[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 139 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.139 - ตอนที่ 139


139.

 

กำหนดการในวันสุดท้ายที่มาโอะจังมาค้างคือไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่สัญญากับท่านพี่ไว้นานแล้ว สถานที่คือเกาะสำราญรักที่โยโกฮาม่า เป็นชื่อที่ชวนตีกับผู้ใหญ่บ้านคานทองอย่างฉันจริงๆ เล่นเอาผวาไปนิดหน่อยเลยนะนี่
มาโอะจังมียูริคุง เด็กผู้ชายแสนวิเศษอยู่แล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกันในงานซัมเมอร์ปาร์ตี้ของ Pivoine ฉันก็รู้สึกว่าคู่รักน้อยๆ คู่นี้ช่างน่ารักน่าเอ็นดูชวนให้อมยิ้ม บางทีก็รู้สึกว่าดีจัง น่าอิจฉาจังอยู่บ้าง 
แต่ฉันแอบคิดว่าริรินะเป็นชาวหมู่บ้านคานทองไร้วี่แววความรักเหมือนฉันมาตลอด ก็ริรินะออกจะเอาแต่ใจตัวเองทำอะไรไม่เห็นหัวคนอื่นซะขนาดนี้นี่นา~ แต่ตอนคุยกันก่อนนอน ริรินะดันหย่อนระเบิดลงมาหน้าตาเฉยว่าเคยมีคนมาสารภาพรักหลายคนแล้ว ฉันถึงกับช็อคฟ้าดินถล่มถลาย... ริรินะมีหนุ่มมาสารภาพรัก !? แถมยังหลายครั้งแล้วด้วย !? 
ริรินะที่ฉันเชื่อว่าเป็นยัยหงอยเหงาไร้คู่ระดับเดียวกับฉันในเรื่องความรักดันแซงหน้าไปไกล ! ฉันช็อคจนอ้าปากพะงาบๆ ริรินะมองด้วยสีหน้าพิศวงแล้วตอกย้ำซ้ำเติมว่า "อยู่ม.ปลายแล้วกะอีแค่มีคนมาสารภาพรักก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ"
ธรรมดาที่ไหนกันเล่า ! ตั้งแต่เกิดมาชาตินี้ฉันยังไม่มีประสบการณ์แบบนั้นซักครั้ง ! ถ้าจะให้คุย ชาติก่อนก็ยังไม่มีเลยซักครั้ง !
 เป็นอันว่าฉันพ่ายแพ้ริรินะอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียนหรือเรื่องความรัก---

เป็นแค่ริรินะแท้ๆ ! เป็นแค่ริรินะแท้ๆ ! ฉันปิดฝาเก็บกักความรู้สึกด้านมืดที่พวยพุ่งขึ้นมาราวกับไอน้ำ ทักทายทั้งสองด้วยรอยยิ้มสดใสในยามเช้า แล้วก็ม้วนผมให้มาโอะจังตามที่ร้องขอด้วย
หลังไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ เราจะไปส่งมาโอะจังกันต่อที่บ้าน เมื่อเก็บสัมภาระใส่รถ ท่านพี่ก็ขับรถพาพวกเราก็มุ่งไปที่เกาะศัตรู!

ปิดเทอมฤดูร้อนนี่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำคนแน่นเหมือนกันนะ ต้องระวังไม่ให้หลงกัน โดยเฉพาะมาโอะจังตัวเล็กๆ ยิ่งต้องระวัง มาจูงมือกันไว้ดีกว่า

"มาโอะจะ...."
"มาโอะ มาจูงมือกันไว้ไม่ให้หลงนะ"
"ค่ะ ท่านพี่ริรินะ" 

มาโอะจังกับริรินะจูงมือกันอย่างสนิทสนมสองคนเดินเข้าพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำไป ทิ้งฉันไว้คนเดียว
...ช่างเถอะ ฉันยังมีท่านพี่อยู่ นะคะ ท่านพี่ ท่านพี่คะ อย่าเอาแต่จิ้มโทรศัพท์สิคะ สนใจน้องหน่อย


มาโอะจังสนใจปลาโลมาเผือกที่สุด ส่วนฉันชอบหมีขั้วโลกมาแต่ไหนแต่ไร หมีขาวเนี่ยน่ารักจังน้า หมีขาว ยังมีแสตมป์เก็บไว้เลยนะคะ 
มาโอะจังก็เริ่มสนิทกับท่านพี่ขึ้นแล้วจากเกมไพ่เมื่อวานและการเที่ยวพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำวันนี้ ถึงกับเรียกว่า "ท่านพี่ทาคาเทรุ"  ถ้าคุณอิชิโนะคุระรู้ว่าโดนท่านพี่แย่งตำแหน่ง "ท่านพี่" ไปจากหลานสาวที่น่ารักแล้วตัวเองโดนลดฐานะลงเป็น "ท่านอา" เนี่ย คงช็อคน่าดูเลยน้า..

ตู้ปลาโลมาที่ทำเป็นอุโมงค์ให้เดินลอดผ่านก็ดีนะ เป็นทิวทัศน์ที่ทำให้ลืมความร้อนภายนอกไปเลยล่ะ พวกเรามองปลาโลมาที่ว่ายวนอยู่เหนือหัวอย่างเพลิดเพลิน แต่ฉันก็ยังชอบหมีขาวมากกว่าอยู่ดีอะนะ
พวกเราคุยกันว่าคราวหน้าอยากไปพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่โอซาก้าไม่ก็โอกินาวะกันบ้างจังเลยเนอะ หลังเวียนดูจนจบ พวกเราก็ไปไชน่าทาวน์ที่โยโกฮาม่ากันต่อ เดี๋ยวจะไปเดินเที่ยวเดินกินตามร้านให้ทั่ว 
แล้วท่านพี่ก็บอกว่า "เดี๋ยวจะไปเรียกคนว่างงานมาอีกคน รอแป๊บนึงได้ไหม" คนว่างงาน ? ห๊ะ ! หรือว่าจะไปเรียกแฟนมาเหรอคะ ท่านพี่ !

"เอ้า เหมือนจะมาแล้วล่ะ"

มีใครคนหนึ่งยืนโบกมือให้จากอีกฟากของถนน 

"ท่านอิมาริ !?" 

หวา ! ไม่ได้เจอท่านอิมาริตั้งนานแน่ะ ยังมีออร่าแห่งความป๊อบรุนแรงเหมือนเดิมเลยน้า~

"อย่ามาเรียกตัวกันกะทันหันน่า ทาคาเทรุ"
"ยังไงก็ว่างอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ"
"นายนี่เสียมารยาทจริงๆ"

ท่านอิมาริฮึ่มแฮ่กับท่านพี่อยู่ครู่หนึ่งก็หันมายิ้มสดใสให้พวกเรา

"ไม่ได้เจอกันนานนะ เรย์กะจัง สองคนนี้เพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรกหรือเปล่าเอ่ย ผมโมโมโซโนะ อิมาริ  เป็นเพื่อนที่ตัดไม่ขาดกับคิโชวอิน ทาคาเทรุคนนี้มาตั้งแต่ชั้นประถมละนะ" 
"โคะโท ริรินะ ลูกพี่ลูกน้องของท่านพี่ทาคะค่ะ" 
"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ซาวาราบิ มาโอะค่ะ !" 

ยินดีที่ได้รู้จัก~ ท่านอิมาริจับมือกับทุกคนในที่นั้น

"จริงด้วย มีของฝากให้สาวๆ จ้ะ นี่นะ มีเนยเค็มเป็นส่วนผสมอยู่ด้วย น่าจะช่วยป้องกันลมแดดได้นะ เชิญเลย"

ว่าแล้วท่านอิมาริก็ส่งคาราเมลของร้านขนมฝรั่งเศสชื่อดังให้ นี่มันคาราเมลชั้นสูงราคาอันละ 150 เยนขึ้นไปอีกนะ สมเป็นท่านอิมาริจริงๆ พอส่งคาราเมลสีแดงเข้าปาก รสผลไม้ก็กระจายไปทั่ว อร่อยจังเลย~

"ร้อนๆ แบบนี้คาราเมลไม่ละลายเรอะ"
"ก็เลยพยายามไม่ออกมาเดินข้างนอกไงล่ะ ฉันไม่ชอบอากาศร้อนด้วย"

ท่านอิมาริเดินนำพวกเราเข้าชอปปิ้งมอลล์ ทั้งที่มาซื้อของกับพวกผู้หญิงเนี่ยน่าจะน่าเบื่อแล้วก็วุ่นวาย แต่ท่านอิมาริกลับดูแลเอาใจใส่อย่างดี ทั้งแนะนำว่าชุดนี้เหมาะนะ นี่น่ารักจัง ตอนลงบันได ท่านอิมาริก็คอยเอสคอร์ตเป็นอย่างดี จับมือจูงเดินแบบเนียนๆ จนมาโอะจังถึงกับเคลิ้มไปโดยไม่รู้ตัว ยูริคุง แย่แล้ว ! ตรงนี้ก็มีศัตรูหัวใจของเธออยู่ด้วยนะ !

เมื่อเข้าไปในร้านเครื่องประดับ ฉันเห็นเครื่องประดับผมน่ารักทำจากแก้ว พอแกว่งไกวแก้วก็จะส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งไพเราะ

"ว้าว ที่ประดับผมน่ารักจังเลยนะคะ"

มาโอะจังว่าเมื่อเห็นที่ประดับผมในมือฉัน ที่ประดับมีหลายสีหลายแบบ เมื่อพวกเรายืนดูกันอยู่ ท่านอิมาริก็ถามว่า "ชอบอันไหนเหรอ" 

"ชอบอันนี้ทั้งสองคนเลยเหรอ งั้นเดี๋ยวผมซื้อให้เป็นของที่ระลึกที่มาเที่ยวในวันนี้นะ"

เอ๋ !? 

ตอนแรกพวกเราพากันปฎิเสธไปด้วยความเกรงใจ แต่โดนท่านอิมาริเกลี้ยกล่อมด้วยวาทศิลป์จนรู้ตัวอีกทีก็ได้รับมาเป็นของขวัญแล้ว ของมาโอะจังสีชมพู ของฉันสีแดง ของริรินะสีฟ้า ท่านอิมาริเอาที่ประดับผมติดผมให้มาโอะจังด้วยตัวเองด้วยล่ะ อุหวาหวาหวาหวา นี่มันล่อลวงกันชัดๆ  แต่ท่านอิมาริก็วิเศษจริงๆ นะคะ ! 
 พอเห็นดังนั้น ริรินะก็ลากมาโอะจังไปยังมุมห้อง เตือนว่า "ท่านผู้นั้นอันตรายนะ อย่าไปหลงชอบเข้าเชียวล่ะ !" นี่ทำอะไรของเธอน่ะ ริรินะ 
ได้ยินเสียงบทสนทนาของท่านพี่กับท่านอิมาริแว่วๆ มาว่า "นายนี่มัวแต่ทำเรื่องแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนแทงอีกหรอก" ...เอ๋ ? 
สงสัยว่าริรินะจะมีสายตามองคนเกินคาด

พอตกเย็นท่านพี่ก็ขับรถไปส่งมาโอะจังและริรินะที่แต่ละบ้าน หลังกลับมาที่บ้านเรา ท่านพี่และท่านอิมาริก็พากันออกไปข้างนอกตามลำพังสองคน
ฉันที่เที่ยวเล่นทั้งวันจนเหนื่อย พอเปิดประตูห้องส่วนตัวออก ก็พบตุ๊กตายกชาที่น่าจะเก็บเข้าโกดังไปตั้งแต่เมื่อวานเดินตึกตักสั่นไหวเข้ามาหา

 

 

วันนี้เป็นงานชมหิ่งห้อยที่บ้านคาบุรากิเป็นเจ้าภาพ สถานที่คือสวนญี่ปุ่นในโรงแรมในเครือคาบุรากิ ฉันโดนท่านแม่ที่คึกคักสุดๆ จับใส่ชุดกิโมโน เป็นกิโมโนฤดูร้อนสีฟ้าอ่อน ท่านพ่อก็ชมท่านแม่ที่ใส่ชุดกิโมโนสีม่วงอ่อนว่าสวยมากๆ ไม่ขาดปาก 
พอเข้าไปในสถานที่จัดงาน หลังแสดงความเคารพคู่สามีภรรยาคาบุรากิแล้ว พวกเราก็แวะเวียนทักทายท่านๆ ทั้งหลายที่คบหาอยู่กับบ้านคิโชวอิน เดินทั่วทั้งงานจนฉันชักเหนื่อยเลยมองหาเก้าอี้ขนาดพอเหมาะกะจะขอนั่งพักซะหน่อย ตอนนั้นเองที่มีมือยื่นเครื่องดื่มมาให้ บอกว่า "เชิญครับ"

"ท่านเอ็นโจ" 
"สวัสดี คุณคิโชวอิน"

หมอนี่มาด้วยเรอะ...

"วันนี้ใส่กิโมโนเหรอ เหมาะมากเลยนะ"
"ขอบคุณค่ะ"

ฉันสอดส่ายสายตาค้นหาว่ามีใครอยู่อีกบ้าง แล้วเอ็นโจก็ว่า "ถ้าหามาซายะล่ะก็อยู่ทางโน้นแน่ะ" ผิดเป้าหมายแล้วย่ะ

"ฉันไม่ได้มองหาท่านคาบุรากิอยู่นะคะ"
"อ้าวเหรอ ยังไงก็ลูกชายเจ้าภาพนะ นึกว่าอยากไปทักทายก่อนซะอีก"

อะไรยะ จะหาว่าฉันไม่รู้จักมารยาทหรือไง
งานชมหิ่งห้อยเริ่มขึ้นแล้ว ในสวนมีหิ่งห้อยจำนวนมากบินว่อน

"ไม่ไปดูเหรอ"
"นั่นสินะคะ"

ไหนๆ ก็มาแล้วฉันก็อยากไปดูอะนะ แต่ก่อนหน้านั้นมีโดนแซวมาว่าเป็นทามาคัตสึระเลยขัดเขินชอบกล ใส่กิโมโนมาซะด้วย ถ้าไม่เกิดอะไรแปลกๆ ขึ้นก็จะดีหรอก

"มาซายะดูจะมาแล้วนะ พวกเราก็ไปกันเถอะ"
"...ค่ะ"

ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้หาคาบุรากิอยู่
พอออกไปที่สวนก็มีหิ่งห้อยมากมายบินอยู่ หิ่งห้อยที่โบยบินอยู่รอบตัวแขกที่มาในงานดูงดงามราวกับภาพมายา ว้าว ! ดีจังเลย !
พอฉันเข้าไปใกล้หิ่งหอ้ย หิ่งห้อยก็บินหนีไป อ้าว ?
ฉันเข้าไปใกล้ หิ่งห้อยแตกกระเจิงเป็นฝูง เขยิบเข้าไปใหม่ แตกกระจายอย่างกับฝูงลูกแมงมุมแน่ะ
...แปลกแฮะ กลิ่นหอมที่อบร่ำกิโมโนฉันไว้นี่ไม่น่าใช่กลิ่นยาฆ่าแมลงนี่ ทำไมกันล่ะ

"แหม คุณเอมะ เป็นที่รักใหญ่เลยนะคะ !"

พอลองดูก็เห็นว่าคุณไมฮามะโดนหิ่งห้อยล้อมรอบจนกลายเป็นทามาคัตสึระไปแล้ว
พอเห็นฉันที่รอบข้างไม่มีหิ่งห้อยซักตัว คุณไมฮามะก็หัวเราะหึหึ
แพ้แล้ว...
ตอนนี้โดนคุณไมฮามะแย่งบททามาคัตสึระไปเต็มๆ เลย
อย่ามาหัวเราะนะยะ เอ็นโจ ! คนที่โดนหิ่งห้อยเกลียดน่ะมันนายที่มาอยู่ข้างๆ ฉันมากกว่ามั้ง ?!

ในตอนนั้นเองที่ท่านโยโกะ ประธาน Pivoine ผุดรอยยิ้มเฉิดฉายเดิมาพร้อมกับสมาชิก Pivoine คนอื่นๆ
อ๋า ชักสังหรณ์ใจไม่ดีชอบกล.... 




NEKOPOST.NET