้วตอนรุ่นพี่โทโมเอะชนะเลิศก็เหมือนกัน ถ้าอาลัยอาวรณ์ขนาดนั้นทำไมไม่ลงแข่งไปเองซะเลยล่ะยะ ทำหน้าตึงเครียด แต่เนื้อหาในสมองนายน่ะบ้าบอคอแตกสุดๆ เลยนะ คาบุรากิเอ๊ย 

---------------------------------

 

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
เปิดรูทซีรี่ส์นักษัตร! //โดนพัดตบ  

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET