[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 143 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.143 - ตอนที่ 143


143.

 

พวกเราหมุนเป็นวงกลมไปตามจังหวะดนตรี แม้ส่วนสูงจะต่างกันแต่ยูกิโนะคุงก็พยายามนำเต้นอย่างตั้งอกตั้งใจ แค่หกขวบยังเก่งขนาดนี้แน่ะ ! 

"ยูกิโนะคุงเต้นเก่งจัง"
"จริงเหรอฮะ ผมตัวเตี้ยแบบนี้ ทำให้ท่านพี่เรย์กะเต้นลำบากหรือเปล่าฮะ" 
"ไม่หรอกจ้ะ ยูกิโนะคุงช่วยนำ ทำให้พี่เต้นได้อย่างสนุกสนานเลยล่ะ" 
"เอะเฮะเฮะ ตอนนี้ผมเองก็สนุกมากฮะ" 

น่ารักจัง~! ได้เต้นกับเทวดาน้อยน่าเอ็นดูแบบนี้ ฉันช่างมีความสุขจริงๆ ! 
ขณะโลดแล่นไปมาตามจังหวะดนตรีในฟลอร์ ตาก็สบเข้ากับมาโอะจังที่ดวงตาเป็นประกายกับเอ็นโจที่กำลังเต้นอยู่กับท่านไอระ เอ็นโจทำหน้าประหลาดใจชั่วแวบที่เห็นฉันเต้นอยู่กับยูกิโนะคุง เดี๋ยวจะมาบ่นหรือเปล่านะว่าทำอะไรกับน้องชายคนสำคัญน่ะ
แต่ยูกิโนคุงบ่นอะไรน่าเอ็นดูว่า "เมื่อไหร่ผมจะตัวสูงซะทีน้า-- เพราะเกลียดนมวัวหรือเปล่าน้า" เรื่องของเอ็นโจเลยกระเด็นหายจากหัวฉันไปในพริบตา อุตส่าห์เป็นห่วงเรื่องความสูงด้วย ก็เป็นเด็กผู้ชายนี่เนอะ ยังเป็นเด็กป.1 อยู่เลย ตัวยังสูงได้อีกเยอะแยะน้า ความจริงฉันอยากให้ยูกิโนะคุงคงความน่ารักแบบนี้ไปอีกนานๆ นะคะ
เส้นผมสีอำพันของยูกิโนะคุงส่องประกายระยิบระยับล้อแสงไฟ
ฉันก็หมุนตัวไปตามการนำของยูกิโนะคุง 

คิดถึงสภาพร่างกายของยูกิโนะคุงแล้ว พวกเราเลยเต้นแค่เพลงเดียวแล้วออกจากวงวอลซ์มา
ฉันหยิบน้ำลูกพลัมให้ยูกิโนะคุงที่แก้มเป็นสีแดงๆ ส่วนตัวเองหยิบโฟรเซ่นมาการิต้าไม่มีแอลกอฮอลล์มาล้างคอ อร่อยจัง~! 

"ยูกิโนะคุง เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่เหนื่อยนะ"
"สบายๆ ฮะ ท่านพี่เรย์กะล่ะฮะ"
"พี่ยังสบายมากอยู่เลยจ้ะ" 

อาจด้วยผลจากการวิ่งจ๊อกกิ้งช่วงฤดูร้อน ฉันว่าฉันมีเรี่ยวแรงขึ้นกว่าตอนก่อนปิดเทอมนะ วันมะรืนจะไปวิ่งที่พระราชวังกับคุณมิฮาระเป็นการสรุปยอดของปิดเทอมนี้ด้วยล่ะ  5 กิโลแน่ะ จะไหวหรือเปล่าน้า รอบเขตพระราชฐานที่มีแต่นักวิ่งตัวจริงเนี่ย อย่างฉันคงไปผิดที่ผิดทางมากๆ 

"ยูกิโนะคุงเพิ่งขึ้นป.1 แต่เต้นวอลซ์เก่งจัง สงสัยจะซ้อมมามากหรือเปล่าเอ่ย"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกฮะ เทียบกับท่านพี่แล้วผมยังอีกไกล"

ว่าแล้วยูกิโนะคุงก็หันไปมองพี่ชายที่ยังอยู่ในฟลอร์เต้นรำ

"อ้าว แต่พี่ว่านี่ก็เก่งมากแล้วนะจ๊ะ" 

ถ้ายูกิโนะคุงเต้นได้พลิ้วขนาดเอ็นโจสิจะน่ากลัวกว่า 

"แล้วยูกิโนะคุงทำการบ้านเสร็จหรือยังเอ่ย"
"ฮะ ส่วนมากเสร็จไปตั้งแต่กลางเดือนสิงหาแล้ว ที่เหลือก็ไปๆ มาๆ บ้านพักที่อากาศเย็นหน่อย"
"แหม งั้นเหรอ ! ยูกิโนะคุงเก่งมากเลยละจ้ะ" 
"อากาศร้อน ผมออกไปข้างนอกไม่ได้ ก็เลยไม่มีอะไรทำน่ะฮะ ส่วนตรงที่ไม่เข้าใจ ท่านพี่เป็นคนสอนให้" 
"ท่านเอ็นโจน่ะเหรอ"

คิดมานานแล้ว เอ็นโจเนี่ยรักน้องจังน้า 

"ฮะ ท่านพี่เองก็ยุ่งๆ ไม่ค่อยได้อยู่ติดบ้านเท่าไหร่... อ๊ะ ท่านพี่นี่"

เมื่อทั้งสี่เต้นรำเสร็จก็เดินมาทางนี้ ทั้งที่ยังตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนอยู่อย่างเดิม

"ท่านพี่ !"
"ยูกิโนะ" 

เอ็นโจส่งสัญญาณให้บริการนำเครื่องดื่มมาพลางวางมือลงบนหัวยูกิโนะคุง

"ยูกิโนะ ไม่ได้ไปกวนคุณคิโชวอินเขาใช่ไหม"
"ไม่ได้กวนซักหน่อย"  

ยูกิโนะเชิดปากอย่างงอนๆ โอ้ ได้เห็นยูกิโนะคุงแบบนี้ก็แปลกดีเหมือนกัน กับพี่ชายแท้ๆ ก็ต้องอ้อนๆ สินะคะ 

"เรย์กะจัง ไม่ได้เจอกันตั้งนาน"
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ ท่านไอระ" 

ท่านไอระทักทายฉันด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ ด้วย ที่ได้เจอกันต่อหน้าก็ตั้งแต่คดีคาบุรากิอกหักนั่นละมั้ง แต่ยังส่งเมล์หากันเรื่อยๆ นะ

"คุณเรย์กะ ไม่ได้พบกันนานเลยนะจ้ะ ยังจำฉันได้หรือเปล่าเอ่ย"
"แน่นอนค่ะ ท่านยูริเอะ" 

ใครจะไปลืมท่านยูริเอะผู้แสนวิเศษได้ลงคอล่ะ ท่านยูริเอะหัวเราะอุหุหุด้วย
คาบุรากิทักว่า "ยูกิโนะ สบายดีหรือเปล่า !" แล้วเอามือขยี้ๆ หัวยูกิโนะคุงใหญ่เลย ยูกิโนะคุงที่หัวยุ่งเพราะถูกยีๆ พยายามปัดมือทิ้ง แต่คาบุรากิยิ่งสนุกใหญ่ไม่ยอมปล่อยเลย หยุดนะ ! ตาบ้าที่ไม่รู้จักออมแรงนี่ ! เดี๋ยวคอบางๆ ของยูกิโนะคุงก็หักหรอก!
ก่อนฉันจะได้เข้าไปห้าม ท่านไอระกับท่านยูริเอะก็ช่วยยูกิโนะคุงออกมาจากเงื้อมมือปีศาจเสียก่อน ทั้งสองคนช่วยกันจัดผมยุ่งๆ ของยูกิโนะคุงให้เข้าที่ คาบุรากิโดนท่านยูริเอะดุว่า "ทำอะไรของเธอเนี่ย มาซายะ !"  ว้าย สมน้ำหน้า ! 

"คุณคิโชวอิน เมื่อกี้ขอบใจนะที่ช่วยดูแลน้องชาย"

เอ็นโจเดินมาพูดกับฉัน 

"ดูแลที่ว่าคือเรื่องเต้นรำน่ะหรือคะ ไม่เลยค่ะ ยูกิโนะคุงต่างหากที่อุตส่าห์ใส่ใจชวนดอกไม้ริมผนังอย่างฉันออกมา ฉันต่างหากล่ะคะที่ต้องขอบคุณ" 

ทั้งยูริคุงทั้งยูกิโนะคุง ชั้นประถมนี่มีสุภาพบุรุษตัวน้อยๆ น่าฝากความหวังไว้ในอนาคตเต็มไปหมด น่าอิจฉาจริงๆ
ดูสิ ขนาดตอนนี้พวกเด็กผู้หญิงชั้นประถมยังชำเลืองๆ มาเลยนะ ได้ยินว่ายูกิโนะคุงก็ออกจะป๊อบในชั้นประถม ถ้าฉันผูกขาดไว้คนเดียวคงไม่ดีละมั้ง 
มาโอะจังกับยูริคุงถูกเด็กพวกนั้นขอร้องให้มาเป็นตัวแทนชวนยูกิโนะคุงไปร่วมวง

"ยูกิโนะคุง คือว่า ทุกคนทางชั้นเปอติต์ชวนให้ไปนั่งคุยด้วยกันแน่ะ"
"ฮะ ท่านพี่ ผมไปก่อนนะฮะ" 

ยูกิโนะคุงโบกมือให้พวกเราเดินไปหาเพื่อนๆ ชั้นประถม

"ท่านไอระกับท่านยูริเอะตอบตกลงมาซัมเมอร์ปาร์ตี้นานแล้วหรือคะ" 

ทางนี้ไม่เห็นได้ข้อมูลมาเลยอะค่ะ

"คุณโยโกะประธานคนปัจจุบันตั้งอกตั้งใจชวนพวกเรามาก็เลยลังเลอยู่ แต่มาซายะก็ชวนว่าให้มาด้วยกันเถอะ..."

ว่าแล้วท่านยูริเอะก็ยิ้มอย่างยินดี คาบุรากิเป็นคนชวนเหรอ ! แล้วปฎิกริยาของท่านยูริเอะแบบนี้... หรือว่าความรักของคาบุรากิจะงอกงามแล้วจริงๆ !? 

"เข้าใจผิดอะไรอยู่หรือเปล่า คุณคิโชวอิน"
"เอ๋"

เอ็นโจยิ้มขื่นๆ มองฉัน

"ฉันกับยูริเอะไม่มีอะไรกันนะ"
"เอ๋"

ทั้งสี่คนมองฉันแล้วหัวเราะ

"มาซายะมาหาฉัน บอกว่าจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้แล้ว ขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา แล้วก็บอกว่าขอบคุณที่ช่วยรอนะ" 

ดวงตาของท่านยูริเอะดูจะรื้นขึ้นมา

"ทีท่าไม่ชัดเจนของฉันทำร้ายมาซายะไปถึงขนาดนั้น ต้องขอโทษจริงๆ ทุกครั้งที่ได้ยินว่ามาซายะไปผาโทจิมโบ ไปป่าจุไค หัวใจฉันแทบแหลกราญ ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไง..."

ดูเหมือนจะนึกถึงเรื่องในครั้งนั้น เสียงท่านยูริเอะจึงสั่นเครือ ดูเหมือนการออกเดินทางเยียวยาหัวใจของคาบุรากิจะส่งผลกระทบกับผู้เกี่ยวข้องอย่างรุนแรงจริงๆ  ก็นะ ไปแต่ละที่

"ถึงจะได้ยินว่ามาซายะอาการดีขึ้นทีละน้อย แต่ฉันก็ไม่มีหน้าจะไปเจอเขาแล้ว คิดว่ามาซายะเองก็คงไม่มีทางอภัยให้ฉันแน่ๆ แต่ก่อนหน้านี้ ตอนมาซายะมาหาฉัน..." 

ในที่สุดท่านยูริเอะก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ คาบุรากิทำหน้าขอโทษขอโพย ท่านไอระควักผ้าเช็ดหน้าออกมาให้ สำหรับท่านยูริเอะเอง ช่วงเวลาที่ทำร้ายคาบุรากิที่ตัวเองเอ็นดูเหมือนน้องชายมาตั้งแต่เด็กๆ จนไม่อาจไปพบหน้าได้ก็เป็นช่วงทุกข์ใจมากสินะ... 

"ฉันเองก็เข้าใจความรู้สึกของยูริเอะนะ แต่ความรู้สึกตลอด 14 ปีมันตัดกันไม่ได้ง่ายๆ... ขอโทษนะ ยูริเอะ" 

ท่านยูริเอะส่ายศีรษะไปมา 

"แต่ฉันก็ทำใจได้แล้วล่ะ ถึงความรักที่มีต่อยูริเอะจะสิ้นสุดลงไป แต่ยูริเอะยังเป็นคนพิเศษสำหรับฉันเสมอ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับยูริเอะ ฉันจะไปช่วยทันทีไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็ตาม" 

อ๊ะ นี่มันประโยคใน Kimi Dolce นี่นา
งี้นี่เอง ทำใจได้แล้วจริงๆ ด้วยสินะ ฉันเองก็เจอเรื่องวุ่นวายจำใจรับหนังสือบทกวีของไฮเน่มาเหมือนกัน แต่ได้เห็นท่านยูริเอะ คาบุรากิ ท่านไอระหัวเราะได้แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ

"ได้ฟังจากไอระแล้ว คุณเรย์กะเองก็ลำบากหลายเรื่องเลยใช่ไหม ต้องขอโทษด้วยนะ ขอบคุณนะ" 
"ไม่หรอกค่ะ ไม่เลย ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ"
"นั่นสิ ฉันก็แค่แบ่งปันความเจ็บปวดจากการอกหักร่วมกับคิโชวอินเท่านั้น" 

เฮ้ย ! คาบุรากิ พูดอะไรของนายน่ะ !

"เอ๋ เรย์กะจังอกหักเหรอ อกหักจากใครน่ะ !?"
"แหม คุณเรย์กะ คงเป็นทุกข์มากสินะคะ" 

เดี๋ยวเถอะ หยุดน้า ! อย่ามองฉันด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจอย่างนั้นนะ ! อย่าถามเชียวนะว่าอีกฝ่ายคือใคร ! คาบุรากิ อย่ามาพยักหน้าหงึกๆ อย่างเข้าอกเข้าใจนะเฮ้ย !
เอ็นโจก็กลั้นหัวเราะใหญ่ โธ่ ! น่าโมโหชะมัด ! ยูกิโนะคุง กลับมาเถอะ ใช้ความเทวดาเยียวยาพี่ด้วย !

 

ปิดเทอมหน้าร้อนของฉันจบลงด้วยความทรงจำที่ไปวิ่งครบรอบพระราชวังในสภาพกึ่งๆ ซอมบี้ จากวันนี้ไปก็เข้าสู่เทอมสองแล้ว

--- และแล้วในเช้าวันเปิดเรียน ทั้งซุยรันก็ต้องสั่นสะเทือนกับภาพคาบุรากิและวาคาบะจังที่มาโรงเรียนพร้อมกันพลางพูดคุยกันอย่างสนิทสนม 

"ท่านเรย์กะ นั่นมันเรื่องอะไรกันคะ!"
"ท่านเรย์กะ! ทำไมท่านคาบุรากิถึงไปอยู่กับคุณทาคามิจิล่ะคะ!"

ตัวฉันก็ถูกเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอนจากเซริกะจังและคิคุโนะจังที่มาเกาะแขนซ้ายขวากระชากไปๆ มาๆ 
หนู~ม่าย~รู้~ค่า~


 ---------------------------------

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอลยล์
.
.
.
ท่านพี่เป็นซิสค่อน 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET