[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 150 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.150 - ตอนที่ 150


150.

 

เมื่อกี้เห็นพูดลอยๆ ออกมาแว้บหนึ่ง แต่เรื่องที่โดนรถคาบุรากิชนนี่ฟังผ่านๆ ไปไม่ได้หรอกนะ

"โดนรถท่านคาบุรากิชนตอนปิดเทอมฤดูร้อนเหรอคะ"
"อะฮะฮะ ก็นะ"

อะไรเนี่ย!! จุดหักเหที่ทำให้ทั้งคู่สนิทกันทันทีตั้งแต่เปิดเทอมคือการที่รถคาบุรากิไปชนวาคาบะจังกระเด็นเนี่ยนะ!

"จริงๆ ก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรขนาดต้องใช้คำว่าชนหรอกนะคะ รถก็ไม่ได้วิ่งมาเร็วมากด้วย พอดีไปโดนเข้า แล้วทั้งฉันทั้งจักรยานก็ลอยคว้าง~ กลิ้งกลุกๆ แบบนี้เลย" 
 
ว่าแล้ววาคาบะจังก็โพสต์ท่ากบม้วนตัวกลมๆ กลิ้งไปกับพื้นสาธิตให้ชมด้วย 

"พอดีปล่อยมือออกจากจักรยานทันก็เลยไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากน่ะ แต่จักรยานข้างหน้าโดนทับนิดหน่อย   ถ้ายังฝืนจับแฮนด์แน่นอาจจะเจ็บตัวหนักก็ได้นะ~ อะฮะฮะ" 

นี่โดนชนแล้วยังโดนทับซ้ำอีกเหรอ ไม่ใช่เรื่องตลกแล้วนะ วาคาบะจัง

"แล้วบ้านคาบุรากิชดใช้ให้หรือเปล่า คงไม่ใช่ว่าชนแล้วหนีหรอกนะ..."
"ไม่หรอกน่า~ เขามาขอโทษแล้วล่ะ ขนาดบอกว่าไม่เป็นไรก็ยังอุตส่าห์พาไปโรงพยาบาลด้วยนะ"
"ก็แหงอยู่แล้วละค่ะ"
"แต่หัวกับหลังไม่ได้กระแทกนะ ตัวฉันก็ไม่ได้โดนชนด้วย แค่กลิ้งไปกับพื้นเฉยๆ นะคะ แหม แต่ใส่แขนสั้นไปเพราะเป็นหน้าร้อน แขนกับฝ่ามือก็เลยถากไปกับพื้นถนนยางมะตอยจนได้แผลถลอกมาน่ะ~ แค่นั้นเองค่ะ แล้วก็ตรงตัวที่กระแทกกับพื้นถนนก็ช้ำไปหลายจุดอยู่สองสามวันแค่นั้นเองล่ะน้า" 

วาคาบะจังว่าแล้วก็หัวเราะอย่างไม่ทุกข์ร้อน

"แต่ถึงจะเป็นแค่แผลเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็ได้แผลนะคะ จักรยานก็พังขนาดนั้น ได้เรียกร้องค่าชดเชยไหมคะ"
"เอ๋~! ค่าชดเชยอะไรกันไม่ต้องหรอก"
"พูดอะไรกันคะ! งั้นจะยอมถอยกลับไปนอนร้องไห้เฉยๆ เหรอ! ไม่ต้องเกรงใจขูดรีดไปเลยค่ะ!"
"ขูดรีดเลยเหรอ...." 

วาคาบะจังทำหน้าชะงักค้างไป แต่อีกฝ่ายเป็นเศรษฐีใหญ่นะ ถ้ามีโอกาสเจรจาเรียกร้องได้ก็จับถอนขนไปเล้ย!

"เรื่องค่าชดเชยน่ะ ความจริงทางท่านคาบุรากิก็บอกว่าจะจ่ายนะ ทนายประจำตระกูลคาบุรากิก็อุตส่าห์มาหาที่บ้านตั้งหลายครั้ง ฉันเพิ่งเคยเจอคนที่เป็นทนายครั้งแรกนี่แหละ ใจเต้นตึกตักเลยล่ะ! เป็นคนท่าทางแบบว่าเป๊ะเรื่องงานสุดๆ สมเป็นทนายประจำตระกูลคาบุรากิเลย!  อ๊ะ เรื่องนั้นไม่เกี่ยวสินะ เอ่อ คือเรื่องค่าชดเชยเนี่ย ที่บ้านเราตกลงปฎิเสธไปนะ ก็ไม่ได้บาดเจ็บมากมายจริงๆ นี่นา แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธเงินที่บอกว่าเป็นของฝากเยี่ยมไม่ได้  ถึงจะน้อยกว่าค่าชดเชยที่บอกมาในตอนแรก แต่ก็ยังเยอะมากเลยนะ จำนวนเงินที่บอกว่าเป็นค่าชดเชยในตอนแรกนี่สูงมากๆ สูงสุดๆ จนทั้งครอบครัวตัวสั่นกันไปหมดเลยล่ะ" 
"แหม...."
"เขาบอกว่ายังไงก็กรุณารับไปเถอะ แล้วก็ส่งซองหนาปึ้กมากให้ หนาขนาดนี้เลยนะ"

วาคาบะจังทำท่าประกอบ "หนาขนาดนี้" ที่ว่าด้วยนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ อย่างน้อยก็น่าจะไม่ต่ำกว่าห้าแสนละมั้ง

"ที่ตกใจก็คือซองกระดาษนั่นมีตราตระกูลคาบุรากิอยู่ด้วยนะ ตระกูลใหญ่ๆ อย่างงั้นเนี่ยขนาดซองก็ยังสั่งทำพิเศษเลยเนอะ~ บ้านคุณคิโชวอินก็มีเหมือนกันหรือเปล่า"
"ค่ะ ก็นะ"
"งั้นเหรอ ยอดเลยน้า~"

วาคาบะจัง นี่ไม่ใช่เวลามาประทับใจเรื่องแบบนั้นอยู่นะ.... 

"อ๊ะ! แล้วเขาก็ซื้อจักรยานคันใหม่ชดใช้ให้ด้วยนะ เป็นจักรยานยี่ห้ออิตาลีแพงมากๆ จนตกใจหมดเลยละค่ะ!"
"เห"
"ก็จักรยานราคาหมื่นเยนนิดๆ กลายเป็นจักรยานราคาหลายแสนเยนกลับมานะ เหมือนคนตัดไม้กับเทพารักษ์ผู้อารีเลยว่าไหมคะ"

รู้สึกว่ามันไม่ใช่นะ... 

"แต่ดูมันไฮโซเกินไปก็เลยกลัวจะโดนขโมย ตอนนี้ก็เลยเก็บเอาไว้ลึกๆ ในสวนนี่แหละ ติดกระดิ่งไว้ตรงแม่กุญแจด้วยนะ!" 
"งั้นเหรอ"
"ที่จักรยานคันก่อน ฉันก็แปะสติกเกอร์ขับขี่ปลอดภัยไว้ด้วย ที่โดนรถชนแล้วไม่เป็นไรก็คงเป็นเพราะสติกเกอร์นั่นช่วยคุ้มครองละมั้ง ก็เลยกะจะแปะสติกเกอร์ลงบนจักรยานคันใหม่นี่ด้วย แต่โดนท่านคาบุรากิห้ามเอาไว้ บอกว่านี่เป็นการลบหลู่จักรยานคันนี้ โดนโกรธใหญ่เลยล่ะ  แล้วเขาบอกว่าจักรยานคันนี้เอาไปปรับแต่งได้ด้วย ก็เลยขอไปว่าอยากให้ช่วยติดตะกร้ากับอานข้างหลังเพิ่ม ท่านคาบุรากิก็เลยเทศน์อะไรยืดยาว ประมาณว่าดีไซน์ของจักรยานคันนี้โน่นนี่นั่น~" 

อื~ม เซนส์ด้านความงามของคาบุรากิคงไม่ยอมแน่ๆ 
ว่าแล้ววาคาบะจังก็ว่าผ้าน่าจะซักเสร็จแล้วก็เลยลุกไปดู แป๊บนึงก็ถือเอาชุดวันพีซของฉันที่ห้อยอยู่กับไม้แขวนเสื้อกลับมา

"ซักออกมาสะอาดเลยล่ะ~ เอาเข้าเครื่องอบแห้งนิดหน่อยแล้วนะ ที่เหลือแค่ผึ่งไว้ข้างนอกแป๊บนึงก็คงแห้งแล้วละค่ะ~"
"ขอบคุณมากค่ะ" 

ชุดวันพีซสีขาวของฉันถูกนำไปแขวนไว้กับราวตากผ้า ข้างนอกยังร้อนอยู่เลย แบบนี้แป๊บเดียวคงแห้งแบบที่วาคาบะจังว่าจริงๆ น่ะแหละ
แล้วคนที่ดูจะเป็นคุณแม่ของวาคาบะจังก็โผล่หน้ามา

"วาคาบะ มีเพื่อนมาเหรอลูก"
"อ๊ะ คุณแม่ เอ่อ จะว่าเพื่อนหรือไงดี... นี่คุณคิโชวอินที่เรียนอยู่ชั้นเดียวกันที่ซุยรันนะ" 
"สวัสดีค่ะ ต้องขอโทษอย่างยิ่งเลยนะคะที่มารบกวนกะทันหัน คิโชวอิน เรย์กะ เรียนอยู่ที่ซุยรันเช่นเดียวกับคุณทาคามิจิค่ะ"
"ตายแล้ว! เป็นคุณหนูผู้ดีดูไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเพื่อนกับวาคาบะเลยนะ! สมเป็นซุยรันจริงๆ!"
"คุณแม่เนี่ย!" 

คุณแม่ของวาคาบะจังเป็นคนแจ่มใสร่าเริง ท่าทางชวนให้นึกถึงคุณแม่ในชาติก่อนของฉันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"คุณแม่ ไม่ต้องดูร้านเหรอ"
"แค่มาดูท่าทีนิดหน่อยเท่านั้นแหละ ไหนๆ แล้ว วาคาบะไปเอาเค้กร้านเรามาให้เพื่อนทานสิลูก"
"รู้แล้วน่า คุณคิโชวอิน ถ้าไม่รังเกียจจะทานเค้กหน่อยไหมคะ"
"เอ๋!" 

เค้กร้านบ้านวาคาบะจัง! ตั้งใจว่าจะซื้อกลับไปเสียหน่อย จะได้กินตอนนี้เลยเหรอ?!

"จะดีเหรอคะ..."
"คิดว่าคงต่างกับเค้กที่คุณคิโชวอินกินตามปกติลิบลับเลยล่ะ ไม่ต้องฝืนก็ได้นะคะ เป็นเค้กแบบบ้านๆ ดาดๆ จริงๆ นะ" 
"อื๋อ อยากทานนะคะ!" 
"งั้นเชิญเลยค่ะ"

ฉันเลยเข้าไปดูเค้กในร้านกับวาคาบะจัง

"ว้าว!" 

นี่น่ะเหรอเค้กของบ้านวาคาบะจัง! เป็นเค้กแบบโบราณเรียบง่าย แต่น่าอร่อยจังเลย! เอาเป็นอันไหนดีน้า

"ได้หรือยังเอ่ย"
"งั้นเอาเป็นมองบลังค์นี่..."
"ได้เลย งั้นฉันก็ทานด้วยดีกว่า คุณแม่ ขอมองบลังค์สองชิ้นค่า~"
"อ๊ะ ขอจ่ายเงินนะคะ!"
"ไม่ต้องหรอก แค่นี้เอง"
"ไม่ได้หรอกค่ะ! นี่ของซื้อของขายนะคะ"
"อะฮะฮะ บอกแล้วไงไม่ต้องๆ"
 
เอ๋ ทำแบบนี้ไม่ดีนะ จะมารบกวนไปถึงไหนเนี่ย!
แต่สุดท้ายวาคาบะจังก็บอกปัดไปด้วยรอยยิ้ม พวกเราถือเค้กกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น

"ขอโทษนะคะ ขอบคุณมาก ขอทานเลยนะคะ"
"ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เอง แต่ไม่รู้ว่าจะถูกปากคุณคิโชวอินหรือเปล่าน้า~..."

ฉันใช้ส้อมที่ได้รับมาจิ้มส่งมองบลังค์เข้าปาก

"อร่อยจังเลย!" 
"จริงเหรอ!? ดีใจจัง!"

อา นี่น่ะเหรอเค้กบ้านวาคาบะจังที่ฉันนึกอยากกินอยู่ตั้งนานตอนอ่านการ์ตูน... รสชาติอ่อนๆ หวานละมุน

"อื้อ อร่อยมากๆ เลยล่ะค่ะ ขอซื้อกลับบ้านตอนขากลับด้วยนะคะ"
"ชมแบบนี้ดีใจแย่เลย เห็นเป็นร้านเล็กๆ แบบนี้ก็จริง แต่ช่วงนี้คุณลูกค้าเขียนแนะนำทางเวบไซต์ในเน็ทแล้วก็ในบล็อกให้ด้วย มีคนอุตส่าห์เดินทางจากที่ไกลๆ มาซื้อด้วยนะคะ"

วาคาบะจังบอกอย่างปลื้มๆ ตัวเองก็ทานมองบลังค์ไปด้วย

"ถ้าเป็นเค้กที่นี่ ฉันก็เข้าใจความรู้สึกของคนที่อุตส่าห์เดินทางจากที่ไกลๆ มาซื้อนะคะ ตะกี้ในร้านก็มีลูกค้าอยู่หลายคนเลยนี่คะ"
"เอะเฮะเฮะ ขอบคุณนะ" 

วันนี้ท่านพี่จะกลับจากทริปธุรกิจยาวนาน ซื้อกลับไปเป็นของฝากดีกว่า ท่านพี่ต้องดีใจแน่ๆ เลย หุหุ อา อร่อยจัง 

"พูดถึงเค้ก ขอเล่าต่อจากเมื่อกี้หน่อยนะคะ ตอนที่ฉันปฎิเสธค่าชดเชยไปน่ะ"
"ค่ะ"
"พอฉันบอกว่ายังไงก็รับไว้ไม่ได้ ท่านคาบุรากิเลยบอกว่า ถ้างั้นก็ขอซื้อเค้กทั้งหมดในร้านนี้! ด้วยละค่ะ"
"หา!?" 

หมอนี่พูดอะไรออกมาน่ะ!

"ก็ปฎิเสธไปแล้วนะว่าแค่ความรู้สึกก็พอแล้วค่ะ แต่เขาก็ยืนยันว่าจะกว้านซื้อทั้งหมดให้ได้"
"จะรบกวนกันไปถึงไหน..." 

มีลูกค้าที่อุตส่าห์มาซื้อจากที่ไกลๆ ด้วยนะ ถ้าเค้กถูกกว้านซื้อไปทั้งหมดไม่เหลือ จะให้ร้านบอกลูกค้าไปว่ายังไงล่ะยะ

"แล้วพอเถียงกันไปๆ มาๆ สุดท้ายก็เลยตกลงกันว่าจะซื้อไปทุกชนิดอย่างละชิ้น ถึงได้ยอมกลับไปน่ะค่ะ"
"งั้นเหรอ... คงลำบากแย่เลยสินะ"

จริงๆ นะ ทำอะไรของนายกันยะ... 

"ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่ได้เล่าให้ใครที่ซุยรันฟังเลยนะคะ ถ้าพูดไปคงไม่ดีใช่ไหมคะ ที่รถท่านคาบุรากิไปชนคนเนี่ย"
"นั่นสินะคะ" 

ถึงจะแค่บาดเจ็บเล็กน้อยแต่ก็เป็นอุบัติเหตุที่มีผู้เสียหายเชียวนะ มิน่าล่ะ ถึงจะถามหาสาเหตุที่สองคนนั้นเกิดสนิทกันขึ้นมา ก็คงตอบไปตรงๆ ไม่ได้หรอกเนอะ

"แล้วมาเล่าให้ฉันฟังจะดีเหรอคะ"
"อื้อ ก็เอาเป็นว่ารู้กันแค่ตรงนี้ไงละคะ ก็เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้จะปิดเป็นความลับใช่ไหม"

วาคาบะจังยิ้มกว้าง อ๊ะ เรื่องซื้อของข้างทางกินเมื่อกี้สินะ ที่เล่าความลับของตัวเองให้ฟังเพื่อจะช่วยให้ฉันสบายใจขึ้นบ้างงั้นเหรอ 

"ทราบแล้วค่ะ ฉันจะไม่พูดออกไปเด็ดขาดเลย!"
"อื้อ ฉันเองก็จะไม่พูดเหมือนกัน สัญญานะ"

พอตกเย็นพวกน้องชายของวาคาบะจังก็กลับกันมา ช่วงนั้นชุดของฉันก็แห้งพอดี ก็เลยเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วขอตัวออกมา

"น่าเสียดายออก น่าจะอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนนะ"
"ขอบคุณมากค่ะ แต่พอดีที่บ้านเข้มงวดเรื่องเวลากลับบ้าน..." 

คุณแม่ของวาคาบะจังชักชวนฉันอย่างน่าขอบคุณ แต่วันนี้ถ้ากลับช้าโดยไม่ติดต่อทางบ้านไว้ล่วงหน้าคงไม่ดีแน่ ฉันซื้อเค้กที่หมายตา อำลาทุกคนในบ้านทาคามิจิแล้วกลับบ้านไป

เอาล่ะ กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ต้องแอบๆ คุยอวดท่านพี่เรื่องได้เป็นหัวหน้าชมรมงานฝีมือด้วยล่า~ 

---------------------------------


หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
มิตรภาพของลูกผู้หญิงเบ่งบาน! 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET