[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 144 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.144 - ตอนที่ 144


144.

 

ความที่คาบุรากิและวาคาบะจังมาโรงเรียนตอนเช้าพร้อมกันอย่างสนิทสนม ทำเอาซุยรันสะเทือนเลื่อนลั่นตั้งแต่พิธีเปิดภาคเรียน เซ็งแซ่ตั้งแต่ชั้นบนลงมาชั้นล่างว่าเกิดอะไรกันขึ้น 
ฝูงนักเรียนพากันแห่แหนไปซักถามความจริงจากทั้งคู่ แต่ทั้งคาบุรากิและวาคาบะจังตอบเพียงว่า "บังเอิญเจอกันที่หน้าประตูโรงเรียน"  เดี๋ยวๆ ต่อให้บังเอิญเจอกันก็เถอะ คาบุรากิคนนั้นไม่มีทางเดินเข้าโรงเรียนมาพร้อมพูดคุยกับนักเรียนหญิงอย่างสนิทสนมหรอกนะ 
แต่เนื้อหาที่พูดคุยกับคาบุรากิที่เค้นจากวาคาบะจังมาได้ มีแต่เรื่องข้อสอบทดลองวิชาเลขไม่ก็ฟิสิกส์ที่สอบไปก่อนปิดเทอมฤดูร้อน ทุกคนเลยลงความเห็นว่าเป็นไปได้ที่ทั้งสองคนที่ครองตำแหน่งท็อปมาตลอดจะคุยอะไรทำนองนั้นกัน จะว่าไปตอนประกาศผลสอบปลายภาคเทอมหนึ่ง คาบุรากิก็เคยมาทักวาคาบะจังด้วยนี่นา

แต่ก็น้า~...  ทุกคนเหมือนจะไม่คิดมากเพราะเชื่อว่าจักรพรรดิไม่มีทางจะลดตัวลงไปวิสาสะกับวาคาบะจังด้วยเรื่องอะไรที่ไม่ใช่การเรียน แต่ฉันชักเอะใจเพราะรู้ดีอยู่แล้วว่านี่มันเรื่องในโลกของ Kimi Dolce หนำซ้ำในงานซัมเมอร์ปาร์ตี้ครั้งก่อน คาบุรากิก็ดูจะทำใจเรื่องรักแรกที่มีต่อท่านยูริเอะได้แล้วด้วย 
 ในงานซัมเมอร์ปาร์ตี้ฉันก็ได้ฟังอะไรมาหลายเรื่อง ดูเหมือนคาบุรากิจะตัดใจจากท่านยูริเอะแล้วจริงๆ การเต้นรำในครั้งนั้นดูจะเป็นเพลงวอลซ์ตัดใจอำลารักแรกสำหรับคาบุรากิ  ขนาดฉันเองยังรู้สึกว่า คาบุรากิ เศร้าจังเลย~ อยู่หน่อยๆ เหมือนกัน  ฉันก็ไม่เคยแอบชอบใครข้างเดียวถึงสิบกว่าปีมาก่อน แต่การตัดใจก็คงทุกข์ทรมานไม่น้อย คงไม่แปลกที่ต้องใช้เวลาตั้งกว่า 8 เดือนเพื่อคลี่คลายปมที่ฝังแน่นยาวนานอยู่ในหัวใจมาถึง 14 ปี  แต่ก็น่าสงสารท่านยูริเอะที่ต้องจมอยู่กับความรู้สึกผิดตลอดช่วงเวลานั้นจริงๆ 

แต่ประวัติรักแรก 14 ปีเนี่ยยาวนานดีจริงๆ แสดงว่าต้องเริ่มมาตั้งแต่ตอนคาบุรากิ 2-3 ขวบใช่ไหมล่ะ เด็กอายุ 2 ขวบนี่รู้จักรักแรกแล้วเหรอ เอ็นโจตอบข้อสงสัยของฉันว่า คาบุรากิยืนยันแบบนั้นเพราะนั่นเป็นช่วงอายุที่ได้เจอท่านยูริเอะครั้งแรก แต่กว่าจะมารู้จักความรักจริงๆ ก็เมื่อชั้นอนุบาลนั่นละมั้ง เห็นว่าคาบุรากิที่เป็นเด็กอนุบาลคอยวิ่งไล่ตามหลังท่านยูริเอะร้องว่า "ยูริเอะ~ ยูริเอะ~" อยู่เสมอ ท่านยูริเอะก็ดูจะเอ็นดูเด็กตัวน้อยๆ ที่มาติดตัวเองแจเอามากๆ ก็เลยมาเล่นด้วยบ่อยๆ  ท่านยูริเอะที่เป็นเด็กประถมมองเห็นอีกฝ่ายเป็นแค่น้องชายขี้อ้อนผู้น่ารักและน่าหมั่นไส้ไปพร้อมๆ กัน และคาบุรากิในวัยอนุบาลที่ออดอ้อนออเซาะผู้หญิงที่ตัวเองชอบ ดูจะมีช่องว่างระหว่างความรู้สึกอยู่ไม่น้อย แต่นั่นก็อาจจะเป็นช่วงน้ำผึ้งพระจันทร์ที่หอมหวานมีความสุขที่สุดสำหรับคาบุรากิก็ได้... 

เอาเถอะ ทั้งสองคนที่ได้เจอในงานซัมเมอร์ปาร์ตี้มีสีหน้าสดใสทั้งคู่ ตอนจบดีก็ดีแล้วล่ะ 


พอเข้าเทอม 2 ก็เริ่มงานเลือกตั้งประธานและรองประธานสภานักเรียน แน่นอนว่าตัวเก็งตำแหน่งประธานคือนายตัวสำรองที่เป็นสมาชิกสภานักเรียนอยู่แล้ว นายตัวสำรองคะแนนท็อปแถมยังมีประวัติเคยเป็นประธานนักเรียนสมัยมัธยมต้น เป็นตัวเก็งที่มาแรงที่สุดตั้งแต่ก่อนเลือกตั้ง แถมยังมีแรงเชียร์จากนักเรียนสาวๆ ด้วยนะ

สุดท้ายเนื่องจากไม่มีคู่แข่งที่มีพลังเสียงเหนือกว่า ตำแหน่งประธานคนต่อไปเลยตกเป็นของนายตัวสำรองไปอย่างง่ายดาย ส่วนตำแหน่งสมาชิกสภานักเรียนที่ไม่ได้มาจากเลือกตั้ง แต่มาจากการที่ประธานเป็นผู้คัดเลือกก็มีวาคาบะจังรวมอยู่ด้วย !
เอ๋?! วาคาบะจังเข้าสภานักเรียนเหรอ! จะว่าไปวาคาบะจังก็เรียนเก่งนะ จะเข้าเป็นสมาชิกสภานักเรียนก็ไม่แปลกหรอก... งั้นเหรอเนี่ย
ในต้นฉบับไม่เห็นมีเรื่องแบบนั้นเลย วาคาบะจังในการ์ตูนน่ะถูกนักเรียนส่วนมากในโรงเรียนมองเห็นเป็นศัตรูไปแล้ว ไม่มีทางได้เข้าสภานักเรียน แต่ในโลกนี้ ถึงจะโดนนักเรียนบางส่วนเหม็นขี้หน้า แต่เพราะแทบไม่มีความสัมพันธ์กับจักรพรรดิ ก็เลยเข้าสภานักเรียนได้สิน้า
แต่วาคาบะจังที่หัวดีขนาดมองจากภายนอกไม่ออกต้องแสดงความสามารถที่สภานักเรียนได้แน่ๆ วาคาบะจัง สู้เขานะ !
อ๊ะ... แต่ว่า ทาง Pivoine จะไม่เปลี่ยนรุ่นจนกว่าจะถึงปลายปี ประธานยังเป็นท่านโยโกะเหมือนเดิม วาคาบะจังจะไหวหรือเปล่านะ...


เมื่อม.6 จะถอนตัวกันไป ก็เกิดการเปลี่ยนรุ่นขึ้นทางโน้นทางนี้หลายแห่ง แต่ฉันยังเรื่อยเฉื่อยสบายใจเฉิบเพราะคิดว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเอง ที่ไหนได้ ระเบิดหย่อนลงมาเต็มๆ

"ท่านเรย์กะ จะกรุณารับตำแหน่งหัวหน้ารุ่นต่อไปของชมรมงานฝีมือได้ไหมคะ"
"เอ๋!! ฉันน่ะหรือคะเป็นหัวหน้าชมรมงานฝีมือ!?"

จู่ๆ หัวหน้าชมรมก็หยิบยื่นข้อเสนอสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าชมรมมาให้  ไม่น้า~ จะเป็นไปได้เหรอ ก็ดูสิ ฉันเนี่ยนะ? ฉันที่เพิ่งได้เลื่อนขั้นเป็นสมาชิกตัวจริงปีนี้เนี่ยนะ? ฉันที่ฝีมือในชมรมก็ครึ่งๆ กลางๆ เนี่ยนะ?

"คือว่าเรื่องนั้น.... ฉันชอบงานฝีมือแต่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญนะคะ ถ้าให้ฉันที่เพิ่งเข้าชมรมมาอย่างเป็นทางการไม่นาน มารับตำแหน่งประธานชมรมอาจจะเกินตัวไป... ที่สำคัญคือท่านอื่นๆ อาจจะไม่ยอมรับก็ได้นะคะ..."

สมาชิกชมรมงานฝีมือเก่งๆ ฝีมือล้ำเลิศยังมีอีกหลายท่าน จะให้พวกปลายแถวอย่างฉันมาเป็นหัวหน้าชมรม ทุกคนคงไม่ยอมรับหรอกค่ะ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันหารือเรื่องนี้กับทุกคนแล้ว ทุกคนก็บอกว่าอยากให้ท่านเรย์กะรับตำแหน่งหัวหน้าชมรมรุ่นต่อไปนะคะ"
"เอ๋ งั้นเหรอคะ"
"ค่ะ ท่านเรย์กะก็รักชมรมงานฝีมือใช่ไหมคะ  ทุกคนรู้ว่าตอนปิดเทอมหน้าร้อนท่านเรย์กะมาช่วยทำชุดที่ห้องชมรมตลอดเลย"

ก็จริง ตลอดช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ฉันแวะมาที่ห้องชมรมเท่าที่จะหาเวลามาได้ ถึงจะเย็บปักไม่ได้ ไม่เป็นประโยชน์กับการช่วยทำชุดแต่งงานมากนัก แต่ฉันก็มาช่วยทำดอกไม้ประดับชุด ช่วยเก็บกวาดเศษผ้าเศษด้ายตลอดนะ

"ฉันคิดว่าความรู้สึกที่มีให้ชมรมงานฝีมือสำคัญกว่าความรู้หรือฝีมือนะคะ คงหาสมาชิกที่รักในชมรมงานฝีมือขนาดท่านเรย์กะได้ยาก"
"ท่านเรย์กะ พวกเราจะช่วยเท่าที่ทำได้นะคะ กรุณารับตำแหน่งหัวหน้าชมรมด้วยเถอะค่ะ"

คุณอาซาอิที่อยู่ม.5 เช่นเดียวกับฉันก็เสริมขึ้นมาจากข้างๆ หัวหน้าชมรม
ไม่รู้เมื่อไหร่กัน สมาชิกคนอื่นๆ ก็เข้ามารุมล้อมรอบๆ พวกเรา ยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่าอยากให้ฉันเป็นหัวหน้าชมรม
ฉันเป็นหัวหน้าชมรมงานฝีมือ...

"เป็นฉัน...จะดีจริงๆ เหรอคะ..."
"แน่อยู่แล้วค่ะ!"

ทุกคนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

ปีก่อนฉันใช้เวลาตลอดทั้งปีเป็นสมาชิกปลอมๆ ของชมรมงานฝีมือ จนในที่สุดปีนี้ก็ได้เลื่อนขั้นเป็นสมาชิกตัวจริง ฉันคนนี้จะเป็นหัวหน้าชมรมงานฝีมือ...! ช่างเป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่อะไรอย่างนี้!

"ฉันจะพยายามนะคะ!"

ฉันประกาศก้อง แล้วทุกคนก็ช่วยกันปรบมือให้ด้วย
ตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะเป็นคิโชวอิน เรย์กะ หัวหน้าชมรมงานฝีมือ!

แต่ผลงานตุ๊กตานีดเดิลเฟลต์ที่จะตั้งโชว์ในงานเทศกาลโรงเรียนของเรย์กะ หัวหน้าชมรมคนใหม่ ยังไม่ไปถึงไหนเลยอ่ะ ทำไงดีล่ะ
เมล์จากเบียทันว่า "อยากเห็นตุ๊กตาเบียทันเร็วๆ จังเลย ทำให้น่ารักๆ นะ! เบียทันรอดูอยู่ล่ะ! อาทันก็ด้วยนะ!" หนักอึ้งอยู่ในอินบ็อกซ์ฉัน.... บอกนายบ้าหมาไม่ได้เด็ดขาดว่าเบียทันเวอร์ชั่นทดลองของฉัน ดวงตาที่เย็บติดกับใบหน้าข้างหนึ่งเกิดทะลักร่วงออกมากลายเป็นหมาสยองขวัญไปแล้ว

 

หัวหน้าห้องกับอิวามุโระคุงกับคุณฮนดะกับคุณโนโนเสะดูจะสนิทสนมกันไปโดยปริยายระหว่างเรียนเสริมปิดเทอมหน้าร้อน ระยะนี้ฉันเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันบ่อยๆ
รู้สึกว่าอิวามุโระคุงจะชอบคุณโนโนเสะ  ถึงจะชอบแต่งหญิงแต่ใจยังเป็นชายอยู่สินะ....
ส่วนในหมู่สมาชิกสภานักเรียนด้วยกัน นายตัวสำรองกับวาคาบะจังก็ดูจะอยู่ด้วยกันบ่อยๆ รวมถึงคาบุรากิที่คอยร้องทักทายวาคาบะจังอย่างสนิทสนมอีกด้วย

ท่านโยโกะ ประธาน Pivoine นั่งดื่มชาสบายๆ ในห้องสโมสรพลางกระซิบว่า "ดูท่าสภานักเรียนปีนี้จะมีปัญหานะ"
ฉันรีบทิ้งห้องสโมสรไว้เบื้องหลัง เผ่นหนีไปชมรมงานฝีมือ เฮ้อ หัวหน้าชมรมนี่งานยุ่งจริงจริ๊ง

 ---------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอลยล์
.
.
.
ท่านเรย์กะเป็นฟาเธ่อร์ค่อน //โดนพัดตบ 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET