[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 145 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.145 - ตอนที่ 145


145.

 


ที่ผ่านมา คาบุรากิไม่เคยแสดงท่าทีสนใจผู้หญิงคนอื่นนอกจากท่านยูริเอะมาก่อน ถ้าไม่มีธุระใหญ่หลวงจริงๆ ก็จะแทบไม่เคยเป็นฝ่ายพูดคุยกับผู้หญิงก่อนเลย ทว่า

"โย่ ทาคามิจิ"
"อ๊ะ สวัสดีค่ะ"

เมื่อสวนกันตามทางเดิน คาบุรากิก็จะร้องทักวาคาบะจังราวกับเพื่อนฝูงที่สนิทสนมกัน
หนำซ้ำวาคาบะจังยังอยู่ห้องเดียวกับเอ็นโจ เท่าที่ได้ยินมา เมื่อคาบุรากิไปหาเอ็นโจที่ห้องช่วงเวลาพัก ก็จะพูดคุยกับวาคาบะจังด้วยบ่อยๆ
แบบนี้ก็กลบเกลื่อนด้วยคำว่า "บังเอิญเจอกัน" แบบตอนเช้าของพิธีเปิดภาคเรียนไม่ได้แล้วละ เพราะต่อให้เจอกันโดยบังเอิญ อย่างคาบุรากิก็ไม่คิดจะทักใครหรอก
หนำซ้ำ ความเชื่อมโยงนั่นทำให้ช่วงนี้วาคาบะพลอยได้พูดคุยอย่างสนิทสนมกับเอ็นโจไปด้วย กลุ่มซึรุฮานะ No.2 ที่อยู่ห้องเดียวกันเลยพลอยรังแกวาคาบะจังหนักมือขึ้นไปอีก
พวกเพื่อนๆ กลุ่มเดียวกับฉันเอาแต่จับกลุ่มเม้าท์ข่าวลือระหว่างคาบุรากิกับวาคาบะจัง โดยเฉพาะเซริกะจังกับคิคุโนะน่ะย้ำแล้วย้ำอีกว่า "ท่านเรย์กะ กรุณาถามท่านคาบุรากิที่ห้องสโมสรด้วยนะคะว่าเกิดอะไรขึ้น" เอ๋~
แต่จริงๆ นะ วาคาบะจัง ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนั่นมันเกิดอะไรกันขึ้นน่ะ...

ที่ลี้ภัยของฉันจากบรรยากาศทะแม่งๆ ที่ลอยอวลอยู่ในชั้นม.ปลาย คือชมรมงานฝีมือกับห้องสโมสรเปอติต์ของชั้นประถม วันนี้ฉันสัญญากับมาโอะจังไว้ว่าจะโผล่หน้าไปเจอที่ห้องเปอติต์หลังเลิกเรียน
รู้สึกท้องฟ้าชักมีเมฆหนาก่อตัวตามที่พยากรณ์อากาศว่าไว้ว่าพายุกำลังใกล้เข้ามาจริงๆ... ฉันมองผ่านหน้าต่างทางเดินพลางมุ่งหน้าไปยังห้องเปอติต์ แต่ก็บังเอิญไปเจอเงาเล็กๆ คุดคู้เข้าเสียก่อน

"เอ๋ ยูกิโนะคุง!?"

ดูดีๆ ก็เห็นว่าเป็นยูกิโนะคุงที่กำลังคุกเข่าลงบนทางเดินพลางกุมหน้าอกอย่างอึดอัด ฉันรีบวิ่งเข้าไปใกล้ทันที

"เป็นอะไรหรือเปล่า ยูกิโนะคุง!"

ดูเหมือนยูกิโนะคุงจะพูดไม่ออก ได้แต่หายใจหอบๆ สั้นๆ ด้วยใบหน้าซีดขาวกว่าปกติ มีเสียงฮิ้วฮิ้วดังลอดออกมากจากลำคอด้วย

"โรคหอบกำเริบเหรอ!?"

ยูกิโนะคุงพยักหน้าให้คำพูดของฉัน แย่แล้ว!
ยูกิโนะคุงหายใจเข้าออกอย่างลำบากพลางควานหาอะไรในกระเป๋าตัวเอง อะไรน่ะ หาอะไรอยู่เหรอ
ที่ออกมาเป็นเครื่องพ่นยาสำหรับโรคหอบ  ยูกิโนะคุงทำท่าจะเขย่าเครื่องด้วยมือสั่นเทา ฉันเลยรับมาเขย่าๆ ให้แทนแล้วส่งคืนให้  ใช้นี่แล้วจะหายเหรอ ยูกิโนะคุงกดปุ่มพ่นยา  แต่สงสัยจะไม่ออกฤทธิ์ทันทีละมั้ง เสียงหายใจฮิ้วฮิ้วอย่างทรมานยังไม่หายไป 

"นี่ ยูกิโนะคุง ไปห้องพยาบาลกันก่อนไหม นะ"

ยูกิโนะคุงตอบรับเบาๆ ว่า "ฮะ...." ฉันยื่นมือไปประคองตั้งใจจะพยุงเดินไปด้วยกัน แต่อาจเพราะอาการขาดอากาศ ยูกิโนะคุงกลับทำท่าจะทรุดวูบลงกับพื้นอีกครั้ง 

"ยูกิโนะคุง!"

ฉันผวาเข้าประคองไว้ แต่แบบนี้กว่าจะพยุงกันไปถึงห้องพยาบาล อาการคงทรุดหนัก ทำไงดีล่ะ ฉันคิดหัวหมุนติ้ว จริงด้วย!

"ยูกิโนะคุง! ขึ้นหลังพี่นี่มา!"
"...เอ๋...."

ฉันคุกเข่าลงเปิดหลังให้ยูกิโนะคุง ถ้าเป็นแบบนี้ฉันแบกยูกิโนะคุงขึ้นหลังไปเองก็ได้!

"แต่ว่า...."

ยูกิโนะคุงทำท่าเกรงอกเกรงใจ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเกรงใจกันแล้วนะ หน้ายังซีดขาวอยู่เลย อาจเพราะใช้เครื่องพ่นยา เลยดูสบายขึ้นกว่าเมื่อกี้นิดนึง แต่ยังดูห่างไกลจากคำว่าหายดีอีกมาก!

"เอาเถอะน่า เร็วเข้า!"

พอฉันเร่ง ยูกิโนะคุงเลยมาเกาะหลังฉันอย่างเก้ๆ กังๆ จู่ๆ น้ำหนักที่กดทับก็หนักอึ้งขึ้นมากมาย ยูกิโนะคุงดูตัวเล็กๆ ผอมๆ แต่ก็เป็นเด็กป.1 ตัวก็ย่อมหนักแน่ละ นี่ฉันจะยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนไหวไหมเนี่ย!? 
แต่เสียงหายใจหอบอย่างทรมานของยูกิโนะคุงยังดังอยู่ที่ข้างหู มือที่วางบนบ่าฉันก็เย็นเฉียบ
อาววววล่ะ! ลูกผู้หญิงวัดกันที่กึ๋น! จงตื่นขึ้นมา! พลังแห่งกล้ามเนื้อขาที่ฝึกมาจากการจ๊อกกิ้งในช่วงหน้าร้อนนี้!
โอ้วววววววววววววว!!
ฉันแบกยูกิโนะคุงลุกขึ้นยืนจังก้า ดีล่ะ พอไหว!

"ยูกิโนะคุง จับให้แน่นๆ นะ!"

โชคดีที่มีเด็กชั้นประถมเดินผ่านมาพอดี ฉันเลยฝากกระเป๋ายูกิโนะคุงให้มาโอะจังด้วย ส่วนตัวฉันเตรียมมุ่งหน้าไปห้องพยาบาล
ไปเล้ยยยยยย! โชว์กึ๋นหน่อย! มุ่งหน้าสู่โฮโนลูลู-----!! โอ้ววววววววววววว!!
ฉันแบกยูกิโนะคุงวิ่งไปห้องพยาบาลพลางส่งเสียงฝีเท้าทั่กทั่กทั่กทั่งดังกึกก้องไปตามทางเดินของชั้นประถม


พอไปถึงห้องพยาบาล อาจารย์ก็ให้ยูกิโนะคุงนอนลงบนเตียงทันที

"ไหวหรือเปล่า ยูกิโนะคุง อาจารย์ติดต่อท่านพี่ของยูกิโนะคุงกับทางบ้านให้แล้วนะ เดี๋ยวก็มีคนมารับแล้วนะ"
"ฮะ.... ขอบคุณมากฮะ....ท่านพี่เรย์กะ...."

พอนอนลงแล้วดูท่าจะหายใจลำบาก ยูกิโนะคุงเลยยันตัวครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่บนเตียง

"อาการกำเริบแบบนี้บ่อยๆ เหรอ..."
"วันนี้...เป็นเพราะเดี๋ยวไต้ฝุ่นจะเข้า...."

ดูเหมือนอาการหอบจะกำเริบได้ง่ายเมื่อไต้ฝุ่นเข้า อะไรกันเนี่ย! ปีนึงๆ มีไต้ฝุ่นเข้าตั้งหลายรอบ! แล้วยูกิโนะคุงก็ต้องทรมานแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?!
ยูกิโนะคุงจิบชาฝรั่งอุ่นๆ พลางยิ้มอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า "สบายมากฮะ..." ไม่สบายหรอก ไม่สบายเลยนะ ยูกิโนะคุง!
แล้วเอ็นโจที่ได้รับการติดต่อไปก็เข้าห้องพยาบาลมา

"ยูกิโนะ!"

เอ็นโจปรี่เข้ามาที่ข้างเตียงยูกิโนะคุง ตรวจดูอาการน้องชายทันที

"พ่นยาหรือยัง"
"อื้อ...."
"ตอนนี้เรียกรถมาแล้วนะ เดี๋ยวไปโรงพยาบาลกัน พี่ติดต่อโรงพยาบาลไว้แล้ว"
"อื้อ...."

เอ็นโจช่วยพยุงยูกิโนะคุงลงจากเตียง

"เดินเองไหวหรือเปล่า"
"อื้อ...."

มาโอะจังกับยูริคุงช่วยเอากระเป๋าที่ฉันฝากเด็กชั้นประถมที่ผ่านไปมาให้ พวกเราเลยถือกระเป๋าไปส่งพี่น้องเอ็นโจด้วยกันถึงที่จอดรถ

"คุณคิโชวอิน ขอบคุณมากนะที่ช่วยน้องชายผม บุญคุณนี้ต้องตอบแทนให้ได้แน่นอน"
"สำหรับฉันแล้วยูกิโนะคุงก็เป็นรุ่นน้องคนสำคัญที่น่ารัก อย่าไปคิดเป็นบุญคุณอะไรกันเลยค่ะ รีบไปโรงพยาบาลเถอะ อาการเป็นไงพรุ่งนี้ช่วยมาบอกด้วยนะคะ"
"โทษที ขอบคุณนะ"

พวกเราโบกมือให้รถของบ้านเอ็นโจที่วิ่งห่างออกไป

"ยูกิโนะคุง ท่าทางทรมานจังเลยนะคะ..."
"นั่นสิ"

ขอให้ยูกิโนะคุงอาการดีขึ้นไวๆ นะคะ...

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันโดนเอ็นโจเรียกไปที่ทางเดิน

"ท่านเอ็นโจ อาการยูกิโนะคุงเป็นไงบ้างคะ!?"

ฉันทักทายยามเช้าพอเป็นพิธี แล้วตัดเข้าเรื่องยูกิโนะคุงเมื่อวานทันที

"ก็เข้าโรงพยาบาลเผื่อไว้ก่อนน่ะนะ แต่ครั้งนี้อาการไม่หนักมาก คิดว่าพรุ่งนี้หรือมะรืนก็คงออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ"
"งั้นเหรอคะ..."

ยูกิโนะคุง เข้าโรงพยาบาลอีกแล้วเหรอ น่าสงสารจัง...

"คุณคิโชวอิน ให้ยูกิโนะคุงขี่หลังพาไปส่งถึงห้องพยาบาลเลยเหรอ ขอบคุณมากนะ คงหนักใช่ไหม ยูกิโนะเล่าให้ฟัง เล่นเอาตกใจเลยล่ะ"
"ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ"

โชคดีที่ไม่เพิกเฉยต่อคำสั่งคุณมิฮาระโค้ชใจยักษ์ออกวิ่งทุกวัน กล้ามเนื้ออ่อนแอปวกเปียกของฉันก็พัฒนาขึ้นบ้างแล้ว ส่วนแขนที่ไม่ได้ผ่านการฝึกมาก็ปวดกล้ามเนื้อจี๊ดๆ มาตั้งแต่เช้าแล้วอ่ะนะ!

"แต่ต้องให้ผู้หญิงมาอุ้มขึ้นหลังไปเนี่ย ยูกิโนะจ๋อยเลยล่ะ"
"แหม !"

ไปทำร้ายศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของยูกิโนะคุงเข้าแล้วหรือเปล่าเนี่ย จะว่าไปแล้วที่ซัมเม่อร์ปาร์ตี้ก็แอบๆ บ่นเรื่องความสูงของตัวเองด้วยนี่นา

"งั้นฝากขอโทษยูกิโนะคุงด้วยนะคะ"
"ไม่ต้องหรอก ต้องขอบคุณมากเลยนะ ที่อุตส่าห์ทำเพื่อยูกิโนะขนาดนี้ ผมซาบซึ้งจริงๆ"

เอ็นโจก้มหัวให้ฉัน พอรู้สึกถึงสายตาของผู้คนรอบข้างที่เดินไปมาในทางเดิน ฉันเลยรีบเข้าไปห้ามเอ็นโจไว้ ขอทีเหอะน่า 
มองเห็นคาบุรากิกับวาคาบะจังเดินมาด้วยกันจากด้านตรงข้ามของทางเดิน สองคนนั้นมาโรงเรียนด้วยกันอีกแล้วเหรอ 
ทำไมอยู่ดีๆ เกิดสนิทกันขึ้นมาได้น้า-- สงสัยจัง สงสัยจัง สงสัยจัง...

"สงสัยเรื่องสองคนนั้นเหรอ" 
"อุเหวอ!" 

โดนเอ็นโจอ่านใจเข้าแล้ว!

"บอกให้เอาไหม ว่าทำไมจู่ๆ มาซายะถึงเกิดสนิทกับคุณทาคามิจิขึ้นมา..." 
"เอ๋..." 

ดวงตาเอ็นโจเป็นประกายอย่างนึกสนุก ...รู้สึกว่านะ

"ไม่ค่ะ! ไม่เป็นไร!"

ผู้มีปัญญาย่อมไม่นำตนเข้าสู่กับดัก!
อันตราย อันตราย ฉันอำลาเอ็นโจว่า "งั้นขอตัวแค่นี้นะคะ!" แล้วเร่งฝีเท้ากลับไปห้องเรียนของตัวเอง

เอาล่ะ วันนี้ต้องกำหนดรายชื่อนักกีฬาที่ลงแข่งในงานกีฬาด้วย! ไม่มีเวลามายุ่งกับเส้นทางรักของคนอื่นหรอกค่ะ!
เมื่อวานอุ้มยูกิโนะคุงขึ้นหลังได้ ค่อยรู้สึกมั่นใจหน่อย ปีนี้ลงแข่งวิ่งผลัดดีไหมนะ

"ท่านเรย์กะ ปีนี้จะลงแข่งแต่งแฟนซีวิ่งผลัดด้วยหรือเปล่าคะ"

อืม ไม่ใช่วิ่งผลัดทางนั้นอะ 


  ---------------------------------

 

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ท่านเรย์กะเป็นฟาเธ่อร์ค่อน //โดนพัดตบ 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET