[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 147 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.147 - ตอนที่ 147


147.

 


ทั้งการซ้อมงานกีฬา ไปชมรมงานฝีมือ ไปเรียนพิเศษ ไปเรียนวัฒนธรรม แล้วยังต้องทำตุ๊กตาเบียทันสำหรับตั้งโชว์ในงานเทศกาลโรงเรียน ตอนนี้ฉันยุ่งมากๆ เลยล่ะ
โดยเฉพาะซ้อมงานกีฬาเนี่ยกินแรงจริงๆ พอกลับบ้านก็เหนื่อยแฮ่กสลบไสลไปเลย ตุ๊กตาเบียทันก็เลยไม่คืบหน้าเลย~! 

 ฉันคิดจะปรึกษาเรื่องเบียทันกับใครซักคนในชมรมงานฝีมือ แต่ทุกคนก็งานเต็มมือกับการทำชุดแต่งงานกับผลงานตั้งโชว์ของตัวเอง จะว่าไปแล้ว ฉันเนี่ยแหละว่างสุดในชมรมแล้ว
จริงๆ ฉันควรจะช่วยอะไรบ้างใช่ไหมเนี่ย~ แต่ก็ไม่ค่อยมีอะไรที่ทำได้เลยนี่นา~ ขณะกำลังกลุ้มๆ อยู่ คุณอาซาอิที่ตอนนี้กลายเป็นรองหัวหน้าชมรมก็บอกว่า "ท่านโชกุนช่วยวางท่าหนักแน่นน่าเกรงขามก็พอแล้วละค่ะ" 
ท่านโชกุนเหรอ... นี่ฉันเป็นท่านโชกุนเหรอ นี่วันที่โดนเรียกว่ามิไดโดโคะโระ (ตำแหน่งภรรยาเอกของโชกุน) จะมาถึงเข้าซักวันไหมนะ... 
แต่มินามิคุง สมาชิกชายเพียงคนเดียวของชมรม มีส่วนช่วยในการปักชุดแต่งงานได้มากเลย 

"ฝีมือปักผ้าของมินามิคุงนี่วิเศษจริงๆ เลยนะคะ"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ แค่เคยทำมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ เท่านั้นเอง..." 

พอฉันชม มินามิคุงก็ปฏิเสธอย่างอายๆ  ไม่นา ระดับนี้ยืดได้เลย ไม่ต้องถ่อมตัวแล้วล่ะ 

"เอ่อ... ว่าแต่มินามิคุง จริงหรือเปล่าที่ริรินะคอยจิกเรียกเธอว่าเดชชิ (เบ๊) น่ะ"
"เอ๋ อ๊ะ ใช่ครับ" 

ดวงตาของมินามิคุงหลุกหลิกเล็กน้อย
อะไรกันเนี่ย! ยัยเด็กบ้าริรินะ!

"ขอโทษนะ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย เด็กคนนี้นี่ไปตั้งฉายาเสียมารยาทแบบนั้นกับมินามิคุงได้ยังไงกัน ฉันจะไปดุให้เลิกเรียกเดี๋ยวนี้แหละ ยกโทษให้แกได้ไหม ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ"
"ไม่หรอกครับ  ผมไม่ได้รังเกียจอะไรเลย! ไม่สิ ตอนแรกก็ไม่ค่อยชอบ แต่ตอนนี้ก็ชักจะถูกใจแล้วนะครับ"
"เอ๋ ถูกใจงั้นเหรอ!?"

นี่มินามิคุงมีรสนิยมชอบโดนข่มเหงเหรอ!? 

"เอ่อ... ตั้งแต่คุณโคะโทเรียกผมว่าเดชชิ คนอื่นๆ ที่ไม่เคยคุยกันก็เริ่มเรียกผมว่าเดชชิด้วย ได้เพื่อนใหม่เพิ่มด้วยล่ะครับ แล้วก่อนจะถูกเรียกว่าเดชชิก็เกือบจะโดนเรียกว่ามินาไร (เด็กฝึกงาน) ด้วย ย่อมาจากมินามิ ไรตะ กลายเป็นมินาไรน่ะครับ ผมว่าเทียบกันแล้วเดชชิยังฟังดูดีกว่ามินาไรเยอะเลยนะครับ" 
"ฉันว่าจะแบบไหนก็แย่พอๆ กันนะ..."
"จริงเหรอครับ แต่ผมว่าเดชชิฟังดูดีกว่านะครับ"

...มินามิคุง นี่เธอโดนล้างสมองไปแล้วเหรอ  แต่เอาเถอะ ถ้าเจ้าตัวเขาโอเคก็ตามนั้นแล้วกัน 

"ถ้ามินามิคุงเกิดเดือดร้อนเพราะริรินะเมื่อไหร่ มาปรึกษาฉันได้เลยนะคะ"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ แต่ถ้าจะให้ปรึกษา ก็มีเรื่องหนึ่ง..."
"อะไรเหรอคะ"

มินามิคุงบิดงานปักในมือไปมาพลางก้มหน้าลง

"คุณโคะโทจะคิดยังไงกับผู้ชายที่ชอบงานฝีมือบ้างนะครับ..." 

เอ๋...?


คดีที่ฉันใช้ผ้าขนหนูเข้าคู่กับเอ็นโจยิ่งลุกลามใหญ่โตด้วยประโยคเดียวของคาบุรากิว่า "ฉันขอยืมชูสุเกะใช้แล้วถูกใจก็เลยไปซื้อมาใช้เองบ้าง"  สาวๆ ซุยรันเลยจุดกระแสใช้ผ้าขนหนูเข้าคู่กับเอ็นโจ คาบุรากิกันใหญ่ ตอนนี้สาวๆ ในซุยรันใช้ผ้าขนหนูยี่ห้อนั้นเกือบทั้งนั้นเลย
พอลองถามยูกิโนะคุงว่า "ท่านเอ็นโจก็ใช้ผ้าขนหนูแบบนั้นด้วยใช่ไหมจ๊ะ" ยูกิโนะคุงก็ทำท่าจ๋อยๆ ตอบว่า "ไม่ถูกใจเหรอฮะ  ขอโทษนะฮะ... ผมเห็นว่ามันดูนุ่มน่าใช้มาก ก็เลยซื้อให้ท่านพี่เป็นของขวัญด้วยน่ะฮะ..." ฉันเลยรีบลนลานปฎิเสธไปว่า "เปล่าจ้ะ ชอบมากเลยล่ะ!" 
ยูกิโนะคุงที่แสนใจดีคงอยากให้ของขวัญพี่ชายที่รักมากด้วยสินะ  ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้นะ... อื้อ 


เมื่อชักมั่นใจฝีเท้าจากการวิ่งจ๊อกกิ้งช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ฉันจึงตกลงจะเข้าแข่งวิ่งร้อยเมตรในงานกีฬาสีปีนี้ด้วย แถมยังยืดเส้นทุกครั้งก่อนซ้อมวิ่งตามคำสั่งโค้ชมิฮาระเป๊ะๆ ตอนนี้พอเปิดเทอมแล้วฉันก็ได้ออกมาวิ่งแค่ตอนช่วงสุดสัปดาห์ แต่วิ่ง 100 เมตรเนี่ยสบายๆ 
แต่วิ่งได้กับวิ่งเร็วมันคนละเรื่องกันนะ ซวยล่ะ... ฉันวิ่งได้ไม่ค่อยเร็วนะ แต่เมื่อเสนอตัวไปแล้วก็ต้องพยายาม! 
ฉันเจอวาคาบะจังตอนซ้อมอยู่หลายครั้ง ดูเหมือนวาคาบะจังก็จะลงวิ่งแข่ง 100 เมตรเหมือนกัน
พอฉันกับวาคาบะจังยืนเรียงกันที่จุดสตาร์ท ก็ได้ยินเสียงเด็กที่ดูเหมือนจะอยู่ห้องเดียวกับวาคาบะจังกระซิบว่า "คงรู้นะ...?"   อื๋อ ? 
พอพวกเราออกวิ่ง วาคาบะจังที่เร็วกว่าฉันชัดๆ ก็ลดระดับความเร็วลงอย่างกะทันหันเมื่อถึงกลางทาง เอ๋! นี่หมายความว่าไงน่ะ!?
พอฉันเข้าเส้นชัย คนรอบๆ ก็เยินยอกันว่า "วิ่งเร็วจังนะคะ ท่านเรย์กะ!" แต่นี่มันล้มมวยกันชัดๆ นี่..? 
ไม่นะ! น้ำใจนักกีฬาไปไหนกันหมดล่ะ!? ต่อให้ชนะเพราะล้มมวยฉันก็ไม่ดีใจหรอกนะ!
วาคาบะจังที่ถูกเตี๊ยมมาให้ล้มมวยมีสีหน้าเป็นปกติ ไม่ได้ดูมีท่าทีคิดมากอะไร แต่คนคิดมากน่ะฉัน  ก็นี่มันล้มมมวยนะ? ตอนนี้ยังซ้อมกันเล่นๆ อยู่ก็แล้วไป แต่ถึงเวลาแข่งจริงทำแบบนี้ขึ้นมาจะเป็นปัญหาใหญ่นะ
ฉันตัดสินใจส่งเสียงเรียกวาคาบะจัง

"เอ่อ คุณทาคามิจิ"
"คะ ?"  

วาคาบะจังทำหน้าตาเลิ่กลั่กเมื่อฉันทัก

"เมื่อกี้จงใจแพ้ใช่ไหมคะ"
"เอ๋ เปล่านะคะ~" 

วาคาบะจังทำหน้าลำบากใจกวาดสายตาไปรอบๆ  รู้หรอกว่าทุกคนกำลังจับตามองดูอยู่ รวมถึงพวกเด็กๆ ในกลุ่มฉันด้วย 

"ถึงจงใจอ่อนข้อให้ฉันชนะ ฉันก็ไม่ดีใจหรอกค่ะ คุณทาคามิจิก็ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจไม่เข้าท่า วิ่งให้เต็มที่เถอะ ถ้าแพ้ก็หมายความว่านั่นคือความสามารถที่แท้จริงของฉันค่ะ"
"อ่า... ค่ะ" 

งานแข่งกีฬาทั้งที ถ้ามีเตี๊ยมกันให้ล้มมวยก็คงไม่มีใครสนุกด้วย ฉันเองก็ไม่ชอบ แล้วถ้ารู้เรื่องนี้เข้าละก็ ตาบ้างานกีฬานั่นมีหวังยัวะแตกแหงๆ 
ทุกคนดูเหมือนจะยอมเข้าใจ เพราะในการฝึกซ้อมหลังจากนั้น ฉันก็แพ้หลุดลุ่ย
และในรายชื่อแบ่งกลุ่มวิ่งร้อยเมตรที่ถูกส่งมาทีหลัง ในกลุ่มฉันมีแต่เด็กที่วิ่งช้ากว่าฉันมารวมตัวกันทั้งนั้นเลย เฮ้อ วิ่งเป็นประธานอีกล่ะ... 

 

ทุกๆ คืน ฉันจะขยี้ตาด้วยความง่วงงุ่นขณะปักเข็มลงไปในชิ้นส่วนเบียทัน ก่อนหน้านี้มีคำเชิญจากทางบ้านคาบุรากิให้ไปร่วมงานชมจันทร์ด้วย แต่แน่นอนว่าฉันปฎิเสธไป มีเวลาที่ไหนล่ะยะ สำหรับฉันแล้วการชมจันทร์เนี่ย ไม่ได้ใช้ตาดู แต่ใช้ลิ้นชิมต่างหาก แน่นอนว่าปีนี้ก็กินไปเรียบร้อยแล้วละค่ะ 
ถึงจะไม่ได้ไปงานชมจันทร์ของบ้านคาบุรากิ แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ ฉันเลยกินขนมไดฟุคุถั่วไส้เค็มที่ยกมาประดับอยู่ในห้องไป ถือว่าเป็นงานชมจันทร์ลำพัง รสนิยมดีจริงๆ เลย
พรุ่งนี้ก็จะถึงสุดสัปดาห์แล้ว โรงเรียนก็หยุด คืนนี้มาพยายามกันยันโต้รุ่งไปเลยดีกว่า
สงสัยว่าจะเป็นห่วงที่ช่วงนี้พอกลับถึงบ้าน ฉันก็เข้าไปเก็บตัวอยู่ในห้องทันที  ท่านพ่อเลยย่องมาดูเหตุการณ์ 

"ช่วงนี้นอกจากเวลาทานข้าวแล้ว เรย์กะไม่ออกมาจากห้องเลย พ่อเป็นห่วงนะจ๊ะ" 
"ต้องขอโทษด้วยค่ะ แต่อย่างที่เห็นนี่ละค่ะ หนูกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมงานเทศกาลโรงเรียน" 

ฉันตอบไปโดยไม่ได้หยุดมือ แล้วไม่รู้ท่านพ่อคิดยังไงถึงได้พูดขึ้นมาว่าตัวเองก็จะช่วยด้วย นี่กะจะผูกสัมพันธ์กับลูกสาวสินะ ดูเหมือนจะเห็นฉันทำนีดเดิลเฟลท์แล้วคิดว่าตัวเองก็น่าจะทำได้เหมือนกันสินะ

"ไหนดูซิ พ่อลองทำส่วนลำตัวนี่เอง"
"อย่างท่านพ่อจะทำได้เหรอคะ"
"อะไรกัน ง่ายๆ น่า วางใจได้เลย"

แต่ทานุกิที่รับงานไปด้วยความมั่นใจล้นเหลือดันฝีมือห่วยสุดๆ! 

"ท่านพ่อ! เข็มหักลงไปในกลุ่มผ้าแล้วไม่ใช่เหรอคะ! อ๋า! ส่วนลำตัวเยินหมดแล้ว!"
"โอ้ โทษที! ไม่เป็นไร แก้ไม่ยาก ต้องทำแบบนี้!"
"ไม่เอาแล้ว! ไม่ต้องมาแตะแล้ว! ทำเบี้ยวหมดแล้ว! แง---!"

อย่ามาล้อเล่นนะ ทานุกิ! ส่วนลำตัวที่อุตส่าห์ทำเสร็จไปครึ่งนึ่งเจ๊งบ๊งหมดเลย! อะไรเนี่ย! จะชดใช้มายังไง!

"ออกไปเลยนะ!" 

ฉันสะอึกสะอื้นไล่ทานุกิออกไปจากห้อง ไม่เอาแล้ว ไม่ทำแล้ว! นอนแก้เซ็งดีกว่า นอนแก้เซ็ง!
เสียงท่านพ่อโหยหวนมาจากอีกฟากของประตูว่า "พ่อไม่ดีเอง เรย์กะ ยกโทษให้พ่อเถอะนะ"  แต่ใครจะไปสนยะ!! ทานุกิไปรับโทษโค่นเสาไม้อยู่ที่ดวงจันทร์ไปเลยไป๊!
ฉันตวัดผ้าห่มขึ้นนอนคลุมโปง แบบนี้คงไม่ทันแน่ๆ เลย! ไม่เอาแล้ว!


วันรุ่งขึ้น คุณซาซาจิมะ เลขาของท่านพ่อก็มาหาถึงบ้านแต่เช้า

"คุณหนูเรย์กะ ได้ยินว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือครับ..."  

ดูเหมือนท่านพ่อจะเรียกคุณซาซาจิมะออกมาในวันหยุดเพื่อจัดการเอาใจลูกสาวที่ตัวเองทำอารมณ์บูดไปแทนท่านพี่ที่ไม่อยู่เพราะเดินทางไปจัดการธุรกิจ  ทำอะไรเนี่ยฮะ ทานุกิ!

"ขอโทษที่ต้องรบกวนในวันหยุดนะคะ คุณซาซาจิมะ"
"หามิได้ ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ไหนขอดูงานฝีมือที่ว่าหน่อยได้ไหมครับ"

ฉันพยายามปฎิเสธไปหลายรอบว่าไม่เป็นไรจริงๆ แต่คุณซาซาจิมะก็ไม่ยอมถอย จนฉันจำใจต้องหอบชิ้นส่วนตุ๊กตาเบียทันมายังห้องนั่งเล่นในที่สุด

"มิน่าล่ะ แบบนี้นี่เอง..." 
 
คุณซาซาจิมะหยิบส่วนลำตัวที่เบี้ยวๆ บูดๆ มาพลิกไปพลิกมา แล้วก็หยิบเข็มขึ้นบอกว่า "ขอยืมหน่อยนะครับ" แล้วเริ่มจิ้มๆ ผ้าเฟลต์ขนแกะแก้รูปส่วนที่เบี้ยวไป เอ๋! 
ตรงจุดที่บุ๋มลงไปเพราะท่านพ่อจิ้มแรงเกินไปก็จิ้มให้ฟูขึ้นมาได้ด้วยล่ะ คุณซาซาจิมะดูแบบไปทำไปแป๊บเดี๋ยวก็ขึ้นรูปส่วนลำตัวเสร็จสมบูรณ์

"ยอดเลย!"
"หามิได้ครับ"

สมแล้วที่เป็นเลขามากความสามารถ! งานฝีมือยังทำได้คล่องเลย!
พอส่วนลำตัวเสร็จแล้วที่เหลือก็แค่ส่วนขาหน้าขาหลังกับหัวเท่านั้น ส่วนขาหน้าขาหลังก็เสร็จเกือบหมดแล้ว ก็แปลว่าทันงานเทศกาลโรงเรียนน่ะสิ!? 

"ขอบคุณมากค่ะ คุณซาซาจิมะ!"
"ไม่หรอกครับ แค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย เท่านี้คุณหนูจะคืนดีกับท่านพ่อได้หรือยังครับ"
"...ค่ะ" 

เห็นแก่หน้าคุณซาซาจิมะที่ยอมสละวันหยุดกับลูกเมียเพื่อมาช่วยงาน ฉันยอมให้อภัยท่านพ่อก็ได้ แต่ต้องตอบแทนอะไรคุณซาซาจิมะบ้างล่ะ พวกของแห้งที่ส่งมาเป็นของขวัญกลางฤดูร้อนนี่อยากได้อะไรก็หยิบติดมือกลับไปได้เลยนะคะ   อ๊ะ เหล้าของท่านพ่อก็ดีนะ เชิญรับผงอาบน้ำชั้นดีของฝรั่งเศสสำหรับคุณภรรยาไปสิคะ มีผลช่วยขับเหงื่อ ช่วยรักษาความชื้นในร่างกายด้วยนะคะ เหมาะกับฤดูกาลที่กำลังจะมาเยือนเลยค่ะ แล้วนี่ก็ขนมสำหรับคุณลูกนะคะ

"คุณซาซาจิมะอย่าลืมเบิกค่าโอทีมาทำงานวันหยุดด้วยนะคะ"
"คุณหนูพูดอะไรเป็นสามัญชนไปได้..." 

คุณซาซาจิมะหอบข้าวของเต็มสองมือกลับบ้านไปโดยมีฉันกับท่านพ่อยืนส่งอยู่หน้าประตู 

"ท่านพ่อคะ จากนี้ไปขอให้เลิกใช้คุณเลขามาทำงานจิปาถะพวกนี้ได้แล้วนะคะ"
"เข้าใจแล้ว..."
"นอกจากค่าโอทีมาทำงานวันหยุดแล้วต้องมีโบนัสพิเศษให้ด้วยนะคะ"
"เข้าใจแล้ว..."
"แน่นอนว่ามาจากพ็อกเก็ตมันนี่ของท่านพ่อเองนะคะ"
"เข้าใจแล้ว..." 

------------------------------

(*)  คนที่กำลังงงว่าทำไมคุณซาซาจิมะเปลี่ยนเพศกลางคัน กราบขออภัยอย่างแรงครับ ผมเพิ่งมารู้เอาตอนนี้ว่าคุณซาซาจิมะเป็นผู้ชายก็ตรงวันหยุดกับลูกเมียเนี่ยแหละ OTL  เอาเป็นว่ารื้อใหม่นะครับ คุณซาซาจิมะเป็นผู้ชาย คุณซาซาจิมะเป็นผู้ชาย คุณซาซาจิมะเป็นผู้ชาย... //คัดลายมือไปร้อยครั้ง 

 ---------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
คุณซาซาจิมะเป็นผู้ชาย //คัดลายมือต่อไป

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET