[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 140 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.140 - ตอนที่ 140


140.

 

"สวัสดีค่ะ ท่านเอ็นโจ ท่านเรย์กะ"  ท่านประธานทักเมื่อเดินมาถึงพวกเรา 

"เป็นหิ่งห้อยที่งดงามจริงๆ นะคะ ทำให้หลงลืมความเป็นจริงในแต่ละวันไปเลย"

ประธานมองหิ่งห้อยที่โบยบินไปมาในสวนอย่างเคลิบเคลิ้ม

"ถ้าบินเข้ามาใกล้ๆ คงสวยกว่านี้นะคะ..."

ฉันถูกหิ่งห้อยเหม็นหน้าเข้าแล้วเลยเผลอพูดประชดตัวเองไป ได้ยินเสียงเอ็นโจหัวเราะ"หึ..." อยู่ข้างๆ ก็บอกแล้วไงว่านายอาจเป็นคนร้ายตัวจริงที่ทำให้หิ่งห้อยแตกกระเจิงก็ได้! 

"นั่นสินะ แต่การรับชมหิ่งห้อยให้สวยงามที่สุด ระยะขนาดนี้อาจจะเหมาะสมแล้วก็ได้นะคะ"

สมเป็นท่านประธาน พูดได้ดีจริงๆ! 

"คุณคิโชวอิน ถ้าอยากดูหิ่งห้อยใกล้ๆ ขนาดนั้น ผมไปจับมาให้ซักตัวไหม"
"....แค่ความรู้สึกก็พอแล้วค่ะ ท่านเอ็นโจ"

ดวงตานายนี่ขำก๊ากเลยนะ เอ็นโจ หมอนี่เป็นพวกเส้นตื้นเหรอเนี่ย  เสียงหัวเราะสดใสจากตำแหน่งที่พวกคุณไมฮามะยืนอยู่ลอยมาแต่ไกล ตรงนั้นมีฝูงหิ่งห้อยลอยวนอยู่รอบๆ คาบุรากิกับคุณไมฮามะผู้จับจองพื้นที่ข้างๆ 

"ท่านมาซายะ ดูสิคะ ! รอบๆ พวกเรามีหิ่งห้อยเต็มไปหมดเลย !"

คุณไมฮามะทำท่าราวกับจะอวดคนรอบข้างว่าหิ่งห้อยกำลังอวยพรให้ความสัมพันธ์ของทั้งสอง กรี๊ดกร๊าดขนาดนั้นทำไมหิ่งห้อยยังบินเข้าหาอีกล่ะ นี่หล่อนคงไม่ได้ใช้น้ำหอมล่อแมลงหรอกใช่มั้ย 
คุณไมฮามะวี้ดว้ายกระตู้วู้ ในขณะที่คาบุรากิปัดป่ายมือไม้ของคุณไมฮามะไปมาอย่างเซ็งๆ  เป็นหนุ่มป๊อบก็ลำบากหน่อยนะคะ

"ที่อยู่กับท่านคาบุรากินั่น... ใช่คุณไมฮามะหรือเปล่าคะ จากโรงเรียนยูริมิยะ..." 

ดวงตาของท่านประธานคมกล้าขึ้นทันที

"ค่ะ ท่านโยโกะ ท่านผู้นั้นเคยบุกมาที่ซุยรันหลายรอบแล้วค่ะ"
"ได้ยินว่าที่ยูริมิยะ มีนักเรียนส่วนหนึ่งเรียกขานเธอคนนั้นว่าเป็นจักรพรรดินีแห่งยูริมิยะ" 

จักรพรรดินีแห่งยูริมิยะ !? ฉันตกตะลึงกับคำพูดของสมาชิก Pivoine ฉันนึกว่าคุณไมฮามะนี่เป็นพวกปลาซิวปลาสร้อยแท้ๆ แต่ที่ยูริมิยะนี่เธอได้ดิบได้ดีถึงขั้นเป็นจักรพรรดินีเลยเหรอ!?

"แหม..." 

ดวงตาของท่านประธานที่ยิ้มเยื้อนอยู่ไม่ได้หัวเราะไปด้วย ตรงนี้มีเอ็นโจอยู่ ทุกคนก็เลยไม่ได้พูดอะไรโจ่งแจ้ง แต่พอสัมผัสบรรยากาศทะแม่งๆ ฉันก็เริ่มหาทางหนีล่ะ
ว่าแล้วคาบุรากิที่โดนคุณไมฮามะพัวพันอยู่ก็เจอเพื่อน ตรงดิ่งเข้ามาทันที

"ชูสุเกะ อยู่ที่นี่เองเรอะ"
"อ้าว หาฉันอยู่เหรอ"
"ท่านคาบุรากิ วันนี้้ต้องขอขอบคุณนะคะที่เชิญมา" 

ประธานเป็นตัวแทนกล่าวทักทาย พวกเราจึงเอ่ยขอบคุณตามมา คาบุรากิแลกเปลี่ยนคำพูดกับพวกเราสองสามคำ แล้วจึงชวนเอ็นโจออกไปบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย หาข้ออ้างหนีจากคุณไมฮามะชัดๆ

"งั้นไปคุยกันข้างในไหม"

เอ็นโจตอบ ทำท่าจะปลีกตัวไปกันสองคน แต่คุณไมฮามะไม่ยอมแพ้ ทำท่าจะตามทั้งสองคนไปด้วย จนในที่สุดก็โดนเอ็นโจปฎิเสธแบบไร้เยื่อใย

"อยากคุยกันเป็นการส่วนตัวน่ะ ตรงนี้ช่วยเกรงใจหน่อยได้ไหม"
"มางานชมหิ่งห้อยทั้งที ดูเพลินๆ ไปก่อนแล้วกัน" 

เอ็นโจกับคาบุรากิทิ้งคุณไมฮามะไว้แล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง คาบุรากิ หนีเอาตัวรอดไปจนได้นะยะ
เมื่อไม่มีใครให้ต้องเกรงใจ บรรยากาศของพวกเราจึงทวีความฆ่าฟันขึ้นอย่างรุนแรงในอึดใจเดียว คุณไมฮามะเป็นฝ่ายโจมตีมายังฉันก่อน

"อุ๊ยตาย คุณเรย์กะ เมื่อกี้เห็นคุณอยู่ไกลๆ ขนาดหิ่งห้อยยังไม่เอาคุณเลย น่าสงสารจังเลยนะค้า~ น่าเสียดายจังนะคะที่อดเป็นทามาคัตสึระ" 

ตกลงแอบฟังบทสนทนาของมาดามคาบุรากิในตอนนั้นอยู่จริงๆ สินะ... มิน่าล่ะทำหน้าถมึงทึงใส่ฉันใหญ่

"แหม ! ท่านเรย์กะผิดกับใครบางคนที่มีแต่แมลงมาตอมนี่คะ คุณน่าจะเหมาะกับบทท่านหญิงผู้รักแมลง (*) มากกว่าทามาคัตสึระอีกนะคะ ก็แหม คิ้วหนาเชียว" 

ก่อนฉันจะได้ทันสวนกลับไป ท่านประธานก็ลงมาร่วมวงเสียก่อน คำพูดของท่านประธานทำให้เด็กๆ รอบๆ พากันหัวเราะโฮะโฮะโฮะ

"ท่านหญิงผู้รักแมลง !? พูดจาเสียมารยาทเหลือเกินนะคะ"

คุณไมฮามะเขม็งตาจ้องประธาน แต่ประธานกลับยิ้มรับ ไม่มีทีท่าจะถอย 

"นั่นสินะ แทนที่จะเป็นท่านหญิงผู้รักแมลง ก็ดูจะเป็นแมลงที่โดนดึงดูดเข้าหาแสงสว่างที่ได้ชื่อว่าท่านคาบุรากิกระมังคะ พอเห็นคุณแล้วชวนให้นึกถึงไฟล่อแมลงจริงๆ  อ้าว เดรสวันนี้ก็เป็นชุดสีฟ้าอ่อนด้วยนี่คะ เหมาะมากเลยค่ะ"
"นี่..! เชอะ! ถ้าชั้นเป็นแมลง พวกคุณก็คงเป็นพืชกินแมลงที่จ้องจะจับชั้นกินน่ะแหละ ! อ๋าย น่ากลัวจัง ! ต้องไปให้ท่านมาซายะปกป้องแล้ว !"
"โฮะโฮะโฮะ แต่ดูท่าท่านคาบุรากิไม่ได้อินังขังขอบคุณเลยนะคะ"
"นี่พูดถึงตัวเองอยู่เหรอคะ เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันมาตั้งหลายปี แต่พวกคุณๆ ยังได้รับการปฎิบัติแบบคนอื่นคนไกลอยู่เลยนี่คะ"  

คุณไมฮามะใจกล้าสุดๆ ขนาดกับประธานนะ... ถ้ามองจากภายนอกที่ไม่ได้ยินบทสนทนาแล้ว คงดูเหมือนพวกคุณหนูวัยรุ่นคุยเรื่องเบาๆ หยอกเย้ากันอย่างครื้นเครง แต่เนื้อในคือการฟาดฟันเอาเป็นเอาตายชัดๆ 

"น่าเสียดายนะคะ แต่ท่านเรย์กะคนนี้สนิทสนมกับท่านคาบุรากิขนาดได้รับการบรรเลงบทเพลงเป็นของกำนัล โชแปงที่บรรเลงในตอนนั้นยอดเยี่ยมมากเลยนะคะ ท่านเรย์กะ"
"เอ๋ อ๊ะ ค่ะ !" 

อุหวา นี่ฉันจะโดนลากลงสมรภูมิไปด้วยเหรอ !? แต่วันนี้ฉันเกล้าผมมาให้เข้ากับชุดกิโมโน พลังต่อสู้ลดจากปกติไป 20% นะ ดาบที่พกก็มีแต่ดาบฟองน้ำนิ่มๆ เองอะค่ะ 

"เพลงที่ท่านคาบุรากิดีดให้ท่านเรย์กะ ก็อย่างเช่น Fantasie Impromptu, วอลท์ซ์ลูกสุนัข แล้วก็มีเพลงมาร์ชตุรกีของโมซาร์ทด้วยนี่คะ วิเศษไปเลยนะคะ" 
 
อ๊ะ ! ประธานแอบเอาเพลงที่คาบุรากิดีดให้มาโอะจังใส่เข้าไปด้วยแบบเนียนๆ !

"อ๊อ...เหรอ งั้นครั้งหน้าชั้นจะขอให้ท่านมาซายะดีดเปียโนให้บ้างดีไหมนะ"
"ก็ลองดูสิคะ แต่ท่านคาบุรากิจะยินดีดีดให้หรือเปล่าก็เป็นอีกเรื่องนะคะ" 

นะ น่ากลัว... ทางหนี ! ทางหนีอยู่ไหน !
คนที่ยืนประจันหน้ากันอยู่คือประธานและคุณไมฮามะแท้ๆ แต่ทำไมฉันที่อยู่เงียบๆ ต้องโดนคุณไมฮามะจ้องมองอย่างอาฆาตแค้นด้วยล่ะ !
สงครามปากยังคงดำเนินต่อไปอีกระยะจนคุณไมฮามะเป็นฝ่ายล่าถอยไปในที่สุด

"รู้สึกว่าท่านผู้นั้นจะแผลงฤทธิ์ไว้ไม่น้อยที่ยูริมิยะ วางท่าเป็นจักรพรรดินี  ไม่ถูกใจใครก็จัดการออกคำสั่งให้ลูกน้องคว่ำบาตรเสียอย่างนั้น"

ประธานพึมพำเช่นนั้นระหว่างจับจ้องแผ่นหลังของคุณไมฮามะ

"รวมตัวกันเป็นหมู่ไปคว่ำบาตรคนอื่นเขา เท่านี้ก็เห็นนิสัยของท่านผู้นั้นชัดเจนแล้วละค่ะ"
"ท่านๆ ที่ยูริมิยะก็คงลำบากนะคะ โดนคนนิสัยแบบนั้นกุมอำนาจในโรงเรียน"

เอ๋... นี่เป็นคำพูดที่ควรจะออกมาจากปากประธานเหรอคะ
มองคนอื่นแล้วเหลียวมองตนเอง คนโบราณนี่ก็พูดอะไรดีๆ เหมือนกันนะ 
ฉันจ้องมองหิ่งห้อยที่โบยบินไปมาในสวน จิตใจล่องลอยไปด้วย อยากดูหิ่งห้อยใกล้ๆ กว่านี้จังเลยน้า
รู้สึกแขนคันๆ พอมองดูก็เห็นว่าโดนยุงกัด หิ่งห้อยไม่มาหา มีแต่ยุงบินมานี่หมายความว่าไงเนี่ย คันก็คันแต่ก็เกาไม่ได้ ฉันเลยใช้เล็บจิกๆ ตุ่มที่บวมแดงขึ้นมาไว้ก่อน คันจัง ! พรุ่งนี้ต้องไปแผนกโรคผิวหนังแล้วล่ะ 

"การปกป้องสมาชิก Pivoine คือหน้าที่ของประธานอย่างฉัน คุณเรย์กะ ถ้ามีเรื่องอะไรกับคุณไมฮามะ ก็ให้รีบมาบอกฉันได้นะคะ ยินดีเป็นกำลังให้ทุกเมื่อค่ะ"
"ขอบพระคุณมากค่ะ..."

ต่อให้มีอะไรก็ไม่ยอมบอกเด็ดขาดละค่ะ สงครามเต็มรูปแบบระหว่างซุยรันกับยูริมิยะเนี่ย แค่คิดก็สยองแล้ว
เสียงหัวเราะอุฮุฮุ โอะโฮะโฮะของพวกเราดังก้องไปทั่วสวนหิ่งห้อย

 


วันรุ่งขึ้น กรงไม้สานใส่หิ่งห้อยตัวหนึ่งก็ถูกส่งมาหาฉันจากเอ็นโจ ตอนกลางวันนี่ หิ่งห้อยก็เป็นแค่แมลงดำๆ ธรรมดาตัวหนึ่งเท่านั้นเอง  
 
---------------------
 
(*) ท่านหญิงผู้รักแมลง (虫めづる姫君) เป็นเรื่องสั้นในสมัยเฮอัน พูดถึงท่านหญิงผู้หนึ่งที่ดำรงตนผิดจากหญิงสูงศักดิ์ในสมัยนั้น กล่าวคือไม่แต่งหน้า ไม่โกนคิ้ว ไม่ขัดฟันดำตามประเพณีนิยมในสมัยนั้น และยังไม่ชอบของน่ารักๆ รักชอบแต่แมลงอย่างเดียว  มีขุนนางท่านหนึ่งถูกใจในความแปลกเขียนจดหมายจีบนาง แล้วก็จบลงแค่นั้น  ห้วนๆ ดื้อๆ อย่างกะการ์ตูนจัมพ์ที่ผลโหวตต่ำถูกบก.สั่งตัดจบยังไงยังงั้นเลย... 

รูปกรงไม้สานใส่แมลง เพิ่มความฟินในจิตใจ 
http://blogs.c.yimg.jp/res/blog-58-5b/pocky8syun81964/folder/238527/71/10762871/img_2?1393762459

 




NEKOPOST.NET