[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 141 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.141 - ตอนที่ 141


141.

 

อุตส่าห์ส่งหิ่งห้อยมาให้ แต่จะให้แมลงน้อยจบชีวิตสั้นๆ ที่เหลืออีกเพียงสัปดาห์เดียวลงในกรงแมลงก็ดูจะน่าสงสารเกินไป ฉันเลยกะว่าจะจับไปปล่อยในป่าซุยรัน ความจริงก็อยากให้มาโอะจังได้ดูหิ่งห้อยส่องแสงน่ะนะ แต่ครั้งหน้าคงมีโอกาสอีกละมั้ง 
จากนั้นฉันก็มาโผล่ที่โรงเรียนช่วงปิดเทอมฤดูร้อน พอเปิดกล่องแมลงในป่าของซุยรัน หิ่งห้อยก็บินออกมา ตอนแรกฉันนึกว่ามันจะบินหายไป  แต่มันกลับไปเกาะอยู่ที่ใบหญ้าใกล้ๆ แล้วไม่กระดุกกระดิกอีกเลย ...หรือว่านี่คือวินาทีสิ้นอายุขัย !?  ฉันเอากิ่งไม้ที่ตกอยู่แถวๆ นั้นไปจิ้มๆ ใบหญ้าที่หิ่งห้อยเกาะอยู่ แล้วหิ่งห้อยก็บินเอื่อยๆ ไปเกาะใบหญ้าอื่น รู้สึกจะไม่ใช่เวลาสิ้นอายุ แต่เป็นช่วงเวลาพักเท่านั้น เจ้าหิ่งห้อย จงมีชีวิตอยู่อย่างเข้มแข็งล่ะ ! 
ฉันร้องเชียร์หิ่งห้อยอยู่ในใจก่อนออกมาจากป่า 
 
พื้นที่สีเขียวเนี่ยเย็นกว่าที่อื่นจริงๆ น่ะแหละ พอออกมาจากป่า ความร้อนชวนให้หน้ามืดก็พุ่งเข้ามาทันที ฉันกางร่มกันแดดป้องกันตนเองจากแสงแดดแผดกล้า พลางวิ่งเหยาะๆ กลับไปที่อาคารเรียน ชมรมกีฬาที่ซ้อมกันท่ามกลางอากาศร้อนๆ แบบนี้นี่ยอดไปเลย ระวังเป็นลมแดดกันด้วยนะคะ
พอเข้าไปในตัวอาคารเรียน เดินผึ่งแอร์ไปตามทางเดิน หัวหน้าห้องกับอิวามุโระคุงก็เดินผ่านมา

"อ้าว คุณคิโชวอิน วันนี้มีอะไรเหรอ"

หัวหน้าห้องส่งเสียงทักฉัน 

"พอดีมีธุระนิดหน่อยน่ะค่ะ ทั้งสองคนมาเรียนเสริมเหรอคะ"
"อื้อ" 

 ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนที่โรงเรียนมีเรียนเสริมสำหรับนักเรียนที่ยื่นความจำนงค์เข้ามา ที่พวกหัวหน้ามาเข้าเรียนนั้นไม่ใช่คอร์สสำหรับเด็กนักเรียนคะแนนตกอย่างที่ฉันเข้าเรียนตอนสมัยอยู่ม.ต้น แต่เป็นคอร์สพิเศษสำหรับเหล่านักเรียนผู้กระตือรือร้น 

"ตอนก่อนปิดเทอมรู้สึกคุณฮนดะก็บอกว่าจะมาลงด้วยไม่ใช่หรือคะ"

ฉันแอบๆ ถามหัวหน้าห้อง หัวหน้าห้องเช็คว่าไม่มีคนอยู่รอบๆ แล้วจึงรับว่า "ใช่แล้วล่ะ ได้อยู่ห้องเดียวกันด้วย" พลางพยักหน้าอย่างดีอกดีใจ

"อิวามุโระคุงก็เรียนเสริมอยู่ห้องเดียวกัน พวกเราสี่คน มีผม อิวามุโระคุง คุณฮนดะ แล้วก็คุณโนโนเสะนั่งเรียนใกล้ๆ กันนี่แหละ"
"แหม" 

สมแล้วที่มานั่งเรียนโดยมีมิฮารุจังเป็นเป้าหมายนะ หัวหน้าห้อง สงสัยปิดเทอมปีนี้จะก้าวหน้าไปไกลซะละม้าง 

"เพราะคุณฮนดะกับคุณโนโนเสะมาทักผมกับอิวามุโระคุงว่าสนิทกับคุณคิโชวอินจังนะนั่นแหละ ที่ผมสนิทกับอิวามุโระคุงได้ก็เพราะสายสัมพันธ์จากคุณคิโชวอินเหมือนกัน รู้สึกเหมือนได้คุณคิโชวอินช่วยทางอ้อมเลยนะ"

โฮ่ เพราะได้ฉันช่วยสินะ แต่ความจริงไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ 

"ถ้าฉันมีประโยชน์บ้างก็ยินดีค่ะ"
"แหม สมเป็นท่านอาจารย์ด้านความรักของผมจริงๆ แล้วก็คุยกับอิวามุโระคุงขอความร่วมมือแล้วนะ ผมกับอิวามุโระคุงนี่เข้ากันได้แปลกๆ ยังไงไม่รู้ เนอะ อิวามุโระคุง"
"นั่นสินะ" 
"งั้นเหรอคะ ฉันคิดมานานแล้วละค่ะว่าพวกคุณสองคนน่าจะสนิทกันได้" 

ดูผ่านๆ อาจจะเห็นว่าอิวามุโระคุงชมรมยูโดกับหัวหน้าห้องนี่คนละเผ่าพันธ์กัน แต่เนื้อในผูกพันกันด้วยความเป็นสาวน้อยชัดๆ 
ในตอนนั้น จู่ๆก็มีอะไรแล่นมาชนท้ายทอยฉันจากนอกหน้าต่าง

"โอ๊ย !"

เอ๊ะ อะไรน่ะ !? มีคนปาหินใส่ฉันเหรอ !? แต่ทำไมรู้สึกหนักหัวแปลกๆ 
จู่ๆ เสียงหึ่งงงง-----!!! เสียดแก้วหูเหมือนเสียงนาฬิกาปลุกก็เข้าจู่โจมฉันจากด้านซ้าย เอ๋ !? หรือว่าเสียงนี้มัน!

"คุณคิโชวอิน ! จักจั่นเกาะอยู่ที่หัวแน่ะ !"
"ไม่น้าาาาาา !!" 

ว่าแล้ว !
ตายแล้ว ! หยะแหยง ! น่ากลัว ! หนวกหู !
ถึงจะอยากไล่จักจั่นที่ส่งเสียงหวีดๆ อยู่ทางซ้ายเฉียงๆ ของหัว แต่ตัวมันก็ใหญ่อ่ะ ฉันไม่อยากเอามือไปแตะอ่ะ ! ถึงจะจับแมลงปอได้แต่จักจั่นนี่ไม่ไหวนะคะ !
หัวหน้าห้องรีบยื่นมือเข้ามาทำท่าจะปัดให้ แต่โดนจักจั่นกรีดปีกใส่ด้วยความเร็วสูงเป็นเชิงขู่ทำให้ชะงักงัน ฉันก็สะบัดหัวไปมาซ้ายๆ ขวาๆ กะจะไล่แต่จักจั่นไม่กระดิกเลย พอสะบัดหัวเร็วๆ ก็เห็นตัวจักจั่นอยู่ทางปลายสายตาแว้บๆ ด้วยนะ ขนลุกเลยล่ะ หยะแหยง ! น่ากลัว ! หนวกหู ! กรี๊ดดดดดด ! 
ฉันสติแตกไปโดยสิ้นเชิง สะบัดหัวพรึ่บพรั่บๆ อย่างกับเชิดสิงโตก็ไม่ปาน ไปซะทีซี่-----! 

"อย่าขยับนะ !" 

อิวามุโระคุงที่ตัวสูงบอกว่า "ถ้าเจ็บก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ" พลางยื่นมือมาที่หลังฉัน แล้วใช้หลังมือตบจักจั่นบนหัวร่วงผล็อยไป ! 

"ไชโย ! อิวามุโระคุง ! คุณคิโชวอิน หลุดแล้วนะ!"
"เอ๋...!?"

ฉันสะบัดหัวแรงเกินจนตาลายไปหมด แต่ปลายสายตาที่พร่าเลือนยังมองเห็นจักจั่นลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น 
ดูเหมือนจักจั่นจะสลบไปด้วยความช็อกจากแรงตบ แต่อีกแป๊บนึงก็ฟื้นขึ้นมาแล้วบินฟิ้วออกนอกหน้าต่างหายไป

"ไม่เป็นไรนะ คุณคิโชวอิน"
"ท่าทางอาการไม่ค่อยดีนะครับ ไปห้องพยาบาลไหม"
"ขอบคุณนะ ทั้งสองคน ฉันตกใจจนเผลอเสียกิริยาไปหน่อย ขอโทษนะคะ..."

ความหวาดกลัวแมลงตัวเบ่อเริ่มที่บินมาเกาะและเสียงกรีดร้องเสียดแก้วหูทำให้ฉันลืมตัวไป ฉันไม่เข้าใจความรู้สึกของปรมาจารย์บะโช (*) ที่รู้สึกสุนทรีย์ไปกับเสียงหวีดๆ นั่นจริงๆ ค่ะ... เฮ้อ ตกใจหมดเลย

"อ๊ะ คุณคิโชวอิน ที่ผมมีขาจักจั่่นติดอยู่น่ะ..."

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ! 

 

หลังคดีจักจั่นฝันร้ายนั่นแล้ว ฉันก็ตรงดิ่งไปยังร้านทำผมให้เขาสระผมให้ทันทีโดยไม่บอกที่มาที่ไป แค่ขอให้ชำระล้างผมฉันให้สะอาดก็พอแล้วค่ะ 
หัวหน้าห้องช่วยหยิบขาจักจั่นออกจากหัวฉัน แล้วทั้งสองคนก็ช่วยกันเช็คว่ามีสิ่งแปลกปลอมอย่างอื่นติดอยู่บนหัวฉันอีกไหม ฉันขอให้ทั้งสองคนเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ทั้งคู่สัญญาว่าจะไม่บอกใคร แล้วยังปลอบด้วยว่า "ที่ภาคใต้ของฝรั่งเศสเขาถือกันว่าจักจั่นเป็นสัญลักษณ์แห่งโชคลาภ จากนี้ไปต้องมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นแน่ !" เอาจริงดิ่ ? 
ระหว่างเช็คหัวฉัน หัวหน้าห้องก็พูดกับอิวามุโระคุงด้วยว่า "ถ้าเจอปอยผมม้วนกลับข้าง ความสุขจะมาเยือนล่ะ" พอได้ยินแบบนั้น อิวามุโระคุงก็ตั้งหน้าตั้งหาใหญ่ แล้วก็หาเจอด้วยล่ะ ดีจังเลยนะคะ... 


หลังจากนั้นอีกไม่กี่วัน ฉันก็ไปเที่ยวบ้านซากุระจังที่ไม่ได้ไปมานาน เนื่องจากเป็นฤดูร้อน ของฝากติดมือเลยเอาเป็นไอศกรีมจากร้านช็อกโกแลตชื่อดังระดับโลก รสสตรอว์เบอรี่เข้มข้นอร่อยจัง~! ช็อคโกแลตในเนื้อไอศกรีมก็อร่อย !
พวกเรานั่งกินไอศกรีมสบายๆ ในห้องของซากุระจัง พลางพูดคุยเรื่องสถานการณ์ใกล้ตัว

"วันนี้อาคิสะวะคุงไม่อยู่เหรอ อ๊ะ ไปชมรมหรือเปล่า"
"ใช่ เห็นว่ามีไปเข้าค่ายไปซ้อมแข่งอะไรยุ่งไปหมด แล้วยังต้องไปเรียนพิเศษภาคฤดูร้อนด้วย ปิดเทอมหน้าร้อนแต่แทบไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันเลยล่ะ"
"งั้นเหรอ" 
"พูดถึงชมรมกรีฑา ! นี่ ได้ยินว่ามีผู้จัดการม.4 เข้ามาในชมรมกรีฑาแน่ะ รู้หรือเปล่า"
"เอ๋ ไม่เห็นรู้เลย เพิ่งรู้นี่แหละว่าชมรมกรีฑาของซุนรัยมีผู้จัดการด้วย"
"ก็มีน่ะสิ ต้องระวังแล้วนะ ยัยเด็กพวกนั้นมีแผนร้ายในใจแน่ๆ"
"ว้าย คิดเอาเองอีกแล้ว" 
"ก็ทีโรงเรียนสตรีอย่างยูริมิยะยังไม่เห็นมีผู้จัดการเลยนี่นา เห็นว่าผู้จัดการชมรมกรีฑาของซุยรันดูแลรวมๆ กันทั้งชมรมชายชมรมหญิง แต่เด็กที่มาเป็นผู้จัดการชมรมกีฬาชายน่ะ ไม่มีใครแค่ชอบกีฬาจากใจจริงหรอก คราวหน้าฉันต้องไปเชียร์ที่งานกีฬาแล้ว จะได้รู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร ทนรอให้ถึงงานเทศกาลโรงเรียนไม่ไหวหรอก" 
"สู้เขาน้า~"

ซากุระจังยังกางกำแพงเหล็กรอบตัวอาคิสะวะคุงเหมือนเดิมเลยน้า 
 
"พูดแบบไม่จริงใจเลยนะเธอ เอ้า ช่างเถอะ ว่าแต่เรย์กะ ระยะนี้เป็นไงบ้างล่ะ" 
"อื~ม ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษนะ อ๊ะ แต่ได้ซัดกับคุณไมฮามะหลายครั้งเลยล่ะ"
"ไมฮามะ? โดนทำอะไรเข้าหรือเปล่า"
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่โดนหาเรื่องบ้าง โดนจิกๆ กัดๆ บ้างน่ะ ไม่รู้ทำไมพอมาถึงเรื่องจักรพรรดิแห่งซุยรันทีไรต้องเห็นฉันเป็นศัตรูอยู่เรื่อย"
"จะว่าไป ก่อนหน้านี้เคยได้ยินไมฮามะบ่นว่าที่ซุยรันมีผู้หญิงวุ่นวายชอบมากระแซะอยู่รอบตัวจักรพรรดิ หรือว่านั่นคือเรย์กะงั้นเหรอ"
"เอ๋ ฉันจำไม่ได้เลยนะว่าเคยไปกระแซะอยู่รอบตัวจักรพรรดิตั้งแต่เมื่อไหร่" 

แต่ก็คงพูดถึงฉันน่ะแหละ ดูจากสายตาอาฆาตแค้นขนาดนั้นแล้ว

"คุณไมฮามะมีศักดิ์เป็นจักรพรรดินีของยูริมิยะเหรอ"
"คิดเอาเองน่ะ บารมีไม่ถึงหรอก"
"งี้นี่เอง~"
"เดี๋ยวเถอะ ไหวหรือเปล่าน่ะ ถ้ามีอะไรอดทนรนไม่ไหวเรื่องไมฮามะ ฉันจะช่วยอีกแรงนะ"
"ขอบคุณนะ ซากุระจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก ขอโทษนะ แต่ฉันไม่เคยคิดว่าคุณไมฮามะน่ากลัวเลย แค่รู้สึกว่าวุ่นวายนิดหน่อยน่ะ"
"งั้นก็แล้วไป" 

คุณไมฮามะเหรอ~ ดูเหมือนคาบุรากิไม่ได้สนอกสนใจเลยนะ แต่ก็คงปฎิเสธแบบไร้เยื่อใยไปไม่ได้เพราะติดที่ท่านยูริเอะนี่แหละ 
จากนั้นมาท่านยูริเอะเป็นไงบ้างนะ ไม่มีข่าวมาถึงฉันด้วย ตอนงานชมหิ่งห้อย ท่านยูริเอะก็ไม่ได้ไป สุดท้ายแล้วสองคนนั้นจะเป็นยังไงบ้างน้า คาบุรากิจะทำใจได้หรือยังนะ 
ตอนนี้คาบุรากิกับวาคาบะจังก็ยังไม่คืบหน้าไปถึงไหน ได้เจอกับท่านยูริเอะซักครั้งหรือยังนะ แต่พอท่านยูริเอะเรียนจบแล้วอาจจะบินไปอเมริกาเลยก็ได้นี่นา อืม~

เอาเถอะ สนใจเรื่องตัวเองดีกว่าเส้นทางรักของคนอื่นเขานะ... พรุ่งนี้ลองไปห้องสมุดดูอีกทีดีกว่า แกล้งไปนั่งข้างๆ จะได้แอบมโนว่าเป็นคู่รักชุดนักเรียนอยู่คนเดียว 

ฤดูร้อนนี้ พอรู้สึกตัวอีกทีฉันก็กลายเป็นกองหนุนสตอล์กเกอร์เต็มตัวไปแล้ว 

--------------------------------

(*) มัตสึโอะ บะโช ปรมาจารย์ไฮคุเคยแต่งกลอนไฮคุเกี่ยวกับจักจั่นไว้ บทที่ขึ้นชื่อมากคือ 閑さや岩にしみ入る蝉の声 (Shizukasaya / iwa ni shimiiru / semi no koe.) ว่าด้วยเสียงร้องของจักจั่นที่กรีดลงไปในหินผาท่ามกลางความเงียบงัน แต่ดูคุณเรย์กะเธอคงไม่อินด้วยเท่าไหร่แน่ๆ 5555

---------------------------------
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอลยล์
.
.
.
ท่านเรย์กะอ้วนอีกแล้ว

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET