[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 148 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.148 - ตอนที่ 148


148.

 

สาวๆ ซุยรันส่วนมากแห่กันมาใช้ผ้าขนหนูแบบเดียวกับผ้าผืนโปรดของเอ็นโจและคาบุรากิ แต่ในขณะเดียวกันก็มีนักเรียนส่วนหนึ่งที่แอบใช้ผ้าขนหนูแบบเดียวกับคนที่ตัวเองชอบ มีกระทั่งคนที่ให้ของขวัญเป็นผ้าขนหนูเข้าคู่กันปลูกต้นรักให้เจริญงอกงามก็มี ตอนนี้ทุ่งดอกรักในซุยรันงอกงามด้วยกระแสผ้าขนหนูอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
อะไรกันน่ะ พวกหัวหน้าห้องทั้งสี่คนก็ใช้ผ้าขนหนูแบบเดียวกันทั้งกลุ่มด้วย!

"แหม นี่ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอะไรหรอกนะครับ แต่เราสี่คนไปซื้อของด้วยกันเป็นที่ระลึกเท่านั้นเอง ไม่ใช่อะไรอย่างที่คุณคิโชวอินคิดเลยน้า~" 

พอถามหัวหน้าห้อง เขาก็แก้ตัวด้วยความเขินอาย งั้นแล้วทำไมไม่ชวนฉันไปซื้อด้วยล่ะยะ 
ฉันก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งที่ช่วยแปลงโฉมอิวามุโระคุงไม่ใช่เหรอ ที่สำคัญคือฉันเป็นคนเสนอไอเดียเลยนะ แต่กลับ.... เอาเถอะ ไม่เห็นต้องพูดเลย ก็ดีแล้วนี่ ท่าทางสนุกกันดีนะคะ
 พวกเด็กๆ ที่สนิทสนมกันใช้ผ้าขนหนูเข้าคู่กันเป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพก็มีอยู่ไม่น้อย  จริงๆ ก็อิจฉาอยู่หน่อยๆ อ่ะนะ
ส่วนข่าวลือเรื่องที่ฉันใช้ผ้าขนหนูเข้าคู่กับเอ็นโจค่อยๆ มอดลงไปในที่สุด แต่จะเอาผ้าขนหนูที่ได้เป็นของขวัญจากยูกิโนะคุงมาใช้ในโรงเรียนอีกก็ไม่ได้ ส่วนเพื่อนสนิทๆ พวกเซริกะจังก็หันมาใช้ผ้าขนหนูเข้าคู่กับพวกจักรพรรดิกันอย่างหลั่นล้า มีแต่ฉันใช้ผ้าขนหนูธรรมดาๆ อยู่คนเดียว เชอะ~ หัวหน้าห้อง ที่หลังก็รู้จักชวนฉันไปด้วยนะยะ~ 

อยู่ๆ วันหนึ่ง ริรินะก็มาปาผ้าขนหนูใส่หน้าฉัน ร้องว่า "เอานี่ไปใช้ซะสิยะ!"  เจ็บนะหล่อน 
พอหยิบมาดู ผ้าขนหนูสีครีมนั่นมีด้ายสีแดงปักตัวอักษร R.K. อยู่ด้วย ริรินะ เธอนี่... 
ฉันเลยขอรับมาใช้อย่างซาบซึ้ง ยัยนี่นี่ก็มีส่วนน่ารักเหมือนกันนะ ตัวอักษรย่อชื่อฉันนี่ ริรินะเป็นคนปักเองหรือเปล่านะ  อื้อ ปักได้สวยทีเดียวนะ หุหุ 
 หลังซ้อมงานกีฬาเสร็จ ฉันจัดกระเป๋าตัวเองอยู่ที่ชมรมงานฝีมือ พอมินามิคุงเห็นผ้าขนหนูที่ฉันถืออยู่ในมือเข้าก็กระซิบว่า "อ๊ะ นั่นมันผ้าขนหนูที่ผมปักให้คุณโคะโทเป็นของขวัญ..." 

ฉันวิ่งพรวดพราดไปหาริรินะด้วยความเร็วสูง ใช้ผ้าขนหนูรัดคอยัยเด็กไม่รู้จักบุญคุณคน
ริรินะ---!!! คนอย่างหล่อนนี่มัน---!! เอาความซาบซึ้งใจของฉันคืนมานะยะ!
 

ที่น่าเป็นห่วงคือวาคาบะจัง  คาบุรากิจะร้องทักอย่างสนิทสนมทุกครั้งที่เห็นเจอหน้าวาคาบะจัง บางครั้งก็ดึงเอ็นโจเข้ามาร่วมด้วยตั้งวงยืนคุยกันสามคนบ่อยๆ เอ็นโจน่ะยังพอว่า แต่นานครั้งหรอกคาบุรากิถึงจะเรียกชื่อผู้หญิง  ทุกครั้งที่คาบุรากิเรียกชื่อ "ทาคามิจิ" สาวๆ แฟนๆ จักรพรรดิจะพากันเขม่นมองวาคาบะจังด้วยสายตาเปี่ยมความอาฆาต 
ทำให้วาคาบะจังโดนสาดน้ำเอาตอนเดินผ่านก๊อกน้ำ ไม่ก็โดนนินทาว่าร้ายซึ่งๆ หน้า 
 ในวันนั้น หลังซ้อมวิ่งสามขาเสร็จ ฉันก็เดินผ่านก๊อกน้ำที่อยู่ข้างสวนของโรงเรียน แล้วก็ได้เห็นภาพนั้นเข้าเต็มตา 

"อะไรน่ะ ผ้าขนหนูที่ยัยนั่นใช้ ดูท่าจะเป็นของถูกๆ เนอะ"
"ช่วยไม่ได้นะ ก็ไม่มีเงินนี่นา"
"ผ้าแบบนั้นน่ะ ที่บ้านฉันเอาไว้ใช้ถูบ้านจ้ะ"
"ตายแล้ว เหมือนจะบอกว่าใครกันเอ่ยมีสิทธิใช้แต่ผ้าขี้ริ้วเลยเนอะ"  

พวกเด็กๆ จับกลุ่มกันหัวร่อต่อกระซิกเหน็บแนมวาคาบะจังจากด้านหลัง แต่วาคาบะจังทำเป็นไม่ได้ยินพวกนั้น ยังวักน้ำก๊อกมาล้างหน้าต่อไปเรื่อยๆ 
ดูเหมือนจะหมั่นไส้ที่วาคาบะจังทำท่าไม่ทุกข์ไม่ร้อนอยู่ได้ No.2 ของกลุ่มคุณซึรุฮานะก็เลยจงใจเดินมาชน จนผ้าขนหนูของวาคาบะจังร่วงตกลงพื้น 

"อุ๊ยตาย ขอโทษนะค้า~"

อีกคนไม่รอช้า ใช้มือวักน้ำสาดเข้าใส่วาคาบะจังเต็มหน้า วาคาบะจังเปียกโชกจนน้ำหยดแหมะๆ ลงมาจากผมม้า แต่ผ้าขนหนูเช็ดหน้าก็ไม่มีแล้ว พวกนั้นเหยียบลงบนผ้าขนหนูที่ร่วงลงพื้นอย่างจงใจ ตรารอยรองเท้าไว้ชัดแจ๋ว 
ทำไงดีล่ะ... เข้าไปช่วยดีไหมนะ

"ไปกันเถอะค่ะ ท่านเรย์กะ" 

รุเนะจังเรียกฉันด้วยท่าทีไม่สนอกสนใจ อื้อ แต่ว่า...
ตอนนั้น กลุ่มพวกผู้ชายที่เสร็จสิ้นการซ้อมวิ่งผลัดก็เดินเข้ามา พวกสาวๆ เห็นเข้าก็รีบถอยห่างไปจากวาคาบะจัง
คาบุรากิที่เป็นศูนย์กลางของพวกผู้ชาย พอมองเห็นวาคาบะจังที่ยกมือปาดน้ำที่หน้าออกทั้งที่หยาดน้ำยังไหลหยดแหมะๆ เข้าก็เลิกคิ้ว  

"ไหงหน้าตาเป็นงั้นล่ะ ไม่มีผ้าขนหนูหรือไง"
"เอ่อ... พอดีทำตกน่ะค่ะ..."
"ทำอะไรของเธอน่ะ งี่เง่าชะมัด เอานี่ไปใช้ซะไป๊"  

คาบุรากิว่าแล้วก็โยนผ้าขนหนูของตัวเองให้วาคาบะจัง ในพริบตานั้น สีหน้าพวกผู้หญิงที่เคยรังแกวาคาบะจังก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด 

"เอ๋! ไม่ต้องหรอกค่ะ! ไม่เป็นไรหรอก!"

วาคาบะจังคงสัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุรอบข้าง จึงลนลานพยายามส่งผ้าขนหนูคืนให้คาบุรากิ แต่คาบุรากิไม่ยอมรับ 

"เอาเถอะน่า ฉันยกให้ แล้วไม่ต้องเอามาคืนนะ"

คาบุรากิยกมือข้างหนึ่งขึ้นปรามวาคาบะจัง แล้วเดินหายเข้าตัวอาคารไปพร้อมกับพวกเอ็นโจ 
วาคาบะจังที่เหลืออยู่คนเดียวเก็บผ้าขนหนูของตัวเองขึ้นมา แล้วพูดราวกับจะแก้ตัวกับรอบข้างว่า "เอ่อ เดี๋ยวจะเอาไปคืนนะคะ..." ก่อนไล่ตามคาบุรากิไป

"อะไรเนี่ย! หมายความว่าไงกันน่ะ!"

เสียงโกรธเกรี้ยวของกลุ่มคุณซึรุฮานะดังก้อง
คาบุรากิ... จริงๆ นะ นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นน่ะ 

 

ระยะนี้เรื่องวุ่นวายเยอะจริงๆ 
เรื่องที่คาบุรากิให้วาคาบะจังยืมผ้าขนหนูกลายเป็นข่าวลือใหญ่โตชนิดที่เรื่องผ้าขนหนูเข้าคู่ของฉันกับเอ็นโจเทียบไม่ติดเลย 
เรื่องนี้ทำให้พวกเซริกะเปิดประชุมเพลิงวาคาบะจังอยู่หลายวันด้วยความริษยา ฉันพยายามปรามๆ แล้วนะ แต่ยั้งไม่ไหวจริงๆ 
ให้ยืนเฉยๆ ดูวาคาบะจังโดนรังแกก็ลำบากใจ  อยากหาทางช่วยอะไรบ้าง แต่ก็ทำไม่ได้ น่าสมเพชจริงๆ...
พอไปที่ห้องสโมสร Pivoine ก็พบว่าอารมณ์ท่านประธานไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะนายตัวสำรอง ประธานสภานักเรียนคนใหม่เริ่มฉายแววความเป็นผู้นำแรงกล้าขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งได้ไม่นาน 

"สภานักเรียนปีนี้มีพวกเหิมเกริมอยู่ไม่น้อยเลยนะคะ..."  
"รู้สึกว่าก่อนหน้านี้ นายคนที่ชื่อมิซึซากินั่นก็ไปออกความเห็นกับสมาชิก Pivoine ด้วยนะ ไม่รู้จักเจียมตัวซะบ้าง"
"เข้าใจฐานะตัวเองผิด ก็เลยออกจะกำเริบเสิบสานอยู่กระมังคะ"
"ท่านประธาน เอาไงดีครับ" 

สมาชิกที่เทิดทูน Pivoine เหนือสิ่งอื่นใดพากันมาห้อมล้อมอยู่รอบประธาน หารือกันถึงเรื่องแนวทางการจัดการสภานักเรียนในอนาคต 

"เอาเป็นว่า ลองดูท่าทีของท่าโน้นก่อนแล้วค่อยว่ากันก็แล้วกันค่ะ ถ้าจะหยาม Pivoine มากไปกว่านี้ ฉันก็ไม่อภัยให้เด็ดขาด" 

น่ากลัวจัง... ทางนี้จะเป็นยังไงต่อนะ 

แล้วยังมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทำนองว่า ทำหัวตุ๊กตาเบียทันออกมาได้ไม่ดี หาทางเข้าใกล้นารุคุงในห้องสมุดไม่ได้ 
วันหยุดนี้ ฉันเลยตกลงออกไปเดินเล่นเปลี่ยนอารมณ์บ้าง 
พอลงรถไฟที่สถานีไกลจากบ้าน เดินเล่นเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ ก็ได้กลิ่นหอมโชยมา อ๊ะ! กลิ่นนี้มัน!
ฉันทำจมูกฟุดฟิดไล่ตามกลิ่นไปถึงที่ ตรงนั้นมีแผงลอยออกร้านขายปลาหมึกปิ้งทั้งตัวด้วย ว่าแล้ว!
ฉันซื้อปลาหมึกปิ้ง แล้วจัดการยืนง่ำตรงนั้นเลย อร่อยจัง! ตั้งแต่มาเป็นคิโชวอิน เรย์กะก็เพิ่งได้เคยกินปลาหมึกปิ้งครั้งแรกนี่แหละ! อร่อยจังเลย!
รสชาติแบบถูกๆ เนี่ยอร่อยชะมัด! ทานทาโกะยากิด้วยดีไหมนะ แต่ต้องจัดการปลาหมึกปิ้งตรงนี้ให้เรียบก่อน! ฮ้า ได้กินของอร่อยๆ แล้วก็ลืมความเครียดไปเลยแฮะ

สมัยชาติก่อนยังได้กินบ่อยๆ ในงานเทศกาลเลยน้า ไปกับยูกะ น้องสาว หรือไม่บางทีนารุคุงก็ไปด้วย ซื้อสายไหมกับน้ำตาลเชื่อมกินด้วยนะ แล้วก็แอปเปิลชุบน้ำตาลกับยากิโซบะด้วย! ซื้อมาหลายๆ อย่างแล้วทุกคนก็แบ่งกันกิน  คิดถึงจังเลย คุณพ่อชอบปลาหมึกปิ้งที่สุดเลยนี่นา
ฉันเพลิดเพลินกับปลาหมึกปิ้งที่ไม่ได้กินมานานจนลืมตัวไปเสียสนิท 

"เอ๋ คุณคิโชวอิน..!?"
 
เสียงนั้นทำเอาฉันหน้าถอดสี 

 ---------------------------------

 

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
โปรดติดตามตอนต่อไป  //ลุ้นกันอยู่ล่ะซี่ ฮิฮะ 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 
 

 




NEKOPOST.NET